Duke's Weblog

Personeelsfeest Transportbedrijf ROC/Van der Linden, Waalwijk 30-10-2010

Een personeelsfeest in Waalwijk, Arjon die op tournee was met Skyclad, zijn vervanger die vorige week geen tijd had om te repeteren en een zanger waarvan we tot een week voor het optreden nog niet eens zeker wisten of hij wel zou kunnen spelen  . 
Dat waren de ingrediënten van vorige week zo’n beetje. Met een beetje pech hadden we dus met 60% Katoen moeten spelen  , ware het niet dat onze Ronnie toch weer redelijk kon staan op zijn linkervoet, die inmiddels in het gips zat. Dat scheelde dus weer  ! 
Zoals gezegd had Patrick Buys, ‘vaste’ vervanger van Arjon, deze week geen tijd om te repeteren, maar eerlijk gezegd: dat maakt niet zoveel uit. Patrick is professioneel genoeg, zeg hem het akkoord waarin het nummer staat, en hij speelt het mee  . 

De mensen van transportbedrijf Van der Linden hadden het heel mooi aangekleed in de bedrijfshal,een mooi groot podium, overal tafels met barkrukken en kussentjes, een grote truck, uiteraard een tap en een mooie jukebox  . 
Toch is het bij een personeelsfeest of bruiloft altijd even afwachten hoe het publiek reageert. Aangezien wij eigenlijk geen bruiloften en partijen band zijn en toch een specifieke stijl hebben (puur rockmuziek dus) kun je nooit iedereen tevreden stellen en hoop je dat het merendeel de muziek kan waarderen. 
Tijdens onze eerste set kregen we wel applaus van de ± 110 man, maar moest men nog wat wennen en loskomen. Opvallendste nummer was ‘I’m a believer’ die zijn weg in de set helemaal gevonden heeft. Afgelopen week nog even gerepeteerd op de backings (Jur en ik) en nu ging ie als een speer! ‘Abba’ doet het altijd wel, dus redelijk wat respons op ‘Does your mother know’. 
Halverwege set twee vond Ronald dat het tijd was voor een wedstrijdje luchtgitaar spelen  en vroeg een paar gasten naar voren. Vier kerels die zich uit staan te sloven tijdens ‘Sharp dressed man’, echt lachen  . Onder mijn solo ben ik in het midden van de kring gesprongen om een paar ‘gitaarduels’ met ze uit te vechten. 
Deze wedstrijd (het publiek mocht uiteindelijk de winnaar kiezen) bracht veel enthousiasme teweeg, vanaf nu speelden we een gewonnen wedstrijd haha  . Toch wel dankzij Ronald, goed man! ‘When the lady smiles’ en ‘Smoke on the water’ versterkten dat enthousiasme alleen maar. 
Set drie ging eigenlijk van een leien dakje. Ik zei tegen Patrick: ‘En dan nu het nummer waarmee het allemaal begon’, doelende op ‘Twilight zone’. ‘Ja’, zei Patrick, ‘En aan wie heb je dat te danken?  ’ En verrek, hij had gelijk  . Ik speelde vroeger (begin jaren ’80) met Patrick in The Swallows en we speelden eigenlijk alleen Shadows muziek. Patrick heeft me toen een concert van Golden Earring laten zien en ik was helemaal om! ‘Twilight zone’ was het eerste rocknummer dat wij gingen spelen. Zonder dat concert had ik nu misschien alleen nog maar rock and roll gemaakt haha  . Bedankt nog war  ! 
Bij ‘Born to be wild’ was ik net als in Gemonde het intro weer helemaal kwijt. Dit komt omdat het dezelfde slag heeft als bij ‘Bad case of loving you’ en ik daarmee in de war was, sorry  ! 
‘Skandall’ werd ook weer eens gespeeld en Ronald had deze keer geen hulp van Arjon met de bladblazer dus moest ie dat helemaal alleen doen. Genoeg rollen het publiek in dus. 
‘Iedereen is van de wereld’ was afsluiter, maar men vond het niet genoeg  , dus werd ‘Runnin’ with the devil’ weer eens van stal gehaald. 
Gezien de zeer positieve reacties ‘vrees’ ik dat we volgend jaar weer terug moeten, hahaha . Nee, alle gekheid op een stokje, het was een geslaagd optreden op een gezellig feest. 
Volgende keer weer in Gemonde voor weer een besloten feest… 

Groetjes, 
Alain.

Gimmese Kermis, Kloosterzicht Gemonde 10-10-2010

Het is natuurlijk geweldig om muziek te maken in een band, het is nog mooier om muziek te maken voor veel publiek, maar het mooiste (vind ik dan  ) is om muziek te maken voor vrienden, kennissen, familie etc. En helemaal als de kroeg waarin je speelt ook nog eens stampvol zit. 
In december speelden we voor de eerste keer in mijn eigen dorp Gemonde en dat was zo goed bevallen  , dat we afgelopen zondag tijdens de kermis weer in café zaal Kloosterzicht konden spelen. 
Weer flink wat reclame gemaakt, posters, flyers en krantenstukjes, toch is het dan altijd nog afwachten hoeveel mensen er zullen komen, aangezien Kloosterzicht eigenlijk een stuk van de kermis afligt. 

Zondagmorgen ging de telefoon, Ronald aan de lijn. Of ik iets eerder naar Kloosterzicht kon komen, want hij had gisteren een ‘ongelukje’ gehad… . Ronald was bij zijn werk (geluidsman in dit geval) door zijn enkel gegaan en waarschijnlijk waren zijn enkelbanden afgescheurd  . Het tillen van de P.A. zat er dus niet in, zingen gelukkig wel, maar dan wel zittend op een barkruk… Niet de meest flitsende combinatie, een rockzanger noodgedwongen op een barkruk  , maar wij waren al lang blij dat het optreden gewoon door kon gaan. Ronald praat de boel toch wel aan elkaar met zijn vlotte babbel. 
Na de soundcheck even wat eten bij de cafetaria ernaast (of bij de ‘Vetkees’ zoals Arjon altijd zegt  ), vrouw en kinderen waren inmiddels ook gearriveerd evenals enkele vrienden, mijn zus etc. 
Terug in de zaal bleek er al behoorlijk wat volk te zijn, en wat mooi was, dat er ook redelijk wat jeugd binnen zat. 
Om ongeveer 18.00 uur gingen we van start met het A-Team intro en vaste opener ‘Bad case of loving you’. Na 2 nummers al moesten we even een minuut of 5 onderbreken, omdat Danis materiaalproblemen met zijn bass pedaal had. Gelukkig werd het vakkundig verholpen en konden we weer verder. 
Tijdens de eerste set waren onze kinderen ook aanwezig, iets wat niet zo vaak voorkomt omdat wij nu eenmaal vaak ’s avonds spelen natuurlijk. Ik vind het geweldig om hun reacties tijdens het spelen te zien, daar word je alleen maar vrolijk van  ! 
We hadden de laatste repetitie wat oude nummers gerepeteerd en weer terug in de set gezet, zodat we wat vaker kunnen afwisselen. Eén van die nummers was bijvoorbeeld ‘Ik wil jou’ (Polle Eduard) en het was fijn om deze weer eens te spelen. Toch liep niet alles vlekkeloos, ikzelf kwam maar moeilijk in mijn solo’s, ‘Meisjes’ vond ik zelf nogal stroef gaan  . ‘Black Betty’ had ook zijn foutjes, maar kreeg toch veel bijval. 
Set 2 kende o.a. een vette versie van ‘Pride and joy’, ‘Centerfold’ waarbij onze eigen Sanne  het nummer nogmaals mocht inzetten met 1,2,3,4!, een zeer enthousiast ontvangen ‘Blauw’ en een nieuw nummer (jawel!) ‘Song 2’. Dit nummer heet zo, omdat het ook maar 2 minuten duurt haha  ! Bij ‘When the lady smiles’ kreeg ik tijdens mijn solo even last van kramp. ‘Nee hè’, dacht ik  , maar gelukkig heb ik er de rest van de avond geen last van gehad. 
Hilarisch was ook, dat Ronald tijdens de toetsensolo van Jur in ‘Smoke on the water’ op zijn krukken naar hem toeging om hem te ‘assisteren’ met die solo  . 
Het viel me op dat het steeds drukker werd naarmate de avond vorderde. Toen ik in onze pauze even naar achteren wilde gaan, kon ik er al bijna niet doorheen komen, mooi dus  ! 
De derde set bevatte ook een nieuw nummer. Als je wel eens CSI kijkt, zul hem vast wel kennen: ‘Won’t get fooled again’. Dit is weer een echte rocker van The Who, smaakt naar meer  ! 
Bij weer een oudje ‘Hey Joe’ mocht ik even flink gas geven, ook wel lekker haha. Ook werd ‘I’m a believer’ weer eens gespeeld. 
Twee kandidaten bleven er over na Ronald’s luchtgitaar wedstrijd tijdens ‘Sharp dressed man’ en uiteindelijk won Herman, die eigenlijk helemaal geen Herman heet maar Marc (volg je me nog?  ). Diezelfde Herman of Marc kwam bij ‘Iedereen is van de wereld’ nogmaals op het podium, nam de microfoon van Ronald over en deed op onnavolgbare wijze een versie van ‘Lola’ op de accoorden van ‘Iedereen is van de wereld’, geweldig  hahaha! 
‘Comfortably numb’, gevolgd door ‘Bro hymn’ zetten de boel weer op zijn kop, evenals de puinhoop bij ‘Narcotic’ (uiteraard!). 
Toegift werd ‘Runnin’ with the devil’ en toen waren we klaar. Ik denk dat we bewezen hebben dat we in Gemonde de tent ook vol kunnen krijgen inmiddels, dus wie weet volgend jaar weer tijdens de kermis? Als het aan ons ligt ook op de zaterdagavond, maar we zien het wel. Het visitekaartje ligt er in ieder geval… 

Groetjes, 
Alain.

Café De Kikvorsch, Schijndel 12-9-2010

“Dick Bon is de rockste ster van de maasroute...!!!” 
Deze postscriptum stond onderaan de hyves nieuwsbrief die onze Danis pakweg 2 weken geleden rondstuurde. En ik kan het daar alleen maar mee eens zijn haha  . 

Wij werden maanden geleden benaderd door café De Kikvorsch in Schijndel om weer eens te komen spelen op de Boschwegse Mert in de openlucht, dit keer met Big Caz & The Four Bobs. Drie jaar geleden speelden we daar ook met The Shakin’ Arrows. 
Nu wilde het geval dat Danis in die periode (september dus) op vakantie zou zijn, maar omdat we toch graag ons gezicht in deze regio wilden laten zien, besloten we het optreden te aanvaarden. Ronald had geregeld dat Roan Segers (van de Music’Scool) Danis zou vervangen. 
Toen echter de 12e september naderde, bleek dat Roan op toernee moest met de bekende Bredase band Abel en dus jammer genoeg geen tijd had. In allerijl belde Arjon (terwijl ie zelf notabene in Parijs zat  ) Dick, jarenlang onze geluidsman, om te vragen of hij zin en tijd had om in te vallen. Het is natuurlijk altijd een risico om met een vervanger te spelen, omdat je je eigen ruiten in gooit als het gruwelijk mis gaat  . Maar aangezien Dick ons repertoire als geen ander kent en gewoon een hele goede drummer is  , moest dat gaan lukken. En hebben we in het verleden al niet eens met andere zangers, gitaristen en bassisten gespeeld? Bedankt nog, John, Gerard, Ron, Gert-Jan, Patrick en al diegenen die ik nog vergeten ben… 
Dick wilde het wel doen en het grappige was, dat hij ook bij Big Caz (waar hij tot voor kort nog in speelde) moest invallen. Het enige nadeel (voor hem althans) was dat hij zes sets achter elkaar zou moeten spelen… . 

