Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
7-7-7

Welkom op mijn weblog

Weblog van Arjan Gout. Gestart op 7 juli 2007; de concert-klimaatdag van Al Gore.


Mijn Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*
* Mijn zakelijke website (artitekst.nl)
* Mijn zakelijke BLOG (artitekst.web-log)

Stuur een e-mail

Plaats mij op de maillijst

[Je ontvangt dan eem mailtje als er een nieuw bericht is geplaatst. Je kunt op elk moment weer opzeggen.]



KALENDER
Klik op een datum om de postings van die dag te zien:
«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 


Van Woerkom? Lees ook nog even dit over de ANWB

Wat een gedoe zeg, over Guido van Woerkom. Benieuwd wat de Tweede Kamer vandaag gaat beslissen over z'n eigen voordracht voor de nieuwe Nationale Ombudsman. Ik heb ook op de valreep nog even een puntje, dat bij niet zoveel mensen bekend is. Over de ANWB dus, en dan vooral over de spreekwoordelijke integriteit van die organisatie. Een voorbeeld waaruit blijkt, dat als een organisatie maar groot genoeg is, en in de ogen van het publiek voor het algemeen belang opkomt, de verleiding groot is om het niet meer zo nauw te nemen met de ethiek.

Een halfjaar nadat ik in september 1995 de Stichting Eerlijk Zaken Doen (EZD) had opgericht, om frauduleuze acquisitiebureaus aan te pakken meldde zich op ons kantoor een wanhopige ingenieur, met een verhaal dat ik nauwelijks kon geloven.

Zijn uitvinding, de 'Stabifix' om soepel een caravan achter de auto aan te trekken zonder dat deze gaat wiebelen of omslaan, was al goedgekeurd door de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW). Vervolgens kwam de ANWB met het plan om een keurmerk in te stellen voor zulke apparaten. En bood de bond ingenieur Sanders - de uitvinder - aan om voor een fors bedrag zo'n keurmerk te verkrijgen. Bovendien verlangde de ANWB een commissie voor elke verkochte Stabifix. Waardoor meneer Sanders besloot: "Laat maar zitten dat keurmerk".

Maar zo makkelijk kwam hij hier niet mee weg. De zoete wraak van de toeristenbond bleek niet mis. De ANWB kocht zelf een exemplaar van de Stabifix en liet dat onderzoeken door ons aller TNO, nog zo'n bastion van betrouwbaarheid. Hoewel de inhoud van dat onderzoek (tot vandaag aan toe) geheim is gebleven, greep de ANWB dit aan om de uitvinding van Sanders tot de grond toe af te breken, in o.a. de Kampeer- en Caravan Kampioen. Niet zo vreemd dat met een doelgroep van (destijds) ca. 3,2 miljoen leden dit het einde betekende voor het bedrijfje van Sanders.

Ik heb destijds navraag gedaan bij de ANWB maar die hield de boot af. Toch heb ik steeds gedacht dat dit verhaal wel eens heel erg waar zou kunnen zijn.

Het is natuurlijk ook wel verleidelijk om als grote, machtige organisatie zulke tactieken te gebruiken voor eigen financieel gewin. Maar om dit te doen met een nep-keurmerk bij een kleine innovatieve ondernemer, op een product dat nog vrijwel geen concurrentie heeft, is op z'n zachtst gezegd verdacht. En eerlijk gezegd: op het criminele af.

We zijn inmiddels 18 jaar verder. Mijn stichting EZD heet tegenwoordig Fraudehelpdesk-punt-nl. En nog steeds geldt de ANWB voor de ruim vier miljoen Nederlanders die er lid van zijn als een betrouwbare organisatie, een rots in de branding die opkomt voor de belangen van de automobilist, de toerist en (heel in de verte) de wielrijder. Dat die bond daarnaast ook voor zijn eigen belangen opkomt met praktijken die soms het daglicht niet verdragen, is aan weinigen bekend.

Natuurlijk is Guido van Woerkom hier niet rechtstreeks verantwoordelijk voor. In die tijd werd de organisatie geleid door zijn voorganger, de nůg spraakmakender algemeen directeur Paul Nouwen, overleden in 2009. Echter toen Van Woerkom het roer overnam, was de 'kwestie Sanders' nog steeds niet opgelost. En tot nu toe heeft hij er ook niets aan gedaan om deze smet op het blazoen van de ANWB recht te zetten.

Over de geschiktheid van meneer Van Woerkom past mij geen oordeel. Wel lijkt het mij zinnig dat mensen als ingenieur Sanders, gewone burgers die heel makkelijk het onderspit delven tegenover grote en machtige instanties die niet altijd even zuiver op de graat zijn, terecht moeten kunnen bij een Nationale Ombudsman die een reputatie heeft van integriteit, eerlijkheid en onafhankelijkheid. Of zo iemand uit de ANWB-directie afkomstig moet zijn, waag ik te betwijfelen.

Hier leest u een Volkskrantartikel uit die tijd: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/394610/1995/11/23/De-lange-mars-van-Stabifix.dhtml


Posted: 01:43, 3 June 2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Weet Marco Borsato zelf wel wat hij zingt?

marco borsato

Kreeg vanavond een mailtje van een vriend, waardoor ik even in een Borsato-liedtekst ben gedoken. Iets wat ik uit mijzelf nooit zou doen ; -)

Arnoud W. schreef op 15-3-2014 12:04:
Hi Arjan,

Hoorde net Borsato zingen.
"Schat, je bent de beste wat ik ooit had!"

Ik meen zelfs dat het 't refrein is! Dus krijg je die kreupele grammatica ook nog heel vaak te horen.
Kun jij je diensten niet eens aanbieden aan zijn tekstschrijver?
Dit kan toch echt niet? 
Van Frans Bauer kan je dat nog verwachten maar van Borsato toch niet?


Mijn antwoord:

Oops Arnoud, je citeert niet helemaal goed.
Hij zingt niet 'je bent de beste wat ik ooit had', maar 'je bent het beste wat ik ooit had'.
En dat is correct, want na 'het beste' (= onbepaald) volgt het betrekkelijk voornaamwoord 'wat' (i.p.v. dat of die).

Ik heb het liedje maar even opgezocht (http://www.youtube.com/watch?v=FvsdbISm1gU) en dan valt er toch wel iets op (en aan) te merken.
Naast het feit natuurlijk dat die tekst gÍnant nietszeggend, puberaal en stompzinnig is...

Er gebeurt iets vreemds in het middenstuk van het lied, dat ik hier weergeef:

Ik wil nooit meer anders
Weet je, lieve schat
Je bent het beste wat ik ooit had
Nee, ik wil nooit meer anders
Ik wil dat niets verandert
Je bent het beste wat ik ooit had

De liefde greep me bij de haren
Hoe was ik hier nu weer beland
Ze trok me zo het diepe in
En alle plannen die ik maakte
Gingen zo maar aan de kant
En dat was toch maar het begin
Oh, ik denk mezelf best goed te kennen
Maar ik krijg wel duizend spiegels voor
Ze trekt me steeds weer onderuit

Ze laat me vallen, opstaan en weer rennen
Ze is me steeds twee stappen voor
En toch wil ik er nooit meer uit
Nee, ik wil nooit meer anders
Ik kan geen dag meer zonder jou
Ik wil dat niets verandert
Jij bent waar ik van hou

Door het hele liedje heen wordt de geliefde aangesproken in de tweede persoon (jij).
Maar let op, na het eerste blokje tekst hierboven, gaat het plots over 'ze' ('Ze trok me zo het diepe in', - 3e persoon).
Tien regels lang. Daarna wordt het ineens weer 'kan geen dag meer zonder jou'.

En let dan vooral op deze vreemde passage in het derde blokje tekst:

Ze laat me vallen, opstaan en weer rennen
Ze is me steeds twee stappen voor
En toch wil ik er nooit meer uit

Huh?

Waar verwijst dat 'er' naar? WŠŠr wil hij 'nooit meer uit'?
Daar moeten wij luisteraars dus maar naar gissen.
Kennelijk moeten wij bedenken dat hij nooit meer uit die relatie wil? Of uit de ban waarin hij van haar is gekomen? Maar dat blijkt nergens uit.

Het enige object in het hele lied waar dit 'er' naar kan verwijzen is... 'ze'.
Oftewel, Borsato zingt hier dat hij nooit meer uit haar wil (en dus momenteel klaarblijkelijk - met zijn geslachtsdeel? - dag en nacht in haar zit).

Poefff... ietwat ondeugend voor een zanger met zo'n keurig imago. En wat vindt Leontine hiervan? Of gaat dit zwijmelrijm juist over haar?

Ten slotte die laatste regel van het couplet: (of refrein, dat is ook nogal vaag):

'Jij bent waar ik van hou.'

Da's ook geen fraai Nederlands. Omdat het om een persoon gaat, zou die regel moeten luiden: 'Jij bent van wie ik hou'. Zelfde aantal lettergrepen, en had dus perfect in de gezongen tekst gepast.

Ik weet niet wie de teksten voor Marco Borsato schrijft, of dat ook John Ewbank is.
Bij het Koningslied ging het ook al fout. O.a. met de vreemde regel: 'Ik hou je veilig'. Waarbij onduidelijk bleef of die 'ik' stond voor het volk of voor de koning.

Dus nee Arnoud, ik zie geen taak voor mijzelf om dit soort teksten met plaatselijke correcties naar een soort ABN-niveau te tillen. Gewoon omdat ze de moeite niet waard zijn. En omdat de componist, de zanger en het volk dat er naar luistert toch het verschil niet horen. Storend is het alleen voor de taalliefhebber. Maar die luistert niet naar Borsato.

Groet,
Arjan


Posted: 03:48, 16 March 2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Modern ouderenbeleid: thuis laten kreperen

 verzorgingshuis

Een beschaafd juichende Dijsselbloem vandaag, trots op het CPB-complimentje, dat het begrotingstekort eerder dan verwacht tot onder de 3 procent daalt. Maar voor niets gaat de zon op.

Het aloude liedje: rigoureuze bezuinigingen verkopen als ‘hervormingen’.

Lees dit bericht en wrijf dan je ogen uit:

http://www.nu.nl/binnenland/3715092/al-tachtig-verzorgingstehuizen-gaan-dicht.html

Dit is toch niet te geloven? Van de 2000 tehuizen gaan er de komende vijf jaar 800 sluiten, dat is 40%!
En dat terwijl de vloedgolf van 70- en 80-plussers (lees gebrekkigen met o.a. dementie) er vanaf 2015 nog aan zit te komen!

