Duke's Weblog

Café Den Bels, Zundert 11-12-2010

Café Den Bels is een klein gezellig café met een podium en het ligt zowat op de grens van België. Grappig genoeg heeft het café geen echte sluitingstijd, men gaat door zolang het gezellig is, al wordt het 7 uur ’s morgens… 
Dat beloofde dus laat te worden! 

De laatste weken zijn we weer flink bezig met nieuwe nummers, dus was dit weer een uitstekende gelegenheid om weer e.e.a. uit te proberen. Zoals onderhand bekend spelen we al tig jaar als openingsnummer ‘Bad case of loving you’ na het A-Team intro. 
Reden genoeg om eens te denken aan een ander openingsnummer of niet  ? 
In het verleden heb ik Toto een aantal keer zien spelen en vaak speelden zij het eerste nummer van hun eerste LP, ‘Child’s Anthem’, geen single maar gewoon een fantastisch instrumentaal nummer . Toen ik het nummer voorstelde, werd er eerst wat sceptisch tegenaan gekeken, te meer omdat Toto niet de meest eenvoudige muziek speelt. Maar zoals wel vaker kennen wij onze eigen krachten niet en na een paar repetities was het nummer klaar voor zijn eerste live uitvoering. Alleen….nu was de vraag: is het nummer niet te goed voor de opening, vaak met nog niet veel publiek  ? Dat is dus uitproberen! 
Onze eerste set begon pas tegen een uur of 11 (!) en startte dus met ‘Child’s Anthem’. 
Wow, echt geweldig om dit te spelen  ! En Ronald speelde gewoon gitaar mee, hij moest hem wel zo snel mogelijk weer bij Jur om zijn schouder hangen, omdat we meteen doorgingen met ‘Back home’. 
Het publiek moest uiteraard nog wat loskomen, dit resulteerde in een matige score bij ‘Met hart en ziel’, ik denk een 6je of zo, haha  . Alleen onze vaste aanhang kreeg een 9… 
Lang geleden was het dat ‘I love you like I love myself’, die ‘andere van Brood’, gespeeld werd, dus dat werd weer eens tijd. Set 1 werd afgesloten met ‘Black Betty’ inclusief een paar stevige missers van ondergetekende  (ahum). 
‘Let me entertain you’ in de volgende set ging ook niet perfect, volgens mij was het de kortste versie ooit, hahaha! Wel een vette versie van de SRV man’s ‘Pride and joy’  . 
Ook werd voor het eerst sinds, pak hem beet, een jaar of 2 werd ‘Russian spy and I’ weer vertolkt, moeten we vaker doen! 
Toen we aan set 3 begonnen, was het inmiddels al een uur of 2, normaal gesproken hebben we dan alles weer ingepakt haha  . 
Stevige set  met o.a. ‘Won’t get fooled again’, toch pas voor de 2e keer gespeeld, ‘Killing in the name of’ (vet!), ‘Enter sandman’ (nu na een paar repetities rijp om live te spelen) en, als experiment, nóg een keer ‘Child’s Anthem’. Op welke plaats het nummer nu uiteindelijk in onze set gaat komen gaan we nog eens goed over denken  . 
‘Comfortably numb’ leverde me weer een pilsje op van onze geluidsman Bram en na ‘Narcotic’ sloten we af met ‘Iedereen is van de wereld’. Arjon, Ronald en ik achter de bar, en Danis en Jur gewoon op het podium dus. 
Afbreken, alles de auto in, een uur rijden naar huis en uiteindelijk tegen een uur of half 6 op bed  , pfffff…. Dat is rock and roll, toch  ? 

Groetjes, 
Alain.

Verjaardag Theo, Kloosterzicht, Gemonde 20-11-2010

Theo uit Gemonde werd afgelopen zaterdag 50 jaar en wilde dat graag vieren met muziek waar hij van houdt. Aangezien Theo heel erg van rockmuziek houdt, kwam ie bij ons uit haha  . 
En, vertelde hij ons, waarschijnlijk vindt 80% van de aanwezige gasten onze muziek niets aan… Dat beloofde wat dus! 

Kloosterzicht is inmiddels bekend terrein voor ons. Dit keer speelden we in de achterzaal voor een gezelschap van ongeveer 120 man. 
Toch ietwat gehandicapt waren we zoals altijd een uurtje of 2 ½ vóór aanvang aanwezig. Gehandicapt  , want Ronald zat nog steeds met zijn manke poot, Arjon heeft al maanden vreselijk last van zijn rug en Danis had een stijve nek, da’s ook niet fijn als je de hele avond moet drummen war ! 
Zoals gezegd was Theo een rockfan en bijna al zijn vrienden, kennissen en familie niet  . Op allerlei feesten werd er dus de hele avond Nederlandstalige levensliederen gedraaid en Theo wilde het nu dus anders. Wel had hij een DJ ingehuurd die in de pauzes iets anders kon draaien dan wat wij speelden. 
Laat er nu in onze eerste set maar liefst 4 Nederlandstalige nummers zitten… . 
Die eerste set ging overigens prima, zoals verwacht was het publiek zeer afwachtend  en bleven allemaal netjes op hun plaats aan de diverse staantafels. Wel waren er enige jongelui die je af en toe goedkeurend mee zag doen. ‘Black Betty’ oogstte overigens veel applaus, net als onze gimmick bij ‘Met hart en ziel’  . 
De DJ kreeg de boel ook nog niet echt aan de gang, maar vlak voor onze 2e set werden er al enkele staantafels verplaatst tot vlak voor het podium, dat beloofde al veel goeds  ! 
En ja hoor, tijdens de 2e set kwamen ze los en werden er zelfs al verzoekjes ingediend. Tuurlijk, Status Quo, Deep Purple, geen probleem. Het kostte Ronald wel veel moeite om iemand in het publiek te vinden die alleen heel simpel ‘1, 2, 3, 4!’ hoefde te zeggen bij ‘Centerfold’. Volgens mij werd het nummer daardoor 2x zo lang hahaha  . 
Doordat we aan een redelijk strak schema gebonden waren, moesten we toch een hoop nummers overslaan. 
Een verzoek voor de derde set, we hadden hem al wel verwacht, was iets van Metallica. Afgelopen woensdag hebben we voor de eerste keer ‘Enter sandman’ gerepeteerd. Helaas ging ie eigenlijk nog niet zo geweldig, dus werd er besloten om hem in ieder geval hier nog niet te spelen. Maar ja, wat doe je op zo’n feest als er wel 5, 6 mensen naar je toekomen, inclusief feestvarken zelf, die erom smeken  ? En laten we wel wezen, iedereen was al goed in de olie hahaha  , dus waarom ook niet? Eerst was er een klein misverstandje met de DJ, die als laatste nummer voor onze 3e set ‘Enter sandman’ (het origineel dus) draaide. Daarna kreeg het publiek de ‘Katoen-versie’ er meteen achteraan. En verrek, hij ging nog best goed ook hahaha! Publiek uit zijn dak  dus dat kon niet meer kapot. 
Ook een nieuwe in het repertoire was ‘Killing in the name of’ van Rage Against The Machine. Stevig nummer in onze set  , voor de eerste keer live gespeeld dus. En het moet gezegd worden, hij was vet! Zeker de solo, die normaal door de gitarist met een reeks effecten gespeeld wordt, wordt bij ons gespeeld door Jur op toetsen  ! Klinkt als een klok… 
‘Sharp dressed man’ werd weer het toneel voor de luchtgitaarwedstrijd en de prijs (opblaasbare gitaar) was na 5 minuten al lek hahaha  . 
Helaas was de tijd bijna op, dus ‘klassiekers’ als ‘Comfortably numb’ en ‘She’s not there’ konden niet gespeeld worden. Wel ‘Bro hymn’, ‘Jump’ en natuurlijk ‘Narcotic’ met ‘geleend’ wc papier. Laatste nummer was als vanouds ‘Iedereen is van de wereld’. 
Theo had een mooie verjaardag gehad, en de eerste aanvragen werden die avond al gedaan voor diverse feestjes. Wie volgt  ? 
Groetjes, 
Alain.

Personeelsfeest Transportbedrijf ROC/Van der Linden, Waalwijk 30-10-2010

Een personeelsfeest in Waalwijk, Arjon die op tournee was met Skyclad, zijn vervanger die vorige week geen tijd had om te repeteren en een zanger waarvan we tot een week voor het optreden nog niet eens zeker wisten of hij wel zou kunnen spelen  . 
Dat waren de ingrediënten van vorige week zo’n beetje. Met een beetje pech hadden we dus met 60% Katoen moeten spelen  , ware het niet dat onze Ronnie toch weer redelijk kon staan op zijn linkervoet, die inmiddels in het gips zat. Dat scheelde dus weer  ! 
Zoals gezegd had Patrick Buys, ‘vaste’ vervanger van Arjon, deze week geen tijd om te repeteren, maar eerlijk gezegd: dat maakt niet zoveel uit. Patrick is professioneel genoeg, zeg hem het akkoord waarin het nummer staat, en hij speelt het mee  . 

