Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Nigeria


Op dit weblog kun je de vorderingen rondom ons project volgen. Ook zullen we af en toe natuurlijk vertellen over hoe het ons vergaat. Veel plezier met lezen!

Home | Profile | Archives | Friends


last time

Posted at 12:58, 6/4/2006

Hallo allemaal,

 

Hierbij weer een Nigeria verhaaltje…. We zijn bijna aan het eind van ons verblijf hier. Volgende week woensdag hopen we naar Abuja te vertrekken. Hier komen we aan het eind van de dag aan. Donderdag gaan we Abuja bekijken en vrijdagmorgen moeten we om 6 uur op het vliegveld staan, ons vliegtuig zal om 8 uur vertrekken. We hopen rond 18 uur ’s avonds weer aan te komen in Nederland! Onze trip zit er weer bijna op…

                                                         

Vorige week vrijdag hebben we een spelletjesdag georganiseerd voor de dovenschool en de gewone lagere school in Onuenyim. Op de dovenschool zitten 70 leerlingen en op de andere school zitten ongeveer 200 leerlingen wat dus samen komt op 270 leerlingen. Veel dus..

De kinderen hier zijn niet veel spelletjes gewend en ook zijn er niet heel veel middelen beschikbaar. Behalve als je creatief aan de slag gaat….

Wij hebben een heel aantal spellen bedacht die we zouden kunnen doen met de kinderen. Spelletjes zoals zaklopen, estafette, kruiwagenrace met water, touwtrekken…. We hadden bedacht om dit met een roulerings systeem te doen. Iedere groep speelt tegelijkertijd een ander spel

We vonden het best spannend om te doen, we vroegen ons van alles af. Is de groep niet te groot? Zouden de docenten de spelletjes begrijpen en zouden ze het leuk vinden?

 

Rond 9 uur zouden we beginnen bij de basisschool vlakbij de dovenschool. Daar aangekomen met alle kinderen van de dovenschool bleek niemand op de hoogte te zijn terwijl toch echt de dag was afgesproken..

Wij snel in overleg met de docenten. Is het een probleem als we vandaag toch de spelletjes doen? Gelukkig waren de 2 docenten enthousiast en vonden ze het geen probleem.

Opgelucht keken we rond naar de plek om de spellen te spelen. Maar helaas, het grasveld waar we zouden spelen was de laatste weken ook niet gemaaid.. daar konden we in ieder geval niet op spelen.. Het gras was wel ruim een halve meter hoog..

Maar snel overlegd; we gaan terug naar de dovenschool met z’n allen en proberen daar wel genoeg ruimte te maken.

Daar aangekomen besloten om eerst groepen te maken. Normaal met spelletjes spelen de kinderen in groepen van ongeveer 60 kinderen. Dit vonden wij toch een beetje veel. We hadden besloten om groepen van 30 kinderen te maken… 9 groepen dus.. Na ruim een kwartier hadden we groepen maar nog geen docenten om de groepen te leiden en ook de spellen nog niet uitgelegd.

Nadat we de docenten opgespoord hadden wilden we de spellen in 1x keer uitleggen zodat iedere docent met zijn groep langs de spellen kon. Helaas begrepen ze er niets van en vroeg elke docent of wij niet zijn spel wilde uitleggen als hij bij het spel was. Maar dat was zo goed als onmogelijk omdat wij maar met z’n 2-en waren en niet tegelijkertijd bij 6 spellen konden zijn… HELP!! Wat nu??

Sommige docenten liepen al weg, ze snapten het niet en de motivatie nam hard af…

Wij keken elkaar eens hopeloos aan…

 

Na een paar minuten besloten we het hele verhaal maar om te gooien. We zouden eerst maar met alle groepen spel 1 doen, daarna spel 2 enz… Binnen elk spel konden we dan nog wel 2 groepen maken die tegen elkaar konden spelen om toch een beetje schot in de zaak te houden. Zo gezegd, zo gedaan. Deze verandering aan de docenten doorgegeven en gelukkig; ze vonden het een goed plan!

Rond 10 uur konden we dan eindelijk starten. Nadat we het eerste spel hadden uitgelegd en de eerste groepen gespeeld hadden werden de docenten maar vooral de kinderen errug enthousiast… Het werd leuk!! Yes! De mensen vanuit het dorp kwamen ook aanlopen om de kinderen aan te moedigen en te kijken!

 

Na een paar uur spelletjes doen in de hete zon.. (zweten dus) waren de kinderen en wij ook moe!

 

Zondag zijn we naar de child- dedication van de hoofdmeester van de dovenschool geweest. Als de baby 3 maanden is wordt het opgedragen in de kerk en ongeveer na een jaar gedoopt.  Na de dienst is er een feest op de compound. Na de child- dedication en bijbehorend feest zijn we op bezoek geweest bij een van de werkers die in een naburig dorp woont, hij vond het erg leuk als we de compound van zijn ouderlijk huis gezien hadden voordat we vertrokken.

 

Dinsdag zijn we mee geweest op homevisit. Elke keer weer erg leuk om de compounds te bezoeken. Het is voor ons wat lastig communiceren omdat weinig mensen engels spreken, maar meestal wordt alles netjes vertaald door de werkers. Het zijn overigens wel lange en vermoeiende dagen omdat je de hele dag op de brommer onderweg bent van dorp naar dorp, vaak moeten we lang zoeken door de bush voordat we de juiste compound hebben gevonden. Deze keer verliep de terugweg ook niet bepaald probleemloos. Evertine en de werker die haar reed kregen eerst een lekke band. Vanwege de stof rijden we vaak niet te dicht achter elkaar aan dus voordat Annemarie en de werker die haar reed door hadden dat ze niet meer volgden was het een poosje later. Na hen opgepikt te hebben en de band te hebben laten vervangen bij een mechanicer, vervolgden we onze terugreis. Na een klein poosje mistten Annemarie en de werker wederom de anderen. Na 10 min. gewacht te hebben besloten ze toch maar weer terug te gaan en kwamen Evertine en de werker even later vol schrammen en wonden tegen. Ze waren tegen door een auto afgesneden bij het inhalen. Het gaf nogal consternatie omdat de werkers het erg belangrijk vonden dat de schuldige gevonden werd. Dus gingen we terug naar het huis van de bewuste aanrijder, na lang heen en weer gepraat konden we eindelijk gaan (ze waren beide overtuigd van hun eigen gelijk J). Evertine haar been ligt behoorlijk open en iedereen is erg bezorgd (en zorgzaam) voor haar. (Annemarie vertelt dit om de schok  wat te verkleinen… Ennu…pa… de bruidschat daalt wel weer hoor door dit incident, ben namelijk niet meer zoveel waard. Wie heeft er eigenlijk het recht om boos te worden??!!)

 

Verder zijn we echt alles aan het afronden. Maandag koffers inpakken en dinsdag is er een staffmeeting en tegelijkertijd ons afscheidsfeestje. Wij zullen dan een soort spellendag (met een zeepbaan enzo)  organiseren en Frank een lopend buffet.