We hadden precies 2 repetities om hem voor te bereiden en na de 2e (na de 1e eigenlijk al) bleek, dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Dat ging helemaal goed komen!  

Helaas was het zeer slecht weer afgelopen zondag, dus het geplande openlucht concert werd naar binnen verplaatst. Jammer, want dat zou natuurlijk een hoop publiek schelen  . 
Met de mannen van Big Caz werd er afgesproken dat we om en om steeds een set van drie kwartier zouden spelen, dat zij zouden beginnen en wij eindigen. Dat betekende dat we dus onze setjes iets moesten inkorten, aangezien die alledrie een uur of langer duren. 
Overigens wisten de heren van Big Caz & The Four Bobs niet dat Dick ook met ons zou meespelen en wij speelden het spelletje allemaal mee door ons steeds af te vragen waar Danis toch bleef, hahaha  . Pas bij het begin van onze eerste set vertelde Ronald aan het publiek hoe het precies zat. 
Ons optreden verliep redelijk gesmeerd, het was toch lekker druk in de zaal en het publiek was lekker enthousiast. 
Meest opvallende nummers waren naar mijn mening ‘Hier’ (waar Dick ook zowaar backing vocals meedeed), ‘Let me entertain you’ (wat een spetterende versie!  ), She’s not there (volgens mij de klapper van de dag  ), ‘Comfortably numb’ (as always….) en ‘Iedereen is van de wereld’ (de toegift, massaal meegezongen  ). 
Dick vertelde dat het lang geleden was dat ie zo moe was geweest. Niet gek, na ongeveer 5 ½ uur bijna non-stop drummen  . 
Next stop…..mijn eigen thuis, Kloosterzicht in Gemonde  . 
O ja, ik zeg het nog maar eens: “Dick Bon is de rockste ster van de maasroute...!!!”  . 

Groetjes, 
Alain.

Ome Jos Open Air, Ons Café Kaatsheuvel 5-9-2010

Voor het derde achtereenvolgende jaar mocht Katoen spelen bij Ons Café in Kaatsheuvel voor Ome Jos Open Air. Dit ‘feestje’ werd georganiseerd door carnavalsverenigingen De Gietkoppen en Van Gummiegallege op een mooie, waarschijnlijk één van de laatste zonnige nazomerdagen van 2010  . 
Aangekomen in ‘de Kets’, apparatuur gelost en bij de trailer gedeponeerd. Ik kon er nog niet op, aangezien Danis nog volop bezig was met opstellen  . Dat gaf me meteen tijd om met Ronald terug te rijden naar Waalwijk, aangezien hij zijn zender vergeten was en alle andere auto’s ingebouwd binnen de omheining stonden. 
Vorig jaar hadden we hier heel veel t-shirts verkocht (Arjon  ), dus werden deze ook nog even aangevuld, je weet nooit niet war! 
Na de soundcheck pal in de zon (blij dat ik een zonnebril bij had!  ) werden we uitgenodigd om een kop soep met broodjes te komen eten. We konden kiezen uit tomatensoep en (echt waar!) erwtensoep, haha  . Overigens kon de organisatie niet voldoen aan de eis van Arjon van vorig jaar: een schaal blauwe M&M’s en één rode. Dat viel dus wel tegen  ! 
Dat weerhield ons niet om met goede moed aan de eerste set te beginnen. 
Een eerste set die toch wel wat rommelig verliep, vond ik  . Hier en daar wat foutjes, het publiek moest ook nog wat op gang komen, getuige de stilte die viel bij ‘Met hart en ziel’, bij het “gejuich vanuit de zaal”. 
‘Back home’ werd op een hilarische manier aangekondigd door Ronald: “Heb je dat wel eens gehad, dat je op vakantie was naar één of ander ver land zoals Griekenland (doelend op Danis die een paar dagen later zou vertrekken… ) en dat je dacht, wat is het hier k*t…ik wil weer naar huis”, hahaha  . 
Onze 2e set zou een lange van ongeveer anderhalf uur worden, dus we besloten om een gedeelte van set 2 en de hele set 3 te spelen, althans als we dat zouden halen. 
Bij de Status Quo Medley vroeg Ronald aan het publiek uit hoeveel nummers de medley bestaat. Degene die het goed zou raden, kreeg een kaartje voor de CD presentatie van Diepenhorst in de Mads. Omdat uiteindelijk één heer en één dame het goed hadden (5 nummers dus), kregen ze allebei een kaartje én een t-shirt van ons. 
Bij ‘When the lady smiles’ kwamen ineens de mensen wat los, er bleken toch wel een aantal Earring fans te zijn  . Daarom was het mooi dat we ook nog ‘Twilight zone’ speelden natuurlijk. ‘Comfortably numb’ kreeg de handen op elkaar en bij ‘Bro hymn’ werd ineens massaal meegezongen  , kijk het kan dus wel haha! 
Toen was het al bijna tijd, dus werd gekozen voor ‘Jump’ als laatste nummer. Toch wilde het publiek meer, dus liet Ronald het publiek kiezen, het werd uiteindelijk ‘wc-papier’….hahaha  . 
‘Narcotic’ zorgde voor de gebruikelijke puinhoop, dat waren weer veel rollen die het publiek ingingen, blijft altijd leuk. 
Ondanks dat het publiek wat laat op gang kwam, toch weer gezellig daar in de Kets, volgend jaar weer misschien? Dan willen wij trouwens wel die blauwe M&M’s!  

Groetjes, 
Alain.

Harley-Night & Harley-Dag, Catch22 en De Baron Z’n Vriendin, Breda 14 & 15-8-2010

Na een paar weekjes vakantie (vrijdags weer terug thuis), maakte ik me zaterdag gereed voor een weekendje ‘speulen’ met Katoen. En wat voor een optredens… . Zaterdag ’s avonds in de Catch tijdens de Harley-Night en de dag erop nog even dunnetjes overdoen tijdens de vermaarde Harley-Dag bij De Baron Z’n Vriendin, natuurlijk in Breda. 

In Breda spelen is altijd feest, we hebben daar een flinke aanhang en het is een dankbaar publiek  . Het parkeren is meestal wel een crime  ! Gelukkig gauw een plek gevonden en dan klinkt € 4,40 toch beter dan die € 25,-- die ik de vorige keer kwijt was… 
Tja en dan spelen na zoveel weken niks gedaan te hebben…. pfff onze eerste set was niet om naar huis te schrijven  . Veel fouten, al zal het gros van het publiek het misschien niet eens gehoord hebben. Pas vanaf ‘Back home’ had ik het idee dat we het weer goed op de rit hadden. We hadden dan ook een beetje de pee in na die eerste set  . Dat moet beter! 
In de pauze knipte Arjon de broekspijpen van Ronald af (er zat een scheur in nl.) en zo hield onze zangert een korte broek over (waar heb ik dat toch meer gezien?  ). Kwam mooi uit want o, o, o, wat was het warm binnen  ! 
Set 2 ging véél beter met o.a. de Status Quo medley die het altijd doet, ‘Wat een vrouw’ en een lekkere versie van ‘Pride and joy’. Yesss, mijn solo’s liepen als een trein  ! 
Onze laatste set was weer ouderwets knallen. We speelden op verzoek zelfs ‘Everything about you’ van Ugly Kid Joe samen met een andere zanger. Volgens mij was dat de eerste keer in dik 2 jaar…. Na ‘Comfortably numb’ en ‘Bro hymn’ riep eigenaar Mark dat het bijna tijd was, dus laatste nummer. Helaas dus geen tijd voor ‘Jump’, ‘Narcotic’ etc, kwam voor Mark wel goed uit, zo hield hij zijn kroeg schoon van toiletpapier  ! Laatste nummer werd dus ‘Iedereen is van de wereld’ en na een rondje publiek was het echt tijd. Het was inmiddels 2 uur en we moesten morgen weer aan de bak. Arjon en Danis hadden geregeld dat we onze spullen bij De Baron konden stallen, dan hoefden we de volgende dag niet extreem vroeg aanwezig te zijn. 
Om een uurtje of 4 lag ik uiteindelijk onder de wol, zzzzzz… . 

Iets voor twaalven was ik weer in Breda, waar we op een flink podium zouden spelen samen met Izzid?! (de andere band van Arjon en Danis) en Dimestore Hoodoo, een bluesrock band. 
Het blijft een fascinerend gezicht om al die bikers te zien (en horen!) rijden. 
Al gauw bleek, dat het nog wel even zou duren voor we konden soundchecken, aangezien de geluidsman helemaal in zijn eentje moest opbouwen, aansluiten en het geluid doen  . 
Uiteindelijk zijn we toch nog redelijk op tijd begonnen met onze eerste set. 
Het was al redelijk druk in de Veemarktstraat en ‘Bad case of loving you’ knalde er lekker uit  . 
De eerste set liep trouwens in zijn geheel hartstikke goed, wat een verschil met gisteren  ! 
Voor ‘Fox on the run’ werden we getrakteerd op een blad bier (wel overigens pas nadat Ronald hem subtiel erop gewezen had dat dat de bedoeling was als we een verzoekje zouden spelen, haha  ). ‘Black Betty’ werd met gejuich ontvangen en dit was tevens het laatste nummer van de eerste set. Toen ik het podium afkwam, zag ik tot mijn verbazing dat boven aan een balkon een spandoek hing met ‘100% Katoen’, gaaf hè  ! 
De eerste set van Dimestore Hoodoo heb ik gemist omdat Jur, Ronald en ik gingen eten en toen we terug kwamen had Danis nog precies 5 minuten de tijd om zijn broodjes kroket op te eten die we voor hem meegenomen hadden. Daarna moest ie weer vol aan de bak met Izzid?! 
Izzid?! zette een dijk van een set neer met o.a. nummers van Tina Turner, Janis Joplin en een supervette versie van ‘Whole lotta love’! Wow, Lian, respect!  Wat een stem! 
Mede hierdoor werden wij natuurlijk ontzettend geprikkeld en dan zijn we op ons best!  
We hadden al besloten om set 2 en 3 te wisselen omdat we nu op prime time gingen spelen, de laatste set zou pas om 22.00 uur zijn. 
En hoe…. Het stond nu echt vol, je kon over de koppen lopen en het publiek ging helemaal los! ‘Twilight zone’ werd strak gespeeld, gevolgd door ‘Saturday night’. 
‘Born to be wild’ mag natuurlijk nooit ontbreken op een motortreffen, dus die werd enthousiast onthaald. 
Ladykiller Arjon kreeg zoals gewoonlijk weer flink aandacht van vrouwelijk schoon en daarom nodigde Ronald 2 dames uit om op het podium te komen dansen. Hierna werd een wat wankele versie van ‘You can leave your hat on’ gespeeld. Maar wat geeft het, het publiek vond het prachtig! 
‘Comfortably numb’ deed wat het altijd doet, veel indruk achterlaten. Ik kreeg van onze geluidsman Bram een biertje als compliment voor mijn solo, bedankt war  ! 
Het hoogtepunt kwam echter hierna, Arjon ging op topkasten van het PA staan en begon zijn intro van ‘Bro hymn’ wat massaal meegebruld werd door het publiek, opgezweept door onze Valk  . Lachen, want Jur ging er op een gegeven moment ook bij staan, mooi gezicht. 
‘Jump’, ‘Skandall’ en ‘Narcotic’ leidden naar de finale van de 2e set en dat was natuurlijk ‘Iedereen is van de wereld’. Ditmaal geen rondje publiek, het was pas de 2e set natuurlijk. 
Wel zong iedereen fantastisch mee. 
Met een gevoel van euforie gingen we het podium af  . 
Helaas sloeg daarna het weer een beetje om, het ging af en toe regenen en werd na de 2e set van Dimestore Hoodoo en de 2e van Izzid?! besloten dat het genoeg was, dus van een 3e set kwam het er niet meer van. Het was inmiddels ook al 21 uur, er was natuurlijk minder publiek, het was donker op het podium, want er was geen podiumverlichting  ! De Baron had een geweldige dag (lees: omzet) gehad dus goed was goed. En om eerlijk te zeggen, om nou een laatste set in het donker in de regen voor een man of 50 te spelen, terwijl je de vorige set in de zon voor een paar duizend man hebt staan spelen…ik was er niet zo rouwig om  ! 
Spelen op de Harley Dag in Breda, dat zijn echt de krenten in de pap, Breda bedankt  ! 