Met andere woorden: terwijl vanaf volgend jaar de behoefte aan verzorging substantieel zal toenemen (een behoefte die circa 20 jaar hoog zal blijven), gaat men de capaciteit juist verminderen, met bijna de helft. En de oplossing zou dan zijn om langer thuis te blijven wonen. Waarbij die thuishulp óók nog systematisch in omvang wordt teruggebracht.

Ik ben langzamerhand enigszins ervaringsdeskundige, met mijn beide ouders en een oude tante, die allemaal de afgelopen drie jaar zijn overleden via dat collectieve circuit. Ik heb dus heel wat oudjes gezien en geobserveerd (en gesproken) in de afgelopen zes jaar, en heb zowel verzorgings- als verpleeghuizen van binnen geobserveerd.

Als ik mijn moeder even als voorbeeld neem, dan wordt al duidelijk hoe desastreus dit beleid zal worden.
In 2005 werd bij haar de diagnose alzheimer gesteld.
In 2007 werd vader getroffen door een delier, waarna hij in het ziekenhuis belandde. En daarna meteen door naar het verpleeghuis. Thuiswonen was geen optie meer.

Moeder (toen 82) bleef thuis wonen en kreeg verzorging van i-Care, een lokale zorginstelling in Flevoland.
Driemaal per dag kwam er iemand langs, 's morgens, 's middags en 's avonds. Voornamelijk om te zorgen dat moeder op tijd de juiste medicijnen innam en om te controleren of zij geen maaltijden zou overslaan. Daarnaast af en toe wat huishoudelijke hulp, zoals stofzuigen en ramen zemen. Verder kon zij zichzelf goed redden, zoals met aan- en uitkleden, zich wassen en naar het toilet gaan.

Toch hebben mijn broers en ik in 2008 besloten dat thuiswonen niet meer verantwoord was, na een incident dat maar net goed afliep.
Die alzheimer veroorzaakte namelijk zoveel onrust en onzekerheid bij onze moeder, dat zij een soort controledwang ontwikkelde om haar angst te bezweren. Zo spookte ze vaak 's nachts door het huis, om (voor de zoveelste keer) te checken of alle ramen en deuren wel goed gesloten waren en of het licht uit was en de gaskraan dicht (hoewel het huis een inductiekookplaat had en dus geen gaskraan, maar dat besef was er niet meer).

Toen was ze op een nacht ten val gekomen in de gang. Haar alarmpje hing niet om haar nek maar keurig aan de stoel naast haar bed. Het lukte haar niet om zelf weer op te staan. Dus heeft ze met een van haar slippers hard op de plavuizen vloer geslagen, net zo lang tot de buren dit hoorden. Die zagen haar liggen in de gang en belden de politie. De agenten sloegen een ruit naast de voordeur in, om moeder te kunnen bereiken.

Dit eenvoudige voorbeeld geeft al aan dat het principe (of 'ideaal', want ze wilde het ook zelf) van zo lang mogelijk thuiswonen soms gewoon onhaalbaar is. Hoe had mijn moeder na dit incident nog thuis kunnen blijven? Met drie bezoekjes van 15 à 20 minuten per dag? Dan zou ze 's avonds met een zweedse band in haar bed gefixeerd moeten worden, totdat het meisje van de ochtenddienst zou verschijnen. Onmogelijk, - ze zou hiervan compleet in paniek zijn geraakt en in opstand zijn  gekomen.

Daarbij komt nog, dat moeder nog redelijk goed kon lopen. Afgezien van een zwakke en pijnlijke knie, kon ze met de rollator goed overweg. Hoe moet dat met mensen die rolstoelgebonden zijn, of niet meer in staat zijn zonder hulp naar de wc te gaan? Moeten die zichzelf dan maar bevuilen?

Hier komt een stukje heel eenvoudige logica, of liever: gezond verstand, om de hoek kijken.
Want hoe je het keert of wendt, zulke alleenstaande ouderen met een zodanige hulpbehoefte kun je alleen maar met 24-uurszorg begeleiden. En dat is in een individuele setting gewoon onbetaalbaar. Alleen collectief is dit te verhapstukken, dus… in een verzorgings-, of verpleeghuis.

Maar daar was dus ineens de 'deus ex machina' van onze regering. Het toverwoord: Participerende Samenleving.
Partners, familieleden, desnoods zelfs buren moeten dan maar bijspringen.

O ja... En wat als er geen partner (meer) is? Of wat als die partner zelf ook zorgbehoeftig is, en geen hulp kan verlenen?
En wat als de dichtstbijzijnde familie 200 km verderop woont?

Ik heb zelden zo'n slecht onderbouwd plan gezien. Benieuwd hoe staatssecretaris Van Rijn dit gaat verdedigen... Wat vooral opvalt is dat er nog steeds geen massale verontwaardiging is ontstaan. Dit onrecht zou toch boven aan de prioriteitenlijst moeten staan, al was het maar omdat veel verantwoordelijkheid dragende politici in de leeftijd zitten dat ook hun eigen ouders binnen de komende twee decennia hiervan het slachtoffer zullen worden. En het probleem dus van dichtbij zullen gaan ervaren. Misschien zal pas dan de wal het schip keren.

Het bestaansrecht van een stevige, stabiele ouderenpartij lijkt langzamerhand onbetwistbaar. Wim, Neelie, Bram, Dries: grijp in!

 


Posted: 22:09, 4 March 2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Terug naar Blokker


Vanmiddag deze aanstekers maar even teruggebracht naar Blokker. Nauwelijks de moeite om geld terug te vragen, maar het ging me meer om de symboliek!

Want de dag nadat ik die aanstekers had gekocht, - zaterdag 14 december - rookte ik mijn laatste drie shaggies.

Die ochtend werd ik wakker met een snijdende keelpijn en was toen optimaal gemotiveerd voor een 'Nu of nooit'-besluit.
Weliswaar had ik al ruim een halfjaar zo'n rookpen (e-sigaret) in huis, maar had die nog nooit gebruikt (want ja, da's niet 'echt' roken natuurlijk).

Maar nu was ik zover om daar af en toe wat aan te lurken (voor een nicotine-shotje, dat verder schoon is, want geen vuur en geen rook). Nadat ik twee of drie dagen mijn shag had laten liggen (in de schuur), heb ik het restant van m'n shag en enkele overgebleven sigaartjes weggegooid.
Ben nu 17 dagen zonder rook in m'n longen, dus het herstel van 50 jaar asfalteringswerkzaamheden in mijn luchtwegen is begonnen. En al ruim een week lang kan ik weer diep inademen zonder meteen in een enorme hoestbui uit te barsten.

Voel me intussen energieker en vrolijker. En ook leuk... nu reeds uitgespaard: 17 x € 8,55 per dag = € 145,35.

Dus op deze laatste dag van het jaar heb ik (zonder erbij te hebben nagedacht) het goede voornemen al gerealiseerd, waar velen morgen weer mee aan de slag zullen gaan. Veel succes allemaal. Deze keer ga ik het volhouden.

 


Posted: 21:53, 31 December 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Kind zonder grenzen

Deze week werd hij zesenvijftig. En nog lang niet aan z'n eind. Van jongs af aan een kind met toekomst, dat had zijn trotse vader goed gezien.

Heel de wereld zwierf hij over. Waar hij kwam, ontmoette hij ontzag. Bij vriend en vijand. Hij werd de held van talloze bevrijdingsbewegingen. Zonder hem heersten de nazaten van Batista nu nog in Cuba. Haïti zou nog zuchten onder de clan van Papa Doc. Nelson Mandela was een onbekende opstandeling gebleven.

Hij wordt geroemd om zijn betrouwbaarheid. Is altijd aanwezig in de wereldwijd negentig jaarlijkse burgeroorlogen. Hij faalt nooit. Je kunt hem door de modder of het zand sleuren... hij geeft niet op. Wel een opportunist trouwens. Hij heeft geen politiek standpunt en laat zich soepel manipuleren. Zelfs Amerikaanse GI's probeerden hem regelmatig in handen te krijgen, voor eigen gebruik.
Geboren in 1947 is hij nog steeds forever young. Hij veroorzaakte meer dodelijke slachtoffers dan de atoombommen op Hiroshima, Nagasaki en alle chemische en biologische wapens bij elkaar.
Zeventig miljoen keer is hij gekloond. Geen land ter wereld, waar hij niet gekend en geacht is. Hij is een ikoon. De 'Russische Coca Cola' wordt hij genoemd.

Vader Michail - generaal buiten dienst - kwam naar Nederland om zijn verjaardag mee te vieren. Een klein mannetje, vierentachtig inmiddels, met een borst vol fonkelende insignes. Met een afgeknepen stemmetje roemde hij de verdiensten van zijn kind.
Zoonlief zelf stond er wat stilletjes bij. Altijd ongelukkig geweest met z'n voornaam: Automat. Wie heet er nou zo? Bovendien voelde hij zich wat ondergewaardeerd. In het westen 'doet' hij tegenwoordig vijftig euro. Maar in Ruanda ging hij onlangs nog van de hand voor 2 euro, of één kip.

'Kalasjnikov, Geweer zonder grenzen'. Over de 'Automat Kalasjnikova', kortweg AK47. Tot 31 mei 2004 in het Legermuseum te Delft.

[23 november 2003]


Posted: 22:32, 23 December 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Mag die voetbal-aap weg s.v.p?

†Je zou er verdomme bijna reciprook nog racistisch van worden, nota bene op de dag dat Dr. Martin Luther King 50 jaar geleden zijn historische toespraak hield.

Waarvan dan?

Nou, van het gedrag van die Hele Erge Neger. Welke dan?

Mario Balotelli.

PSV verloor vanavond met 3-0 van AC Milan.
Logisch, want deze jonge enthousiaste ploeg heeft niet de kracht, sluwheid en ervaring van het gelouterde (en vooral heel dure) Italiaanse elftal. PSV domineerde op het veld, en dat is mooi. Maar waar Milan vijf kansen nodig had om driemaal te scoren, had PSV aan vijftien kansen niet genoeg om er ook maar eentje in te leggen.

Ze gaan nu verder in de Europa League en dat is goed. Kunnen ze wat meer ervaring opdoen in het internationale, professionele voetbal. Helaas horen daar ook minder fraaie eigenschappen bij, die het voetbal minder leuk maken, om niet te zeggen: nogal ergerniswekkend zijn.