 

Tot ziens in Holland!!!

 

Greetz Evertine en Annemarie

 

 


HHHOOOOIIII

Posted at 11:52, 25/3/2006

HHHHOOOOOOIIIIIIIII,

 

Onze originele ideeën voor een leuke aanhef raken helaas op, deze keer doen we het dus gewoon zonder.

We mogen over een paar maanden dan wel afgestudeerde  creatieve professionals zijn of voor hier social workers, maar ook onze ideeën raken wel eens uitgeput.

Over 3 weken (op dit tijdstip) verwachten we door onze chauffeurs van Schiphol naar ons eigen huis getaxied  te worden. De tijd gaat echt (meestal) enorm snel…….!

 

De resterende 2 weken zijn we nog vrij druk. Het afronden van ons project, voor zoverre we dat hier kunnen afronden. In ieder geval willen we ons lessenplan afmaken dat we de docenten van de dovenschool en de werkers van de AIDS ministry zullen aanbieden. Dit zullen zij gaan gebruiken om de kinderen van de dovenschool voorlichting te geven.

Verder gaan we voor vrijdag een spelletjes dag organiseren voor de kinderen van de dovenschool en een primary school uit hetzelfde dorp. In totaal voor zo’n 270 kinderen. Veel te organiseren dus, maar wel erg leuk!

 

Ook hebben we volgende week een PTE, dat is een vergadering waarbij alle ouders van de dove kinderen en ook de docenten aanwezig zullen zijn. Wij zullen daar iets vertellen over AIDS en gehandicapten, waarom het van belang is dat hun kinderen voorgelicht worden over HIV/AIDS, daarnaast proberen we hen zelf ook iets te vertellen over HIV/AIDS aangezien de kennis van de ouders vaak ook vrij laag is.

Wat betreft de gehandicapten. Ze zijn hier echt een hele kwetsbare groep wat betreft HIV/AIDS. Het is hier heel erg van belang om te trouwen. Als je dat niet doet heeft je leven eigenlijk geen zin. Dove kinderen zijn eigenlijk niet zo geliefd en zijn dus vaak een 2 of 3 vrouw van een man waardoor ze een grotere kans op HIV/AIDS hebben.

Daarnaast hebben dove kinderen minder kans op een baan, dus minder kans op inkomen waardoor ze geen geld hebben en dus sneller in de prostitutie terecht komen. Er zijn nog heel veel meer redenen die het echt noodzakelijk maken dat er iets aan voorlichting gebeurt.

 

Verschillende werkers hebben ons uitgenodigd om te komen eten voordat we weggaan. Het is erg leuk om een kijkje te kunnen nemen op de compound waar de werkers leven. Sommige hebben hun eigen huis, anderen delen het andere mensen. Ze leven vaak met grote groepen mensen/ familie op een compound. Soms in één huis, soms zijn er meerdere huizen op een compound gebouwd.

 

Gisteren zijn we meegeweest op home- visit met de orthopedische afdeling. We gingen op brommers de bush in verschillende dorpen langs. Vooraf hadden ze een aantal namen geselecteerd van mensen die ze wilden bezoeken. Vaak mensen die voorheen een operatie op Effata hebben gehad of nooit naar een operatie zijn gekomen. Het doel is te kijken hoe het gaat met de patiënt na de operatie of te vragen waarom iemand niet geopereerd is. De reden is vaak geen geld voor de operatie en vervoer of angst voor de operatie zelf. Onderweg kom je ook veel andere problemen tegen, mensen vertellen dat ze nog iemand kennen met botproblemen, oogproblemen, een kind dat doof is etc. Het is vaak mond op mond reclame. Dan proberen we ook die mensen te bezoeken en te vertellen dat ze naar de consulatie op Effata kunnen komen als de dokter komt.

Tijdens home- visit zie je veel. We zijn veel compounds opgeweest en bij mensen naar binnen gegaan. Er is veel armoede, ondervoeding en handicaps. Anderzijds heeft kent het leven hier ook wel een bepaalde relaxtheid. De mensen leven heerlijk rustig in de bush, hebben de tijd aan zichzelf.  Het is super om door de bush te crossen… soms zijn de wegen vreselijk slecht begaanbaar doordat er mega gaten in de weg zitten. Vaak zijn huizen in de bush niet te bereiken met auto, alleen met brommer en soms alleen maar lopend. Bruggen bestaan vaak uit 2 planken van de ene naar de andere kant waar je balancerend over kunt rijden.

 

Van de week hadden we noodweer. Het begon het laat in de avond te onweren. Nu hebben we dat wel vaker meegemaakt hier en ook behoorlijk hard met enorme stortbuiten, maar zo erg als dinsdag echt nog niet….! We moesten op een gegeven moment naar de wc en ontdekten dat ons huis helemaal onder water stond, het kwam vanuit het andere gedeelte van het questhouse (het loopt hier allemaal wat scheef ;-)) naar onze kant gestroomd, onze slaapkamer in….. en het waaide ontzettend hard. We hebben hier overigens ook geen ramen dus niet raar dat het een beetje naar binnen kan regenen. We hebben een veranda met gaas. Maar het waaide gewoon (nou ja, niet gewoon dus) horizontaal naar binnen. We stonden op een gegeven moment tot onze enkels in het water. We probeerden eerst maar wat te swiepen met onze bezem, maar het had erg weinig nut. De bliksem sloeg in, dus ook al onze stroom inclusief noodlamp (solarlicht ??) viel uit. Zo konden we lekker in het donker naar onze kamer zwemmen, we hadden al weken gedroomd van een zwembad…..haha! We hebben echt enorm gelachen. Sta je daar in je eigen huis, in het pikdonker te baden in het water. We konden niks. Komt Frank de volgende dag met een big-smile binnen. Het scheen heeeeeel normaal te zijn dat je huis na zo’n stortbui blank stond….hij had ons tenminste even kunnen waarschuwen.

 

By the way, we hopen dat het met jullie ook nog allemaal in orde is??

 

Greetz Evertine en Annemarie

 

 


Posted at 16:44, 18/3/2006

Weblog 7

 

Halloaloo,

 

Net terug van een traditionele bruiloft schrijven we onze weblog. We kenden het bruidspaar niet. Sterker nog; tot voor deze grote dag hadden wij ze nog nooit gezien. We hadden echter een officiële uitnodiging ontvangen en voelden ons verplicht het bruidspaar onze hartelijke felicitaties over te brengen. Eigenlijk natuurlijk ook weer een enorm leuke kans om iets typisch cultureels te zien.