Groetjes, 
Alain. 

Vrienden van de Mads, De Mads Waalwijk 12-6-2010

Vrienden van de Mads beleefde dit jaar zijn eerste lustrum en wij deden alweer voor de 5e keer mee. Reden voor de organisatie om een mooi programma voor te schotelen en reden om ons op een mooi tijdstip te laten spelen  . Althans, dat laatste hoopte ik….juist, wij mochten beginnen! Grrrrrr…. 
‘Nou ja, dan kunnen we meteen aan het bier’, was de reactie van de band, en ik verdenk de organisatie ervan dat ze ons daarom hebben laten beginnen. ‘Jullie vinden het toch wel best’  . 
Dit jaar geen 5 bands, zoals gebruikelijk de afgelopen 4 jaar, maar 4 en niet zomaar de eerste de beste! 
Zoals gezegd moesten wij beginnen, na ons volgden achtereenvolgens Sweet Vendetta, De Manne van de Leesmap en als afsluiter Present Danger. Heavy feestje dus  . 
Afgelopen woensdag hadden we nog gerepeteerd en weer eens een nieuw nummer geoefend: ‘Umbrella’ van The Baseballs. Hij ging zo lekker dat we besloten om hem op deze avond te spelen. 
Het podium zag er fantastisch uit: één muur van versterkers, het grote drumstel (dubbele bass) van Present Danger en een grote lichtinstallatie  . 
Het werd al vroeg druk in de zaal, de eerste mensen arriveerden al terwijl wij aan het soundchecken waren. In de voorverkoop waren er blijkbaar al tussen de 150 en 200 kaarten verkocht, mooi toch! 
Katoen mocht om 21.15 uur aftrappen met ‘Back home’ en we waren gelijk goed op gang, een voorbode voor de rest van onze set  . 
‘Chequered love’, ‘Vertigo’ en ‘Pinball wizard’ volgden en toen was het de beurt aan ‘Umbrella’. Ronald had van te voren een beetje angst dat hij de tekst zou vergeten, kondigde dat ook aan en dan zul je altijd zien dat het ook gebeurt, haha  . Een paar misverstandjes in het nummer, maar ja volgende keer beter zullen we maar zeggen. 
‘She’s not there’, ‘When the lady smiles’ en ‘Black Betty’ brachten de power terug en we kregen veel bijval uit het publiek  . ‘Smoke on the water’ was de volgende knaller met daarna publieksfavoriet ‘Comfortably numb’. En zoals altijd ging ik weer lekker uit mijn dak bij mijn gitaarsolo, heerlijk… 
Het Wilhelmus werd opgedragen aan het Nederlands Elftal en aan Henk & Hetty, 2 trouwe fans die afgelopen in het huwelijksbootje zijn gestapt. ‘Jump’ liep hier naadloos in over en dit bleek ook ons laatste nummer te zijn, geen tijd meer voor ‘Narcotic’ helaas  . 
Bij Vrienden van de Mads is het dan gebruikelijk een overgangsnummer te spelen met leden van de volgende band. Hoe het nou precies kwam weet ik niet, maar het was de bedoeling dat Arjon en Danis samen met Daantje, de zangeres van Sweet Vendetta en hun gitarist ‘Whole lotta love’ zouden doen. Maar dat ging dus niet door  . Wel hoorde ik hem later in hun eigen set langs komen. Misschien was dat de reden dan wel, wie zal het zeggen? 
Sweet Vendetta speelde een goede set met heavy covers uit voornamelijk de jaren 80, net als De Manne van de Leesmap die als derde band aantraden. Present Danger was uiteraard een waardige afsluiter met hun Metallica tribute, Thijs was weer onnavolgbaar op gitaar  . 
Ik denk dat wij ook een mooi visitekaartje afgegeven hebben, getuige ook de mooie reacties van diverse bandleden  . En de Mads kan tevreden zijn, het was echt heel erg druk. Volgend jaar de zesde editie? 

Groetjes, 
Alain.

Jazzfestival, De Baron Z'n Vriendin, Breda 16-5-2010

Het Jazzfestival in Breda is 4 dagen lang één groot feest  met overal muziek in de binnenstad. 
Wij mochten evenals de afgelopen 2 jaar op de zondag spelen na het officiële programma in Café De Baron Z’n Vriendin. Nee, geen jazz  natuurlijk, gewoon vollen bak gassuh dus  . 

Spelen in Breda is altijd gezellig, meestal druk bezocht en het publiek is zeer dankbaar. 
Na de laatste tonen van de band die buiten speelde, liep het publiek bij ons naar binnen en konden wij aftikken. De sfeer zat er meteen goed in  met ‘Bad case of loving you’, al jáááren onze opener (wordt wel eens tijd voor een nieuwe hahaha  ). 
Het podium bij De Baron is erg klein, iets groter dan in de Catch, maar veel podiumgeluid blijft dus ook ‘hangen’ op het podium met als gevolg dat het dus keihard gaat  . Nou, dat heb ik geweten, mijn oren toeteren nog steeds… 
Bij ‘Does your mother know’ kwam er een dame spontaan een stukje meezingen, later op de avond mocht ze het nog eens proberen, al kwam ‘Chequered love’ wat minder uit de verf. 
Set 2 begon met een knallende versie van ‘Let me entertain you’ en als ik zeg knallend dan bedoel ik knallend!  Danis werd compleet gestoord van het keiharde podiumgeluid dat hij vriendelijk doch dringend vroeg of we niet wat zachter konden. Tuurlijk, aan een dove drummer hebben we natuurlijk niets  . 
Wat me opviel in die 2e set, is dat er een aantal mensen van eind 50 zéér enthousiast vlak voor het podium stonden mee te blèren  . Eentje zei na ‘All right now’ dat hij dit zo gaaf vond, omdat hij zoveel goede herinneringen aan dat nummer had en dat ie 20 was toen dit nummer een hit was. 
In de pauze tussen set 1 en 2 was er een dame, Ingrid, die ook aan ons vroeg of ze een nummer mee mocht doen. Het ging om ‘Me and Bobby McGee’ van Janis Joplin. Ik had het nummer nog nooit gespeeld, Arjon en Danis toevallig wel, dus ff overleggen en gas erop  . 
Ingrid had een hele goede stem en onze versie van het nummer, hoewel nooit eerder gespeeld, viel zeker niet tegen. 
Bij ‘When the lady smiles’ ging de zonnebril op  (‘alleen de prijs is anders’  ), toch wel lastig, je ziet zo weinig dan hahaha. En bij het einde van ‘Smoke on the water’ wilde ik het nummer al afronden, maar mocht dat niet van Ronald voordat ik Sesamstraat  gespeeld had. 
Ook de derde set had zo zijn momenten. Danis werd door Ronald even in het zonnetje gezet vóór ‘She’s not there’ (ere wie ere toekomt  ) en ‘Goodnight Saigon’ werd zeer positief ontvangen. Toch een welkome afwisseling in ons repertoire denk ik. Na een uitbundig gevierde ‘Comfortably numb’ trok Arjon me mee het publiek in om op de bar te klimmen voor ‘Bro hymn’. Lachen….een volle kroeg die uit zijn dak gaat terwijl je je daar een beetje uit staat te sloven op de bar tussen de biertjes . Zoiets kan eigenlijk alleen bij de Baron. 
Na de gebruikelijke afsluiters (‘Jump’, ‘Narcotic’ en ‘Iedereen is van de wereld’), wilde het publiek meer en werd er gevraagd om nog een keer Pink Floyd. Aangezien wij eigenlijk nooit nummers 2x op een avond spelen, zette Arjon spontaan ‘Another brick in the wall’ in  , iets wat wij nog nooit gespeeld hebben met Katoen. Ja in een grijs verleden heb ik dat met Heathrow wel gespeeld, dus iets kon ik me nog wel herinneren. Hahaha, hij liep eigenlijk heel goed, zelfs mijn gitaarsolo was ok  ! Typisch Katoen….vol verrassingen… 
‘Running with the devil’ was de laatste toegift en toen was de koek echt op. 
Tijdens het opruimen van onze spullen kreeg Arjon een sms dat rocklegende Ronnie James Dio was overleden, daar kreeg ik toch wel ff kippevel van  ! Vervolgens werd er ‘Love is all’ gedraaid in de kroeg en halverwege weer vervangen door ‘Er is leven na de dood’ van Freek de Jonge… Tja, sommige humor begrijp ik niet altijd haha  . 
Volgend optreden in Harmelen ben ik er een keer niet bij, andere verplichtingen, maar mijn plaats wordt ingenomen door niemand minder dan oud-Katoener John  ! Dus dat komt wel goed. Zie jullie weer bij Vrienden van de Mads… 

Groetjes, 
Alain.