De mensen van transportbedrijf Van der Linden hadden het heel mooi aangekleed in de bedrijfshal,een mooi groot podium, overal tafels met barkrukken en kussentjes, een grote truck, uiteraard een tap en een mooie jukebox  . 
Toch is het bij een personeelsfeest of bruiloft altijd even afwachten hoe het publiek reageert. Aangezien wij eigenlijk geen bruiloften en partijen band zijn en toch een specifieke stijl hebben (puur rockmuziek dus) kun je nooit iedereen tevreden stellen en hoop je dat het merendeel de muziek kan waarderen. 
Tijdens onze eerste set kregen we wel applaus van de ± 110 man, maar moest men nog wat wennen en loskomen. Opvallendste nummer was ‘I’m a believer’ die zijn weg in de set helemaal gevonden heeft. Afgelopen week nog even gerepeteerd op de backings (Jur en ik) en nu ging ie als een speer! ‘Abba’ doet het altijd wel, dus redelijk wat respons op ‘Does your mother know’. 
Halverwege set twee vond Ronald dat het tijd was voor een wedstrijdje luchtgitaar spelen  en vroeg een paar gasten naar voren. Vier kerels die zich uit staan te sloven tijdens ‘Sharp dressed man’, echt lachen  . Onder mijn solo ben ik in het midden van de kring gesprongen om een paar ‘gitaarduels’ met ze uit te vechten. 
Deze wedstrijd (het publiek mocht uiteindelijk de winnaar kiezen) bracht veel enthousiasme teweeg, vanaf nu speelden we een gewonnen wedstrijd haha  . Toch wel dankzij Ronald, goed man! ‘When the lady smiles’ en ‘Smoke on the water’ versterkten dat enthousiasme alleen maar. 
Set drie ging eigenlijk van een leien dakje. Ik zei tegen Patrick: ‘En dan nu het nummer waarmee het allemaal begon’, doelende op ‘Twilight zone’. ‘Ja’, zei Patrick, ‘En aan wie heb je dat te danken?  ’ En verrek, hij had gelijk  . Ik speelde vroeger (begin jaren ’80) met Patrick in The Swallows en we speelden eigenlijk alleen Shadows muziek. Patrick heeft me toen een concert van Golden Earring laten zien en ik was helemaal om! ‘Twilight zone’ was het eerste rocknummer dat wij gingen spelen. Zonder dat concert had ik nu misschien alleen nog maar rock and roll gemaakt haha  . Bedankt nog war  ! 
Bij ‘Born to be wild’ was ik net als in Gemonde het intro weer helemaal kwijt. Dit komt omdat het dezelfde slag heeft als bij ‘Bad case of loving you’ en ik daarmee in de war was, sorry  ! 
‘Skandall’ werd ook weer eens gespeeld en Ronald had deze keer geen hulp van Arjon met de bladblazer dus moest ie dat helemaal alleen doen. Genoeg rollen het publiek in dus. 
‘Iedereen is van de wereld’ was afsluiter, maar men vond het niet genoeg  , dus werd ‘Runnin’ with the devil’ weer eens van stal gehaald. 
Gezien de zeer positieve reacties ‘vrees’ ik dat we volgend jaar weer terug moeten, hahaha . Nee, alle gekheid op een stokje, het was een geslaagd optreden op een gezellig feest. 
Volgende keer weer in Gemonde voor weer een besloten feest… 

Groetjes, 
Alain.

Gimmese Kermis, Kloosterzicht Gemonde 10-10-2010

Het is natuurlijk geweldig om muziek te maken in een band, het is nog mooier om muziek te maken voor veel publiek, maar het mooiste (vind ik dan  ) is om muziek te maken voor vrienden, kennissen, familie etc. En helemaal als de kroeg waarin je speelt ook nog eens stampvol zit. 
In december speelden we voor de eerste keer in mijn eigen dorp Gemonde en dat was zo goed bevallen  , dat we afgelopen zondag tijdens de kermis weer in café zaal Kloosterzicht konden spelen. 
Weer flink wat reclame gemaakt, posters, flyers en krantenstukjes, toch is het dan altijd nog afwachten hoeveel mensen er zullen komen, aangezien Kloosterzicht eigenlijk een stuk van de kermis afligt. 

Zondagmorgen ging de telefoon, Ronald aan de lijn. Of ik iets eerder naar Kloosterzicht kon komen, want hij had gisteren een ‘ongelukje’ gehad… . Ronald was bij zijn werk (geluidsman in dit geval) door zijn enkel gegaan en waarschijnlijk waren zijn enkelbanden afgescheurd  . Het tillen van de P.A. zat er dus niet in, zingen gelukkig wel, maar dan wel zittend op een barkruk… Niet de meest flitsende combinatie, een rockzanger noodgedwongen op een barkruk  , maar wij waren al lang blij dat het optreden gewoon door kon gaan. Ronald praat de boel toch wel aan elkaar met zijn vlotte babbel. 
Na de soundcheck even wat eten bij de cafetaria ernaast (of bij de ‘Vetkees’ zoals Arjon altijd zegt  ), vrouw en kinderen waren inmiddels ook gearriveerd evenals enkele vrienden, mijn zus etc. 
Terug in de zaal bleek er al behoorlijk wat volk te zijn, en wat mooi was, dat er ook redelijk wat jeugd binnen zat. 
Om ongeveer 18.00 uur gingen we van start met het A-Team intro en vaste opener ‘Bad case of loving you’. Na 2 nummers al moesten we even een minuut of 5 onderbreken, omdat Danis materiaalproblemen met zijn bass pedaal had. Gelukkig werd het vakkundig verholpen en konden we weer verder. 
Tijdens de eerste set waren onze kinderen ook aanwezig, iets wat niet zo vaak voorkomt omdat wij nu eenmaal vaak ’s avonds spelen natuurlijk. Ik vind het geweldig om hun reacties tijdens het spelen te zien, daar word je alleen maar vrolijk van  ! 
We hadden de laatste repetitie wat oude nummers gerepeteerd en weer terug in de set gezet, zodat we wat vaker kunnen afwisselen. Eén van die nummers was bijvoorbeeld ‘Ik wil jou’ (Polle Eduard) en het was fijn om deze weer eens te spelen. Toch liep niet alles vlekkeloos, ikzelf kwam maar moeilijk in mijn solo’s, ‘Meisjes’ vond ik zelf nogal stroef gaan  . ‘Black Betty’ had ook zijn foutjes, maar kreeg toch veel bijval. 
Set 2 kende o.a. een vette versie van ‘Pride and joy’, ‘Centerfold’ waarbij onze eigen Sanne  het nummer nogmaals mocht inzetten met 1,2,3,4!, een zeer enthousiast ontvangen ‘Blauw’ en een nieuw nummer (jawel!) ‘Song 2’. Dit nummer heet zo, omdat het ook maar 2 minuten duurt haha  ! Bij ‘When the lady smiles’ kreeg ik tijdens mijn solo even last van kramp. ‘Nee hè’, dacht ik  , maar gelukkig heb ik er de rest van de avond geen last van gehad. 
Hilarisch was ook, dat Ronald tijdens de toetsensolo van Jur in ‘Smoke on the water’ op zijn krukken naar hem toeging om hem te ‘assisteren’ met die solo  . 
Het viel me op dat het steeds drukker werd naarmate de avond vorderde. Toen ik in onze pauze even naar achteren wilde gaan, kon ik er al bijna niet doorheen komen, mooi dus  ! 
De derde set bevatte ook een nieuw nummer. Als je wel eens CSI kijkt, zul hem vast wel kennen: ‘Won’t get fooled again’. Dit is weer een echte rocker van The Who, smaakt naar meer  ! 
Bij weer een oudje ‘Hey Joe’ mocht ik even flink gas geven, ook wel lekker haha. Ook werd ‘I’m a believer’ weer eens gespeeld. 
Twee kandidaten bleven er over na Ronald’s luchtgitaar wedstrijd tijdens ‘Sharp dressed man’ en uiteindelijk won Herman, die eigenlijk helemaal geen Herman heet maar Marc (volg je me nog?  ). Diezelfde Herman of Marc kwam bij ‘Iedereen is van de wereld’ nogmaals op het podium, nam de microfoon van Ronald over en deed op onnavolgbare wijze een versie van ‘Lola’ op de accoorden van ‘Iedereen is van de wereld’, geweldig  hahaha! 
‘Comfortably numb’, gevolgd door ‘Bro hymn’ zetten de boel weer op zijn kop, evenals de puinhoop bij ‘Narcotic’ (uiteraard!). 
Toegift werd ‘Runnin’ with the devil’ en toen waren we klaar. Ik denk dat we bewezen hebben dat we in Gemonde de tent ook vol kunnen krijgen inmiddels, dus wie weet volgend jaar weer tijdens de kermis? Als het aan ons ligt ook op de zaterdagavond, maar we zien het wel. Het visitekaartje ligt er in ieder geval… 

Groetjes, 
Alain.