Op de kaart stond dat we om 12 uur in de middag aanwezig moesten zijn, echter ons werd verteld dat 17 uur vroeg genoeg was. Ze bleken gelijk te hebben, bij aankomst bleek nog niet de helft van de gasten aanwezig te zijn, zelfs de bruidegom was nog niet aanwezig…. Alle stoelen stonden netjes in rijen opgesteld voor de gasten. Leek ons niet zo gezellig. Maar de het volume van de muziek maakte het sowieso onmogelijk een gesprek te voeren. Er werd veel gedanst. Leuk om te zien! We werden speciaal welkom geheten, waarbij we even moesten gaan staan en werden aangekondigd als: “This two beautiful lady’s, and when I’m good informed they are single”. Tja….gelukkig (of helaas) bleven we niet lang ;-)! Het feest gaat door tot morgenochtend vroeg. Zaterdag vind de officiële wedding plaats, dit gaat op een ‘niet- traditionele’ wijze.

 

Vorige week zijn we onze weblog vergeten te schrijven. We zijn allebei ziek geweest die week. Evertine had malaria en Annemarie moest aan een wormenkuur L!! Echt grappig was het niet, maar volgens de berichten bijna onontkoombaar in de tropen ;-)! We zijn overigens weer helemaal de oude!

 

Het afgelopen weekend is de vader van Annemarie met zijn collega op bezoek geweest. Ze waren voor een zakenreis in Nigeria en bleven het weekend over bij ons. Ze arriveerden zaterdagmiddag. Gezellig. We zijn met Frank en een werker naar een markt geweest. Een complete infasie van blanken, we hadden nog meer bekijks dan normaal.

Vervolgens een eind door de bush gecrosst en verschillende mensen langs geweest die ooit een operatie op Effata hebben ondergaan. Een van die mensen was een jongen die door polio zich alleen maar schuivend over de vloer kon voortbewegen. Deze jongen heeft een operatie gehad op Effata. Eén been is geamputeerd, hij heeft daarvoor een kunstbeen gekregen. Voor zijn andere been heeft hij een spalk. Met krukken kan hij zich nu goed redden. Naast de operatie biedt Effata met behulp van de vocational unit na de operatie begeleiding aan de patiëten bij terugkeer in de samenleving (afhankelijk van het soort operatie). Een jongen met polio heeft tot voor de operatie waarschijnlijk geen dagbesteding zoals opleiding of werk gehad. Inmiddels heeft deze jongen zijn shop met levensmiddelen.

 

Ondertussen zijn we druk bezig met ons project en onze werkzaamheden hier op Effata. Ons project krijgt steeds meer vorm. We zien echt dat het hard nodig is om hier voorlichting te geven over aids. Nigeria blijkt nr 3 op de wereldlandenlijst te zijn wat betreft het aids percentage. Erg hoog dus. Het is best heel lastig om de dovenkinderen voorlichting te geven over aids. We merken dat we erg concreet moeten zijn en dat is best lastig als je over iets zoals een virus en een ziekte praat. Langzamerhand krijgen we dingen wel duidelijker.

 

Gisteren tijdens een workshop zouden wij een energizer doen met de studenten. Even een kort spel waardoor je weer nieuwe energie krijgt. We hadden bedacht om het spel te doen waarbij je in een kring moet staan, elkaars handen moet vasthouden, door elkaar lopen en als je goed in de knoop zit weer los moet zien te komen zonder elkaar los te laten.. Leek ons wel leuk…

Tijdens het uitleggen vergaten we helaas te vertellen dat de studenten in een kring moeten staan en vertellen we dat ze een aantal handen moeten pakken en deze niet meer mogen loslaten. Dit betekent dus dat je nooit meer in één kring kan komen te staan… Hm…

De studenten snapten er niets van, de aids-werkers ook niet en wij lagen helemaal in een deuk…Het kon helemaal niet zoals wij vertelt hadden… Gelukkig vroeg niemand ons om uitleg waarom hier niet lukte… Snel nog een andere energizer gedaan… gelukkig geslaagd.

 

Dit weekend hopen we naar Enugu te gaan. Hier is een 4 daagse retraitte voor dove kinderen. Wij hopen de kinderen van ‘onze’ dovenschool daar te bezoeken! Ook de stad Enugu gaan we met een bezoekje vereren!

 

Tot zover!

 

Groeten,

 

Annemarie & Evertine

 


Halloalo wederom een nieuwe aflevering

Posted at 12:39, 4/3/2006

03-03-2006

 

Hallo allemaal,

 

We zijn nu ongeveer een week terug uit Jos en hebben wel weer even moeten acclimatiseren. Hier is het namelijk elke dag 40 graden en in Jos máár 28 graden. Zweten dus…

Maart en april zijn de warmste maanden in Nigeria  (we hebben het dus getroffen –smile). In mei begint de regentijd. Dan regent en onweert het elke dag best heftig.

Het is nu ook de harmattan tijd in Nigeria. Vanuit de Sahara woestijn komen zware windvlagen met daarin een niet weg te denken hoeveelheid zand over Nigeria. Stoffen heeft geen zin –hiep hoi-.

Afgelopen week lagen wij lekker te slapen. Het waaide behoorlijk en midden in de nacht horen wij opeens een oorverdovende klap. Wij springen overeind, trekken een laken om ons middel (je weet nooit wat of wie je tegen komt), klemmen onze zaklamp in onze rechterhand en gaan op onderzoek uit…..

 

Na onze moed bij elkaar verzameld hebben zetten we onze eerste stappen richting de keuken… Wat staat ons te wachten??? Aangekomen in de keuken zien we tot onze heuse schrik dat de klok van de muur is gevallen. Helaas werd de gitaar in dit accident betrokken en heeft deze ook de nodige schade opgelopen en lawaai veroorzaakt.

Nadat de situatie weer veilig verklaard was hebben wij onze nachtelijke rust vervolgt… We sliepen lekker uit tot 6 uur…

 

Onze reis naar Jos is goed bevallen. Het eerste deel van de reis legden we af per brommer (4 uur). We staken de rivier over per boomstam, inclusief alle motorcycles…geweldige ervaring! De rest van deze reis hebben we vooral gereisd met public transport (6 uur). Een auto die in Nederland rijp zou zijn voor de schroothoop dient hier als taxi. Meestal zit je met z’n 11-en in een auto.. Het dubbele aantal mag hier in de auto. Er bestaat hier ook geen dienstregeling. De taxi gaat weg wanneer deze vol is. Vaak betekent dit een wachttijd van minimaal een half uur tot 2 uur.

In Jos zelfs kun je gebruik maken van taxi-brommers. Voor 20 tot 30 Naira (10 eurocent) wordt je de stad doorgecrost. Voor dit geld ga je zeker niet lopen. Wij hebben dus bij zeker 15 verschillende jongens achterop gezeten. Eerst is dit wel een aparte ervaring en hadden we geen idee of het wel safe was. Wij waren bijvoorbeeld bang dat één van de jongens zou doorrijden. Het went echter snel ;-) en het is een handig vervoermiddel.