Ik doel op de trucjes om de arbitrage op het verkeerde been te zetten. Buiten beeld een beuk uitdelen aan de tegenstander, aanpappen met de scheids, Schwalbes maken en overstuur doen om niets. Nederlandse voetbalteams zijn daarvoor te netjes, te beduusd en te naÔief. Dus staan ze bij voorbaat al met 1-0 achter.

Balottelli valt me al enkele jaren op als extreem onsportieve ploert. Die bovendien ongegeneerd schizofreen gedrag vertoont. Enerzijds presenteert hij zich als een macho gorilla (zoals na een doelpunt zijn borst ontbloten en er met beide voorpoten op bonken; of met het ontbloten van zijn gebit tegenstanders intimideren). Maar voor hetzelfde geld stort hij zich een minuut later sierlijk naar het gras, om een overtreding van zijn tegenstander te suggereren. Waarbij hij ligt te kermen en schreeuwen als een klein kind.

Vanavond wist hij, in de 90e minuut, zijn PSV-tegenstander Willems nog even een gele kaart aan te smeren, nadat hij hem al heel de wedstrijd had lopen sarren. In close-up was zijn valse grijns te zien.

Neem geen aapje als huisdier. Dat weten de meeste mensen intussen wel, want dat geeft onvoorziene problemen zodra het beest volwassen wordt. Het blijft een wild dier.

Om het voetbal weer gezond te krijgen, zou een gestoorde alfagorilla als Balotelli eigenlijk uit deze sport moeten worden verwijderd, en teruggestuurd naar het oerwoud waar hij thuishoort. Al is het maar om de smet te niet te doen waarmee hij de zwarte gemeenschap opzadelt (meestal vriendelijke mensen waar niets mis mee is).

Ik heb een droom, dat het internationale voetbal ooit weer een 'level playing field' krijgt. Met gelijkgeschakelde financiŽle voorwaarden (begroting/balans/schuldpositie). Want anders zal er nooit meer een Nederlandse club de finale halen van de Champions League.

Dan blijven de apen het voor het zeggen hebben, zoals Balotelli. En de super-apen: hun financiers.



Posted: 00:15, 28 August 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Domme Russen


nos-journaal

Gisteren hoorde ik het ook al. Op een raadselachtige manier zou de gifgasaanval op een buitenwijk van Damascus reeds de dag tevoren zijn gemeld via internet, zo beweerde Rusland. Met andere woorden: Hier klopt iets niet!
Intussen willen de Russen ůůk een onderzoek, maar dan wel in de hoop op een verrassende uitkomst. Namelijk dat de gifgasaanval afkomstig moet zijn van de rebellen.

Vanavond - in het journaal - liet minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov bij monde van zijn woordvoerder nogmaals weten:

"Op internet verschijnen berichten dat nieuws over het incident en beschuldigingen tegen de regeringstroepen al waren gepost uren voor de aanval plaatsvond."

Onvoorstelbaar. Ruim een dag later heeft nog niemand uit zijn hofhouding hem verteld hoe het zit.

Moet ik, als oud-aardrijkskundeleraar,† de Russisische minister nu gaan uitleggen dat de aarde een bol is die in 24 uur om z'n as draait?
Dat uploads van mobieltjes in SyriŽ in een seconde de hele wereld over vliegen?
En dat wanneer zulke beelden via een persbureau in de VS op internet worden gezet, die beelden automatisch de 'time-stamp' meekrijgen van de daar heersende lokale tijdzone. Waar het dus 12, 14, of 18 uur vroeger is dan op Lavrovs computer in het Kremlin in Moskou.

Hoe ernstig is het, dat een Russische minister van Buitenlandse Zaken niet beseft, dat het op de helft van de aarde nog pas 'gisteren' is? En dat voor die helft van de wereld geldt, dat het op de andere helft al 'morgen' is?

Heel ernstig, ware het niet dat de Koude Oorlog inmiddels achter ons ligt. Gelukkig maar.


Posted: 21:04, 23 August 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Stiekeme omroepbezuiniging onthuld

slechte vertaling in ondertitels


Vaak denken we, ach... die bezuinigingen, valt toch allemaal wel mee? De meeste mensen merken er niks van. Immers, de brandweer rukt nog steeds uit, de scholen zijn nog open en ook de parkeerwachters blijven onverminderd enthousiast hun bonnen uitdelen. Toch begint hier en daar de kwaliteit van ons leven in te boeten. Let er maar eens op.

Zo merkte ik enkele weken geleden, kijkend naar een Engelse KRO-detective, dat de ondertiteling - om het zachtjes te zeggen - nogal summier was. Om precies te zijn: niet alles wat er werd gezegd, werd ook vertaald. Aanvankelijk had ik het niet eens in de gaten. Pas toen ik mijzelf afvroeg waarom mijn aandacht afdwaalde van de film, realiseerde ik mij met een schokje dat het aan de vertaling lag. Ineens moest ik me erop instellen om naar het gesproken Engels te luisteren en de houtje-touwtjevertaling te negeren. Nu gaat de Engelse taal mij goed af, maar toch miste ik hier en daar stukjes acteurstekst doordat er in dialect of onduidelijk werd gesproken. Was dit een incident, of...?

Sindsdien ben ik er eens wat beter op gaan letten. En mijn conclusie is kort en bondig: dit was geen toevallige uitglijder van de KRO. De vertaling naar 'subtitles' is bij alle publieke omroepen dramatisch verslechterd. (Over de 'commerciŽlen' kan ik niet oordelen omdat ik daar nooit naar kijk, behalve wanneer ik het Nederlands Elftal alleen via SBS kan zien, met Nederlands commentaar.)

Nu kun je zeggen: Ja maar! Het was toch altijd al zo dat de ondertiteling de oorspronkelijke buitenlandse spraak enigszins samenvatte? Gewoon door gebrek aan ruimte op het scherm?
Klopt, maar dat gebeurde dan (meestal) wel consciŽntieus, zodat er een doorlopende tekst was die het gesproken woord goed weergaf. Is ook niets mis mee, om te uitbundige zinnen wat in te korten en overbodige adjectieven eruit te gooien. Als de kijker de essentie van het verhaal maar kan blijven volgen.

Gisteravond zag ik een documentaire van VPRO Import over veeteeltmisŤre op het Britse platteland, en ineens viel voor mij het kwartje. Ja, zelfs deze kwaliteitsomroep heeft het principe van 'verstaanbaar zijn voor de kijker' naar de gallemiezen laten gaan. Wat bleek?

Mooie documentaire, maar voor wie het Engels niet ten minste op vwo-niveau beheerst nauwelijks te volgen. Want meer dan de helft van het gesproken woord wordt niet vertaald. Af en toe een kort Nederlands zinnetje, drie vier of vijf woorden. En dan zijn er weer vier of vijf volzinnen te horen die niet worden vertaald. Daarnaast lees ik fouten in de vertaling en - nůg pikanter - zodra de gesproken tekst ietwat onduidelijk is of een moeilijk woord bevat, dan wordt gewoon de hele zin weggelaten. Hilarisch wordt het zelfs, wanneer regelmatig een subtitle begint met een zin die op een komma eindigt, - waarna je een vervolg verwacht, maar dat komt niet. Ondertussen praten de mensen op film vrolijk verder, om dan vele zinnen later voor het eerst weer een hap-snap stukje vertaling te krijgen.

(Wie mij niet gelooft: kijk zelf bij Uitzending gemist. VPRO Import: 'Lie of the land' 20 juni Ned. 2, 23:50 - 01:10)

Wat moest onze omroep ook alweer bezuinigen? 200 miljoen toch?
Welnu, dit lijkt een van de eerste gevolgen daarvan. Ook wel heel makkelijk om ervoor te kiezen de zzp'ers af te knijpen. Dat vertalen/ondertitelen werd immers toch altijd al uitbesteed? Maar de bureaus en vertalers die dat zorvuldig deden (een zinnetje terugspoelen, iets op- of uitzoeken tot je het zelf begrijpt) zijn klaarblijkelijk aan de kant gezet wegens 'te duur'. En vervangen door vrijwel gratis stagiairs of amateurs die in toenemende mate baggerwebsites als Freelance.nl bevolken (waar opdrachtgevers met regelmaat ongegeneerd een tekst- of vertaalklus aanbieden met een budget van 2 tot 5 cent per woord, ofwel een uurtarief lager dan dat van schoonmaakwerk). Het adagium "If you pay peanuts, you'll get monkeys" gaat hier dubbel en dwars op.

Wie o wie bij de omroepen zitten er achter deze catastrofale negatieve kwaliteitsimpuls? En wat voor excuus zouden ze hiervoor hebben bedacht? (Naast het obligate motief om toch vooral de eigen infrastructuur en het vaste personeel zoveel mogelijk buiten de bezuiniging te houden.) Ik heb wel een vermoeden.

"ńch... die vertalingen. Die zijn er toch alleen maar voor MBO-min? En dat zijn toch ook de doelgroepen voor wie de tv alleen maar bewegend licht is? Kortom: ze merken er toch niks van!"

Hoezo elitair?


P.s. Heb jij zelf - binnen of buiten de omroep - met dit verschijnsel te maken (gehad)? Reageer dan s.v.p. onder dit artikel. Als het kan liefst met een voorbeeld. En stuur het door.



Posted: 19:54, 22 June 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Kastje kijken



Kan over een klein weekje weer mijn Scheveningse asielwoning verlaten. Want dan is de verbouwing van mijn huis eindelijk af. Zat vanmiddag een beetje te fantaseren over hoe ik straks m'n huiskamer ga inrichten.

Op de foto een nis midden in de kamer-ensuite, waar mijn audio-apparatuur (+ een hoop rommel) in stond.
Was vroeger een tussenkast, bij de schuifdeuren. Ik had de oorspronkelijke kalkzandstenen witgeverfd. Maar dat was ruw metselwerk, met lelijke diepe voegen, waarin zich veel stof, vuil en spinnenwebben ophoopten. Dus heb ik die muurtjes en de achterwand laten meestucen. In die nis wil ik een computer-/werkhoekje maken.

Aan de zijkanten lopen de muurtjes schuin weg, want daarachter zitten de oorspronkelijke schoorstenen van de voor- en achterkamer. 

Links (achterkamer) staat de open haard. Rechts (voorkamer) is dat alleen maar een schuin stukje muur, zonder functie.
De aannemer had voorgesteld dit weg te halen, zodat je een rechte hoek krijgt. Hier heb ik niet voor gekozen, omdat ik de symmetrie van het geheel wilde behouden.