Café De Kikvorsch, Schijndel 12-9-2010

“Dick Bon is de rockste ster van de maasroute...!!!” 
Deze postscriptum stond onderaan de hyves nieuwsbrief die onze Danis pakweg 2 weken geleden rondstuurde. En ik kan het daar alleen maar mee eens zijn haha  . 

Wij werden maanden geleden benaderd door café De Kikvorsch in Schijndel om weer eens te komen spelen op de Boschwegse Mert in de openlucht, dit keer met Big Caz & The Four Bobs. Drie jaar geleden speelden we daar ook met The Shakin’ Arrows. 
Nu wilde het geval dat Danis in die periode (september dus) op vakantie zou zijn, maar omdat we toch graag ons gezicht in deze regio wilden laten zien, besloten we het optreden te aanvaarden. Ronald had geregeld dat Roan Segers (van de Music’Scool) Danis zou vervangen. 
Toen echter de 12e september naderde, bleek dat Roan op toernee moest met de bekende Bredase band Abel en dus jammer genoeg geen tijd had. In allerijl belde Arjon (terwijl ie zelf notabene in Parijs zat  ) Dick, jarenlang onze geluidsman, om te vragen of hij zin en tijd had om in te vallen. Het is natuurlijk altijd een risico om met een vervanger te spelen, omdat je je eigen ruiten in gooit als het gruwelijk mis gaat  . Maar aangezien Dick ons repertoire als geen ander kent en gewoon een hele goede drummer is  , moest dat gaan lukken. En hebben we in het verleden al niet eens met andere zangers, gitaristen en bassisten gespeeld? Bedankt nog, John, Gerard, Ron, Gert-Jan, Patrick en al diegenen die ik nog vergeten ben… 
Dick wilde het wel doen en het grappige was, dat hij ook bij Big Caz (waar hij tot voor kort nog in speelde) moest invallen. Het enige nadeel (voor hem althans) was dat hij zes sets achter elkaar zou moeten spelen… . 

We hadden precies 2 repetities om hem voor te bereiden en na de 2e (na de 1e eigenlijk al) bleek, dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Dat ging helemaal goed komen!  

Helaas was het zeer slecht weer afgelopen zondag, dus het geplande openlucht concert werd naar binnen verplaatst. Jammer, want dat zou natuurlijk een hoop publiek schelen  . 
Met de mannen van Big Caz werd er afgesproken dat we om en om steeds een set van drie kwartier zouden spelen, dat zij zouden beginnen en wij eindigen. Dat betekende dat we dus onze setjes iets moesten inkorten, aangezien die alledrie een uur of langer duren. 
Overigens wisten de heren van Big Caz & The Four Bobs niet dat Dick ook met ons zou meespelen en wij speelden het spelletje allemaal mee door ons steeds af te vragen waar Danis toch bleef, hahaha  . Pas bij het begin van onze eerste set vertelde Ronald aan het publiek hoe het precies zat. 
Ons optreden verliep redelijk gesmeerd, het was toch lekker druk in de zaal en het publiek was lekker enthousiast. 
Meest opvallende nummers waren naar mijn mening ‘Hier’ (waar Dick ook zowaar backing vocals meedeed), ‘Let me entertain you’ (wat een spetterende versie!  ), She’s not there (volgens mij de klapper van de dag  ), ‘Comfortably numb’ (as always….) en ‘Iedereen is van de wereld’ (de toegift, massaal meegezongen  ). 
Dick vertelde dat het lang geleden was dat ie zo moe was geweest. Niet gek, na ongeveer 5 ½ uur bijna non-stop drummen  . 
Next stop…..mijn eigen thuis, Kloosterzicht in Gemonde  . 
O ja, ik zeg het nog maar eens: “Dick Bon is de rockste ster van de maasroute...!!!”  . 

Groetjes, 
Alain.

Ome Jos Open Air, Ons Café Kaatsheuvel 5-9-2010

Voor het derde achtereenvolgende jaar mocht Katoen spelen bij Ons Café in Kaatsheuvel voor Ome Jos Open Air. Dit ‘feestje’ werd georganiseerd door carnavalsverenigingen De Gietkoppen en Van Gummiegallege op een mooie, waarschijnlijk één van de laatste zonnige nazomerdagen van 2010  . 
Aangekomen in ‘de Kets’, apparatuur gelost en bij de trailer gedeponeerd. Ik kon er nog niet op, aangezien Danis nog volop bezig was met opstellen  . Dat gaf me meteen tijd om met Ronald terug te rijden naar Waalwijk, aangezien hij zijn zender vergeten was en alle andere auto’s ingebouwd binnen de omheining stonden. 
Vorig jaar hadden we hier heel veel t-shirts verkocht (Arjon  ), dus werden deze ook nog even aangevuld, je weet nooit niet war! 
Na de soundcheck pal in de zon (blij dat ik een zonnebril bij had!  ) werden we uitgenodigd om een kop soep met broodjes te komen eten. We konden kiezen uit tomatensoep en (echt waar!) erwtensoep, haha  . Overigens kon de organisatie niet voldoen aan de eis van Arjon van vorig jaar: een schaal blauwe M&M’s en één rode. Dat viel dus wel tegen  ! 
Dat weerhield ons niet om met goede moed aan de eerste set te beginnen. 
Een eerste set die toch wel wat rommelig verliep, vond ik  . Hier en daar wat foutjes, het publiek moest ook nog wat op gang komen, getuige de stilte die viel bij ‘Met hart en ziel’, bij het “gejuich vanuit de zaal”. 
‘Back home’ werd op een hilarische manier aangekondigd door Ronald: “Heb je dat wel eens gehad, dat je op vakantie was naar één of ander ver land zoals Griekenland (doelend op Danis die een paar dagen later zou vertrekken… ) en dat je dacht, wat is het hier k*t…ik wil weer naar huis”, hahaha  . 
Onze 2e set zou een lange van ongeveer anderhalf uur worden, dus we besloten om een gedeelte van set 2 en de hele set 3 te spelen, althans als we dat zouden halen. 
Bij de Status Quo Medley vroeg Ronald aan het publiek uit hoeveel nummers de medley bestaat. Degene die het goed zou raden, kreeg een kaartje voor de CD presentatie van Diepenhorst in de Mads. Omdat uiteindelijk één heer en één dame het goed hadden (5 nummers dus), kregen ze allebei een kaartje én een t-shirt van ons. 
Bij ‘When the lady smiles’ kwamen ineens de mensen wat los, er bleken toch wel een aantal Earring fans te zijn  . Daarom was het mooi dat we ook nog ‘Twilight zone’ speelden natuurlijk. ‘Comfortably numb’ kreeg de handen op elkaar en bij ‘Bro hymn’ werd ineens massaal meegezongen  , kijk het kan dus wel haha! 
Toen was het al bijna tijd, dus werd gekozen voor ‘Jump’ als laatste nummer. Toch wilde het publiek meer, dus liet Ronald het publiek kiezen, het werd uiteindelijk ‘wc-papier’….hahaha  . 
‘Narcotic’ zorgde voor de gebruikelijke puinhoop, dat waren weer veel rollen die het publiek ingingen, blijft altijd leuk. 
Ondanks dat het publiek wat laat op gang kwam, toch weer gezellig daar in de Kets, volgend jaar weer misschien? Dan willen wij trouwens wel die blauwe M&M’s!  

Groetjes, 
Alain.

Harley-Night & Harley-Dag, Catch22 en De Baron Z’n Vriendin, Breda 14 & 15-8-2010

Na een paar weekjes vakantie (vrijdags weer terug thuis), maakte ik me zaterdag gereed voor een weekendje ‘speulen’ met Katoen. En wat voor een optredens… . Zaterdag ’s avonds in de Catch tijdens de Harley-Night en de dag erop nog even dunnetjes overdoen tijdens de vermaarde Harley-Dag bij De Baron Z’n Vriendin, natuurlijk in Breda. 