Dichtbij Jos hebben wij een workshop gegeven op een blindschool. De studenten hier wisten best veel over HIV/AIDS en wij kregen vrij pittige vragen voor onze kiezen. De blinde studenten durven veel te vragen omdat ze zich niet (zo snel) schamen voor elkaar. Ze kunnen elkaars gezichtsuitdrukkingen niet zien. 

Dinsdag hadden we een lekker dagje vrij en wij zijn toen de stad in geweest met één van de werkers. Hij kent Jos vrij goed en heeft ons een aantal leuke dingen laten zien zoals de dierentuin, de markt en een soort openluchtmuseum. Dit kun je niet vergelijken met de Nederlandse situatie maar het is wel leuk om te zien.

Verder hebben we heerlijk kunnen internetten om na ruim een maand onze mail weer te lezen. We hebben ons weblog verhaal zelf kunnen plaatsen en jullie reacties kunnen lezen. Leuk!!

Mailen vanuit hier is op dit moment een crime.

 

Deze week is de bottendokter gearriveerd. We mochten net als bij de eyedoctor de operatie bijwonen. Het is echt hakken en zaten. We mochten buiten bij de deur even luisteren voordat we serieus besloten naar binnen te gaan. Het klonk niet erg fijn…maar aangezien je zo’n kans in Nederland niet zomaar even krijgt, besloten we het erop te wagen J.

Vaak gaat het om operaties waarbij men geholpen wordt aan klompvoeten of botten die bij een botbreuk scheef aan elkaar gegroeid zijn. We weten niet hoe het in Nederland eraan toegaat maar hier worden heuse hamers en beitels gebruikt om de botten te breken. Het gaat er allemaal vrij ruig aan toe…veel gekraak, bloed etc. Een bijzondere ervaring dus…(’t staat allemaal op de film ;-))!!

 

In Nigeria is de hoofdtaal Engels maar de meeste mensen spreken hier Izi. Dit is de stamtaal. Mensen waarderen het erg als je probeert hun stamtaal te spreken. Het is erg lastig uit te spreken. Vooral de uitspraak van de woorden is erg lastig. We krijgen elke maandag een uur les in de Izi taal van één van de werkers, maar zowel wij en de werker beseffen nu al dat het waarschijnlijk te vergeefse moeite is…haha.

Voor jullie hierbij een aantal woorden IZI.

Welcome:                                 Tokwa Ehu

How are you?;                          Ehu du nuwa ree?

Good morning;             Ite hu

Greetings;                                 Unu do pho?

Thank you:                               Idi ike

 

Vanmorgen zijn we naar de deafschool geweest. Hier hebben we ge- vinger verft met de kinderen. Eerst hebben we hun handen en voeten in de verf gedoopt en daarna een afdruk gemaakt op de muur. Het was een hele nieuwe ervaring voor de kinderen (en voor de teachers). Ze vonden het errug leuk om te doen (en wij ook)!

 

Tot zover weer een aantal van onze verhalen! Aankomende zondag komt één van de werkers ons leren yam koken! We hoeven gelukkig niet eerst hout te sprokkelen en een vuurtje maken buiten maar kunnen het gewoon op gas doen!

 

We zullen dit bericht weer zelf op de weblog plaatsen in Abakaliki en proberen tegelijk een paar foto’s te plaatsen. Dit hebben we echter in Jos ook geprobeerd en is dus niet gelukt.

 

Veel liefs en groetjes,

 

Annemarie & Evertine

 


een nieuwe aflevering

Posted at 19:06, 21/2/2006

Halloaloo,

 

Volgende aflevering….

 

We zullen nu eens niet met ons zelf beginnen. Maar de sociaal wenselijke vraag stellen: Hoe gaat het met jullie?  We nemen aan dat het leven zonder ons gewoon doorgaat, hoewel het best pijnlijk is om dat te beseffen…haha!

 

We zijn very happy dat we via via eindelijk jullie reacties op onze weblog hebben kunnen lezen. Erg leuk om te zien ;-)! Normaal gesproken is het de bedoeling dat we via via elke week de berichten via de mail binnen krijgen, maar tot nu toe was dit steeds niet gelukt. We hopen vanaf nu jullie berichten dus gewoon elke week te lezen ;-)!!

 

We zitten hier nu bijna 4 weken en we kunnen wel zeggen dat de eerste fase van acclimatiseren achter de rug is. We willen jullie nu wat meer vertellen over de cultuur…. en met name de verschillen, in zoverre jullie dat nog niet hebben meegekregen vanuit onze vorige weblog berichten. Maar er zijn overigens weer voldoende nieuwe ervaringen te beschrijven.

 

We draaien inmiddels volop in het programma mee. In het bestaande programma kunnen wij onze eigen dingen doen. De AIDS ministry geeft op verschillende middelbare scholen workshops over HIV/AIDS. Vanuit deze klassen worden peergroups gevormd van de meest enthousiaste leerlingen. De peergroups komen op woensdag om de beurt naar de AIDS ministry waar ze opnieuw workshops/ info krijgen, zodat zij zelf hun medeleerlingen les kunnen gaan geven. Wat zij bijv. doen in de AIDS ministry naast het aanhoren van de workshop is zelf een lied componeren en hiermee over de markt trekken. Tijdens deze workshops voor de peergroups geven wij de ‘energizers’.

Misschien lijkt het wat overdreven, maar de AIDS problematiek is serieus groot en de kennis die de jongeren hebben is niet voldoende. Kennisoverdracht is dus echt belangrijk en vooral ook om het taboe rondom AIDS te doorbreken.

Daarnaast zijn we bezig met het schrijven van ons eigen programma AIDS voor doven en aanbieden van creatieve activiteiten voor dove kinderen op de dovenschool van Effata.

Vandaag hebben we voor het eerst les gegeven over HIV/AIDS op de dovenschool. We gaven les aan een groep van 15 jaar en ouder, we kwamen tot de ontdekking dat ze eigenlijk niks wisten over HIV/AIDS en hoe je deze ziekte kan krijgen. Ook merkten we dat het erg moeilijk is om de problematiek duidelijk te krijgen. Waarschijnlijk wordt het heel veel gebruik maken van beeldmateriaal met ondersteunende tekst.

 

Maar goed, dan nu echt wat over de cultuur.   

Het eten (voordat jullie je zorgen gaan maken….): laten we voorop stellen dat we niet ondervoed raken. Het menu is minder gevarieerd als in Holland. We kunnen elke dag kiezen uit 3 soorten eten; Jam, Kasava en rijst. Jam en kasava zijn een soort aardappel, dat je eet als een soort van aardappelpuree in één grote pan, je pakt dit met je vingers en kneed dit tot een balletje en doopt het vervolgens in een soort soepje. Het bijzondere van kasava is dat je er niet op mag kauwen (nou niet mogen; het schijnt i.i.g. vies en zuur te zijn wanneer je wel poging waagt tot kauwen) maar in één keer door moet slikken. Verder gebruikt men hier alleen de rechterhand, wat bij ons nogal voor de nodige ongemakken zorgt. Dit is dan ook de reden dat we uit voorzorg meestal kiezen voor rijst, dit kan nl. gewoon gegeten worden met een lepel J!! `

 

Ook het huwelijk of het hebben van een relatie is op sommige punten verschillend. Je spreekt überhaupt niet over verkering of relatie. Alleen wanneer je binnen afzienbare tijd (ongeveer 6 maanden) gaat trouwen. Daarnaast is trouwen wel echt bijna nummer 1 in je leven. (ze kennen hier ook eigenlijk geen vrijgezellen). Het is mogelijk om meerdere vrouwen te trouwen.