Op deze foto kun je nog een beetje zien waar de vroegere schoorsteenmantel heeft gestaan (die ik eerder zelf al had verwijderd). Moet deze wanden alleen nog glad maken en wit verven.

Wat ik nu heb bedacht is om een mooie glazen vitrinekast aan te schaffen.
Zoals op onderstaande foto (hij staat daar achterste voren, ik zet 'm uiteraard met de lange kant tegen de schuine wand).
De voorkant steekt dan recht de kamer in, wat het effect van het schuine wandje mooi compenseert (en tegelijk ook accentueert).


Ik kom namelijk toch bij het opruimen weer allerlei spulletjes tegen waar herinneringen aan vastzitten, soms leuke, soms pijnlijke, maar in ieder geval interessante. Dingen die ik graag wil blijven zien, en die anderen ook best mogen zien.

Maar dan niet zoals mijn oude tante in haar kamer in het verzorgingshuis al haar tientallen rommeltjes (vaasjes, olifantjes, hondjes, portretjes, plantjes)
uitgestald had staan op twee lange vensterbanken, een dressoir en drie tafeltjes. Nee, alles netjes bij elkaar in een geheel doorzichtige kast op vijf niveaus, met een halogeenspotje bovenin. Echt een sfeermaker dus.

En leuk ook voor als ik misschien weer eens een date heb...

Mijn slachtoffer mag dan het deurtje opendoen en naar eigen keuze iets pakken dat uit de kast wil komen.
Dat zetten we dan op tafel en ik vertel er het bijbehorende verhaal over (want elk voorwerp dat in die kast komt, heeft minstens één verhaal bij zich). Handig, want zo valt er altijd iets te vertellen. En als ze héél veel indruk maakt, komt er misschien ooit ook wel iets van haar in mijn kastje terecht ; )

Handig ook voor bij het schrijven van mijn boek.
Geen inspiratie? Writer's block?
Even in mijn eigen kijkkast loeren, en de herinneringen stromen vanzelf weer binnen.



Posted: 23:20, 24 February 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Beatrix en het D-woord




Mooie abdicatietoespraak, gisteravond.
Meteen barstten de loftuitingen los als een ware tsunami. En ik deed wat je in zo'n geval moet doen: hard wegrennen. Toch werd ik nog net door één golfje getroffen. Op Nederland 1, bij de NOS.

Rob Trip in gesprek met oud-ministers Kok en Hirsch Ballin.
Voor Wim Kok was dit een 'kippenvelmoment'.
Ernst Hirsch Ballin ging nog een stap verder. Met een uitgestreken gereformeerde smoel hing hij een staatsrechtelijk verhaal op dat in deze dagen op z'n zachtst gezegd... onkies is.

Het ging ongeveer zo.

"Wij moeten bedenken dat onze koningin haar ambtseed altijd zéér serieus genomen heeft. Niet alleen ter bescherming van het Koninkrijk en diens onderdanen. Ook heeft onze vorstin haar commitment volbracht om alle ingezetenen bescherming te geven, dus óók al diegenen die zich binnen de grenzen van het koninkrijk bevinden..."

Hier voelde ik in mijn slokdarm iets omhoog stijgen, alsof ik moest gaan overgeven.

Het D-woord borrelde naar boven.

Nu komt het, dacht ik, en ik keek benieuwd naar Rob Trip. Een van onze grote anchor-mannen bij de publieke omroep. Hij zou het toch nu wel ter sprake brengen?

Niks hoor. Geen woord over Aleksandr Dolmatov, de Russische activist die in een uitzetcentrum in Rotterdam zelfmoord beging, nadat zijn asielverzoek was afgewezen. De drie heren babbelden onverstoord verder over de vele kwaliteiten van Beatrix.

De koningin, toen nog op dienstreis, liet weten door dit lot van een naamgenoot van haar eigen zoon 'zeer geschokt' te zijn. Zal je ook maar gebeuren, dat je al maanden bezig bent met het zorgvuldig voorbereiden van je aftreden. En dat er dan ineens zo'n Russische hippie tussendoor fietst met z'n eigen dingetje, om jouw grootse afscheid een vlekje te bezorgen!

En wie weet, meende ze het ook nog. En dan is haar uitspraak best wel dapper. Immers nu hangt haar ook nog het P-woord als een zwaard van Damokles boven het koninklijke hoofd.

Want in het kader van het Nederlands-Russische vriendschapsjaar komt in april ook nog even het beest Poetin op bezoek. Vermoedelijk het laatste staatshoofd dat zij mag ontvangen voor haar pensioendatum. Moet wel heel pijnlijk zijn, na al het gedoe met schoonpapa Zorreguieta, om minzaam te moeten glimlachen tegen deze Russische pooier, die ze - als welgeschapen Hollandse kenau - eigenlijk een flinke trap in zijn kruis zou moeten verkopen.

Wat een frustratie! Onze koningin als beschermvrouwe van 'alle ingezetenen'.

No way! Het waren een ministerie en de IND die bepaalden dat een vreedzame demonstrant alsnog voor de Russische wolven geworpen moest worden. Onze majesteit had er niets over te zeggen, en hoort er - net als wij - pas achteraf over via de media. En ze moet dat niet alleen gedogen, maar ook nog beseffen dat het allemaal is gebeurd 'in haar naam'. Arme Beatrix.





Posted: 22:11, 29 January 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Een column in 99 woorden, kan ik dat ook?


Leuk ideetje van Jan Dijkgraaf om elke dag een stukje te tikken (soms wel twee) van precies 99 woorden. Geen woord méér, geen woord minder. Zou ik dat ook kunnen?
Ja, zo blijkt hieronder.
Makkelijk is het niet. Maar het levert wel wat op.

Ooit volgde ik een columnklasje bij JanD, zoals hij zichzelf graag anonimiseert (maar niet heus). Daar leerde hij ons o.a. dat naast hartslagverandering ook het vrij obligate axioma "Schrijven = schrappen" noodzaak is. Dat krijgt echter pas echt betekenis als je een absolute grens stelt. Bijvoorbeeld: '99 woorden precies'.

Vannacht typte ik een mailtje aan een vriend, nadat ik de herhaling van Buitenhof had gezien. Nadat ik het had verstuurd dacht ik ineens: "Hé, dat lijkt wel zo'n Dijkgraaftekstje van 99 woorden!"
Voor de grap even de tekst gekopieerd naar 'Word - Extra - Woorden tellen'. Wat bleek? 162 woorden!

Oops... Ik weet dat ik nogal breedsprakig ben. Zou ik hier ook 99 woorden van kunnen maken, zonder de inhoud, betekenis of sfeer van die tekst aan te tasten?
Dat werd een boeiend gevecht met de Word-functie 'woorden tellen'. Maar in vijf of zes slagen had ik mijn '99 woorden' bereikt. En de tekst is er bepaald niet slechter op geworden. Eerder krachtiger. Omdat ik afscheid moest nemen van overbodig gewauwel. En, leuker nog, tijdens dat herschrijven ook nog eens hier en daar een nieuwe, betere formulering kon invoegen.

Als dit voorbeeld exemplarisch voor mij zou zijn, dan kan ik voortaan met een gerust hart bijna 40% van mijn teksten schrappen. Laat ik dat voorlopig maar als norm aanhouden.

Hier mijn 99 woorden:

Gisteren Buitenhof gezien? Discussie tussen Ewout Irrgang (SP) en UvA-econoom Sweder van Wijnbergen.
Gek is dat. Zelden zó'n ongelooflijk arrogante man meegemaakt.
Zelfs wanneer hij zijn opponent gelijk moet geven, zet hij hem tussen de regels door weg als amateuristische kluns.
In rap tempo binnensmonds, maar eloquent pratend, verkoopt hij zijn wijsheden. Met een vanzelfsprekendheid die geen tegenspraak duldt.
Toch spits ik al jaren, zodra Van Wijnbergen aantreedt, mijn oren. Want hij zegt wel verstandige dingen.
Anders dan Jan Peter Balkenende, die ook zijn zinnen afraffelde, maar dan om te verhullen dat hij maar bitter weinig te melden had.


En (voor de liefhebbers) hier de oorspronkelijke 162 woorden:

Zonet de herhaling gezien van Buitenhof.
Discussie tussen Ewout Irrgang (SP) en econoom prof. Sweder van Wijnbergen over de bankencrisis.

Gek is dat.
Zelden heb ik een man meegemaakt met zó'n ongelooflijk arrogante uitstraling als Van Wijnbergen.
Zelfs als hij (zoals vandaag) het af en toe met zijn opponent eens is, dan nog weet hij die tussen de regels door weg te zetten als amateuristische kluns.

In een rap tempo enigszins binnensmonds pratend, verkoopt hij zijn wijsheden.
Op een toon en met een vanzelfsprekendheid die vrijwel geen tegenspraak toelaat.

Maar toch... al jaren is het zo dat als Van Wijnbergen aantreedt, op tv of radio, ik meteen mijn oren spits. Om zoveel mogelijk van zijn verhaal op te vangen. Want hij zegt wel steeds heel verstandige dingen.

Anders dan bijvoorbeeld Jan Peter Balkenende, die er ook een gewoonte van maakte om zo snel mogelijk zijn zinnen af te raffelen, maar dan vooral om te verhullen dat hij bitter weinig te melden had.


Posted: 04:25, 21 January 2013
Comments (0) | Add Comment | Link

Nieuw decor voor NOS Journaal levert hilarische beeldfout op


merkel als hitler, merkel cartoon

Vanavond zag ik het zesuurjournaal, met het verslag van een ontmoeting tussen bondskanselier Merkel en president Hollande.

Ik schrok van de manier waarop Merkel was afgebeeld, namelijk zoals veel Grieken geneigd zijn haar beeltenis te manipuleren!
Was dit een grap? Nee, het bleek gewoon een serieus nieuwsbericht te zijn.

Het kostte me echt even een paar seconden om te zien wat er aan de hand was. Gezichtsbedrog.

nos journaal merkel en hollande
Het geavanceerde en peperdure nieuwe decor waarin het Journaal nu zes weken lang wordt gepresenteerd, beleeft z'n eerste toevallige, maar pijnlijke foutje.

Hier ziet u hoe het nieuwe decor werd aangekondigd:

Moraal voor designers en grafisch ontwerpers: opgepast met zwarte horizontale streepjes!
Of beter nog: denk drie keer na voordat je het decor op de voorgrond zet, en de nieuwsfoto erachter.