In Breda spelen is altijd feest, we hebben daar een flinke aanhang en het is een dankbaar publiek  . Het parkeren is meestal wel een crime  ! Gelukkig gauw een plek gevonden en dan klinkt € 4,40 toch beter dan die € 25,-- die ik de vorige keer kwijt was… 
Tja en dan spelen na zoveel weken niks gedaan te hebben…. pfff onze eerste set was niet om naar huis te schrijven  . Veel fouten, al zal het gros van het publiek het misschien niet eens gehoord hebben. Pas vanaf ‘Back home’ had ik het idee dat we het weer goed op de rit hadden. We hadden dan ook een beetje de pee in na die eerste set  . Dat moet beter! 
In de pauze knipte Arjon de broekspijpen van Ronald af (er zat een scheur in nl.) en zo hield onze zangert een korte broek over (waar heb ik dat toch meer gezien?  ). Kwam mooi uit want o, o, o, wat was het warm binnen  ! 
Set 2 ging véél beter met o.a. de Status Quo medley die het altijd doet, ‘Wat een vrouw’ en een lekkere versie van ‘Pride and joy’. Yesss, mijn solo’s liepen als een trein  ! 
Onze laatste set was weer ouderwets knallen. We speelden op verzoek zelfs ‘Everything about you’ van Ugly Kid Joe samen met een andere zanger. Volgens mij was dat de eerste keer in dik 2 jaar…. Na ‘Comfortably numb’ en ‘Bro hymn’ riep eigenaar Mark dat het bijna tijd was, dus laatste nummer. Helaas dus geen tijd voor ‘Jump’, ‘Narcotic’ etc, kwam voor Mark wel goed uit, zo hield hij zijn kroeg schoon van toiletpapier  ! Laatste nummer werd dus ‘Iedereen is van de wereld’ en na een rondje publiek was het echt tijd. Het was inmiddels 2 uur en we moesten morgen weer aan de bak. Arjon en Danis hadden geregeld dat we onze spullen bij De Baron konden stallen, dan hoefden we de volgende dag niet extreem vroeg aanwezig te zijn. 
Om een uurtje of 4 lag ik uiteindelijk onder de wol, zzzzzz… . 

Iets voor twaalven was ik weer in Breda, waar we op een flink podium zouden spelen samen met Izzid?! (de andere band van Arjon en Danis) en Dimestore Hoodoo, een bluesrock band. 
Het blijft een fascinerend gezicht om al die bikers te zien (en horen!) rijden. 
Al gauw bleek, dat het nog wel even zou duren voor we konden soundchecken, aangezien de geluidsman helemaal in zijn eentje moest opbouwen, aansluiten en het geluid doen  . 
Uiteindelijk zijn we toch nog redelijk op tijd begonnen met onze eerste set. 
Het was al redelijk druk in de Veemarktstraat en ‘Bad case of loving you’ knalde er lekker uit  . 
De eerste set liep trouwens in zijn geheel hartstikke goed, wat een verschil met gisteren  ! 
Voor ‘Fox on the run’ werden we getrakteerd op een blad bier (wel overigens pas nadat Ronald hem subtiel erop gewezen had dat dat de bedoeling was als we een verzoekje zouden spelen, haha  ). ‘Black Betty’ werd met gejuich ontvangen en dit was tevens het laatste nummer van de eerste set. Toen ik het podium afkwam, zag ik tot mijn verbazing dat boven aan een balkon een spandoek hing met ‘100% Katoen’, gaaf hè  ! 
De eerste set van Dimestore Hoodoo heb ik gemist omdat Jur, Ronald en ik gingen eten en toen we terug kwamen had Danis nog precies 5 minuten de tijd om zijn broodjes kroket op te eten die we voor hem meegenomen hadden. Daarna moest ie weer vol aan de bak met Izzid?! 
Izzid?! zette een dijk van een set neer met o.a. nummers van Tina Turner, Janis Joplin en een supervette versie van ‘Whole lotta love’! Wow, Lian, respect!  Wat een stem! 
Mede hierdoor werden wij natuurlijk ontzettend geprikkeld en dan zijn we op ons best!  
We hadden al besloten om set 2 en 3 te wisselen omdat we nu op prime time gingen spelen, de laatste set zou pas om 22.00 uur zijn. 
En hoe…. Het stond nu echt vol, je kon over de koppen lopen en het publiek ging helemaal los! ‘Twilight zone’ werd strak gespeeld, gevolgd door ‘Saturday night’. 
‘Born to be wild’ mag natuurlijk nooit ontbreken op een motortreffen, dus die werd enthousiast onthaald. 
Ladykiller Arjon kreeg zoals gewoonlijk weer flink aandacht van vrouwelijk schoon en daarom nodigde Ronald 2 dames uit om op het podium te komen dansen. Hierna werd een wat wankele versie van ‘You can leave your hat on’ gespeeld. Maar wat geeft het, het publiek vond het prachtig! 
‘Comfortably numb’ deed wat het altijd doet, veel indruk achterlaten. Ik kreeg van onze geluidsman Bram een biertje als compliment voor mijn solo, bedankt war  ! 
Het hoogtepunt kwam echter hierna, Arjon ging op topkasten van het PA staan en begon zijn intro van ‘Bro hymn’ wat massaal meegebruld werd door het publiek, opgezweept door onze Valk  . Lachen, want Jur ging er op een gegeven moment ook bij staan, mooi gezicht. 
‘Jump’, ‘Skandall’ en ‘Narcotic’ leidden naar de finale van de 2e set en dat was natuurlijk ‘Iedereen is van de wereld’. Ditmaal geen rondje publiek, het was pas de 2e set natuurlijk. 
Wel zong iedereen fantastisch mee. 
Met een gevoel van euforie gingen we het podium af  . 
Helaas sloeg daarna het weer een beetje om, het ging af en toe regenen en werd na de 2e set van Dimestore Hoodoo en de 2e van Izzid?! besloten dat het genoeg was, dus van een 3e set kwam het er niet meer van. Het was inmiddels ook al 21 uur, er was natuurlijk minder publiek, het was donker op het podium, want er was geen podiumverlichting  ! De Baron had een geweldige dag (lees: omzet) gehad dus goed was goed. En om eerlijk te zeggen, om nou een laatste set in het donker in de regen voor een man of 50 te spelen, terwijl je de vorige set in de zon voor een paar duizend man hebt staan spelen…ik was er niet zo rouwig om  ! 
Spelen op de Harley Dag in Breda, dat zijn echt de krenten in de pap, Breda bedankt  ! 

Groetjes, 
Alain. 

Vrienden van de Mads, De Mads Waalwijk 12-6-2010

Vrienden van de Mads beleefde dit jaar zijn eerste lustrum en wij deden alweer voor de 5e keer mee. Reden voor de organisatie om een mooi programma voor te schotelen en reden om ons op een mooi tijdstip te laten spelen  . Althans, dat laatste hoopte ik….juist, wij mochten beginnen! Grrrrrr…. 
‘Nou ja, dan kunnen we meteen aan het bier’, was de reactie van de band, en ik verdenk de organisatie ervan dat ze ons daarom hebben laten beginnen. ‘Jullie vinden het toch wel best’  . 
Dit jaar geen 5 bands, zoals gebruikelijk de afgelopen 4 jaar, maar 4 en niet zomaar de eerste de beste! 
Zoals gezegd moesten wij beginnen, na ons volgden achtereenvolgens Sweet Vendetta, De Manne van de Leesmap en als afsluiter Present Danger. Heavy feestje dus  . 
Afgelopen woensdag hadden we nog gerepeteerd en weer eens een nieuw nummer geoefend: ‘Umbrella’ van The Baseballs. Hij ging zo lekker dat we besloten om hem op deze avond te spelen. 
Het podium zag er fantastisch uit: één muur van versterkers, het grote drumstel (dubbele bass) van Present Danger en een grote lichtinstallatie  . 
Het werd al vroeg druk in de zaal, de eerste mensen arriveerden al terwijl wij aan het soundchecken waren. In de voorverkoop waren er blijkbaar al tussen de 150 en 200 kaarten verkocht, mooi toch! 
Katoen mocht om 21.15 uur aftrappen met ‘Back home’ en we waren gelijk goed op gang, een voorbode voor de rest van onze set  . 
‘Chequered love’, ‘Vertigo’ en ‘Pinball wizard’ volgden en toen was het de beurt aan ‘Umbrella’. Ronald had van te voren een beetje angst dat hij de tekst zou vergeten, kondigde dat ook aan en dan zul je altijd zien dat het ook gebeurt, haha  . Een paar misverstandjes in het nummer, maar ja volgende keer beter zullen we maar zeggen. 
‘She’s not there’, ‘When the lady smiles’ en ‘Black Betty’ brachten de power terug en we kregen veel bijval uit het publiek  . ‘Smoke on the water’ was de volgende knaller met daarna publieksfavoriet ‘Comfortably numb’. En zoals altijd ging ik weer lekker uit mijn dak bij mijn gitaarsolo, heerlijk… 
Het Wilhelmus werd opgedragen aan het Nederlands Elftal en aan Henk & Hetty, 2 trouwe fans die afgelopen in het huwelijksbootje zijn gestapt. ‘Jump’ liep hier naadloos in over en dit bleek ook ons laatste nummer te zijn, geen tijd meer voor ‘Narcotic’ helaas  . 
Bij Vrienden van de Mads is het dan gebruikelijk een overgangsnummer te spelen met leden van de volgende band. Hoe het nou precies kwam weet ik niet, maar het was de bedoeling dat Arjon en Danis samen met Daantje, de zangeres van Sweet Vendetta en hun gitarist ‘Whole lotta love’ zouden doen. Maar dat ging dus niet door  . Wel hoorde ik hem later in hun eigen set langs komen. Misschien was dat de reden dan wel, wie zal het zeggen? 
Sweet Vendetta speelde een goede set met heavy covers uit voornamelijk de jaren 80, net als De Manne van de Leesmap die als derde band aantraden. Present Danger was uiteraard een waardige afsluiter met hun Metallica tribute, Thijs was weer onnavolgbaar op gitaar  . 
Ik denk dat wij ook een mooi visitekaartje afgegeven hebben, getuige ook de mooie reacties van diverse bandleden  . En de Mads kan tevreden zijn, het was echt heel erg druk. Volgend jaar de zesde editie? 