Als je gaat trouwen is het normaal dat de man een bruidschat betaald aan de ouders van de vrouw, waarmee zij de bruiloft kunnen betalen. Wanneer je niet voldoende geld hebt, kan het gebeuren dat je, je grote liefde niet kan betalen (oftewel niet kunt trouwen).

Gisteren waren we bij de AIDS ministry en stonden op het punt om met de werkers te vertrekken naar een middelbare school voor workshop. Er kwam een man (rond de 50) naar de AIDS ministry lopen, ging op het bankje zitten en na een korte observatie bood hij zijn geld aan en vroeg Evertine ten huwelijk. Helaas was Men. Schouten niet ter plaatste en konden wij geen uitspraak doen over de hoogte van de bruidschat (Pa Schouten: is 10 Naira, oftewel 5 eurocent voldoende voor de koop van uw dochter?... graag reactie! Ik wil nl. best alsnog wat te regelen). Evertine gaf te kennen te kennen dat ze graag dit jaar met een andere man wilde gaan trouwen (ze hoopte dat dit voldoende was om hem af te poeieren) maar helaas hij hield vol, probeerde het ook nog even met zijn pasfoto. Maar Evertine hield voet bij stuk. Maar gelukkig; er was nog een tweede keus. Annemarie was nl. ook ter plaatse. Evertine was buiten beeld en alle hoop was nu op Annemarie gevestigd. Hij pakte het nu wat directer aan en zei: “Follow me to my house”. Tot aller verbazing sprak Annemarie de volgende woorden: “I have also a boyfriend and I like it also to going on married this year”. Wie o wie wist en weet hier meer vanaf?? Na dit incident stelden we voor om maar te vertrekken. Wat wij niet hadden verwacht is dat het voor deze man echt serieus was. Hij werd na ons beider afwijzing erg boos en moest door verschillende werkers hardhandig verwijderd worden.

Eén is ons duidelijk; je hoeft hier echt niet over te schieten.

 

We hebben inmiddels als kleine variatie een nieuw recept bedacht. We maken soep van blikken tomatenpuree, uien, bouillon blokjes, zout en bloem. In Nederland zullen we het waarschijnlijk niet vaak eten. Maar de soep slaat hier goed aan, we hebben iedere keer extra eters.

 

A.s. maandag hopen we voor 4 dagen naar Jos te gaan. Een stad waarnaar we eerst 4 uur met de brommer en vervolgens 4 uur met de taxi moeten reizen (exclusief wachttijden J). We hopen daar heen te gaan met 5 andere werkers. We hopen dan ook op dinsdag een internetcafé te kunnen bezoeken en mogelijk foto’s op de weblog te plaatsen. We gaan daar heen om een workshop te geven op de blindschool, daarnaast om meer te kunnen zien van het land en de cultuur.

 

Adios Amigos,

 

Evertine en Annemarie


Weblog, 9 februari 2006

Posted at 10:31, 11/2/2006

En…. Is het gelukt om een dag zonder stroom te leven??

 

Hier gaat het nogal moeizaam met de stroom. Zojuist is de stroom uitgevallen en hebben ze met man en macht geprobeerd de generator aan de praat te krijgen. Om dat te doen lukken moet de hoofdschakelaar –bij ons in huis- op off staan.
Wij waren er echter van overtuigd dat de schakelaar op off stond en zeiden dus tegen de security dat ze de generator konden starten.
Helaas dit werkte niet… Dat ding maakte bergen lawaai maar ging niet aan..
Totdat…
Annemarie opeens bedenkt; misschien staat de hoofdschakelaar toch niet goed. Ze springt op de stoel en zet de knoppen andersom. Op hetzelfde moment komt Frank binnen om te kijken of de knoppen wel goed staan. Gelukkig twijfelde hij meer aan de security dan aan ons… En natuurlijk stonden de knoppen goed……..-net op tijd-…..
Wij hebben Frank gemotiveerd  om echt nog één keer de generator te proberen. En gelukkig nu deed tie het wel… Vreemd???!!

 

Afgelopen zondag zijn we naar een andere kerk geweest. Deze keer in Onuenyim. Een wat grotere gemeente dan in onze verblijfplaats. Natuurlijk mochten we ons weer voorstellen en moesten we gaan staan temidden van de gehele gemeente. Het geven van de collecte neemt echt een centrale plek in tijdens de dienst. Het koor zingt een special song en tijdens dit lied kun je naar voren lopen om je collecte in de offerbak te stoppen. Echt geweldig…. iedereen loopt swingend naar voren en naarmate de collecte vordert komt iedereen lekker los.
De dominee dacht echter dat wij dit niet gewend waren en bood na de collecte speciaal voor ons zijn excuses aan (dus midden in de kerkdienst) en vroeg of we het niet aan onze Nederlandse familie en vrienden wilden vertellen. We mochten vertellen hoe de diakenen en ouderlingen hun collecte gaven. Daarna relativeerde hij het verhaal en zei: als je het toch wilt vertellen moet je erbij zeggen dat het nog net niet zo erg was als bij Herodes…haha.

 

Sinds gisteravond delen we ons huis met de oogdokter. De kliniek huurt om de zoveel tijd een oogdokter in voor 3 dagen. De eerste dag (vandaag) is voor consultatie. De tweede en derde dag voor oogoperaties. Deze dag waren we ingehuurd als camera- vrouwen. We mochten dus overal in en uit lopen en hebben leuke foto’s en film kunnen maken. Zaterdag mogen we een aantal operaties bijwonen. De meeste
mensen (56) krijgen een operatie waarna ze weer normaal kunnen zien bij een aantal mensen (4) gaat het oog eruit. Een groot deel van de mensen is naar huis gestuurd met medicatie die het zicht kan verbeteren of omdat er niks meer aan te doen is. Deze mensen krijgen counseling vanuit Effata. Bijv. kinderen worden naar een blindenschool gestuurd of krijgen individuele begeleiding op hun huidige school door een social worker van Effata. De mensen komen voor de oogdokter echt van heinde en ver. Op woensdag waren er al een aantal mensen gearriveerd om vooral maar als eerste aan de beurt te kunnen zijn.