Zanddonk Waalwijk & Catch22 Breda, Koninginnedag 30-4-2010

Evenals vorig jaar hadden we op Koninginnedag hetzelfde programma: eerst vroeg in de middag een set spelen in Zanddonk Waalwijk (onderhand bij mijn ouders in de tuin haha  ) en daarna traditioneel naar Catch22 in Breda om daar de hele avond te spelen. 
Zanddonk was wel speciaal, omdat op deze dag ook een beetje een herdenking was aan Ad van Mierlo die vorig jaar overleed. Ad’s beide bands Men of History en natuurlijk De Kwatsers traden ook op, net als The Shakin’Arrows van mijn eigen pa  . 
Aan alle bands was gevraagd om ook een nummer aan Ad op te dragen, iets wat wij allang van plan waren  . Ad had altijd een geweldig hilarische act: hij gebruikte een plastic zak om de microfoon en bootste zo het geluid van een helikopter na  . Dit was het intro van Goodnight Saigon (Billy Joel). Het is een indrukwekkend nummer en wij zouden dit dus spelen maar dan zonder die plastic zak, want dit was toch echt de act van Ad, daar blijven wij van af  . En die helikopters tovert Jur wel uit zijn toetsen… 

Het weer was niet best ’s morgens, frisjes en af en toe motregen  . Gelukkig bleef echte regen uit en konden wij toch rekenen op redelijk wat publiek. Natuurlijk weer veel bekenden, familie en vrienden. Thuiswedstrijdje!  
Na een korte soundcheck (half nummertje ‘Centerfold’) gingen we meteen maar van start met ‘Twilight Zone’. Na ‘Born to be wild’ volgde verrassend ‘Vertigo’. Deze loopt de laatste tijd zo lekker dat ik had besloten om hem maar in de set op te nemen  . 
Na een nummer of 6 was het dan de beurt aan ‘Goodnight Saigon’ en buiten wat geluidsprobleempjes (van mij) ging ie eigenlijk wel o.k. voor de eerste keer. Ik hoop dat Ad het tenminste acceptabel vond daarboven  . 
Na dit gevoelige nummer ging het gas er weer op met ‘Black Betty’ (wat een contrast haha  ), gevolgd door ‘Smoke on the water’. Bij ons gitaar/keyboard duel op het einde zei Arjon tegen mij: “Speel iets van The Shakin’Arrows”. Ok, dat werd dus ‘Arrow Boogie’, een nummer van mijn vader. Hahaha  , hij kon dat wel waarderen. ‘Comfortably numb’ ging wat snel naar mijn idee, maar bij die solo ga ik toch wel uit mijn dak  , hoe dan ook! Bij ‘Jump’ merkten we dat de trailer waarop we stonden gevaarlijk op en neer ging als we sprongen, dus werd dit nog eens dunnetjes overgedaan bij ‘Narcotic’  . Geen bladblazeract (heeft niet zoveel zin buiten, al het papier waait weg), dus dan maar uit alle macht springen! Hahahaha, Danis en vooral Jur hadden de grootste moeite om alles staande te houden. Je had Jur moeten zien met dat dansende keyboard… . ‘Iedereen is van de wereld’ was een goeie afsluiter zonder rondje publiek omdat Ronald deze keer geen draadloze microfoon had. 

Daarna was het inpakken, nog ff wat bijkletsen met familie en vrienden en als een speer naar Breda  . Zoals iedere keer weer was het moeilijk om door de enorme menigte onze spullen bij de Catch naar binnen te brengen, gelukkig had Ronald het PA ’s morgens al gebracht. 
Opbouwen, soundchecken, naar de friettent om wat frikandellen naar binnen te stouwen  , en weer terug door duizenden mensen. 
Onze eerste set ging van een leien dakje, we hadden een enthousiast publiek  en dat werd de tweede set nog uitgebreid met wat Waalwijkse fans, volle bak dus. 
In set 2 speelden we weer eens ‘Blauwe ruis’ (leuk brugje Ronald: Blöf, Zeeland, Koninginnedag in Zeeland  ). Blijft toch een heerlijk nummer vind ik. 
Ik had wat moeite om Jur zijn gitaar- en toetsenpartijen te horen, dus mijn timing in de Status Quo medley (‘Caroline’) en ‘When the lady smiles’ liet wat te wensen over  , maar ach, details. 
De derde set was de gebruikelijke climax. Sinds ik een nieuwe delay-pedaal aangeschaft heb, ben ik eindelijk van die elastiekjes om de oude pedaal af en valt mijn geluid niet meer weg, heerlijk spelen zo  ! Was wel ff wennen, je bent bij bepaalde nummers geneigd om die elastiek er weer om te doen hahaha  ! 
Halverwege de set besloten we om ‘Goodnight Saigon’ ook maar weer te spelen en eerlijk is eerlijk, hij ging een stuk beter als ’s middags. Ik zag overal mensen die luidkeels meezongen ‘And we will all go down together’, echt geweldig  ! Wat ook perfect was, was de overgang van dit nummer naar ‘Comfortably numb’. De hele emotie zat er nog in, dus werd dat sfeertje doorgetrokken naar dit volgende nummer. Ik ben van mening dat dit mijn beste ‘Floyd’gitaarsolo ooit was  . Alles klopte, alles uit de kast, en een ovatie was het gevolg  ! 
‘Bro hymn’ werd weer van stal gehaald door Arjon en zo werkten we langzaam naar ‘Iedereen is van de wereld’ toe. Rondje publiek kon nu wel, dus ook ff naar buiten en achter de bar natuurlijk. In Breda kom je nooit weg zonder toegift, dus werd dit ‘Runnin’with the devil’  . En nog wilde men meer. ‘Whole lotta Rosie’ staat niet vast op het repertoire, zangtechnisch is dit een beetje te hoog, maar ja, als iedereen dit nummer ‘eist’, dan zingt Ronald de eerste 4 zinnen hoog en de rest gewoon een octaaf lager. Maar speulen zullen we het dan  ! Dit was echt wel de laatste van de avond. 
Het was weer een mooie Koninginnedag, die de Bredase politie  nog probeerde te verpesten door onze auto’s en bus er niet door te laten toen we onze spullen weer moesten laden . 
“Ja, maar meneer, wij moeten onze muziekapparatuur alleen ophalen”. “Dan doe je dat morgen maar!” was het nijdige antwoord. Toen ze verder gingen met hun ronde, zijn Jur en ik toch gewoon doorgereden  , alleen Ronald kwam slechts halverwege. Maar ja, scheelt toch weer. Het was slechts een kleine smet op een mooie dag. 

Groetjes, 
Alain.

Paasweekend 4 en 5-4-2010, de Witte Hemel Geertruidenberg & ’t Oude Raadhuis Drunen

Paaszondag bracht ons Katoenies voor de 2e keer in de Witte Hemel te Geertruidenberg. 
Vorig jaar met Koninginnenacht hadden we blijkbaar genoeg indruk gemaakt voor herhaling  , dus zouden we eigenlijk in januari wederom daar spelen. Toen kwam Present Danger met de aanbieding om op hun CD presentatie te spelen en daardoor werd in overleg met de Witte Hemel het optreden verplaatst naar 4 april. 

Arjon zat nog in Afrika  , dus werd zijn plaats dit weekend weer ingenomen door Patrick Buys. 
Na een lange soundcheck, het wilde maar niet vlotten (tig keer ‘Back Home’  ), gingen de meesten van ons nog ff wat eten. Met zijn allen in de Mads bus naar Raamsdonksveer om daar bij de plaatselijke Friet van Piet een lekkere vette hap naar binnen te stouwen  . 
Weer terug bleek dat er al behoorlijk wat volk binnen zat, dus konden we om een uur of 10 van start. 
Het publiek in Geertruidenberg is wat apart, vooraan staan een aantal zeer enthousiaste mensen , de rest blijft wat achterin het café hangen. Toch was men na afloop zéér enthousiast en zit er een 3e keer zeker in  . 
Weinig te melden over de gespeelde sets of het moet het spontaan gespeelde ‘Whole lotta Rosie’ met een gastzanger uit het publiek zijn. Dat was weer gassen op zijn Katoens haha  . 
Ook kwam men vragen om Johnny Cash… . ‘Ring of fire’ werd even snel in de pauze doorgenomen en ook maar meteen gespeeld. Hahaha  , wel lachen zo. Misschien dat we die nog wel eens terug gaan horen in onze sets. 
Om een uurtje of 2 waren we klaar, inpakken, naar huis en om 4 uur naar bed  . 

Om half tien werd ik wakker, dacht: nog ff liggen en dan eruit. Toen ik weer op mijn horloge keek, was het inmiddels 11 uur  ! Shit! Dat wordt haasten… 
Tweede paasdag staan we traditioneel (volgens Ronald voor de 64e keer… ) bij ’t Oude Raadhuis in Drunen, dus om door de menigte van het Paasfestijn te komen, kun je maar het beste op tijd zijn. Het viel gelukkig mee, ik kon er nog redelijk doorheen komen met mijn spullen. 
Onze trouwe fan Hanneke stond zelf met een standje op de markt waar ze massages gaf. Dus de één na de andere Katoenie nam plaats op de stoel om eens lekker gemasseerd te worden. Tja je bent rockster of je bent het niet war hahaha  ! 
Voor mij kwam het wel mooi uit, aangezien ik soms nog wel eens kramp krijg in mijn vingers  , zeker als ik vaak achter elkaar speel. Mijn handen werden dan ook onder handen genomen haha. 
De Drunense formatie Syn-R-G mocht het spits afbijten. Zij speelden covers van o.a. Anouk, Melissa Etheridge, maar ook bv Cocaine en deden dat niet onverdienstelijk. 
Wij speelden zelf 2 sets, de reguliere sets 2 en 3 aangevuld met enkele nummers uit set 1 dus. 
Het weer was goed, een beetje fris maar als de zon doorkwam was het goed uit te houden buiten. Mijn Katoen-vest ging dus na een nummer of 3, 4 uit, warmgespeeld  ! 
Zoals ieder jaar weer werd het heel erg druk, zowel bij het podium als daarbuiten en binnen in het café. Ik denk dat wij goed gespeeld hebben, de reacties logen er niet om tenminste  . Patrick voelde zich steeds meer op zijn plaats. Ik heb echt staan genieten toen we ‘Smoke on the water’ speelden. Wat een vette baspartij werd daar neergelegd, hulde  ! 
‘Born to be wild’ was ook stevig (net als de dag ervoor trouwens) en het publiek was klasse  . 
Verzoekjes waren er ook, ‘Brown sugar’ was natuurlijk geen probleem, maar toen werd er om Jimi Hendrix gevraagd. Het intro van ‘Hey Joe’ was ik ff kwijt  , dat ving Patrick wel op, maar het werd daarna wel een spetterende uitvoering. De man die het aangevraagd had, liet duidelijk blijken dat hij zeer geslaagd vond door 10 vingers op te steken  . 
Ronald had wat moeite met de grote wc rollen bij ‘Narcotic’, kleinere gaan toch ff wat beter. Weer wat geleerd toch?! Een (gezellige) puinhoop werd het weer wel (een mummiepak, Reinier  ). 
Na ‘Iedereen is van de wereld’ was het 18.00 uur, dus afgelopen. Volgend jaar weer heb ik begrepen. Dat wordt dan de……keer  . Hierbij wil ik Patrick nogmaals bedanken voor zijn geweldige inzet bij de afgelopen 3 optredens. Ik vond het gaaf om weer eens met mijn oude maatje te mogen spelen  . Arjon, het is nu weer aan jou, welkom back  ! 

Groetjes, 
Alain.