Groetjes, 
Alain.

Jazzfestival, De Baron Z'n Vriendin, Breda 16-5-2010

Het Jazzfestival in Breda is 4 dagen lang één groot feest  met overal muziek in de binnenstad. 
Wij mochten evenals de afgelopen 2 jaar op de zondag spelen na het officiële programma in Café De Baron Z’n Vriendin. Nee, geen jazz  natuurlijk, gewoon vollen bak gassuh dus  . 

Spelen in Breda is altijd gezellig, meestal druk bezocht en het publiek is zeer dankbaar. 
Na de laatste tonen van de band die buiten speelde, liep het publiek bij ons naar binnen en konden wij aftikken. De sfeer zat er meteen goed in  met ‘Bad case of loving you’, al jáááren onze opener (wordt wel eens tijd voor een nieuwe hahaha  ). 
Het podium bij De Baron is erg klein, iets groter dan in de Catch, maar veel podiumgeluid blijft dus ook ‘hangen’ op het podium met als gevolg dat het dus keihard gaat  . Nou, dat heb ik geweten, mijn oren toeteren nog steeds… 
Bij ‘Does your mother know’ kwam er een dame spontaan een stukje meezingen, later op de avond mocht ze het nog eens proberen, al kwam ‘Chequered love’ wat minder uit de verf. 
Set 2 begon met een knallende versie van ‘Let me entertain you’ en als ik zeg knallend dan bedoel ik knallend!  Danis werd compleet gestoord van het keiharde podiumgeluid dat hij vriendelijk doch dringend vroeg of we niet wat zachter konden. Tuurlijk, aan een dove drummer hebben we natuurlijk niets  . 
Wat me opviel in die 2e set, is dat er een aantal mensen van eind 50 zéér enthousiast vlak voor het podium stonden mee te blèren  . Eentje zei na ‘All right now’ dat hij dit zo gaaf vond, omdat hij zoveel goede herinneringen aan dat nummer had en dat ie 20 was toen dit nummer een hit was. 
In de pauze tussen set 1 en 2 was er een dame, Ingrid, die ook aan ons vroeg of ze een nummer mee mocht doen. Het ging om ‘Me and Bobby McGee’ van Janis Joplin. Ik had het nummer nog nooit gespeeld, Arjon en Danis toevallig wel, dus ff overleggen en gas erop  . 
Ingrid had een hele goede stem en onze versie van het nummer, hoewel nooit eerder gespeeld, viel zeker niet tegen. 
Bij ‘When the lady smiles’ ging de zonnebril op  (‘alleen de prijs is anders’  ), toch wel lastig, je ziet zo weinig dan hahaha. En bij het einde van ‘Smoke on the water’ wilde ik het nummer al afronden, maar mocht dat niet van Ronald voordat ik Sesamstraat  gespeeld had. 
Ook de derde set had zo zijn momenten. Danis werd door Ronald even in het zonnetje gezet vóór ‘She’s not there’ (ere wie ere toekomt  ) en ‘Goodnight Saigon’ werd zeer positief ontvangen. Toch een welkome afwisseling in ons repertoire denk ik. Na een uitbundig gevierde ‘Comfortably numb’ trok Arjon me mee het publiek in om op de bar te klimmen voor ‘Bro hymn’. Lachen….een volle kroeg die uit zijn dak gaat terwijl je je daar een beetje uit staat te sloven op de bar tussen de biertjes . Zoiets kan eigenlijk alleen bij de Baron. 
Na de gebruikelijke afsluiters (‘Jump’, ‘Narcotic’ en ‘Iedereen is van de wereld’), wilde het publiek meer en werd er gevraagd om nog een keer Pink Floyd. Aangezien wij eigenlijk nooit nummers 2x op een avond spelen, zette Arjon spontaan ‘Another brick in the wall’ in  , iets wat wij nog nooit gespeeld hebben met Katoen. Ja in een grijs verleden heb ik dat met Heathrow wel gespeeld, dus iets kon ik me nog wel herinneren. Hahaha, hij liep eigenlijk heel goed, zelfs mijn gitaarsolo was ok  ! Typisch Katoen….vol verrassingen… 
‘Running with the devil’ was de laatste toegift en toen was de koek echt op. 
Tijdens het opruimen van onze spullen kreeg Arjon een sms dat rocklegende Ronnie James Dio was overleden, daar kreeg ik toch wel ff kippevel van  ! Vervolgens werd er ‘Love is all’ gedraaid in de kroeg en halverwege weer vervangen door ‘Er is leven na de dood’ van Freek de Jonge… Tja, sommige humor begrijp ik niet altijd haha  . 
Volgend optreden in Harmelen ben ik er een keer niet bij, andere verplichtingen, maar mijn plaats wordt ingenomen door niemand minder dan oud-Katoener John  ! Dus dat komt wel goed. Zie jullie weer bij Vrienden van de Mads… 

Groetjes, 
Alain.

Zanddonk Waalwijk & Catch22 Breda, Koninginnedag 30-4-2010

Evenals vorig jaar hadden we op Koninginnedag hetzelfde programma: eerst vroeg in de middag een set spelen in Zanddonk Waalwijk (onderhand bij mijn ouders in de tuin haha  ) en daarna traditioneel naar Catch22 in Breda om daar de hele avond te spelen. 
Zanddonk was wel speciaal, omdat op deze dag ook een beetje een herdenking was aan Ad van Mierlo die vorig jaar overleed. Ad’s beide bands Men of History en natuurlijk De Kwatsers traden ook op, net als The Shakin’Arrows van mijn eigen pa  . 
Aan alle bands was gevraagd om ook een nummer aan Ad op te dragen, iets wat wij allang van plan waren  . Ad had altijd een geweldig hilarische act: hij gebruikte een plastic zak om de microfoon en bootste zo het geluid van een helikopter na  . Dit was het intro van Goodnight Saigon (Billy Joel). Het is een indrukwekkend nummer en wij zouden dit dus spelen maar dan zonder die plastic zak, want dit was toch echt de act van Ad, daar blijven wij van af  . En die helikopters tovert Jur wel uit zijn toetsen… 