Posted: 19:37, 8 July 2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Thieme verliest. Of: hoe de Eerste Kamer onze democratie verkwanselt

 

marianne thieme verliest in eerste kamer

Het was een kort berichtje in het nieuws, en weinig mensen zullen het hebben beseft. Maar vandaag heeft onze Senaat de democratie een stukje verder afgeschaft, door het wetsvoorstel van Marianne Thieme, om onverdoofd ritueel slachten te verbieden, genadeloos af te stemmen. Het wetsvoorstel nota bene dat in de Tweede Kamer een oorverdovende meerderheid had verkregen van 116 stemmen vóór (ruim meer dan 2/3 van de stemmen).

Toevallig had ik vorige week dinsdag de tijd om via het webkanaal ‘Politiek 24’ de hele discussie in de Eerste Kamer in derde en laatste termijn te volgen.

De wijze waarop Marianne Thieme haar voorstel verdedigde, en nog probeerde te redden via het aanbieden van een ‘novelle’ vond ik bewonderenswaardig.

Ook haar PvdD-collega, senator Nico Koffeman, kwam met een sterk pleidooi.

Hij refereerde aan oude Bijbelse gebruiken, o.a. om mensen met een huidziekte uit de gemeenschap te stoten, en steniging als doodvonnis. Dingen die wij vandaag onaanvaardbaar zouden vinden, ondanks de zo bejubelde ‘vrijheid van godsdienst’. Maar waarom dan nog steeds onnodig dieren de keel doorsnijden, waardoor ze vol van stress hun eigen sterven moeten meemaken?

Perverse voorschriften

Koffeman gaf vervolgens een beschrijving van de ‘zware eisen’ die aan dood-door-steniging verbonden waren. Het slachtoffer werd met het gehele lichaam, behalve het hoofd, rechtopstaand in het zand begraven. Regel was, dat wanneer de veroordeelde uit deze situatie wist de ontsnappen, hij of zij vrijuit ging (kansloos dus!). Een tweede regel was, dat de stenengooiers op een bepaalde voorgeschreven afstand moesten blijven (zeg maar, een cirkel in het zand rondom het te bekogelen hoofd). En een derde regel was, dat er slechts stenen van een bepaalde omvang en gewicht mochten worden gebruikt (stel je voor dat het slachtoffer al snel de geest gaf, dan was er toch geen lol meer aan?).

Iedereen met een normaal verstand ziet meteen hoe ziek en pervers deze voorschriften zijn, maar Henk Bleker zou ze hebben bedacht en in een ‘convenant’ vervat, als hij in die tijd had geleefd. Want nu doet hij het alsnog.

Net als aan de rituele onverdoofde steniging, worden aan de rituele onverdoofde slacht ‘strenge eisen’ opgelegd. Zoals dat de slachter 'goed' moet zijn opgeleid (?). Dat het mes vlijmscherp moet zijn. Dat de halssnede in één ononderbroken beweging moet worden aangebracht (dus niet gaan ‘zagen’ s.v.p.). Voorts moet de lengte van het mes 1,5 à 2 x de lengte bedragen van het snijoppervlak. Ten slotte moet het mes na elke slacht worden gereinigd (afgeveegd?).

Convenant in plaats van wet

Staatssecretaris Bleker ging aan tafel met de joodse en islamitische lobbyclubs en de halal- en koosjere slachters, en samen bedachten ze… een 'Convenant’.

Ze namen bovenstaande regeltjes erin op aangaande het onverdoofd stenigen slachten en voegden er nog één regeltje aan toe, namelijk dat het dier na maximaal 40 seconden het bewustzijn moet hebben verloren. De z.g. ’40 secondenregel’).

Daartoe moet er voortaan een dierenarts bij elke slacht aanwezig zijn, die kan ingrijpen als het dier na 40 seconden nog tekenen van leven vertoont. Hoe hij zou moeten ingrijpen, en hoe lang dat ingrijpen (= alsnog verdoven of onmiddellijk doden?) dan nog gaat duren, wordt niet vermeld. Is dus ook niet geregeld. Sterker nog: dit valt ook niet te regelen, het is een onbeheersbaar proces. Oftewel, een doekje, nee: een hele dekenset voor het bloeden.

Dit convenant was dus bedoeld als een soort ‘compromis’ om godsdienstvrijheid en dierenwelzijn te combineren, op een punt waar dit totaal onmogelijk is. Alsof je in Nigeria een convenant wil sluiten om steniging van onteerde verkrachte vrouwen goed te keuren mits deze aan bepaalde eisen voldoet, en dan probeert daarvoor de goedkeuring van Amnesty International te verkrijgen.

Gehakt

Begrijpelijk dus, dat die paar dappere fracties die het wetsvoorstel steunden, compleet gehakt maakten van dit idiote convenant van Bleker (sorry voor de onbedoelde slachthuishumor in deze zin).

Zo wees Marijke Vos (GroenLinks) erop dat dit convenant onwerkbaar, onevenwichtig en ongeloofwaardig is. Het is niets meer dan een kopie van de z.g. ‘slachtrichtlijn’ uit 2011, uitgebreid met het amendement Ormel (CDA) dat in de Tweede Kamer al met massale meerderheid was verworpen.

De ’40 secondenregel’ is niet alleen onuitvoerbaar, maar ook nog totaal willekeurig gekozen. In de praktijk kan een slachtdier wel tot zes à zeven minuten met zijn eigen sterven in de weer zijn. Voor runderen geldt dan nog dat zij via een intelligent mechaniek (de z.g. ‘Weisman-methode) op hun rug worden gedraaid, zodat zij bij vol bewustzijn in hun eigen bloed stikken (het spijt mij zeer, maar uit de naam leid ik af dat dit een jodenuitvinding is).

Hoezo principes?

Senator Vos wees op nog een ander saillant detail. Namelijk dat het monsterverbond van de christelijke partijen met onze joodse en moslimbroeders niet alleen de zo heftig beleden ‘godsdienstvrijheid’ betreft, maar ook een duidelijke economisch-financiële component heeft.

Want Nederland is in Europa een van de grootste exporteurs van halal- resp. koosjer vlees. Bijna twee miljoen slachtdieren worden elk jaar onverdoofd over de kling gejaagd. Wat ik ook niet wist – maar nu wel, dankzij dit debat – is dat alle schapen die wij zo vrolijk door de wei zien dartelen, letterlijk alle schapen in Nederland, onbedwelmd de keel wordt doorgesneden (Nederlanders eten namelijk nauwelijks schaap).

Hier komt dus de Nederlandse politiek – via haar gremium de Eerste Kamer – in een wel heel schaamtevol daglicht te staan. Hoewel niet zonder traditie. Het is nog steeds: de Koopman en de Dominee, hand in hand.

Ik schaam mij Nederlander te zijn – tien keer meer dan door de EK-aftocht van Oranje – als ik de christenhuichelaars in de Eerste Kamer hoor spreken. Gerrit Terpstra (CDA) die zegt: ‘Ik wil hierover niet langer praten, laten we maar gewoon stemmen’. De heer Ester (ChristenUnie): ‘De vrijheid van godsdienst en dierenwelzijn gaan hier samen op, wij steunen het convenant’. En daar komt dan ook nog de VVD achteraan met: ‘Dit convenant biedt een opening. Wij zijn dus tegen deze wet.’ Idem geldt voor PvdA en D66.

Al die partijen verloochenen – for slightly different reasons – hun eigen principes, om de godsdienstfanaten onder de joden, maar vooral het grote islamitische electoraat (1 miljoen Nederlanders) te vriend te houden.

Lof trouwens voor de PVV in dit verband. Hoewel Geert Wilders bekend staat als ‘vriend van Israël’ trekt hij hier toch een duidelijke lijn. Zijn joodse vrienden zullen het hem niet in dank afnemen, maar hij is hier wel consequent en veel liberaler dan zijn voormalige VVD-collega’s.

Albert Heijn

PVV-senator mevrouw Faber bijvoorbeeld, kwam in haar bijdrage met een onverwacht en buitengewoon scherp gezichtspunt. Zij ging o.a. in op die onverkwikkelijke ’40 seconden-eis’.

‘Wat nu’, zo stelde zij, ‘als die verplicht aanwezige veearts vaststelt dat het slachtdier na 40 seconden nog leeft, en nog bij bewustzijn is? Dan moet hij het dier alsnog bedwelmen en de consequentie daarvan is, dat dit dier wordt afgekeurd als ‘onverdoofd geslacht’. En dus wordt zo’n dier afgevoerd naar de ‘reguliere’ vleesverwerkende industrie, waardoor het in de Albert Heijn- en C1000-pakketjes terechtkomt als ‘normaal vlees’. Waarbij de consument dus niet te weten komt dat hij vlees eet van een dier dat wel degelijk religieus en onverdoofd geslacht is.

Dan nog een laatste feit dat uit het Eerste Kamerdebat naar voren kwam.

Gekke Henk heeft in zijn convenant ook de etiketteringsplicht uitgesloten (argument: ‘Europa is ook nog niet zo ver’), terwijl dat nu juist een heel duidelijke wens was van de Tweede Kamer. Het gevolg is (nu al, maar straks wordt dat staande praktijk) dat miljoenen Nederlanders hun biefstukje of hamlapje gaan eten in de veronderstelling dat dit ‘normaal vlees’ is, maar in werkelijk is dat halal of koosjer vlees, geproduceerd via onnodig dierenleed.

Vroeger werd weleens gezegd dat Albert Heijn bepaalde dat de meeste Nederlanders op woensdag gehakt zouden eten. Nu draait het erop uit, dat de godsdienst voortaan bepaalt dat heel Nederland aan het halal-vlees moet. Zonder zich daarvan bewust te zijn!

Een overwinning dus voor de perverse godsdienstfanaten. Ik kan en wil het niet anders formuleren. Mogelijk gemaakt door:

* De huichelaars, de systeemhypocrieten van het CDA. Die met ‘geloofsvrijheid’ als smoesje goedkoop mee willen liften op de zogenaamde 'emancipatie' van de moslims.

* De PvdA, vanouds de moslim-omarmende partij, om zoveel mogelijk dom en achtergesteld kiezersvee te lokken.

* De VVD, die uit puur opportunisme (en uit angst voor PVV en SP?) zich dan maar aansluit bij het kennelijke ‘gesundenes Gelaufsempfinden’.

* D66, de eeuwige non-partij onder aanvoering van de slang Pechtold, die nog zijn eigen moeder voor een tientje zou verhuren aan de eerste de beste hoerenloper.

