Duke's Weblog

Café Boetje, Geffe-Zuid 14-3-2009

Zou hij het nog weten dat we vanavond komen spelen? Die vraag stelden we afgelopen week regelmatig aan elkaar en dat was niet zo gek, want de laatste keer dat we bij Boetje speelden (zo'n 2 jaar geleden geloof ik) was zijn eerste vraag: Wat komen jullie doen, is dat vanavond dat jullie hier spelen?  

Nee, Boetje had er nu wel op gerekend, podium stond al klaar in zijn mooi verbouwde kroeg (nieuwe bar). 
Bij de soundcheck bleek al gauw dat we te maken hadden met een podiumgeluid wat wel erg hard was (en nee, dit lag deze keer echt niet aan de band  ). Citaat Arjon: "eeeh Jory, kan mijn bass iets zachter, dit is wel een beetje overdreven! Jory: hier staat ie gewoon uit Arjon...." . Dus geven we de schuld zoals gewoonlijk maar weer aan Danis. 

De kroeg zat behoorlijk vol met een voornamelijk jong publiek, het duurde wat langer dan normaal dat ze wat los kwamen maar uiteindelijk lukte dat ook weer! 
Het was een mooie gelegenheid om weer eens wat nieuwe nummers te spelen: When the lady smiles (Golden Earring), Hey Joe (Jimi Hendrix), Vertigo (U2), Chequered love (Kim Wilde) en het nummer met volgens de kenners de mooiste gitaarsolo aller tijden (kijk maar op Google!) Comfortably Numb (Pink Floyd)  . 
Geen 3 sets deze keer maar 2 wat langere sets. Zoals gebruikelijk waren de laatste nummers weer Jump, Skandall, Narcotic en als toegift Iedereen is van de wereld. 
En daarmee was de koek voor deze avond weer op. Boetje achter latend met een vloer vol wc papier die door Ronald tijdens Narcotic de zaal in geblazen was. 

Groetjes, 
Alain.