Het weer was niet best ’s morgens, frisjes en af en toe motregen  . Gelukkig bleef echte regen uit en konden wij toch rekenen op redelijk wat publiek. Natuurlijk weer veel bekenden, familie en vrienden. Thuiswedstrijdje!  
Na een korte soundcheck (half nummertje ‘Centerfold’) gingen we meteen maar van start met ‘Twilight Zone’. Na ‘Born to be wild’ volgde verrassend ‘Vertigo’. Deze loopt de laatste tijd zo lekker dat ik had besloten om hem maar in de set op te nemen  . 
Na een nummer of 6 was het dan de beurt aan ‘Goodnight Saigon’ en buiten wat geluidsprobleempjes (van mij) ging ie eigenlijk wel o.k. voor de eerste keer. Ik hoop dat Ad het tenminste acceptabel vond daarboven  . 
Na dit gevoelige nummer ging het gas er weer op met ‘Black Betty’ (wat een contrast haha  ), gevolgd door ‘Smoke on the water’. Bij ons gitaar/keyboard duel op het einde zei Arjon tegen mij: “Speel iets van The Shakin’Arrows”. Ok, dat werd dus ‘Arrow Boogie’, een nummer van mijn vader. Hahaha  , hij kon dat wel waarderen. ‘Comfortably numb’ ging wat snel naar mijn idee, maar bij die solo ga ik toch wel uit mijn dak  , hoe dan ook! Bij ‘Jump’ merkten we dat de trailer waarop we stonden gevaarlijk op en neer ging als we sprongen, dus werd dit nog eens dunnetjes overgedaan bij ‘Narcotic’  . Geen bladblazeract (heeft niet zoveel zin buiten, al het papier waait weg), dus dan maar uit alle macht springen! Hahahaha, Danis en vooral Jur hadden de grootste moeite om alles staande te houden. Je had Jur moeten zien met dat dansende keyboard… . ‘Iedereen is van de wereld’ was een goeie afsluiter zonder rondje publiek omdat Ronald deze keer geen draadloze microfoon had. 

Daarna was het inpakken, nog ff wat bijkletsen met familie en vrienden en als een speer naar Breda  . Zoals iedere keer weer was het moeilijk om door de enorme menigte onze spullen bij de Catch naar binnen te brengen, gelukkig had Ronald het PA ’s morgens al gebracht. 
Opbouwen, soundchecken, naar de friettent om wat frikandellen naar binnen te stouwen  , en weer terug door duizenden mensen. 
Onze eerste set ging van een leien dakje, we hadden een enthousiast publiek  en dat werd de tweede set nog uitgebreid met wat Waalwijkse fans, volle bak dus. 
In set 2 speelden we weer eens ‘Blauwe ruis’ (leuk brugje Ronald: Blöf, Zeeland, Koninginnedag in Zeeland  ). Blijft toch een heerlijk nummer vind ik. 
Ik had wat moeite om Jur zijn gitaar- en toetsenpartijen te horen, dus mijn timing in de Status Quo medley (‘Caroline’) en ‘When the lady smiles’ liet wat te wensen over  , maar ach, details. 
De derde set was de gebruikelijke climax. Sinds ik een nieuwe delay-pedaal aangeschaft heb, ben ik eindelijk van die elastiekjes om de oude pedaal af en valt mijn geluid niet meer weg, heerlijk spelen zo  ! Was wel ff wennen, je bent bij bepaalde nummers geneigd om die elastiek er weer om te doen hahaha  ! 
Halverwege de set besloten we om ‘Goodnight Saigon’ ook maar weer te spelen en eerlijk is eerlijk, hij ging een stuk beter als ’s middags. Ik zag overal mensen die luidkeels meezongen ‘And we will all go down together’, echt geweldig  ! Wat ook perfect was, was de overgang van dit nummer naar ‘Comfortably numb’. De hele emotie zat er nog in, dus werd dat sfeertje doorgetrokken naar dit volgende nummer. Ik ben van mening dat dit mijn beste ‘Floyd’gitaarsolo ooit was  . Alles klopte, alles uit de kast, en een ovatie was het gevolg  ! 
‘Bro hymn’ werd weer van stal gehaald door Arjon en zo werkten we langzaam naar ‘Iedereen is van de wereld’ toe. Rondje publiek kon nu wel, dus ook ff naar buiten en achter de bar natuurlijk. In Breda kom je nooit weg zonder toegift, dus werd dit ‘Runnin’with the devil’  . En nog wilde men meer. ‘Whole lotta Rosie’ staat niet vast op het repertoire, zangtechnisch is dit een beetje te hoog, maar ja, als iedereen dit nummer ‘eist’, dan zingt Ronald de eerste 4 zinnen hoog en de rest gewoon een octaaf lager. Maar speulen zullen we het dan  ! Dit was echt wel de laatste van de avond. 
Het was weer een mooie Koninginnedag, die de Bredase politie  nog probeerde te verpesten door onze auto’s en bus er niet door te laten toen we onze spullen weer moesten laden . 
“Ja, maar meneer, wij moeten onze muziekapparatuur alleen ophalen”. “Dan doe je dat morgen maar!” was het nijdige antwoord. Toen ze verder gingen met hun ronde, zijn Jur en ik toch gewoon doorgereden  , alleen Ronald kwam slechts halverwege. Maar ja, scheelt toch weer. Het was slechts een kleine smet op een mooie dag. 

Groetjes, 
Alain.

Paasweekend 4 en 5-4-2010, de Witte Hemel Geertruidenberg & ’t Oude Raadhuis Drunen

Paaszondag bracht ons Katoenies voor de 2e keer in de Witte Hemel te Geertruidenberg. 
Vorig jaar met Koninginnenacht hadden we blijkbaar genoeg indruk gemaakt voor herhaling  , dus zouden we eigenlijk in januari wederom daar spelen. Toen kwam Present Danger met de aanbieding om op hun CD presentatie te spelen en daardoor werd in overleg met de Witte Hemel het optreden verplaatst naar 4 april. 

Arjon zat nog in Afrika  , dus werd zijn plaats dit weekend weer ingenomen door Patrick Buys. 
Na een lange soundcheck, het wilde maar niet vlotten (tig keer ‘Back Home’  ), gingen de meesten van ons nog ff wat eten. Met zijn allen in de Mads bus naar Raamsdonksveer om daar bij de plaatselijke Friet van Piet een lekkere vette hap naar binnen te stouwen  . 
Weer terug bleek dat er al behoorlijk wat volk binnen zat, dus konden we om een uur of 10 van start. 
Het publiek in Geertruidenberg is wat apart, vooraan staan een aantal zeer enthousiaste mensen , de rest blijft wat achterin het café hangen. Toch was men na afloop zéér enthousiast en zit er een 3e keer zeker in  . 
Weinig te melden over de gespeelde sets of het moet het spontaan gespeelde ‘Whole lotta Rosie’ met een gastzanger uit het publiek zijn. Dat was weer gassen op zijn Katoens haha  . 
Ook kwam men vragen om Johnny Cash… . ‘Ring of fire’ werd even snel in de pauze doorgenomen en ook maar meteen gespeeld. Hahaha  , wel lachen zo. Misschien dat we die nog wel eens terug gaan horen in onze sets. 
Om een uurtje of 2 waren we klaar, inpakken, naar huis en om 4 uur naar bed  . 

Om half tien werd ik wakker, dacht: nog ff liggen en dan eruit. Toen ik weer op mijn horloge keek, was het inmiddels 11 uur  ! Shit! Dat wordt haasten… 
Tweede paasdag staan we traditioneel (volgens Ronald voor de 64e keer… ) bij ’t Oude Raadhuis in Drunen, dus om door de menigte van het Paasfestijn te komen, kun je maar het beste op tijd zijn. Het viel gelukkig mee, ik kon er nog redelijk doorheen komen met mijn spullen. 
Onze trouwe fan Hanneke stond zelf met een standje op de markt waar ze massages gaf. Dus de één na de andere Katoenie nam plaats op de stoel om eens lekker gemasseerd te worden. Tja je bent rockster of je bent het niet war hahaha  ! 
Voor mij kwam het wel mooi uit, aangezien ik soms nog wel eens kramp krijg in mijn vingers  , zeker als ik vaak achter elkaar speel. Mijn handen werden dan ook onder handen genomen haha. 
De Drunense formatie Syn-R-G mocht het spits afbijten. Zij speelden covers van o.a. Anouk, Melissa Etheridge, maar ook bv Cocaine en deden dat niet onverdienstelijk. 
Wij speelden zelf 2 sets, de reguliere sets 2 en 3 aangevuld met enkele nummers uit set 1 dus. 
Het weer was goed, een beetje fris maar als de zon doorkwam was het goed uit te houden buiten. Mijn Katoen-vest ging dus na een nummer of 3, 4 uit, warmgespeeld  ! 
Zoals ieder jaar weer werd het heel erg druk, zowel bij het podium als daarbuiten en binnen in het café. Ik denk dat wij goed gespeeld hebben, de reacties logen er niet om tenminste  . Patrick voelde zich steeds meer op zijn plaats. Ik heb echt staan genieten toen we ‘Smoke on the water’ speelden. Wat een vette baspartij werd daar neergelegd, hulde  ! 
‘Born to be wild’ was ook stevig (net als de dag ervoor trouwens) en het publiek was klasse  . 
Verzoekjes waren er ook, ‘Brown sugar’ was natuurlijk geen probleem, maar toen werd er om Jimi Hendrix gevraagd. Het intro van ‘Hey Joe’ was ik ff kwijt  , dat ving Patrick wel op, maar het werd daarna wel een spetterende uitvoering. De man die het aangevraagd had, liet duidelijk blijken dat hij zeer geslaagd vond door 10 vingers op te steken  . 
Ronald had wat moeite met de grote wc rollen bij ‘Narcotic’, kleinere gaan toch ff wat beter. Weer wat geleerd toch?! Een (gezellige) puinhoop werd het weer wel (een mummiepak, Reinier  ). 
Na ‘Iedereen is van de wereld’ was het 18.00 uur, dus afgelopen. Volgend jaar weer heb ik begrepen. Dat wordt dan de……keer  . Hierbij wil ik Patrick nogmaals bedanken voor zijn geweldige inzet bij de afgelopen 3 optredens. Ik vond het gaaf om weer eens met mijn oude maatje te mogen spelen  . Arjon, het is nu weer aan jou, welkom back  ! 

