Duke's Weblog

Jazzfestival, De Baron Z'n Vriendin, Breda 16-5-2010

Het Jazzfestival in Breda is 4 dagen lang één groot feest  met overal muziek in de binnenstad. 
Wij mochten evenals de afgelopen 2 jaar op de zondag spelen na het officiële programma in Café De Baron Z’n Vriendin. Nee, geen jazz  natuurlijk, gewoon vollen bak gassuh dus  . 

Spelen in Breda is altijd gezellig, meestal druk bezocht en het publiek is zeer dankbaar. 
Na de laatste tonen van de band die buiten speelde, liep het publiek bij ons naar binnen en konden wij aftikken. De sfeer zat er meteen goed in  met ‘Bad case of loving you’, al jáááren onze opener (wordt wel eens tijd voor een nieuwe hahaha  ). 
Het podium bij De Baron is erg klein, iets groter dan in de Catch, maar veel podiumgeluid blijft dus ook ‘hangen’ op het podium met als gevolg dat het dus keihard gaat  . Nou, dat heb ik geweten, mijn oren toeteren nog steeds… 
Bij ‘Does your mother know’ kwam er een dame spontaan een stukje meezingen, later op de avond mocht ze het nog eens proberen, al kwam ‘Chequered love’ wat minder uit de verf. 
Set 2 begon met een knallende versie van ‘Let me entertain you’ en als ik zeg knallend dan bedoel ik knallend!  Danis werd compleet gestoord van het keiharde podiumgeluid dat hij vriendelijk doch dringend vroeg of we niet wat zachter konden. Tuurlijk, aan een dove drummer hebben we natuurlijk niets  . 
Wat me opviel in die 2e set, is dat er een aantal mensen van eind 50 zéér enthousiast vlak voor het podium stonden mee te blèren  . Eentje zei na ‘All right now’ dat hij dit zo gaaf vond, omdat hij zoveel goede herinneringen aan dat nummer had en dat ie 20 was toen dit nummer een hit was. 
In de pauze tussen set 1 en 2 was er een dame, Ingrid, die ook aan ons vroeg of ze een nummer mee mocht doen. Het ging om ‘Me and Bobby McGee’ van Janis Joplin. Ik had het nummer nog nooit gespeeld, Arjon en Danis toevallig wel, dus ff overleggen en gas erop  . 
Ingrid had een hele goede stem en onze versie van het nummer, hoewel nooit eerder gespeeld, viel zeker niet tegen. 
Bij ‘When the lady smiles’ ging de zonnebril op  (‘alleen de prijs is anders’  ), toch wel lastig, je ziet zo weinig dan hahaha. En bij het einde van ‘Smoke on the water’ wilde ik het nummer al afronden, maar mocht dat niet van Ronald voordat ik Sesamstraat  gespeeld had. 
Ook de derde set had zo zijn momenten. Danis werd door Ronald even in het zonnetje gezet vóór ‘She’s not there’ (ere wie ere toekomt  ) en ‘Goodnight Saigon’ werd zeer positief ontvangen. Toch een welkome afwisseling in ons repertoire denk ik. Na een uitbundig gevierde ‘Comfortably numb’ trok Arjon me mee het publiek in om op de bar te klimmen voor ‘Bro hymn’. Lachen….een volle kroeg die uit zijn dak gaat terwijl je je daar een beetje uit staat te sloven op de bar tussen de biertjes . Zoiets kan eigenlijk alleen bij de Baron. 
Na de gebruikelijke afsluiters (‘Jump’, ‘Narcotic’ en ‘Iedereen is van de wereld’), wilde het publiek meer en werd er gevraagd om nog een keer Pink Floyd. Aangezien wij eigenlijk nooit nummers 2x op een avond spelen, zette Arjon spontaan ‘Another brick in the wall’ in  , iets wat wij nog nooit gespeeld hebben met Katoen. Ja in een grijs verleden heb ik dat met Heathrow wel gespeeld, dus iets kon ik me nog wel herinneren. Hahaha, hij liep eigenlijk heel goed, zelfs mijn gitaarsolo was ok  ! Typisch Katoen….vol verrassingen… 
‘Running with the devil’ was de laatste toegift en toen was de koek echt op. 
Tijdens het opruimen van onze spullen kreeg Arjon een sms dat rocklegende Ronnie James Dio was overleden, daar kreeg ik toch wel ff kippevel van  ! Vervolgens werd er ‘Love is all’ gedraaid in de kroeg en halverwege weer vervangen door ‘Er is leven na de dood’ van Freek de Jonge… Tja, sommige humor begrijp ik niet altijd haha  . 
Volgend optreden in Harmelen ben ik er een keer niet bij, andere verplichtingen, maar mijn plaats wordt ingenomen door niemand minder dan oud-Katoener John  ! Dus dat komt wel goed. Zie jullie weer bij Vrienden van de Mads… 

Groetjes, 
Alain.