* Ten slotte nog GroenLinks, dat voor een deel tegen de verbodswet stemde. Gelukkig - met dank aan Tofik Dibi - euthanaseert dit partijtje zichzelf, al dan niet onder verdoving.

Het is een treurig landschap, de hedendaagse Haagse politiek. En met name de Eerste Kamer. Terwijl sommige christelijke senatoren Marianne Thieme ervan beschuldigden dat zij – tegen de regels in – inhoudelijk wilde ingaan op de vele bezwaren, denk ik dat vooral die ‘mannen Gods’ zelf de weg behoorlijk kwijt zijn.

Volgens onze constitutie wordt de Senaat, de Eerste Kamer, namelijk niet geacht de inhoud van wetsvoorstellen te beoordelen, maar alleen te letten op de wetstechnische aspecten. Wat dat betreft was er echter weinig mis met het wetsvoorstel van Marianne Thieme. Dat klopt van A tot Z. Wat de Eerste Kamer hier heeft gedaan, is zijn eigen bevoegdheid schaamteloos overschrijden, namelijk door in laatste instantie nog even Tweedekamertje te spelen!

Niet alleen een ongelooflijke blunder.

Wat mij betreft ook reden om onze waardering voor de Eerste Kamer definitief te herzien. Ik ben er hoe dan ook helemaal klaar mee.

Het sprookje van onze Senaat als ‘forum van reflectie en geduldige overweging’ of ‘garantie voor zorgvuldige wetgeving’ is nu wel definitief doorgeprikt. Deze Eerste Kamer wijst een juridisch perfect geconcipieerde wet af, puur op basis van inhoudelijke, politiek-religieus correcte overwegingen, geheel in tegenspraak met haar taak.

Ik wist niet dat ik dit ooit zou gaan zeggen. En ben ook nooit van plan geweest dit te zeggen. En ik hoop het hierna ook nooit meer te hoeven zeggen. Maar vandaag ontkom ik er niet aan het toch maar één keer te zeggen.

Schaf die Eerste Kamer maar af! Liever vandaag dan morgen!

 


Posted: 19:20, 19 June 2012
Comments (2) | Add Comment | Link

Waarom Nederland maar ťťn doelpunt nodig heeft


stand poula a ek
Stel je eens voor dat je 's morgens wakker wordt, de radio aanzet en op het nieuws hoort dat 'voortaan uw theewater zal koken bij 70 graden Celcius, i.p.v. 100 graden, zodat er energie wordt bespaard'.
Zou je het geloven? Of denken aan een verlate 1 aprilgrap?

Aan net zo'n soort verwarring viel ik ten prooi, toen ik hoorde dat 'Nederland met tenminste twee doelpunten verschil moet winnen van Portugal'.

Als we namelijk kijken naar de uitslag van gisteravond, is dat moeilijk te begrijpen (tenzij er voor Rusland en Griekenland andere regels gelden dan voor Portugal en Nederland).

Tsjechië heeft 6 punten, dus is groepswinnaar.

Maar hoe kan het dat Griekenland (4 punten) doorgaat ten koste van Rusland (ook 4 punten)?
Dat terwijl Rusland een beter doelgemiddelde heeft (door de 4-1 tegen Tsjechië).
Maar nee, dan telt... 'alleen het onderlinge resultaat'.

Hoezo
onderling resultaat?
Daar moet je dan toch twee onderlinge wedstrijden voor hebben? Maar alle teams in een poule spelen slechts éénmaal tegen elkaar!

En dus gaat het kennelijk alleen maar om het onderlinge resultaat
van die laatste wedstrijd!
En dat was: één doelpunt voor de Grieken, nul doelpunten voor Rusland. Dus is Griekenland door.

Ondanks het doelsaldo van Rusland (+2) en dat van Griekenland (0). Zie bovenstaande tabel.


Waarom moet - in tegenstelling tot de genoemde regel - Nederland vanavond met
minstens twee doelpunten verschil winnen van Portugal???

Ik dacht steeds dat dit kwam doordat Portugal zijn enige gewonnen wedstrijd (3-2 tegen Denemarken) had gewonnen met één punt verschil. En dat Nederland dit resultaat zou moeten overtreffen (dus twee punten verschil). Maar nu blijkt dat dit er niets mee te maken heeft.


Het doelsaldo van Portugal is tot nu toe 0, dat van Nederland -2; een situatie perfect vergelijkbaar met Rusland versus Griekenland, op het moment dat zij aan hun laatste wedstrijd begonnen.


Volgens mij is het gevolg hiervan dat vanavond het onderlinge resultaat moet tellen tussen Nederland en Portugal in hun laatste wedstrijd. Dus is Nederland door naar de kwartfinale als het wint, ook met één punt verschil!


Ben ik nou zo dom en zij zo slim? Of...?

Wie kan mij uitleggen waar de fout in mijn redenering zit?
Ik ben intussen al flink boven mijn theewater ; -)

Posted: 17:09, 17 June 2012
Comments (4) | Add Comment | Link

Nederlandse politiek wordt weer spannend


catshuis
Heel boeiend, dat 'klappen' van het Catshuisakkoord! Niets om ons zorgen over te maken.
Nu kan het parlement echt aan zet komen, en de dualiteit inhoud krijgen!
Immers, tot er een nieuw kabinet is - na nieuwe verkiezingen - zijn we minstens een halfjaar verder. En zo lang kan er niet worden gewacht met crisismaatregelen. Nu komt het mooi uit dat diverse onderdelen van het akkoord ook al door andere partijen worden nagestreefd. Ze kunnen daar nu dus niet ineens tegen gaan stemmen, uit oppositie-overwegingen. Bovendien is de gedoogconstructie nu ten einde, dus de spanning is eraf (waarmee Wilders zijn belangrijkste troef heeft verspeeld: hij kan het kabinet niet langer gijzelen!) Dit gaat een heel interessante periode worden, met een ware parlementaire dominantie (met wisselende meerderheden).

Wel blijkt nu opnieuw dat populistische partijen die snel hun slag slaan, uiterst kwetsbaar zijn.

Als ik ze allemaal op een rijtje zet: Ouderenpartij, LPF, TON en PVV dan denk ik dat Wilders nog de beste kans had om er iets van te maken. Maar zelfs hij faalt, doordat (naar verluidt) zeker vijf leden van zijn fractie hebben gedreigd met opstappen als hij het akkoord zou accepteren. Lucassen was een brekebeen, en werd nog met veel inspanning en diplomatie door Wilders binnenboord gehouden. Maar het vertrek van Brinkman moet voor anderen een inspiratiebron zijn geweest. Je kunt namelijk gewoon uit de PVV-fractie stappen en toch gewoon Kamerlid blijven (en daarmee ook nog eens extra aandacht op jezelf vestigen).

Overigens denk ik dat Pim Fortuyn (al zal dat nooit meer zijn te bewijzen) nog eerder gestruikeld zou zijn dan Wilders.

Wilders had namelijk veel meer ervaring in de politiek, en kon lessen trekken uit de ondergang van de LPF. En uit het kaltstellen van Verdonk. Hij heeft ook heel veel aandacht besteed aan het 'opvoeden' van zijn politici, door elke zaterdag klasjes te organiseren over het politieke handwerk, in aanloop naar de verkiezingen. Desondanks gaat het ook bij hem mis. Dat kan ook haast niet anders, als je in zo'n korte tijd een partij moet opbouwen. Niet alleen heb je dan onvoldoende structuur, ook krijg je allerlei figuren binnen met verkeerde motieven of onvoldoende politieke en maatschappelijke bagage.
Zulks in tegenstelling tot de SP (die inderdaad in vele opzichten overeenkomsten heeft met de PVV) waar wél sprake was van een langzame, gestage opbouw (vanaf de jaren '70). Dan blijkt dat uiteindelijk de beste krachten komen bovendrijven. Bovendien heeft zo'n partij dan ook allerlei interne mechanismen ontwikkeld om 'losse flodders' die intern verdeeldheid kunnen zaaien, tijdig het zwijgen op te leggen.

Het leuke is, dat in feite nu al de verkiezingsstrijd is begonnen. En dat tijdens deze 'dans om de kiezer' belangrijke besluiten moeten worden genomen. Dat betekent dat zowel regerings- als oppositiepartijen zich verantwoordelijk zullen moeten gaan opstellen, want de kiezer kijkt mee. Risicoloos tegenstemmen puur om een kabinet naar huis te sturen kan niet meer. Nu moet echt alles in de Tweede Kamer worden uitgevochten. Een uiterst interessante politieke configuratie.


Als Mark Rutte dit goed speelt, kan hij weleens uitgroeien tot tweede 'Vader des Vaderlands'. En ook de vanzelfsprekende volgende premier worden.

Posted: 00:32, 23 April 2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Vaarwel mama


uitvaart van onze moeder
Mijn toespraak van vrijdagmiddag, 20 april 2012.

Vorig jaar, precies op deze zelfde plek, bij het overlijden van onze vader, noemde ik mijn broers en mij  “laatbloeiers in leed”. Want langer, veel langer dan veel andere mensen, mochten wij onze beide ouders tot op hoge leeftijd in gezondheid behouden.

Vorige week zaterdag zijn wij dan – bijna op onze oude dag – eindelijk verweesd geraakt. Willem, Roel en Arjan: drie weeskinderen. Het klinkt bijna als de titel van een stuiverroman.

Niks bijzonders dus. We konden het al jaren zien aankomen. En tegelijk ook heel confronterend: want je gaat ineens nadenken over je eigen levensweg. Ik ben nu 61. Hoe waren pa en ma eigenlijk, op mijn leeftijd van nu? Hoe dacht ik toen over hen? En hoeveel jaren heb ik zelf nog te gaan?

Zelf denk ik heel veel na over het leven, dat wil zeggen: over het raadsel van leven en dood. Een trekje dat ik waarschijnlijk van mijn moeder heb meegekregen. Als kind stelde ik onophoudelijk vragen, over het hoe en het waarom van de dingen. Moeder vertelde dan over Jezus en over de hemel.

Toen ik volwassen werd en verhuisde naar een etage in de Tomatenstraat, werd ik gebeld door een ouderling van de Hervormde Kerk. Die privacy-schending mocht destijds nog, via de Gemeentelijke Basisadministratie. Ik heb toen geëist dat mijn lidmaatschap van de kerk ongedaan werd gemaakt.
Best wel heftig, achteraf, als je ouders je met overtuiging hadden laten dopen, om dat zomaar opzij te zetten. Om dat af te wijzen. Het zal haar verdriet hebben gedaan.
Als ik nog ergens in geloof, dan is het wel in de evolutie. Die zien we dagelijks om ons heen.