Groetjes, 
Alain.

Café De Pub, Oosterhout 27-3-2010

Wat doe je als band als je bassist voor een week of 7 naar Namibië  gaat ? Stilzitten? Nou nee, niet bepaald  . Vlak voor Arjon vertrok hebben we in de studio van De Mads de basis (bas en drums) van 5 nummers opgenomen voor een nieuwe CD met nog 5 nummers die we nog op de plank hadden liggen. In Arjon’s vakantie hebben Jur en ik de rest van de muziek ingespeeld. Nu rest alleen nog de zang. 
Maar ja, wat doe je als er ook optredens op de agenda staan  ? 
Dan vraag je gewoon een klasse basgitarist, een uit de categorie d’Or  , om een paar optredens (3) in te vallen. Dus repeteerde Patrick Buys, basleraar aan de Music Scool en mijn oude maatje van The Swallows en Heathrow , zegge en schrijve één keer een uurtje of 2 met ons om onze set van zo’n 40 nummers door te nemen. Over klasse gesproken… 

De eerste van de 3 optredens was afgelopen zaterdag in Jur zijn stamkroeg, de Pub in Oosterhout. Katoen heeft voor mijn tijd al eens eerder hier gespeeld, werd weer eens tijd dus! 
Arjon staat normaal gesproken aan de kant van Jur, maar Patrick kwam aan mijn kant staan, zodat hij af en toe eens kon ‘afkijken’ haha  . 
Toen we om een uur of half 11 begonnen was de zaal goed gevuld en al snel bleek dat we een dankbaar publiek hadden: na ieder nummer flink applaus  . 
De eerste set verliep zonder veel problemen, hier en daar wat schoonheidsfoutjes en een basgitaar die een stuk harder stond dan wij gewend zijn haha  . Sorry Guido… 
Tuurlijk misten we onze showman Arjon wel  , maar Patrick verving hem muzikaal gezien perfect! 
Veel bekende mensen in de zaal, de schare fans begint toch echt te groeien haha  ! 
Set 2 ging lekker, ‘Centerfold’ had een einde wat wel drie of vier keer herhaald werd, er kwam geen einde aan. Bij ‘Wat een vrouw’ zat ik er een keer gruwelijk naast  , kan gebeuren war. Het intro van ‘Blauw’ werd verfraaid met allerlei nummers met kleuren, ‘Purple Rain’etc. En de uitsmijter was natuurlijk ‘Smoke on the water’  . 
Toen we aan set 3 begonnen, was het inmiddels al 1 uur, normaal stoppen we dan hahaha  . 
Dit werd dus een latertje… 
‘Comfortably numb’ ging niet helemaal zoals gepland, omdat onze Ronnie twee keer hetzelfde couplet zong en ik dus de tweede stem ff helemaal kwijt was. Maar die gitaarsolo maakt dan weer veel goed, toch?  
Bij het Wilhelmus (vóór ‘Jump’), viel mijn geluid weg. Ik dacht dat het aan de batterijen van mijn zender lag, dus ik ging het podium af voor nieuwe batterijen. Tot mijn verbazing nam Patrick de melodie over op zijn bas en samen met Jur maakte hij ons volkslied af! Respect!  
Bij ‘Narcotic’ kwam de fameuze bladblazer er weer aan te pas en Ronald kreeg hulp van zijn eigen vrouw Carin die de wc rollen aangaf. Dat waren er weer veel  . 
Laatste nummer was ‘Iedereen is van de wereld’, klein rondje publiek (met zijn 2en dit keer) en toen was het echt afgelopen. Half drie inmiddels…. 
Het paasweekend doen we nog 2 optredens met Patrick (check agenda) en daarna mag Arjon zijn plaats weer in komen nemen. Als ik zijn foto’s op hyves zie, hoeven we geen medelijden met hem te hebben, hahaha  . 

Groetjes, 
Alain.

MadsRock 2010, De Mads Waalwijk 16-1-2010

De tweede editie van ons eigen festivalletje MadsRock kende een iets andere opzet dan vorig jaar. Vorig jaar drie bands, die elk twee sets speelden. Gevolg was dat de eerste band (wij dus!  ) toen om een uur of 8 reeds moest beginnen en dat voor een vrijwel lege zaal  . 
Deze keer drie bands die maar één set zouden spelen, beginnende vanaf een uur of half tien. 
Vooraf redelijk wat reclame gemaakt, posters, flyers, stukjes in regionale krantjes en Jur had zelfs een interview gegeven voor RTV Midden Brabant  . Maar dan is het toch altijd maar afwachten hoeveel volk erop af komt. 

Het weer zat die avond flink tegen  . Jur en ik zijn nog even wat drank voor in de kleedkamer gaan halen en toen we uit de supermarkt kwamen, sneeuwde het flink  ! Even later lag er een dik pak, geen ideale situatie om een rockavond te houden… 
Toch druppelden er redelijk wat mensen binnen naarmate de avond vorderde, het viel me achteraf mee. 

De eerste band was Indigo, een rockcoverband met een zangeres, die veel nummers van o.a. Anouk speelde. De band had ook wat eigen aanhang mee, dat maakte het flink gezellig  . Ze speelden een goede set, waarbij één van de gitaristen zo nu en dan ook een nummer zong. Voor de andere gitarist was het overigens zijn laatste optreden met deze band. Indigo sloot af met een goede versie van ‘Killing in the name of’  . 

Toen was het onze beurt. Jur, die een beetje voor presentator speelde, mocht onszelf aankondigen, dat was wel komisch  . ‘Laten we maar beginnen’, zei hij en keek mij aan. Tja, als we met ‘Twilight Zone’ beginnen, dan moet ie toch echt zelf het intro spelen hahaha  . 
Onze set was bijna dezelfde als vorige week, alleen ‘Sharp dressed man’ werd vervangen door ‘Back home’, eigenlijk wel heel erg toepasselijk… 
Zo kon het dus dat we maar liefst drie nummers van Golden Earring speelden in 1 set. Ik grapte al van ‘een Golden Earring tribute’, maar op het moment zijn het ook de enige 3 nummers die we van ze spelen. 
Het publiek vond ik een beetje tammer dan normaal in de Mads, misschien zijn ze ons onderhand beu hahaha  , maar de geijkte toppers deden het prima, ‘Black Betty’, ‘Smoke on the water’, ‘She’s not there’ en natuurlijk ‘Comfortably numb’  . 
Iets minder rollen wc papier dan vorige week, natuurlijk het is Ronald zijn eigen zaal hahaha. 
Ik vond dat we een goede set gespeeld hebben, weinig fouten  . 

Laatste band was de hardrock/metal formatie Tributör uit Tilburg, bij ons wel bekend. Arjon en Danis hebben een tijdje in deze band gespeeld en gitarist Remco zat al eens bij De Manne van de Leesmap  . Tributör had vorige week in 013 de halve finale gehaald van de Clash of the Coverbands, dus kwaliteit hebben ze genoeg! 
De band speelde nummers van Van Halen, AC/DC, Whitesnake, Saxon en deed dit met veel klasse . Zanger Huib haalde moeiteloos de hoge tonen van b.v. ‘Here I go again’ , en beide gitaristen gaven hun visitekaartje af  . De band sloot af met twee toegiften, de eerste ‘I wanna rock’ van Twisted Sister en de laatste een geweldige versie van ‘Phantom of the opera’ van Iron Maiden. Klasse jongens!  
Ondanks de wat tegenvallende opkomst was het toch weer een gezellige rockavond. Op naar MadsRock 2011?  

