30/1/2006 - Lekkere collega Renate de Ho

Kom laatst op vrijdag morgen fris en vrolijk op mijn werk. Ik had al gehoord dat er wat nieuwe collega's zouden komen. Altijd leuk nieuwe mensen, toch? Je verwacht in iedergeval bij voorbaad geen problemen. Toen ze op de vloer kwamen, trok ιιn meisje toch wel mijn aandacht. Ze zat al naar me te kijken, ik werd er verlegen van. Ze zag er lekker uit, tenminste dat ik hoorde ik haar zeggen, toen ze even in haar spiegeltje keek. Was ook wel zo, maar ze was daarnaast ook niet op haar mondje gevallen, anders gezegd; ze had gewoon constant een grote bek. Met haar wilde je zeg maar liever geen ruzie en problemen. Ik vroeg mijn allerbeste collega Rico, hoe dat lekkere meisje heet. Hij had voorgaande wel door en zij heel spontaan en niet te luid: "Ze heet Renate de Ho." Ze zat net weer tekijken toen Rico dat zei en nam het voor lief aan zonder er verder bij na te denken. Toen ik wilde gaan roken, stond zij ook net in het rookhok. Natuurlijk ben ik er spontaan bij gaan staan en wat ik toen tegen haar zei, had ik nooit moeten doen. "Hallo, en bevalt het je hier een beetje tot nu toe?" Ze keek met toen nog heel lief en charmant, tot ik zei; "Jij bent toch Renate, Renate de Ho?" Wat er toen gebeurde was echt bizar. De manier waarop ze me toen aan keek, wil je echt niet meemaken, ιιn en al vuur. Als blikken konde doden lag ik nu echt tussen zes plakjes. Ik had geloof ik echt even een probleem. Ze drukte opgefokt haar peuk uit en liep heel boos weg, leek wel grappig trouwens, achteraf gezien. Ik had op dat moment trouwens niet eens door wat ik fout had gezegd, tot ik even nadacht, de Ho? En dat had ik tegen haar gezegd zojuist? Het kwartje viel. Gelukkig was er verder niemand, maar ik had mezelf even goed voor paal gezet. Hoe kon ik dit goed maken? Klopt, niet. Ik kon haar nog niet mailen en aanspreken deed ik liever niet voor ik die ziekte kosten verzekering goed geregeld had. Heb haar drie dagen niet gesproken en ze negeerde me alsof ik lucht was. Vrouwen, ze blijven moeilijk te begrijpen. Want na die drie dag stond ze plotseling weer aan mijn buro, "Ga je mee peukie roken?" Wat we toen hebben gedaan wil je niet weten, maar ik vertel het lekker wel. Gewoon peukie gerookt, niets bijzonders. Het bleek toch een heel leuk, spontaan en toch ook wel lekker meisje te zijn, ze heet Sanneke. Met haar wil ik liever nooit weer problemen.