Een fascinerend proces.

Iedereen in deze zaal, ieder van ons, stelt zich ooit weleens de vraag: “Waar kom ik vandaan? Waarom ben ik zoals ik ben?”
En altijd is het antwoord: je bent het product van twee families! In het geval van onze ouders: de Goutjes en de Lammersjes.

Gelukkig maar eigenlijk. Want ik moet er niet aan denken dat ik alle karaktereigenschappen van één van mijn twee opa’s en oma’s zou hebben meegekregen. Wij zijn dus allemaal ‘mengsels’ – daarom zijn mensen zo leuk.

Ik zal nooit de dag vergeten – ik denk dat ik zes of zeven jaar was – dat de hele klas van de lagere school jaloers op mij was.
Mijn ouders hadden toestemming gevraagd om mij een dag van school te houden. Want er had zich de unieke situatie voorgedaan, dat wij konden meerijden met een collega van mijn vader, van de ANWB, naar Rhenen. Die toestemming werd verleend. Dat was feest!

Naast mijn ouders en opa en oma Gout, had ik nog een tweede familie, weliswaar op afstand, maar niet minder boeiend, in tegendeel.

Soms gingen we daar ook op vakantie, ik herinner mij de Bantuinweg in Rhenen, het huis van opa en oma Lammers. Met daarachter het plantsoen met de molen, waar ik als jochie ronddwaalde. De aalbesstruik naast het huis, waar ik ongeremd van mocht plukken en smullen, tot ik er buikpijn van kreeg.

En oom Gerrit van Tante Truus die ons dan in zijn tweedehands Fiatje 500 of Morris Minor van Rhenen naar Wageningen reed, over de Grebbeberg en langs de Rijndijk. Naar hun schattige witte huisje op de steenfabriek aan de Rijn 4B.
En naar tante Willy en oom Kees in hun nieuwbouwkoophuis in Ede.

En natuurlijk het prachtige oude huis van oom Gerrit en tante Fien op de kop van Rhenen, waar we als kinderen gierend van plezier van de ‘hucht’ af gleden, terwijl onze pa met Gerrit Baars – stevig rokend -  ingewikkelde discussies zat te voeren over de juiste interpretatie van de bijbel.
Het was voor mij een soort andere wereld: die driehoek Rhenen – Wageningen – Ede. Ik voelde me daar als een soort backpacker in Australië. Even helemaal weg uit het soms benauwde Den Haag en Scheveningen.

Onze ma is in haar jeugd heen en weer geslingerd tussen Den Haag en Rhenen. Vaak verhuisd, en soms dus ook ontheemd. Talrijk waren de verhalen over haar eigen jeugd. De crisistijd, de oorlog. En hoe ze als jong meisje werd getroffen door difterie en werd opgenomen in het Haagse Zuidwal-ziekenhuis. Alwaar ze deze ziekte maar ternauwernood overleefde.

Twee families: Gout en Lammers.

Ik ben wel blij met die Lammers-kant. Want die heeft echt iets toegevoegd. Ik herken dat niet alleen bij mijzelf, maar ook bij mijn broers.
Zoals het ‘bourgondische’ bij mijn broer Willem die, niet voor niets, is vernoemd naar oom Wim, het jongere broertje van onze ma.
En ik zie het ook bij mijn jongste broer Roel: die impulsiviteit van opa Lammers. Maar ik zie het zelfs bij zijn zonen Raymon en Thomas, dat die vecht-energie gekoppeld is aan een streven naar rechtvaardigheid.

Zo was onze mama ook. Recht uit het hart. Bescheiden, maar vol emotie. Doorgaans op de achtergrond. Maar als het echt ergens om ging, trad ze krachtig naar voren met haar eigen – niet mis te verstane – mening. En dan moest zelfs pa inbinden.

Mama, je was een geweldige moeder.
Je hebt me altijd beschermd en gekoesterd.

Je trad in het voetspoor van jouw eigen moeder, die altijd de vrede wist te bewaren en haar kinderen beschermde tegenover een – eufemistisch gezegd – dwingelandige echtgenoot. En die haar eigen levensgeluk daaraan opofferde.
In ons gezin was het minder ernstig gesteld, maar toch heb jij altijd die bemiddelende rol gespeeld. Steeds stond jij er ferm tussen, wanneer ik als puber weer eens een clash had met pa.

Jouw afscheid van het leven maakt de cirkel rond. Nu ik aan jouw bed stond in het verpleeghuis. Precies zo stond jij aan mijn bed, toen ik ziek was als kind.
Ik was nogal vaak ziek. Had de mazelen, de bof, rode hond en griep. Al die ‘warme kinderziektes’ met hoge koorts. Ik mocht dan overdag in het opklapbed in de huiskamer liggen, het liefdesbed van jou en papa, waarin ik was verwekt. Je sprak me lieve woordjes toe en legde telkens een nieuw koud washandje op mijn voorhoofd. Dit alles in het vertrouwen dat ik die ziekte zou overwinnen en zou opgroeien tot een gezonde man. Hetgeen ook is gebeurd.

Maar nu, nu was het ineens andersom. En lag jij erbij als een bijna dood vogeltje, happend naar adem.

Nu mocht ik jou troostende woordjes toespreken en een koud washandje op je voorhoofd leggen. Dit alles met de zekerheid dat jij die ziekte niet meer zou overwinnen, en op weg was naar het einde.

Nu nog Wheels van de Shadows, waar jij zo graag naar luisterde. En dan…

Deze bijeenkomst werd ingeleid door vogeltjesgeluiden. En we gaan hier straks weg, ook met vogeltjesgeluiden. Omdat jij zo heel veel van vogeltjes hield.

Vaarwel mama!


Posted: 01:59, 20 April 2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Busramp schoolkinderen door systeemfout tunnel


busongeluk zwitserland, busramp, tunnelramp
Gisteren werden we opgeschrikt door het rampzalige ongeval van de bus met schoolkinderen in een Zwitserse tunnel, die terugkeerden van een ski-schoolvakantie.

Ik voel mee met het verdriet van de ouders, de broertjes en zusjes en andere nabestaanden. En tegelijk voel ik me ontzettend boos, omdat die tientallen doden en gewonden er niet hadden hoeven zijn. Ze zijn er slechts door onbenul, onkunde en ondoordachtzaamheid.

Het onderzoek naar de precieze oorzaak is begonnen, en dat zal nog wel even duren. Wat de rol is geweest van de twee chauffeurs zal alleen uit afgeleide gegevens kunnen worden ingeschat, want beiden waren op slag dood. Ook zal het wrak worden onderzocht op de mogelijkheid van een technisch gebrek als oorzaak. Het maakt allemaal niet zoveel uit. Mijn boosheid komt eruit voort, dat dit ongeluk ook had kunnen gebeuren zonder zoveel slachtoffers te maken. Zoveel overbodige slachtoffers! [Update: vandaag, donderdag, kwam het bericht dat kinderen die het ongeluk hadden overleefd, verteld hebben dat kort voor de crash iemand naar voren was gelopen met een cd of dvd, om die te laten afspelen.]

Logisch dat er in het nieuws - op radio, tv en internet- wordt gespeculeerd over hoe dit nu toch kon gebeuren? Immers, het was een moderne bus van een bedrijf met een goede reputatie. De chauffeurs hadden
voorafgaand aan het vertrek een dag lang gerust. Alle kinderen zaten in de gordels. En de tunnel? Die was ook redelijk nieuw, opgeleverd in 1999, en in 2005 nog geïnspecteerd en gekeurd op veiligheid. Bovendien ging het hier om gescheiden tunnelbuizen, dus eenrichtingsverkeer, géén tegenliggers! Hoe veiliger wil je het nog hebben?

Ik kan natuurlijk iets hebben gemist, maar ik heb nog nergens gezien of gehoord of gelezen, wat de werkelijke oorzaak is, waarom dit ongeluk zoveel slachtoffers heeft geëist. Daarom zal ik het u maar vertellen. Denk even met mij mee. En kijk dan eerst naar dit korte filmpje.



Deze animatie (deels gebaseerd op vermoedens) lijkt grotendeels wel correct. Je kunt nog twisten over afmetingen, snelheid en de precieze plek waar de bus voor het eerst de tunnelwand raakte. Nader onderzoek zal dit misschien uitwijzen. Hoofdzaak is echter dat de bus - door welke oorzaak dan ook - in onbalans is geraakt, is gaan slingeren en uiteindelijk op een betonnen muur is gebotst.

In het volgende filmpje is de schade aan de bus de zien. Deze is consistent met de verwoestende impact van de botsing met de betonnen hoek aan het eind van de 'noodstrook'. Alleen degenen die achterin de bus zaten, hadden een kans op overleven.



Tunnels zijn sowieso de meest risicovolle onderdelen van het wegenstelsel. Een tunnel binnenrijden is een beetje vergelijkbaar met het maken van een parachutesprong. Je weet dat het meestal goed afloopt, maar toch denk je: 'Liever niet'. Sommige automobilisten lijden zelfs aan het fenomeen 'tunnelangst', waar psychotherapeuten dan weer een fijne boterham aan verdienen.

Zelf ben ik niet zo bang voor tunnels, maar ik merk wel dat ik extra alert ben als ik er eentje binnenrijd. Ik zet m'n koplampen aan, zet de muziek wat zachter, ga wat langzamer rijden en kies de meest rechtse rijstrook. Ook houd ik wat meer afstand tot mijn voorganger en blijf ik heel geconcentreerd opletten. Want zo'n tunnel van asfalt en beton levert, zoals dat in hulpverleners-vakjargon heet, een hoge 'gevaarzetting' op. Bij een 'normale' kettingbotsing, een brand of een ander onheil, stap je je auto uit en spring je het weiland in, of desnoods in een sloot. In een tunnel kan dat niet. Je zit aan alle kanten gevangen in... een buis.

Maak die 'buis' dan zo veilig mogelijk, zou je denken.
Gescheiden tunnelbuizen voor tegengestelde richtingen is al een hele verbetering. Zodat je niet met tegenliggers in aanraking kunt komen. Eénrichtingsverkeer was het beste idee voor tunnelveiligheid ooit.

Dit alles gezegd hebbend... nu moet het hoge woord er maar uit.

Welke idioten hebben deze Zwitserse - Big Fail - tunnel bedacht?
Wie waren er allemaal betrokken in dit complot om onschuldige schoolkinderen en hun begeleiders de dood in te jagen?
Of was het alleen maar onbenul, onkunde en ondoordachtzaamheid?