 

Laatst waren we met de werkers van het Aids-ministry mee naar een secundaire school geweest voor het geven van een workshop. Toen we eraan kwamen hoorden we al dat er een baby gevonden was in het bos. Deze baby was er door de moeder achter gelaten.
Aan het begin van de workshop kwam één van de docenten naar de werkers toe en vroeg aan hem of wij advies wilde geven over wat er met de baby moest gebeuren.
Tja… dat is nogal ingewikkeld natuurlijk. We hebben met de werkers overlegd over wat ‘normaal’ gebeurd in zo’n geval en hoorden dat er geen vervoer was om de baby naar een weeshuis te brengen. Daarnaast dachten wij dat het nodig was dat de baby eerst naar een ziekenhuis zou moeten voor een controle. Maar in Nigeria werkt het zo dat wie de baby meeneemt die is ook verantwoordelijk voor de baby.
We vonden het erg zielig maar konden dus eigenlijk niet zoveel doen.
Gelukkig is er later een vrouw uit het dorp gekomen om voor de baby te zorgen.

 

Tot zover weer even wat gebeurtenissen vanuit Nigeria!

 

Groetjes,

 

Annemarie & Evertine


1 februari

Posted at 14:38, 1/2/2006

Dear family, friends, collega’s and other!

 

Goodmorning, how are you? We zijn ons bed nog niet uit, of deze vraag wordt ons gesteld. Het leven hier is erg sociaal. Iedereen groet elkaar 1 of meerdere malen per dag (gewoon altijd als je elkaar ziet) met een handruk, waarbij je met je handen langs elkaar heen schuift en aan het einde met je vingers een knip geeft. Om dit professioneel te kunnen hadden we echt een training nodig…haha! Na wat oefenen hebben we ook dit  onder de knie.

 

Ons vorige verhaal was vooral erg grappig met veel belevenissen. We genieten nog steeds elke dag en we maken erg grappige dingen mee. We kunnen helaas niet alles vertellen….;-)!

Maar het serieuze werk is nu ook begonnen. We zijn inmiddels overal geïntroduceerd, niet altijd even makkelijk zoals afgelopen vrijdag….. Met 2 van de werkers zouden we een kijkje gaan nemen op de John Calvin School, de secundaire school van de NRC (Nigerian Reformand Church) een middelbare school dus. Dit omdat wij tijdens ons verblijf hier, workshops zullen gaan geven op deze school over AIDS. Wij dachten aan een simpele kennismaking met een aantal docenten en een sight-seeïng door de school. Helaas dacht het vervangend hoofd daar iets anders over. Het leek hem leuk als wij voor een zaal van 400 leerlingen een introductie speech + enkele wensen naar de leerlingen toe zouden overbrengen. Zo gezegd, zo gedaan………zoals u begrijpt was zeker toen nog ons engels niet bepaald van een hoog staand niveau. Na wat hakkelen en lachen… hadden we onze diepe boodschap overgebracht. Gelukkig begonnen de leerlingen spontaan te lachen. We vragen ons tot vandaag af, of het geen uitlachen was. Nadat wij uitgesproken waren, stond één van de werkers op, om een samenvatting (herhaling) te geven, van wat wij hadden proberen te zeggen.

Gelukkig hebben we bij dezelfde werker gisteren onze schade in kunnen halen. We moesten ons wederom introduceren op een middelbare school in 6 verschillende klassen. En uit zichzelf gaf hij ons een compliment dat de introductie nu gelukkig vele malen beter ging.

Ons engels gaat dan ook elke dag beter, we begrijpen de werkers en zij begrijpen ons.

 

Afgelopen zaterdag zijn we voor het eerst naar het kerkkoor geweest. In onze vorige mail hebben we verteld dat Frank (director van Effata) ons al voor onze komst hier had aangemeld als leden. Dit om de koorleden te motiveren tot doorgang van het koor.

Ze vonden het erg leuk dat we aanwezig waren, wij ook wel. Helaas zongen ze alles in Izi- taal, en dit is zooo moeilijk. We stonden dus alleen maar een beetje te brallen (tot grote hilariteit van Frank, die serieus de slappe lach kreeg. Waardoor wij voor de zoveelste ook in lachen uitbarstten). Zondag zaten we dus officieel voor de eerste keer in het kerkoor. Voor in de kerk staan er een aantal banken schuin naar de gemeente gericht speciaal voor het koor. We zongen de special song in het Izi. Ons enthousiaste brallen was wederom tot grote hilariteit, maar nu voor de gehele gemeente. Na de kerk vertelden de kerkleden ons dat onze stem niet het enigste is wat we kunnen gebruiken bij het zingen, maar dat we ons hele lichaam kunnen gebruiken. We voelen ons vrij……..;-)!

 

In de vorige mail vertelden we dat we één woord gebarentaal kenden. Inmiddels kennen we het volledige alfabet in vingerspel en de groeten. Dit hebben we zeker nodig in de communicatie met de dove kinderen. In het weekend zijn er regelmatig dove tieners op de compound, zij doen bijv. de was voor Frank, werken in de tuin of voor de gezelligheid. Erg leuk, ze komen ook regelmatig een paar uur per dag bij ons zitten. Aangezien we nog niet zo goed met hun kunnen communiceren, doen we het vaak via papier. Voor hun leuk ...en goed voor ons engels.

 

Verder hebben we de afgelopen dagen verschillende informatieve films gezien over HIV/AIDS, die ze laten zien bij de workshops op scholen en in kerken. Vanaf volgende week gaan we zelf mee met het geven van workshops. Vrijdag zullen we voor het eerst ons aandeel leveren op de dovenschool d.m.v. een spel o.i.d.

 

De armoede is best schokkend om te zien. Overal waar we komen zien we veel armoede. Afgelopen week zijn we bij een weeshuis geweest. De meeste ouders zijn overleden aan AIDS. De condities waarin de kinderen leefden waren in onze beleving (onze Nederlandse standaard) erg slecht. Het waren kinderen tot max. 3 jaar, ze leefden met elkaar in één groot hok, met weinig licht. Ze worden gevoed door jonge meisjes uit de omgeving.

Vandaag waren we in gesprek met één van de werkers, hij vertelde dat hij graag verder zou willen studeren, maar zijn ouders hadden geen geld en hij zelf had ook niet voldoende om zijn studie te kunnen betalen. Hij was dus genoodzaakt om na de middelbare school aan het werk te gaan. In Nigeria zijn geen voorzieningen voor werklozen of gehandicapten etc. Ze zijn dus afhankelijk van liefdadigheid.

Tegelijkertijd is het doorzettingsvermogen tot overleven indrukwekkend om te zien. De patiënten hier, die bijv. een orthopedische operatie hebben gehad, oefenen de hele dag door, in de brandende zon tot zij voldoende in staat zijn normaal te kunnen lopen.

 

Verder hebben jullie de vorige keer waarschijnlijk wel gemerkt dat wij ons bericht niet zelf op de weblog geplaatst hebben. We sturen een mail naar Willem (de vriend van Evertine) via de satelliet telefoon en hij plaatst deze op de weblog. Mochten we in de stad komen….. we zijn erg benieuwd naar jullie reacties. We leven hier dus erg geïsoleerd zoals jullie merken…. But no problem…het is ook wel relaxed.

