Duke's Weblog

Zanddonk Waalwijk & Catch22 Breda, Koninginnedag 30-4-2010

Evenals vorig jaar hadden we op Koninginnedag hetzelfde programma: eerst vroeg in de middag een set spelen in Zanddonk Waalwijk (onderhand bij mijn ouders in de tuin haha  ) en daarna traditioneel naar Catch22 in Breda om daar de hele avond te spelen. 
Zanddonk was wel speciaal, omdat op deze dag ook een beetje een herdenking was aan Ad van Mierlo die vorig jaar overleed. Ad’s beide bands Men of History en natuurlijk De Kwatsers traden ook op, net als The Shakin’Arrows van mijn eigen pa  . 
Aan alle bands was gevraagd om ook een nummer aan Ad op te dragen, iets wat wij allang van plan waren  . Ad had altijd een geweldig hilarische act: hij gebruikte een plastic zak om de microfoon en bootste zo het geluid van een helikopter na  . Dit was het intro van Goodnight Saigon (Billy Joel). Het is een indrukwekkend nummer en wij zouden dit dus spelen maar dan zonder die plastic zak, want dit was toch echt de act van Ad, daar blijven wij van af  . En die helikopters tovert Jur wel uit zijn toetsen… 

Het weer was niet best ’s morgens, frisjes en af en toe motregen  . Gelukkig bleef echte regen uit en konden wij toch rekenen op redelijk wat publiek. Natuurlijk weer veel bekenden, familie en vrienden. Thuiswedstrijdje!  
Na een korte soundcheck (half nummertje ‘Centerfold’) gingen we meteen maar van start met ‘Twilight Zone’. Na ‘Born to be wild’ volgde verrassend ‘Vertigo’. Deze loopt de laatste tijd zo lekker dat ik had besloten om hem maar in de set op te nemen  . 
Na een nummer of 6 was het dan de beurt aan ‘Goodnight Saigon’ en buiten wat geluidsprobleempjes (van mij) ging ie eigenlijk wel o.k. voor de eerste keer. Ik hoop dat Ad het tenminste acceptabel vond daarboven  . 
Na dit gevoelige nummer ging het gas er weer op met ‘Black Betty’ (wat een contrast haha  ), gevolgd door ‘Smoke on the water’. Bij ons gitaar/keyboard duel op het einde zei Arjon tegen mij: “Speel iets van The Shakin’Arrows”. Ok, dat werd dus ‘Arrow Boogie’, een nummer van mijn vader. Hahaha  , hij kon dat wel waarderen. ‘Comfortably numb’ ging wat snel naar mijn idee, maar bij die solo ga ik toch wel uit mijn dak  , hoe dan ook! Bij ‘Jump’ merkten we dat de trailer waarop we stonden gevaarlijk op en neer ging als we sprongen, dus werd dit nog eens dunnetjes overgedaan bij ‘Narcotic’  . Geen bladblazeract (heeft niet zoveel zin buiten, al het papier waait weg), dus dan maar uit alle macht springen! Hahahaha, Danis en vooral Jur hadden de grootste moeite om alles staande te houden. Je had Jur moeten zien met dat dansende keyboard… . ‘Iedereen is van de wereld’ was een goeie afsluiter zonder rondje publiek omdat Ronald deze keer geen draadloze microfoon had. 

Daarna was het inpakken, nog ff wat bijkletsen met familie en vrienden en als een speer naar Breda  . Zoals iedere keer weer was het moeilijk om door de enorme menigte onze spullen bij de Catch naar binnen te brengen, gelukkig had Ronald het PA ’s morgens al gebracht. 
Opbouwen, soundchecken, naar de friettent om wat frikandellen naar binnen te stouwen  , en weer terug door duizenden mensen. 
Onze eerste set ging van een leien dakje, we hadden een enthousiast publiek  en dat werd de tweede set nog uitgebreid met wat Waalwijkse fans, volle bak dus. 
In set 2 speelden we weer eens ‘Blauwe ruis’ (leuk brugje Ronald: Blöf, Zeeland, Koninginnedag in Zeeland  ). Blijft toch een heerlijk nummer vind ik. 
Ik had wat moeite om Jur zijn gitaar- en toetsenpartijen te horen, dus mijn timing in de Status Quo medley (‘Caroline’) en ‘When the lady smiles’ liet wat te wensen over  , maar ach, details. 
De derde set was de gebruikelijke climax. Sinds ik een nieuwe delay-pedaal aangeschaft heb, ben ik eindelijk van die elastiekjes om de oude pedaal af en valt mijn geluid niet meer weg, heerlijk spelen zo  ! Was wel ff wennen, je bent bij bepaalde nummers geneigd om die elastiek er weer om te doen hahaha  ! 
Halverwege de set besloten we om ‘Goodnight Saigon’ ook maar weer te spelen en eerlijk is eerlijk, hij ging een stuk beter als ’s middags. Ik zag overal mensen die luidkeels meezongen ‘And we will all go down together’, echt geweldig  ! Wat ook perfect was, was de overgang van dit nummer naar ‘Comfortably numb’. De hele emotie zat er nog in, dus werd dat sfeertje doorgetrokken naar dit volgende nummer. Ik ben van mening dat dit mijn beste ‘Floyd’gitaarsolo ooit was  . Alles klopte, alles uit de kast, en een ovatie was het gevolg  ! 
‘Bro hymn’ werd weer van stal gehaald door Arjon en zo werkten we langzaam naar ‘Iedereen is van de wereld’ toe. Rondje publiek kon nu wel, dus ook ff naar buiten en achter de bar natuurlijk. In Breda kom je nooit weg zonder toegift, dus werd dit ‘Runnin’with the devil’  . En nog wilde men meer. ‘Whole lotta Rosie’ staat niet vast op het repertoire, zangtechnisch is dit een beetje te hoog, maar ja, als iedereen dit nummer ‘eist’, dan zingt Ronald de eerste 4 zinnen hoog en de rest gewoon een octaaf lager. Maar speulen zullen we het dan  ! Dit was echt wel de laatste van de avond. 
Het was weer een mooie Koninginnedag, die de Bredase politie  nog probeerde te verpesten door onze auto’s en bus er niet door te laten toen we onze spullen weer moesten laden . 
“Ja, maar meneer, wij moeten onze muziekapparatuur alleen ophalen”. “Dan doe je dat morgen maar!” was het nijdige antwoord. Toen ze verder gingen met hun ronde, zijn Jur en ik toch gewoon doorgereden  , alleen Ronald kwam slechts halverwege. Maar ja, scheelt toch weer. Het was slechts een kleine smet op een mooie dag. 

Groetjes, 
Alain.