Café De Pub, Oosterhout 27-3-2010

Wat doe je als band als je bassist voor een week of 7 naar Namibië  gaat ? Stilzitten? Nou nee, niet bepaald  . Vlak voor Arjon vertrok hebben we in de studio van De Mads de basis (bas en drums) van 5 nummers opgenomen voor een nieuwe CD met nog 5 nummers die we nog op de plank hadden liggen. In Arjon’s vakantie hebben Jur en ik de rest van de muziek ingespeeld. Nu rest alleen nog de zang. 
Maar ja, wat doe je als er ook optredens op de agenda staan  ? 
Dan vraag je gewoon een klasse basgitarist, een uit de categorie d’Or  , om een paar optredens (3) in te vallen. Dus repeteerde Patrick Buys, basleraar aan de Music Scool en mijn oude maatje van The Swallows en Heathrow , zegge en schrijve één keer een uurtje of 2 met ons om onze set van zo’n 40 nummers door te nemen. Over klasse gesproken… 

De eerste van de 3 optredens was afgelopen zaterdag in Jur zijn stamkroeg, de Pub in Oosterhout. Katoen heeft voor mijn tijd al eens eerder hier gespeeld, werd weer eens tijd dus! 
Arjon staat normaal gesproken aan de kant van Jur, maar Patrick kwam aan mijn kant staan, zodat hij af en toe eens kon ‘afkijken’ haha  . 
Toen we om een uur of half 11 begonnen was de zaal goed gevuld en al snel bleek dat we een dankbaar publiek hadden: na ieder nummer flink applaus  . 
De eerste set verliep zonder veel problemen, hier en daar wat schoonheidsfoutjes en een basgitaar die een stuk harder stond dan wij gewend zijn haha  . Sorry Guido… 
Tuurlijk misten we onze showman Arjon wel  , maar Patrick verving hem muzikaal gezien perfect! 
Veel bekende mensen in de zaal, de schare fans begint toch echt te groeien haha  ! 
Set 2 ging lekker, ‘Centerfold’ had een einde wat wel drie of vier keer herhaald werd, er kwam geen einde aan. Bij ‘Wat een vrouw’ zat ik er een keer gruwelijk naast  , kan gebeuren war. Het intro van ‘Blauw’ werd verfraaid met allerlei nummers met kleuren, ‘Purple Rain’etc. En de uitsmijter was natuurlijk ‘Smoke on the water’  . 
Toen we aan set 3 begonnen, was het inmiddels al 1 uur, normaal stoppen we dan hahaha  . 
Dit werd dus een latertje… 
‘Comfortably numb’ ging niet helemaal zoals gepland, omdat onze Ronnie twee keer hetzelfde couplet zong en ik dus de tweede stem ff helemaal kwijt was. Maar die gitaarsolo maakt dan weer veel goed, toch?  
Bij het Wilhelmus (vóór ‘Jump’), viel mijn geluid weg. Ik dacht dat het aan de batterijen van mijn zender lag, dus ik ging het podium af voor nieuwe batterijen. Tot mijn verbazing nam Patrick de melodie over op zijn bas en samen met Jur maakte hij ons volkslied af! Respect!  
Bij ‘Narcotic’ kwam de fameuze bladblazer er weer aan te pas en Ronald kreeg hulp van zijn eigen vrouw Carin die de wc rollen aangaf. Dat waren er weer veel  . 
Laatste nummer was ‘Iedereen is van de wereld’, klein rondje publiek (met zijn 2en dit keer) en toen was het echt afgelopen. Half drie inmiddels…. 
Het paasweekend doen we nog 2 optredens met Patrick (check agenda) en daarna mag Arjon zijn plaats weer in komen nemen. Als ik zijn foto’s op hyves zie, hoeven we geen medelijden met hem te hebben, hahaha  . 

Groetjes, 
Alain.

MadsRock 2010, De Mads Waalwijk 16-1-2010

De tweede editie van ons eigen festivalletje MadsRock kende een iets andere opzet dan vorig jaar. Vorig jaar drie bands, die elk twee sets speelden. Gevolg was dat de eerste band (wij dus!  ) toen om een uur of 8 reeds moest beginnen en dat voor een vrijwel lege zaal  . 
Deze keer drie bands die maar één set zouden spelen, beginnende vanaf een uur of half tien. 
Vooraf redelijk wat reclame gemaakt, posters, flyers, stukjes in regionale krantjes en Jur had zelfs een interview gegeven voor RTV Midden Brabant  . Maar dan is het toch altijd maar afwachten hoeveel volk erop af komt. 

Het weer zat die avond flink tegen  . Jur en ik zijn nog even wat drank voor in de kleedkamer gaan halen en toen we uit de supermarkt kwamen, sneeuwde het flink  ! Even later lag er een dik pak, geen ideale situatie om een rockavond te houden… 
Toch druppelden er redelijk wat mensen binnen naarmate de avond vorderde, het viel me achteraf mee. 

De eerste band was Indigo, een rockcoverband met een zangeres, die veel nummers van o.a. Anouk speelde. De band had ook wat eigen aanhang mee, dat maakte het flink gezellig  . Ze speelden een goede set, waarbij één van de gitaristen zo nu en dan ook een nummer zong. Voor de andere gitarist was het overigens zijn laatste optreden met deze band. Indigo sloot af met een goede versie van ‘Killing in the name of’  . 

Toen was het onze beurt. Jur, die een beetje voor presentator speelde, mocht onszelf aankondigen, dat was wel komisch  . ‘Laten we maar beginnen’, zei hij en keek mij aan. Tja, als we met ‘Twilight Zone’ beginnen, dan moet ie toch echt zelf het intro spelen hahaha  . 
Onze set was bijna dezelfde als vorige week, alleen ‘Sharp dressed man’ werd vervangen door ‘Back home’, eigenlijk wel heel erg toepasselijk… 
Zo kon het dus dat we maar liefst drie nummers van Golden Earring speelden in 1 set. Ik grapte al van ‘een Golden Earring tribute’, maar op het moment zijn het ook de enige 3 nummers die we van ze spelen. 
Het publiek vond ik een beetje tammer dan normaal in de Mads, misschien zijn ze ons onderhand beu hahaha  , maar de geijkte toppers deden het prima, ‘Black Betty’, ‘Smoke on the water’, ‘She’s not there’ en natuurlijk ‘Comfortably numb’  . 
Iets minder rollen wc papier dan vorige week, natuurlijk het is Ronald zijn eigen zaal hahaha. 
Ik vond dat we een goede set gespeeld hebben, weinig fouten  . 

Laatste band was de hardrock/metal formatie Tributör uit Tilburg, bij ons wel bekend. Arjon en Danis hebben een tijdje in deze band gespeeld en gitarist Remco zat al eens bij De Manne van de Leesmap  . Tributör had vorige week in 013 de halve finale gehaald van de Clash of the Coverbands, dus kwaliteit hebben ze genoeg! 
De band speelde nummers van Van Halen, AC/DC, Whitesnake, Saxon en deed dit met veel klasse . Zanger Huib haalde moeiteloos de hoge tonen van b.v. ‘Here I go again’ , en beide gitaristen gaven hun visitekaartje af  . De band sloot af met twee toegiften, de eerste ‘I wanna rock’ van Twisted Sister en de laatste een geweldige versie van ‘Phantom of the opera’ van Iron Maiden. Klasse jongens!  
Ondanks de wat tegenvallende opkomst was het toch weer een gezellige rockavond. Op naar MadsRock 2011?  

Groetjes, 
Alain.

Fotosessie, Eersel 13-1-2010

Op 4 juli van het afgelopen jaar speelden wij op het verjaardagsfeest van Maartje, min of meer als tegenprestatie voor nog te nemen foto’s van de band. 
Wel, belofte maakt schuld haha  , dus gisteren was het eindelijk zover. 
Na ongeveer 4 jaar discussiëren (ongeveer zo lang ik bij de band zit!  ) hadden we nu voldoende ideeën over hoe we de foto’s wilden hebben (met dank aan Maartje dus  ). 
In een heuse fotostudio in Eersel kwamen we één voor één binnendruppelen en werden verwelkomd door Maartje en Noortje die de foto’s ging nemen. 
De studio had geheel witte muren met een aantal ruimtes voor visagie etc. 
In de ruimte stonden diverse lampen (flitslicht) en wij begonnen de sessie met een donkere achtergrond. 
We wilden foto’s voor een nieuwe backdrop (doek dat achter ons hangt bij optredens), persfoto’s en voor een evt. CD. Dus aan de ene kant serieuze foto’s, maar aan de andere kant ook foto’s met een knipoog  , waar 100% Katoen eigenlijk voor staat dus. Of zoals je wilt, stoere foto’s met een vleugje humor  . 
Bij de eerste foto’s hadden we allemaal ons 100% Katoen vest aan en mij werd gevraagd in het midden te gaan staan (omdat ik de afgelopen 4 jaar altijd geplaagd ben of zoiets volgens Arjon  ) met het vest achterstevoren, over humor gesproken… . 
Natuurlijk werd er regelmatig door één van mijn maten mijn capuchon over mijn gezicht getrokken, wat een lol… . 
Deze foto’s zijn min of meer bedoeld voor de backdrop, lichtval van één kant, dus de andere kant schaduw. 
Daarna de ‘Queen’-foto’s: iedereen kent de videoclip van Bohemian Rhapsody en de setting van het intro. Ronald in het midden voorop en wij eromheen in dezelfde donkere sfeer  . 
De volgende sessie was hilarisch: we gingen in dezelfde opstelling staan/zitten als op het podium en beeldden uit dat we muziek maakten  , alleen: zonder instrumenten! Probeer dan maar eens serieus te blijven haha. Luchtgitaar spelen  en dan zo’n grimas erbij trekken, lachen! 
Toen was het weer tijd voor wat serieuzere foto’s, Ronald zittend op een kruk en wij erom heen, staand of zittend, in ieder geval niet allemaal hetzelfde. Erg mooi  ! 
Individuele foto’s werden er ook genomen, deze worden voor de nieuwe website. 
De laatste sessie was puur fun: er werd een waslijntje gespannen en daaraan werden een aantal enorme witte onderbroeken (100% Katoen!) gehangen met in het midden een rood stringetje. Ronald kwam op het lumineuze idee om het ene eind van de waslijn om mijn nek te wikkelen en te doen alsof hij mij aan het kelen was  . Als het maar spontaan is, war! 
Tja, wat doe je met die onderbroeken? Ophangen, over je hoofd trekken, eraan ruiken hahaha…  Al met al hebben we dus weer flink gelachen. 
Binnenkort zijn de foto’s klaar, ik ben zeer benieuwd! Natuurlijk zal het resultaat hier te zien zijn. Bedankt Maartje en Noortje, het was een gezellige avond en wij kunnen niet wachten om het resultaat te zien!  

Groetjes, 
Alain. 

Voorprogramma Present Danger, SCC Den Bolder Waspik 9-1-2010

Als winnaars van de publieksprijs van de Clash Of The Coverbands 2007/2008 mochten onze vrienden van Present Danger hun tweede single presenteren in een door henzelf uitgekozen zaal. Dit werd SCC Den Bolder in Waspik. Dit ontmoetingscentrum heeft een flinke zaal waarin zo’n 700 (schat ik) man in kunnen.
Als voorprogramma’s voor de avond werden De Manne Van De Leesmap en wij dus geprogrammeerd  . En wij voelden ons zeer vereerd natuurlijk!  