 

Momenteel is de stroom hier nogal problematisch. Tot nu toe hebben we elke dag zo ongeveer 2 uur echte stroom gehad. Iedereen is dolblij als de stroom terug is, beetje frustrerend als het na 2 uur weer wegvalt. (Op dit moment hebben we trouwens wel ECHTE stroom). Gelukkig krijgen we ’s avonds van 19-22 uur stroom via de generator. (moeten jullie eens proberen een dag zonder stroom….).

 

Dawassum weer.

 

Het gaat jullie goed bij alles…Liefs Evertine en Annemarie


23 januari - 26 januari

Posted at 20:47, 28/1/2006

All the people,

 

Op dit moment typen we een bericht terwijl we thee drinken op onze veranda. Wanneer we dit bericht op internet kunnen zetten weten we eigenlijk niet.

Dit komt omdat we alleen in de stad kunnen internetten en wij daar maar sporadisch zullen komen. Op dit moment weten wij nog niet eens hoé we daar moeten komen.

 

Maar goed, eerst maar eens wat over onze reis.

Maandagavond zijn wij om 19.15 opgestegen vanaf Schiphol. Dit vliegtuig vloog naar Londen waar wij rond 19.15 (Engelse tijd) aangekomen zijn. Op het vliegveld van Londen hebben we 3 uur gewacht op het volgende vliegtuig. Om 22.15 vlogen we van Londen naar Abuja (hoofdstad Nigeria). Op Abuja  (om 5.30) zouden we opgehaald worden door de captain. Deze man kenden wij echter niet… afwachten dus wie er zou staan.

Eenmaal door de douane – waar ze ons een aantal minuten aanstaarden of wij dezelfde persoon als op ons paspoort waren- stond er een man met een papier te zwaaien waar onze namen op stonden.

Onze koffers werden uit onze handen gerukt en wij werden met 3 mannen in een auto gedropt. Ons was niet bekend waar wij heen zouden gaan als ook niet of wij wel met de juiste mannen meegegaan waren.

 

Na een korte check kon het bijna niet missen of wij waren in goede handen gevallen. De auto stopte bij een busstation en vanuit hier zijn wij met een bus naar Enugu gegaan. (Hierbij weer grote twijfel, we wisten niet beter of we zouden de reis per auto afleggen, dit was dan officieel ook de bedoeling, waarom ineens per bus….we don’t know!). Met onze reisde niet de captain, maar een personal boy, welke zei de zoon van de captain te zijn. Deze reis duurde maar liefst 8 uur waarbij we af en toe een stop maakte, waarbij de boy bij elke tussenstop bergen eten kocht. Erg onbeleefd om dit niet op te eten…dus maar gedaan ;-)! Tijdens deze reis konden we kennis maken met de Nigeriaanse natuur en met de Nigeriaans-Engelse taal…. Hm.. dat was wel wat ingewikkeld. In Nigeria is de hoofdtaal Engels maar de mensen  spreken dit niet echt. Ze spreken of een stamtaal of Pitch-Engels. Dit houdt in dat ze werkwoorden weggelaten worden. Een voorbeeld hiervan is; How temperature? Wat bedoelt wordt is; How do you think of the temperature?

Gelukkig zijn de mensen waarmee wij gaan samenwerken wel bezoekers gewend en herhalen ze het graag voor ons. We komen er wel uit. Elke dag leren wij ook engelse woorden bij.

 

Na de busreis zijn we in Enugu opgehaald door de captain. Deze man zou ons naar Abakaliki brengen maar liet ons eerst een aantal dingen in de omgeving zien. Het is altijd interessant om met blanke bezoekers rond te rijden en te lopen. Daarnaast kende hij de vader van Annemarie, van zijn bezoeken aan Nigeria, en moest every people weten dat zij zijn dochter was. Je kunt je voorstellen dat we daar na zo’n lange reis absoluut geen behoefte meer aan hadden.  We werden meegenomen naar het leger en naar het dorp waar hij opgegroeid is en we moesten overal op de foto met de captain, legerofficieren etc…wahha. Helaas begrepen ze de werking van de camera niet en hebben ze alleen maar op de on/off knop gedrukt. . Hier ervoeren we al omdat we blank zijn echt een speciale behandeling kregen ;-)!

Door al deze tussenstops kwamen we 1,5 uur later dan de afgesproken tijd aan. We maakten ons ernstig zorgen over Frank (onze begeleider en tevens directeur van Effata) die allang gereed stond om ons van Abakaliki naar Omorodu te rijden, alwaar Stichting Effata gevestigd is.

Maar goed, blijkbaar is tijd niet echt een probleem hier.

 

Uiteindelijk kwamen we om 20.30 op de plek van bestemming aan. Er was voor ons gekookt, een uur later zaten we aan de rijst met peppersauce…..hot (by the way: alles is hier hot. Gisteren was het enigste waar we nog aan konden denken; HOT HOT HOT!, het is zo’n 40 graden hier), maar lekker. Wanneer we aan de mensen vragen of ze het ook warm hebben, ontkennen ze dit volstrekt, maar de zweetdruppels druipen van hun hoofd. Geen erkenning voor ons HOT-feeling dus.

 

Rondleiding

De volgende dag, kregen we een rondleiding op de compount (erf) van Effata.  Effata is een community based. Dit houdt in dat de hulp die wordt geboden zoveel mogelijk door mensen zelf (uit het dorp)wordt geboden, mensen worden hier voor opgeleid. De community bestaat uit 5 afdelingen, waarvan 3 op de compound in Omorodu; eye- care unit, orthopedic unit, vocal unit. De AIDS ministry is in een naastgelegen dorp (15 min. met de brommer). Als laatste is er een deafschool. De werkers vertelden zelf het één en ander over hun afdeling. Heel interessant! Waar wij vooral gaan werken is de AIDS ministry, en 1 keer in de week op de deafschool (deze beide bevinden zich niet op de compount waar wij wonen dus), dit omdat het AIDS voorlichtingsproject waaraan we gaan werken voornamelijk op dove kinderen gericht  is.

 

Vandaag (donderdag) zijn we op de brommer naar de AIDS ministry geweest. De werkers durfden het nog niet aan ons zelf op de brommers te laten rijden. We moesten achterop….behoorlijk genant voor ons i.v.m. onze wapperende overslag rokjes. Maar voor de boys (de werkers) was het erg grappig. Na de rondleiding in de AIDS ministry, zijn we over de markt gelopen. We waren blij dat we met de werkers waren, want we hebben echt geen benul van de waarde van het geld, de boys leren het ons graag. Op de terugweg (beide werkers reden een andere route) mocht Evertine proberen een stukje te rijden. Gelukkig was het op een afgelegen zandpad (alles lijkt hier afgelegen by the way, it’s realy unbelievable) want al na 3 meter lag zij met brommer en al in de struiken, dit wederom tot grote hilariteit van de werker, maar waarna hij toch maar besloot de motor zelf de besturen. Helaas deed deze het niet meer, maar na even sleutelen kregen ze hem weer aan de praat. De werker besloot terplekke ons zaterdag dan maar driving lessons te geven. Het blijkt nogal moeilijk te zijn ;-)!