Groetjes, 
Alain.

Fotosessie, Eersel 13-1-2010

Op 4 juli van het afgelopen jaar speelden wij op het verjaardagsfeest van Maartje, min of meer als tegenprestatie voor nog te nemen foto’s van de band. 
Wel, belofte maakt schuld haha  , dus gisteren was het eindelijk zover. 
Na ongeveer 4 jaar discussiëren (ongeveer zo lang ik bij de band zit!  ) hadden we nu voldoende ideeën over hoe we de foto’s wilden hebben (met dank aan Maartje dus  ). 
In een heuse fotostudio in Eersel kwamen we één voor één binnendruppelen en werden verwelkomd door Maartje en Noortje die de foto’s ging nemen. 
De studio had geheel witte muren met een aantal ruimtes voor visagie etc. 
In de ruimte stonden diverse lampen (flitslicht) en wij begonnen de sessie met een donkere achtergrond. 
We wilden foto’s voor een nieuwe backdrop (doek dat achter ons hangt bij optredens), persfoto’s en voor een evt. CD. Dus aan de ene kant serieuze foto’s, maar aan de andere kant ook foto’s met een knipoog  , waar 100% Katoen eigenlijk voor staat dus. Of zoals je wilt, stoere foto’s met een vleugje humor  . 
Bij de eerste foto’s hadden we allemaal ons 100% Katoen vest aan en mij werd gevraagd in het midden te gaan staan (omdat ik de afgelopen 4 jaar altijd geplaagd ben of zoiets volgens Arjon  ) met het vest achterstevoren, over humor gesproken… . 
Natuurlijk werd er regelmatig door één van mijn maten mijn capuchon over mijn gezicht getrokken, wat een lol… . 
Deze foto’s zijn min of meer bedoeld voor de backdrop, lichtval van één kant, dus de andere kant schaduw. 
Daarna de ‘Queen’-foto’s: iedereen kent de videoclip van Bohemian Rhapsody en de setting van het intro. Ronald in het midden voorop en wij eromheen in dezelfde donkere sfeer  . 
De volgende sessie was hilarisch: we gingen in dezelfde opstelling staan/zitten als op het podium en beeldden uit dat we muziek maakten  , alleen: zonder instrumenten! Probeer dan maar eens serieus te blijven haha. Luchtgitaar spelen  en dan zo’n grimas erbij trekken, lachen! 
Toen was het weer tijd voor wat serieuzere foto’s, Ronald zittend op een kruk en wij erom heen, staand of zittend, in ieder geval niet allemaal hetzelfde. Erg mooi  ! 
Individuele foto’s werden er ook genomen, deze worden voor de nieuwe website. 
De laatste sessie was puur fun: er werd een waslijntje gespannen en daaraan werden een aantal enorme witte onderbroeken (100% Katoen!) gehangen met in het midden een rood stringetje. Ronald kwam op het lumineuze idee om het ene eind van de waslijn om mijn nek te wikkelen en te doen alsof hij mij aan het kelen was  . Als het maar spontaan is, war! 
Tja, wat doe je met die onderbroeken? Ophangen, over je hoofd trekken, eraan ruiken hahaha…  Al met al hebben we dus weer flink gelachen. 
Binnenkort zijn de foto’s klaar, ik ben zeer benieuwd! Natuurlijk zal het resultaat hier te zien zijn. Bedankt Maartje en Noortje, het was een gezellige avond en wij kunnen niet wachten om het resultaat te zien!  

Groetjes, 
Alain. 

Voorprogramma Present Danger, SCC Den Bolder Waspik 9-1-2010

Als winnaars van de publieksprijs van de Clash Of The Coverbands 2007/2008 mochten onze vrienden van Present Danger hun tweede single presenteren in een door henzelf uitgekozen zaal. Dit werd SCC Den Bolder in Waspik. Dit ontmoetingscentrum heeft een flinke zaal waarin zo’n 700 (schat ik) man in kunnen.
Als voorprogramma’s voor de avond werden De Manne Van De Leesmap en wij dus geprogrammeerd  . En wij voelden ons zeer vereerd natuurlijk!  

Bij Den Bolder aangekomen door de sneeuw probeerde ik mijn auto te parkeren maar gleed een beetje door in een geultje. Tja, probeer hem dan maar eens terug te rijden… . 
Gelukkig waren William en Ralph van De Manne ter plekke om me bij te staan, en met een beetje duwwerk kon ik hem toch terug op zijn plaats zetten. Nog bedankt jongens  ! 
In Den Bolder was Present Danger aan het soundchecken. Het zag er uiterst professioneel uit, flink podium, groot PA, lichtshow, CO2 kanonnen, pyro (vuurwerk), twee videoschermen etc. 
Als voorprogramma’s moesten De Manne en wij onze apparatuur vóór de installatie van PD opbouwen uiteraard. Ik zou over de Marshall van Gerard spelen, werd nog even geïnstrueerd over deze versterker maar wij zouden verder geen soundcheck doen. 
Eerst werd er gezamenlijk gegeten, Hollandse pot (lekker dus!  ) en daarna de kleedkamer opgezocht. Wij deelden met de Manne een flinke vergaderzaal en Thijs van PD kwam nog ff klagen dat zij zelf maar een klein hokje achter het podium hadden  . Vooraf werd er gezegd dat we ons goed aan het tijdschema moesten houden omdat het om 1.00 uur echt afgelopen was. 
Arjon: Ach dan speelt Present Danger toch gewoon een paar nummers minder! Hahaha  . 

In de voorverkoop waren er al zo’n 600 (!) kaarten verkocht  , om 21.00 uur was het bij aanvang van de optreden van De Manne Van De Leesmap al flink druk. 
De Manne, uitgedost met pruiken en snorren zoals echte hardrockers uit de jaren 80 (haha, Gerard zag eruit als Kim Holland met snor!  ), speelden een prima set en oogstten veel applaus  . 
Nummers van o.a. Iron Maiden, Journey en 2 krakers van AC/DC als afsluiter. 
Daarna was het de beurt aan ons. 
Openingsnummer ‘Twilight Zone’ bracht de stemming er al meteen goed in. Voor het overwegend metal publiek hadden we een set gekozen met de wat stevigere nummers  , vandaar dus geen Kim Wilde, Blöf etc. deze keer. ‘Born to be wild’, ‘Sharp dressed man’, ‘Pinball wizard’ volgden en het publiek vond het allemaal prima  ! 
Na ‘She’s not there’ en ‘When the lady smiles’ kwam ‘Black Betty’, helaas niet helemaal vlekkeloos maar dit werd in de rest van het nummer ruimschoots goedgemaakt. 
‘Smoke on the water’ was een knaller, met ons gitaar-toetsen duel, gevolgd door het hoogtepunt, ‘Comfortably numb’. Gelet op de reacties naderhand en tijdens het nummer, was dit weer de topper in de set  . 
‘Jump’, vooraf gegaan door het Wilhelmus, bracht de boel weer aan het springen en dit werd nog erger bij de afsluiter ‘Narcotic’. Tjongejonge, wat een puinhoop weer  ! Ik weet niet precies hoeveel wc rollen Ronald de zaal inblies, maar het waren er héél veel  ! Volgens mij hebben we een goede set neergezet, gezien de vele positieve reacties. Ik zag zelfs een aantal mensen die een t-shirt van ons gekocht hadden bij de merchandise stand, dus dat zat wel goed  ! 
En Present Danger? 
Wow, diep respect  ! Ik was echt onder de indruk… Het zat ze niet echt mee deze avond, Thijs had iets van een keelonsteking of een virusinfectie  en was slecht bij stem. Hij liet ‘Enter Sandman’ zingen door collega zangeres Daantje (prima trouwens!). De heren van het geluid bakten er weinig van vooral in het begin van hun set (en ook bij de voorprogramma’s hoorde ik later), maar wat een vibe  ! De eerste nummers waren eigen werk, waaronder hun singles ‘Dark Visions en de nieuwe ‘Iron Rain’ en daarna kwam hun Metallica tribute. Echt grote klasse, deze jongens verdienen het om het ver te schoppen in de muziekscene! Naar mate de avond vorderde werd de stem van Thijs steeds beter, zijn gitaarspel is al ongeëvenaard  , en de jongens speelden toch door tot een uur of half twee. 
Voor diegenen die PD nog nooit gezien hebben, ik heb me laten vertellen dat ze gevraagd zijn voor de 5e Vrienden Van De Mads in juni, waar ook De Manne Van De Leesmap zullen spelen en (uiteraard) voor de 5e keer 100% Katoen… . Komt dat zien!! 

Groetjes, 
Alain.