Bij Den Bolder aangekomen door de sneeuw probeerde ik mijn auto te parkeren maar gleed een beetje door in een geultje. Tja, probeer hem dan maar eens terug te rijden… . 
Gelukkig waren William en Ralph van De Manne ter plekke om me bij te staan, en met een beetje duwwerk kon ik hem toch terug op zijn plaats zetten. Nog bedankt jongens  ! 
In Den Bolder was Present Danger aan het soundchecken. Het zag er uiterst professioneel uit, flink podium, groot PA, lichtshow, CO2 kanonnen, pyro (vuurwerk), twee videoschermen etc. 
Als voorprogramma’s moesten De Manne en wij onze apparatuur vóór de installatie van PD opbouwen uiteraard. Ik zou over de Marshall van Gerard spelen, werd nog even geïnstrueerd over deze versterker maar wij zouden verder geen soundcheck doen. 
Eerst werd er gezamenlijk gegeten, Hollandse pot (lekker dus!  ) en daarna de kleedkamer opgezocht. Wij deelden met de Manne een flinke vergaderzaal en Thijs van PD kwam nog ff klagen dat zij zelf maar een klein hokje achter het podium hadden  . Vooraf werd er gezegd dat we ons goed aan het tijdschema moesten houden omdat het om 1.00 uur echt afgelopen was. 
Arjon: Ach dan speelt Present Danger toch gewoon een paar nummers minder! Hahaha  . 

In de voorverkoop waren er al zo’n 600 (!) kaarten verkocht  , om 21.00 uur was het bij aanvang van de optreden van De Manne Van De Leesmap al flink druk. 
De Manne, uitgedost met pruiken en snorren zoals echte hardrockers uit de jaren 80 (haha, Gerard zag eruit als Kim Holland met snor!  ), speelden een prima set en oogstten veel applaus  . 
Nummers van o.a. Iron Maiden, Journey en 2 krakers van AC/DC als afsluiter. 
Daarna was het de beurt aan ons. 
Openingsnummer ‘Twilight Zone’ bracht de stemming er al meteen goed in. Voor het overwegend metal publiek hadden we een set gekozen met de wat stevigere nummers  , vandaar dus geen Kim Wilde, Blöf etc. deze keer. ‘Born to be wild’, ‘Sharp dressed man’, ‘Pinball wizard’ volgden en het publiek vond het allemaal prima  ! 
Na ‘She’s not there’ en ‘When the lady smiles’ kwam ‘Black Betty’, helaas niet helemaal vlekkeloos maar dit werd in de rest van het nummer ruimschoots goedgemaakt. 
‘Smoke on the water’ was een knaller, met ons gitaar-toetsen duel, gevolgd door het hoogtepunt, ‘Comfortably numb’. Gelet op de reacties naderhand en tijdens het nummer, was dit weer de topper in de set  . 
‘Jump’, vooraf gegaan door het Wilhelmus, bracht de boel weer aan het springen en dit werd nog erger bij de afsluiter ‘Narcotic’. Tjongejonge, wat een puinhoop weer  ! Ik weet niet precies hoeveel wc rollen Ronald de zaal inblies, maar het waren er héél veel  ! Volgens mij hebben we een goede set neergezet, gezien de vele positieve reacties. Ik zag zelfs een aantal mensen die een t-shirt van ons gekocht hadden bij de merchandise stand, dus dat zat wel goed  ! 
En Present Danger? 
Wow, diep respect  ! Ik was echt onder de indruk… Het zat ze niet echt mee deze avond, Thijs had iets van een keelonsteking of een virusinfectie  en was slecht bij stem. Hij liet ‘Enter Sandman’ zingen door collega zangeres Daantje (prima trouwens!). De heren van het geluid bakten er weinig van vooral in het begin van hun set (en ook bij de voorprogramma’s hoorde ik later), maar wat een vibe  ! De eerste nummers waren eigen werk, waaronder hun singles ‘Dark Visions en de nieuwe ‘Iron Rain’ en daarna kwam hun Metallica tribute. Echt grote klasse, deze jongens verdienen het om het ver te schoppen in de muziekscene! Naar mate de avond vorderde werd de stem van Thijs steeds beter, zijn gitaarspel is al ongeëvenaard  , en de jongens speelden toch door tot een uur of half twee. 
Voor diegenen die PD nog nooit gezien hebben, ik heb me laten vertellen dat ze gevraagd zijn voor de 5e Vrienden Van De Mads in juni, waar ook De Manne Van De Leesmap zullen spelen en (uiteraard) voor de 5e keer 100% Katoen… . Komt dat zien!! 

Groetjes, 
Alain. 

25 Jaar Catch22, Breda 18-12-2009

Café Catch22 bestond afgelopen weekend 25 jaar en wij zouden samen met Izzid?! het feest muzikaal opluisteren op de vrijdag. 
Izzid?! is een band die 10 jaar geleden voor het laatst optrad en onze eigen Arjon en Danis spelen er ook in. Dit zou hun reunie worden en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen  . 

Helaas, helaas, zangeres Lian had een zware keelonsteking  en was dus echt niet in staat om ruim een uur lang stevige rocknummers te zingen! Jammer  , maar we zullen ze vast en zeker binnenkort wel eens gaan zien, uitstel dus en zeker geen afstel. 
Logische gevolg was dat wij i.p.v. slechts 2, 3 sets moesten spelen. Geen probleem, toch  ? 
Grote verrassing was onze geluidsman voor vanavond, dit was niemand minder dan Gert-Jan  , jawel zanger van Ar!e en eigenlijk zo’n beetje de 6e Katoenie, Katoener of hoe je het ook noemt  . Hij heeft ons al verschillende keren uit de brand geholpen door Ronald te vervangen als ie weer eens stunten met zijn motor uitgehaald had hahaha  . 
De Catch is een klein café dus op het podium is het krapjes, maar zo ook in het café zelf. Het werd druk, heel druk  ! 
De eerste set had weinig bijzonderheden, we speelden goed en het publiek was enthousiast, vooral bij ‘Black Betty’. 
In de tweede set ging helaas het eerste couplet van ‘Blauwe ruis’ de mist en ook halverwege ‘Vertigo’ ging het niet helemaal zoals op de CD  haha… Ronald vergiste zich in de tekst en ik tikte hem met mijn arm aan. Zijn reactie was prachtig: hij wees op de tekst die voor hem lag en zei: het staat er toch?!  Hahahaha! 
Gelukkig herpakten we ons bij ‘Hush’ en ‘Allright now’ die wél heel goed gingen. ‘Blauw’ werd in tegenstelling tot vorige week wel weer gespeeld (geen kramp gehad trouwens deze avond!  ). 
Bij ‘When the lady smiles’ moet Arjon altijd ff in de tepel van Ronald knijpen, tis toch wat war  ! Een hoop hilariteit natuurlijk! ‘Smoke on the water’ was zoals altijd een knallende afsluiter. 
Set drie werd er één die bol stond van de spontaniteit. 
Bij ‘Sharp dressed man’ herhaalden Jur en Arjon hun kunststukje van ‘Twilight zone’ door elkaars gitaarhals over te pakken…over spontaan gesproken  . 
‘Comfortably numb’ werd een hele mooie ingetogen versie met een einde waarbij alle registers opengingen  . Het valt mij steeds meer op dat zoveel mensen graag dit nummer willen horen. Maar om dan hierna meteen naar huis te gaan… .hahaha. 
Mark, de eigenaar van Catch22, werd op het podium gehaald en kreeg uit handen van Ronald een oorkonde met daarop ‘25 jaar Catch22’ en de opmerking dat hij ermee mocht doen wat hij wilde, ophangen ‘of gewoon wegflikkeren’  . 
Na ‘Jump’ was het normaal gesproken tijd voor ‘dat Duitstalige nummer’, maar iemand riep om AC/DC en onze Ronnie besloot om gewoon ‘Whole lotta Rosie’ in te zetten… 
Publiek weer dik tevreden, het werd een ‘Katoen-versie’, geen gezeur over hoeveel coupletten, refreinen of welk einde erbij het nummer hoorden maar gewoon vollen bak gassuh  ! 
Oh, dan kunnen jullie vast ook wel iets van Jimi Hendrix… Tja, maar dat is héél lang geleden! Ach waarom ook niet? ‘Hey Joe’ werd een vette rocksong met veel gitaar- en toetsengeweld. Het staat niet vast op ons repertoire maar zo nu en dan kan ie wel eens voorbij komen dus. 
Tja en toen was er nog maar tijd voor 1 nummer omdat het als 01.55 uur was  ! Het werd natuurlijk ‘Narcotic’ en Mark mocht voor deze ene keer de bladblazer zelf bedienen! Er waren slechts 2 wc rollen met ’25 jaar’ erop (omdat die zo duur waren haha  ) en een hele grote die uit zijn eigen toilet kwam. Mark nam sportief wraak op al die rotzooi die wij de afgelopen jaren in zijn café gemaakt hebben door zich meteen om te draaien en Danis vol in zijn gezicht te blazen hahahaha!   Geweldig! 
Dit was echt de laatste, want men zit nu eenmaal aan de tijdslimiet van 02.00 uur. 30 april (Koninginnedag) spelen we weer traditiegetrouw in de Catch, we hebben er zin in  ! 

Groetjes, 
Alain.

Kloosterzicht, Gemonde 12-12-2009

Bruiloft, Herberg Het Woud Oss 20-11-2009

Vorig jaar september speelden we op de inmiddels roemruchte Nacht van Nuland met een band uit Oss genaamd KeOss. Met deze gasten konden wij het heel goed vinden, lang leve de lol in de kleedkamer en daarbuiten  . Eén van de bandleden, de slaggitarist, mailde ons vlak daarna of wij zin en tijd hadden om met nog 2 bands een setje te komen spelen op zijn bruiloft  in november 2009. Tuurlijk… . 

Daags van te voren kregen we nog een draaiboek per mail, het was de bedoeling dat wij het feest af zouden sluiten met een set van een uur. Aangezien die set pas om 00.00 uur zou beginnen hoefden we pas om 22.00 uur in Herberg Het Woud te zijn, ook wel eens lekker  ! 
Om 22.00 uur daar was het feest natuurlijk al in volle gang, de eerste band, Vanavond Niet Schat, was reeds klaar en de tweede, de Gelband, stond te trappelen om te beginnen. 
Gezellige sfeer hing er  en de Gelband met hun zanger en zangeres en een stuk of 6 blazers speelden een uitstekende set, variërend van Anouk, Robbie Williams tot Tina Turner etc. 
Boven het podium konden wij onze spullen kwijt en ons omkleden. Helaas was er nauwelijks licht, dat was wel minder  . 
Ronald, die in Geffen nog een klus had, zou later komen. Waarschijnlijk rond 23.30 uur. 
Geen probleem, tegen die tijd konden we toch pas op het podium terecht  . 
De DJ die in de pauzes draaide, vroeg mij om een setlist zodat hij zijn muziek op ons kon afstemmen en geen nummers draaien die wij zouden spelen. Was wel leuk, want hij wees op het eerste nummer, ‘Twilight Zone’, en vroeg me: 2Unlimited? Ik keek hem verbaasd  aan en zei: Welnee, Golden Earring natuurlijk! Haha… 
Het werd een beetje een fantasie opstelling, want Danis moest in de hoek hahaha  . Het drumstel stond daar nu eenmaal en ikzelf moest voor de verandering ook aan de andere kant spelen. Maakt helemaal niks uit  . 
Onze Ronnie kwam uiteindelijk als een echte rockster  pas 10 minuten voor het begin aan en moest 10 minuten later onze ‘Twee violen en een fluit’ aanhoren, want hij was jarig! Jaja… . 
‘Twilight Zone’ was zoals gezegd de setopener en meteen bleek al dat we een enthousiast publiek hadden met de bruid als stralend middelpunt  . 
Achtereenvolgens fietsten we door ‘Pinball Wizard’, ‘She’s not there’, ‘When the lady smiles’, en vanaf ‘Black Betty’ konden we helemaal niet meer kapot. 
‘Comfortably Numb’ bracht de inmiddels gebruikelijke kick  en ‘Bro hymn’ is altijd even proberen, maar hier was dat dus geen probleem! ‘Jump’ werd weer vooraf gegaan door het Wilhelmus en werd luidkeels meegezongen  . En toen waren er nog maar 3 minuten eigenlijk…. Volgens de bruid en bruidegom was het geen probleem als het iets zou uitlopen, dus kondigde Ronald het voorlaatste nummer aan: ‘Sorry’  . Dit was natuurlijk ‘Narcotic’ met de bekende bladblazeract. Wat een bende werd het weer! Ronald mikte bewust op cameramensen en het bruidspaar en die vonden het prachtig haha  . 
Laatste nummer werd deze keer niet ‘Iedereen is van de wereld’ maar, prima geschikt voor dit soort feesten, ‘Angels’. Een errug lange versie werd het, inclusief een intermezzo door het publiek gezongen. Perfecte afsluiter van een gezellig feest  . 
En zo bleek dat wij zelfs op bruiloften goed uit de weg kunnen, boekingen via de website www.100procentkatoen.nl hahaha  ! 