 

Our home:

Om jullie een indruk te geven hoe wij leven zullen wij een korte beschrijving maken van ons verblijf.

We verblijven in het guesthouse. Er zijn 5 slaapkamers en 2 verandas in dit guesthouse waarvan wij 2 slaapkamers en 1 veranda (soort van keuken en woonkamer) kunnen gebruiken. De rest van de kamers wordt gebruikt door de operatiedokter en zijn assistent die 1x per 6 week komen voor het doen van operaties.

Ook hebben wij de luxe van een douche en een toilet. Echter de douche is niet meer dan een muur, emmer met water en een bakje. Het wassen van ons haar is dan ook een moeilijk iets.…

Voor de toilet gebruiken wij het dezelfde bakje om water door de wc te gooien en zo door te kunnen spoelen.

In onze keuken hebben wij een soort van aanrecht met daarop een waterfilter. Deze waterfilter gebruiken wij om het water te filteren en te kunnen drinken.

De eerste 2 dagen hadden wij geen stroom. ’s Avonds van 19-22 uur ging echter de generator aan. Vandaag is de stroom sinds 2 maanden weer terug. We hopen dat dit zo blijft. De mensen hier zijn erg blij dat de stroom weer terug is. Frank hoorde de mensen juichen nadat de stroom terug was.

 

Eén van de werkers is speciaal aangesteld voor het schoonmaakwerk. Dit betekent dat hij elke dag ons verblijf schoonmaakt. We hebben dus 2 slaapkamers maar hebben besloten er maar 1 te gebruiken. Dit voor de gezelligheid. Het is erg gezellig in onze kamer met alle kaarten, kleurplaten, verhalen, schilderijen en foto’s van onze geliefden.

Vanmorgen gingen de werkers één van de bedden overzetten naar de andere kamer. Wij waren echter vergeten dat onze uitgebreide kledingcollectie op het bed lag. (alles dus…J)

We hoorden een hoop gegiechel vanuit de slaapkamer en de jongens stonden hopeloos naar het bed te staren in de hoop dat wij het zelf zouden oplossen.

Nadat wij dit gedaan hadden is het bed verhuist.

 

Morgen hopen wij voor het eerst naar de dovenschool te gaan. Op dit moment kennen wij nog maar een aantal woorden in gebarentaal. Specifieker uitgedrukt; we kennen 1 woord. We beseffen uiteraard dat dit niet toereikend is…whahaha… Waarschijnlijk krijgen wij nog les van één van de werkers.

 

O ja, gisteravond was er een bijbelstudie in de kerk. Frank kwam ons ophalen en vertelde dat het de gewoonte is dat vrouwen iets op hun hoofd hebben. Het maakte echter niet uit wat. Ook een vaatdoek was goed…

Eerst zouden wij gaan eten (het was 17 uur in de middag). Onder het eten zei Frank dat hij de muziek van de kerk hoorde. Wij vroegen dus; is de kerk al begonnen? Hij vertelde ons dat de kerk inderdaad al begonnen was maar dat we eerst rustig konden eten. De mensen wachten toch wel??!!

In de kerk aangekomen was er soort preek met daarna een gebed waar iedereen aan kon meedoen. Tijdens de preek durfde Frank (hij preekte deze avond) niet meer naar Annemarie te kijken. Dit omdat zij een enorm opgeblazen rood hoofd had waardoor hij bang was keizershard te gaan lachen.

Tijdens de dienst werden wij welkom geheten door de bevolking. Wij vonden het erg leuk deze dienst mee te maken.

Ook zitten wij op het koor… Niet dat het ons idee was maar Frank had ons als lid aangemeld. Op deze manier probeerde hij de werkers te stimuleren door te gaan met het koor.

Frank had gezegd tegen de werkers; Die meiden vinden het vast erg leuk om in jullie koor te komen zingen maar dan moeten jullie wel wat structuur aanbrengen. De werkers zijn op dit moment eigenlijk nog de enigste die gemotiveerd zijn voor het koor.

 

Tot zover even onze belevenissen en onze eerste ervaring. Het is een enorm lang verhaal geworden maar dat mag vast voor de eerste keer??!!

 

Het is bijzonder om hier te zijn!

 

Groeten,

 

Annemarie & Evertine


Aankomst in Nigeria

Posted at 06:38, 24/1/2006

Ze zijn geland. Annemarie en Evertine zijn onderweg in een jeep in Nigeria. De meest logische conclusie is dan ook dat het vliegtuig geland is (smile).


Vertrek vanaf Schiphol

Posted at 22:56, 23/1/2006

Vandaag was het dan zover. Evertine en Annemarie hebben familie en vrienden achtergelaten op Schiphol. Op dit moment zitten ze aan de koffie op Heatrow Londen.

Tot zover is alles goed verlopen.


Posted at 22:30, 23/1/2006


Nog 4 dagen..

Posted at 19:03, 19/1/2006

Over 4 vier dagen is het echt zover. Onze reis naar Nigeria gaat beginnen. De laatste voorbereidingen worden gedaan.

 

Maandag hopen we rond 19.15 vanaf Schiphol te vliegen naar Londen. Vanaf Londen vliegen we rond 23.00 verder.

Dinsdagmorgen om half 6 hopen we aan te komen in Abuja (Nigeria) De rest van de trip zullen we dan met een auto afleggen. Gelukkig hoeven we dat niet zelf te regelen maar worden we opgehaald vanaf het vliegveld.

 

In de loop van de dag komen we aan in Abakaliki waar wij de eerst komende 3 maanden zullen verblijven. We gaan wonen in een guesthoust op de instelling. Deze instelling wordt geleid door stichting Effata.

 

Wat gaan wij eigenlijk doen in Nigeria? Allereerst gaan we meedraaien in de bestaande aids-voorlichtingsprojecten. Deze worden gegeven op scholen en binnen kerken.

Daarnaast gaan we de docenten van scholen trainen zodat zij zelf voorlichting kunnen gaan geven.

Als derde gaan we zelf een aidsvoorlichtingproject schrijven voor blinden en doven.

 

Geregeld hopen wij iets van ons te laten horen via deze link!

 

Ook komen er natuurlijk leuke foto's enzo....

 

groetjes,

 

Annemarie en Evertine


Posted at 22:35, 21/12/2005

Wederom een test


tot nu toe..

Posted at 20:31, 21/12/2005

 

yes.... onze weblog is in de lucht...

Op dit weblog zal in de komende tijd alles over onze reis en het project te lezen zijn!!

 

Wij vinden het leuk als jullie dit lezen!

 

 

Hosting door HQ ICT Systeembeheer