Groetjes, 
Alain.

Tappage, De Heksenketel Roosendaal 7-11-2009

In het herentoilet van De Heksenketel in Roosendaal hangt het vol met affiches van diverse evenementen die men daar georganiseerd heeft. De naam 100% Katoen kom je daar dus ook diverse keren tegen. Op één affiche staat er een opvallend onderschrift: “de beste feestband aller tijden” (!)  Nou ja, zo denken ze dus in De Heksenketel over ons, mooi hè?  

Volgens Peet (Petra), eigenaresse, was het de 13e keer dat we er speelden (voor mij de 5e of 6e keer schat ik), maar het was nu toch een jaar of 2 geleden inmiddels. 
De laatste keer was volgens mij de Stappage in 2007, en dat was buiten op een podium. Dit geheel werd destijds gepresenteerd/aan elkaar gepraat door onze eigen Arjon in een knotsgek presentatorspak  . Laten ze nou een foto hiervan gebruikt hebben voor de affiche (zie foto), hahaha  . En dan de ogen van de arm der wet afgeplakt met balkjes… 

Aangezien het in de Heksenketel altijd pas laat druk wordt, hadden we van te voren besloten twee wat langere sets i.p.v. drie te spelen en pas om half elf te beginnen. 
De kleedkamer annex opslagruimte was omgetoverd tot rookruimte inclusief staantafels, met dank aan de regering  stond er aangeplakt. 
Bij aanvang van de eerste set was het al gezellig druk en het openingsnummer ‘Let me entertain you’ was meteen ‘gazzerop’. Zoals ik al zei waren de sets wat langer en dus ook een beetje door elkaar gehusseld, dus ook geen A-Team intro deze keer. 
Zo speelden we voor het eerst sinds een jaar of 2 weer ‘Blauwe ruis’. Afgelopen woensdag nog flink gerepeteerd en hij liep als een trein  ! Waarom we hem de afgelopen 2 jaar niet gespeeld hebben, weten we eigenlijk zelf niet hahaha  . Maar dat ie de komende tijd nog wel gehandhaafd blijft in de set is wel duidelijk. 
Peet kennen we dus al geruime tijd en het is geen geheim dat ze een grote hekel heeft aan Status Quo. Wij moeten er dat natuurlijk iedere keer even inwrijven  , zo aardig als we zijn en riepen haar daarom op het podium voor onze Quo-medley van ongeveer 10 minuten haha  . 
Ze hield het maar één nummer uit helaas… 
Bij ‘Stray cats strut’ moest Ronald ff aan de kant, want Arjon moest de monitor lenen om zijn voet op te zetten  . Anders kon hij zijn contrabass act niet uitvoeren. Alles voor de show nietwaar  ? ‘Black Betty’ en ‘Smoke on the water’ sloten de eerste set af. Prima eerste set, weinig fouten, al zeg ik het zelf. 
Set 2 begon sterk met ‘Twilight zone’, maar kakte een beetje in qua respons van het publiek  . Niet dat we slecht speelden, maar op één of andere manier was de aandacht van het publiek een beetje weg. Dit veranderde met ‘Comfortably numb’. Opeens stonden er een stuk of 10 Pink Floyd fans voor het podium die helemaal los gingen en hartstochtelijk meezongen  . 
Ook naast mij, in de rokersruimte waar het vaak ook héél erg druk was, stonden er een paar uit hun dak te gaan. Met ‘Bro hymn’ was het hek van de dam, wat een ‘heksenketel’ haha  ! 
Uit volle borst werd ook het Wilhelmus meegezongen en via ‘Jump’ kwamen we bij ‘Skandall’. Op dat moment kwam er een jongen binnen die een damespruik ophad en geschminkt was  . ‘Heet jij soms Rosi?’ Volgens hem wel (haha  ), dus hij mocht samen met Ronald ‘Skandall’ zingen. Nou ja, zingen…. Ik hoor Ronald het liever zelf doen haha  . 
Ik dacht dat ze onze bladblazeract onderhand wel kenden in Roosendaal, maar bij ‘Narcotic’ zag ik vele verbaasde, opgetogen gezichten  en dat werd nog versterkt toen we bij ‘Iedereen is van de wereld’ de zaal in gingen en o.a. achter de bar barmeisje Astrid lieten zingen. 
Het publiek mocht kiezen wat voor soort toegift er moest komen, een lief liedje (‘Angels’) of vollen bak gassuh (‘Runnin’ with the devil’). Het werd de tweede!  
Pfff, bij mijn laatste solo sloeg de kramp erin….mijn vingers zaten aan mijn gitaarhals vastgeplakt, vreselijk is dat  ! Ik heb dat wel vaker, was gelukkig weer heel lang geleden, maar ik heb nooit kunnen achterhalen waar dat nou aan ligt. Als iemand tips heeft….mail me gerust  . 
Na afloop moesten we snel afbreken, want het was zo ontzettend druk dat men het podium ook wilde gebruiken voor de menigte. En zo waren we het podium aan het leegmaken terwijl de eerste jongelui er al op stonden  …niet echt ideaal dus. 
Ook moesten we met alle spullen dwars door de rookruimte die afgeladen vol was en waar dus een ontzettend grote walm hing  . Maar uiteindelijk is dat ook allemaal gelukt met behulp van wat vriendelijke cafégangers die meehielpen sjouwen. In een mum van tijd stond het podium vol met feestende mensen  . Al met al een zeer geslaagd optreden! 

Groetjes, 
Alain 

De Nacht Van Nuland, De Meent Nuland 17-10-2009

Op veler verzoek mochten wij net als vorig jaar spelen op De Nacht Van Nuland, ditmaal als afsluitende act  . Vorige maand hadden Arjon, Jur en ik al ons gezicht laten zien in de Meent bij de Poptopper, die we tot onze eigen verbazing zelfs wonnen…. , en Arjon had afgelopen week een interview gedaan voor de lokale radio. 
De Nacht Van Nuland is iets speciaals  . De organisatie doet er alles aan om de avond zo perfect mogelijk te laten verlopen en kosten noch moeite worden gespaard voor geweldig geluid, licht en natuurlijk de optredende bands. Helaas voor ons, tenminste zoals me ooit verteld is vóór ons optreden, zou dit de laatste keer zijn dat wij op de Nacht konden spelen  omdat de organisatie bands maximaal slechts 2x achter elkaar wil laten spelen. 

Omdat wij dit ook een speciaal optreden vinden, wilden we natuurlijk ook echt uitpakken en hadden we voor wat verrassingen gezorgd  . Van onze vrienden van Present Danger hadden we twee CO2 kanonnen geleend, die met één druk op de knop een zo’n 8 meter lange rookpluim de zaal inschieten  ! Ook hadden we gerepeteerd met Mark van Rosmalen, een jonge cabaretier uit Nuland, die als mime-artiest op de Poptopper opgetreden had. Daarover dadelijk meer. 
En natuurlijk was dit een perfecte gelegenheid om een nieuwe DVD op te nemen, dus daarom 2 cameramensen meegenomen én nog één extra die 3D opnames maakte! 3D opnames van een band, dat is bij mijn weten alleen nog maar door U2 gedaan….. 
Alles bij elkaar genomen kon deze avond van te voren al bijna niet meer stuk. 

Het was al flink druk in de grote zaal toen de eerste band mocht aftikken. Ruizzz maakt Nederlandstalige popmuziek van o.a. Blof, De Dijk, Doe Maar maar ook van b.v. Guus Meeuwis en André Hazes. In de eerste set moest het publiek nog wat warm worden, maar in de tweede werd massaal meegezongen door vooral de jeugdigere bezoekers  . 
De tweede band Le Freak bracht discoclassics uit voornamelijk de jaren 70  en deed dit op ongeëvenaarde wijze, zonder toetsen, blazers of wat dan ook. De dansvloer was niet leeg te krijgen, een meer dan geslaagd optreden! 

Onze eerste set was zonder poespas, gewoon rechttoe rechtaan, vollen bak gassuh dus  ! 
Openingsnummer ‘Back home’ ging lekker, alleen het intro van nummer 2 ‘Chequered love’ was helaas niet best  . Gelukkig werd dat in de loop van het nummer wel hersteld. ‘Born to be wild’ was een knaller en werd luidkeels meegezongen evenals ‘When the lady smiles’  . 
We hadden blijkbaar tijd over, dus werd de Status Quo medley van stal gehaald, en die werd geweldig ontvangen  ! ‘Black Betty’ en ‘Smoke on the water’ maakten onze 1e set af voor een enthousiast publiek. 
De CO2 kanonnen waren bewaard voor set 2, vooral omdat de fles (van ongeveer 1 meter hoog) in 20 seconden leeg is… . Van te voren de pijpen al volgestouwd met confetti voor een echt verrassingseffect. Arjon zou het voetpedaaltje bedienen. 
Ja en dan stapt de zanger van Ruizzz in hun tweede set per ongeluk op dit pedaaltje…..poeffffff ! Alle confetti het publiek in! Daar ging onze act…… 
Hij kon er niks aan doen, hij schrok er zelf nog het meest van en achteraf hebben we er nog hartelijk om gelachen (‘die gasten zijn de hele middag bezig met confetti en ik verknal dat in 1 seconde!’ ). Nou ja, dan maar zonder die confetti met alleen de CO2! 
We gebruikten hem meteen in het 1e nummer van de 2e set, ‘Twilight zone’. Bleef toch wel een gaaf gezicht!  
Mark van Rosmalen mocht daarna opdraven bij ‘Hier’ van Blof. Wit geschminkt  en met witte handschoentjes beeldde hij de tekst uit op een hilarische manier. Bij de repetitie hadden we al zo ontzettend gelachen  , hij kreeg dan ook veel applaus. 
Bij ‘Comfortably numb’ zie je vaak mensen denken: wat gaan ze nu doen? Een langzaam nummer dat zijn climax heeft in de gitaarsolo  , en in die solo zie je dan vaak diezelfde mensen helemaal uit hun dak gaan  . Arjon’s bass bij ‘Bro hymn’ bracht de zaal in extase  . En de hele meute sprong mee op ‘Jump’. Bij ‘Narcotic’ uiteraard weer de bladblazer (tjongejonge dat waren veel wc rollen! haha  ) en natuurlijk de CO2 kanonnen. 
De tijd was op, maar het ‘we want more’ schalde door de zaal, dus werd ‘Iedereen is van de wereld’ gespeeld met een rondje publiek. Wel lachen, wij weer de zaal in, achtervolgd door cameramensen hahaha  . Ben benieuwd hoe dat er uit gaat zien! 
Het bleek het laatste nummer te zijn, het publiek vroeg luidkeels om meer, maar het was al ruim over 2en, dus we moesten echt stoppen. Het is echt geweldig als je 5 minuten daarna in de kleedkamer nog mensen ‘Bro hymn’ hoort zingen en we want more hoort roepen  ! 
Misschien dat ons optreden de organisatie op een andere gedachte heeft gebracht en dat we als 1e act volgend jaar voor de 3e keer mogen spelen, ik hoop het van harte. De tijd zal het leren  . 
In ieder geval zijn er flink wat DVD opnames gemaakt, ben zeer benieuwd! 
Voor verslagen en binnenkort ook foto’s kijk gerust op www.denachtvannuland.nl/. 

Groetjes, 
Alain.

't Karrewiel, Bavel 26-9-2009

De omgeving Breda is voor ons (natuurlijk!  ) bekend terrein, maar in Bavel hadden we nog nooit gespeeld. Zo toog ons gezelschap naar ’t Karrewiel met o.a. de ex-Mads bus (ja die in krijtbord-zwart!  ). 
’t Karrewiel is een gezellig ogende kroeg met flinke zaal inclusief mooie lichtshow. Dat zag er goed uit  ! 

Het was tevens kermis in Bavel, dus wij konden het niet laten om ook daar eens ff te gaan kijken. Arjon en geluidsman Jory hadden in de friettent een Shakin’Arrows fan ontmoet die helemaal idolaat was van mijn vader  . Dus hij kon niet wachten om met mij kennis te maken. Heb ik weer  ! Daar kwamen we de rest van de avond dus niet meer vanaf hahaha  . 
Na één attractie (zie foto) op de kermis hadden we het wel weer gezien, het was bijna tijd ook trouwens. 
In ’t Karrewiel was er al behoorlijk wat volk, dus konden we op tijd beginnen. 
Zowel Ronald als ik waren behoorlijk verkouden  , maar voor mijn gevoel kwam ik met mijn backings aardig goed weg deze avond. Ook Ronald zou zich goed door dit optreden heenslaan al vond hij zelf van niet haha  . 
Wij speelden onze eerste set erg goed vond ik. Sterker nog, ik vond mijn eigen inbreng het beste wat er ik de afgelopen maanden van gebakken heb  ! Vooral mijn 3 solo’s in ‘Meisjes’ liepen als een trein als zeg ik het zelf haha. ‘Fox on the run’ kreeg een warm onthaal en we zouden deze later op de avond op verzoek nog eens spelen. 
Het publiek was tijdens die eerste set nog wat afwachtend en bleef wat achterin de zaal hangen. Gelukkig zou dit tijdens set 2 helemaal goedkomen. 

Die set had zo zijn grappige momenten. ‘Let me entertain you’ had een valse start, moest dus over, geen probleem! Ronald zorgde ervoor (per ongeluk) dat ‘Pride and joy’ naar mijn mening beter klonk dan voorheen  : het tweede blok van mijn eerste solo (volgt u het nog?  ) werd vergeten, dus dat werd bij mijn tweede solo eraan geplakt en het resultaat was een veel vetter einde. Geluk bij een ongeluk of zoiets. 
‘Blauw’ had een megalang intro(‘dit liedje gaat over een kleur, raad maar’) dus ik dacht, ik ga er maar eens bij liggen  . Languit op het podium, wel doorspelend uiteraard! Ronald had het pas in de gaten toen hij zich omdraaide: ‘Hé wat lig jij hier te slapen, da’s toch niet normaal!’  
Het einde van ‘Smoke on the water’ is al een hele act geworden. Ik moet toch eens iets anders verzinnen dan ‘Sesamstraat’, alhoewel men in de zaal het wel kon waarderen  . 

De laatste set had ook zo zijn momenten. 
Er zijn altijd wel brommerrijders in de zaal dus werd ‘Born to be wild’ enthousiast ontvangen. 
‘Can I play with madness’ blijft een moeilijk nummer. De ene keer loopt ie goed, de andere keer minder. Deze avond vond ik hem dus wat minder  . 
Bij ‘Narcotic’ werd er steeds wc papier teruggegooid, dat was wel lachen hahaha  . 
Ook moesten we oppassen met het springen bij dat nummer, door de houten ondergrond dreigden de bekkens van Danis om te vallen  , maar gelukkig ging het goed. 
Na ‘Iedereen is van de wereld’ warempel een luid ‘we want more’  , dus werd ‘Runnin’ with the devil’ weer eens van stal gehaald. Daarmee was de koek op. 

Bij het laden van de bus nog een paar vreemde momenten: ik ben vreselijk boos geworden op 2 jongens  , waarvan er één met zijn fiets keihard de bus inreed tegen de dure apparatuur van de Mads  . Toen bleek dat Ronald himself die jongens gek gemaakt had met ‘dat lukt je toch niet, probeer maar!’ Na 5 pogingen lukte het eindelijk. Sorry jongens, dat wist ik niet haha  . 
En diezelfde Ronnie wilde een taxi omgooien  (‘wacht, ik bel Bram, die doet wel mee’). Op de bus, in krijtbord-zwart dus, was van alles gekalkt, o.a. het woord TAXI. 
Dus dacht Ronald, dan die bus maar (whiskey?  ). Natuurlijk lukte dat niet, hahaha. Misschien maar beter ook… . 
Op naar De Nacht van Nuland! Mensen, komt allen naar dit optreden, dit was vorig jaar echt geweldig  . Er gaan al geluiden over eventuele DVD opnames, dus wees erbij! 

Groetjes, 
Alain.

Motorrijders voor AT-event, Gilze 20-9-2009

Doen wij met 100% Katoen wel eens aan liefdadigheid? Jazeker wel! 
Voor het tweede achtereenvolgende jaar speelden we geheel belangeloos voor het event ‘Motorrijders voor AT’ in Gilze. Een heuse benefiet dus  . 
AT is een progressieve ziekte die de kleine hersencellen aantast waardoor de motoriek én de weerstand van een kind verstoord wordt. De meeste patiënten sterven op een jong volwassen leeftijd  . 
In Gilze wordt ieder jaar een motortreffen georganiseerd speciaal om geld in te zamelen voor de behandeling van AT. Dit jaar met een recordpoging om de langste trike parade te maken, een poging die dus ook lukte met ruim 100 trikes  ! 
We speelden met de bands Fahrenheittwins en Lock Nine (die dit jaar de Clash of the Coverbands gewonnen hebben) en de presentatie was in handen van niemand minder dan Patrick Kicken, de bekende Veronica DJ  ! 

Na de set van Fahrenheittwins was het onze beurt om snel op te bouwen, soundcheckje te doen en vervolgens anderhalf uur een knallende set neer te zetten. 
Patrick Kicken was inmiddels gearriveerd (Ronald: Ga jij ons aankondigen? Dat is kicken! ) , vroeg aan iedereen van ons hoe wij heetten en stelde ons zo aan het publiek voor met Jur als laatste want dat hoorde zo volgens hem  . 
Openingsnummer was ‘Back Home’ . De mensen van het geluid hadden nog even nodig om de monitors op het juiste geluidsniveau te krijgen, want bij dit nummer hoorde ik dus helemaal niets. Gelukkig kwam dat helemaal goed. 
Het publiek was een beetje taai, bleek. Het kwam pas langzaam op gang, maar goed je kunt niet iedere keer ‘Kronenberg’ publiek hebben. 
Ik had wat problemen met de lampjes van mijn pedalen. Ze waren door het zonlicht bijna niet te zien, dus het gebeurde tot 2x toe dat er twee distortion pedalen tegelijk aan stonden en dus alles begon te piepen  ! Zo dus o.a. bij mijn solo van ‘When the lady smiles’. 
Ik sta elke keer weer verbaasd als ik de act van Arjon en Jur zie bij ‘Twilight zone’. Je weet wel, ze pakken dan in één keer elkaars gitaarhals over en spelen vervolgens door. Ontzettend knap : er is geen tijd om dit op je gemak te doen, dit moet in één keer goed gaan en getimed want het nummer gaat gewoon door! Mag ook wel eens gezegd worden . 
Na dit nummer hadden we het publiek wel een beetje gewonnen, ‘Smoke on the water’ en ‘Black Betty’ bouwden dit nog wat verder uit en bij ‘Comfortably numb’ zag ik zowaar een flink aantal mensen meezingen ! 
‘Bro hymn’ is zo’n nummer die we altijd even proberen en bij genoeg animo doen we hem dan. Arjon zette in en ergens achteraan werd er al meegebruld. Voor we het wisten stonden er een hoop mensen voor het podium te swingen, ‘kicken’ joh, hahaha ! 
Toen we ‘Narcotic’ speelden en zoals altijd ontzettend stonden te springen op het podium , hoorde ik plotseling een klap. Even later keek ik achterom, hee daar stond toch een basversterker ? Kijk ik plotseling een geschrokken Patrick Kicken achter me in de ogen die iets aan het doen was achter het podium. Het drong nog niet bij me door, maar 10 seconden later klonk er weer een klap: die basversterker (van de technici) was dus voor de 2e keer van het podium gedonderd, waarschijnlijk door ons gespring… Onze DJ zette hem toen maar naast het podium. Tja, dat springen hoort nu eenmaal bij onze show, die versterker stond daar echt niet goed. Gelukkig deed hij het nog, hoorde ik later . 
Bij de afsluiter ‘Iedereen is van de wereld’ hoort natuurlijk altijd een rondje publiek, dus zo ook nu. Op het plein stond een frietkar, dus dat was een mooi doelwit hahaha . 
Arjon, Ronald en ik met zijn drieën die frietkar in en de eigenaar mocht ook ff zingen. Een hoop hilariteit in het publiek dus . 
Onze set was afgelopen en Patrick Kicken kwam het podium weer op om te zeggen dat ie ons optreden geweldig vond en ons wel eens een keer wilde uitnodigen in de studio . Dat hij het meende bleek achteraf, want hij vroeg om ons kaartje en kreeg natuurlijk meteen een 100% Katoen t-shirt! Arjon was wel zo attent om zijn vriendin er ook één te geven . 
Dus….wie weet gaan we binnenkort eens langs in de Veronica studio… . 
Al met al dus een geslaagd optreden. Organisatie tevreden, veel geld opgehaald, trike record gelukt en een gezellige dag. Dit was het laatste optreden van het seizoen dat in de buitenlucht plaatsvond, volgende week in Bavel is het weer binnen. Tot dan! 

Groetjes, 
Alain.