Want wie bedenkt er nou zoiets, om een 'noodstrook' aan te leggen (waarvoor of voor wie trouwens, voor pech-gevallen?) die eindigt in een - letterlijk - levensgevaarlijk obstakel.?

Ik heb er - uit de vrije hand - even een tekeningetje van gemaakt, gebaseerd op de beelden die wij allemaal via de media binnenkregen:


busramp, noodstrook
Plaatje [1] laat de bestaande situatie zien. De pijl geeft - in alle plaatjes - de rijrichting aan. Let erop hoe aan het eind van dit 'noodvak' die betonnen wand staat van ca. 2 meter breed.

Plaatje [2] zou de ideale oplossing zijn als er van tweezijdig (tegengesteld) verkeer sprake was. De geleidelijk afbuigende wanden zouden dan een frontale botsing van beide rijrichtingen kunnen voorkomen.


Plaatje [3] toont de situatie zoals die had moeten zijn, in de 'moderne' tunnel die gisteren tot 'tunnel des doods' werd. Aan de onderkant van het plaatje een haakse hoek (immers: eenrichtingsverkeer, dus geen gevaarzetting) en aan de bovenkant een geleidelijke overgang in plaats van een haakse hoek, waartegen je je te pletter kunt rijden.


Paradox


Het zal wel behoren tot de 'requirements' van tunnelbouw, om om de zoveel 100m een z.g. 'noodstrook' aan te leggen. Heb nog nooit gehoord van een noodstrook die ooit is gebruikt. Het zal je maar overkomen dat je een klapband krijgt, net tussen twee noodstroken in, wat dan?

Zijn die 'noodstroken' niet gewoon een bedenksel van de tunnelbouwers, om extra business (lees: geld) te vangen?

In ieder geval kunnen we nu vaststellen dat de aanwezigheid van zo'n 'noodstrook', bedoeld voor de veiligheid, juist de
oorzaak is geweest van het grote aantal dodelijke en zwaargewonde slachtoffers. Een zeer onaangename paradox!

Hoeveel boerenverstand, oftewel
common sense, heb je nodig om te beseffen dat je in een dwangbuis als een tunnel geen belemmeringen, geen obstakels moet opwerpen die (letterlijk) 90 graden haaks staan op de rijrichting?

Als die tunnel was gebouwd volgens plaatje 3, dan was de slingerende bus in het ergste geval langs die wand geschuurd en (mogelijk op z'n kant) tot stilstand gekomen. Met als gevolg enkele been- en armbreuken, maar vooral builen en schrammen. Nu werd het een frontale botsing, met het noodlottige gevolg zoals wij dat nu kennen.


Wie zijn hiervoor verantwoordelijk?

De Zwitserse staat? Het desbetreffende kanton of de gemeente? De projectontwikkelaar? Het architectenbureau dat de tunnel ontwierp?
Nog een vraagje: stelt de Europese Unie op het punt van tunnelveiligheid andere veiligheidseisen dan Zwitserland? Aangezien ook zes Nederlandse kinderen zijn omgekomen, denk ik dat Kamervragen nu wel op hun plaats zijn.

Eerlijk gezegd denk ik dat hier het simpele boerenverstand het onderspit heeft gedolven.



Posted: 22:05, 15 March 2012
Comments (4) | Add Comment | Link

Keizerin Jacobi


column over lutz jacobi

Zag ik Lutz Jacobi vooral als een gek wijf, een cultfiguur en een kansloze kandidaat... misschien moet ik dat oordeel toch enigszins gaan bijstellen. Ze heeft een prominente historische voorganger.

Afgelopen woensdag volgde ik op Politiek24 het liveverslag van de eerste beauty contest van de vijf kanshebbers op de titel 'PvdA-leider'. Jacobi trok behoorlijk van leer, maar maakte ook nogal een blunder. Over mogelijke bezuinigingen sprak ze ineens over de missie in Kunduz 'waaraan we miljarden kwijt zijn'. Gespreksleider Frènk van der Linden reageerde met: 'Nou, dan heeft u wel een heel erg vreemde zakjapanner'.

Maar gisteravond zat ze bij Pauw en Witteman en toonde zich ontspannen en op haar gemak.
Maar wel vol vuur.
Zelfs Telegraaf hoofdredacteur Sjuul Paradijs, ook aan tafel, loofde haar kandidatuur (waarbij ik nog wat twijfel of hij
dat niet ironisch bedoelde).
Ze bleef gemakkelijk overeind, ook met de nodige humor. Kreeg ook de lachers op haar hand. Jolande
Sap zat er wat verloren bij.

En eerlijk gezegd... Lutz begon al een beetje mijn sympathie te winnen. Doordat ze namelijk - hoewel
wat hoekig, ruw en baldadig - helemaal zichzelf bleef. Hier dus eens niet iemand die dit voor eigen eer doet, maar echt recht vanuit het hart, zonder mooipraterij. Heel authentiek. Feitelijk een soort vrouwelijke evenknie van Hans Spekman, qua 'gewoonheid' (waar dit bij Spekman toch enigszins een ingestudeerde pose lijkt, bij haar is dat absoluut niet zo).

Ik kan mij zo voorstellen dat zij zich op het laatste moment in de strijd heeft gegooid vanuit de gedachte: "OK, ik ben wel de underdog maar so what, ik heb een goed verhaal dus ik ga er gewoon voor!" - met die Friese nuchterheid. Bovendien, Angela Merkel is ook moeders mooiste niet.
Het zou best eens kunnen dat dit een vonk doet overslaan. Bij het volk, en vervolgens bij de
PvdA-leden. Of andersom.

Eerstkomende test wordt misschien hoe zij de eerste ontmoeting met Rutger Castricum overleeft. Als zij hem goed weet aan te pakken, stijgt haar populariteit meteen met 20 of 30% (want heel veel mensen ergeren zich aan de zuigende nepjournalistiek van PowNieuws).
Haar antwoord op de vraag van Powned-verslaggever Jan Roos vond ik al hoopgevend, namelijk de
vraag: "Waarom zou u het moeten worden?"  - Antwoord: "Omdat ik Lutz Jacobi ben!"
Ook begin ik me er al stiekem op te verheugen om haar (na een klein beetje mediatraining) met
Wilders in debat te zien. Dat kan echt vuurwerk op gaan leveren. Zij laat zich namelijk niet zomaar als 'schoothondje' wegzetten, dit is een vechtwijf!

Diederik Samson en Ronald Plasterk hebben ieder hun kwaliteiten (vooral intellectueel), maar zijn toch vooral berekenend en diplomatiek, en dus (te) voorzichtig. Oftewel: te 'grijs'. Mooie volzinnen, maar zonder echte energie. Het 'rode hart' ontbreekt (en volgens mij is dat precies waar men in die partij nu naar snakt).

In ieder geval vind ik Jacobi al tienmaal sterker dan het verwende zondagskindje Albayrak, een door de partij-elite omhooggetilde nietsnut. Eerder bij P&W bleef ze volhouden dat haar vrouw-zijn en haar Turkse afkomst niets te betekenen hadden, terwijl iedereen ziet dat ze juist op basis van deze 'kwaliteiten' door haar achterban naar voren werd geschoven.

Beetje gewaagd misschien, maar ik zie een soort lijn in deze opeenvolgende succesformules: Fortuyn - Roemer - Jacobi.

*  Fortuyn: rebels, intellectueel, openbaar homo, gesoigneerd.
*  Roemer: slim, gewiekst, vrolijke schoolmeester
*  Jacobi: ruig, ongepolijst, vechtersmentaliteit

Maar alle drie absoluut authentiek, met een sterke politieke wil, een drive, een visie en een niets en niemand ontziende vechtlust. En dat is precies wat nodig is om de harten van kiezers te openen. De vele kiezers die het zat zijn om naar 'mooie praatjes' te luisteren waar toch niets van terechtkomt.

De underdog Jacobi zou weleens de Deus ex Machina van de PvdA kunnen worden.

Herinnert de oudere lezer zich misschien nog de tv-serie van vroeger 'I Claudius'?
Daar moest ik gisteravond aan denken.
Een vriend wees mij erop dat de rol van Claudius, die door zijn voorgewende onhandigheid nogal eens werd onderschat en het uiteindelijk zelfs tot keizer bracht, werd gespeeld door de acteur Derek... Jacobi.

UPDATE ZATERDAG 3 MAART

Geheel in lijn met bovenstaande column kwam De Wereld Draait Door gisteravond met een weergaloze sketch, waarin Lutz Jacobi Rutger op hilarische wijze aanpakt:

(Klik hier of op de afbeelding)

jacobi vs rutger, je mist meer dan je ziet, dwdd, rutger delft onderspit


Posted: 20:24, 2 March 2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Het 'finest hour' van Marianne Thieme


marianne thieme

Een interessant debat in de Tweede Kamer, afgelopen woensdag, over een verbod op het onverdoofd ritueel slachten. Of zoals Dion Graus het noemt: onverdoofd ritueel martelen. Het debat liep uit tot tot half vier op donderdagochtend, maar ik heb mij geen moment verveeld.

Enkele uren later kwam de uitspraak van de Amsterdamse rechtbank, waarbij Geert Wilders op alle punten van de aanklacht werd vrijgesproken.
Twee hoogtepunten op één dag, in dit parlementaire jaar, die beide te maken hebben met het hoofdstuk godsdienstvrijheid. Waaruit blijkt dat er mogelijk een verschuiving gaande is in onze politieke en maatschappelijke mores, ja wellicht zelfs in ons culturele bewustzijn.

We moeten ver terug in onze parlementaire geschiedenis om een dergelijk hoogoplopend ethisch debat te vinden. Ik denk dan aan de besluitvorming in 1980 rond de olieboycot tegen Zuid-Afrika, waarin CDA’er Jan Nico Scholten een hoofdrol speelde (en zijn zin kreeg).
Nu was die hoofdrol weggelegd voor Marianne Thieme, indienster van het initiatief-wetsvoorstel, die haar finest hour mocht beleven in ‘Vak K’, de plaats waar normaal het kabinet zetelt. Diep in de nacht wist zij – fris en alert als een onverdoofd hoentje – alle vragen, opmerkingen en bedenkingen van haar collega’s eloquent te pareren.

Monsterverbond

Er is de afgelopen dagen al veel aandacht besteed aan dit wetsontwerp, mede ook door de hoorzitting van vorige week, waarbij zelfs een Engelse professor naar Den Haag werd gehaald om te getuigen dat de Vrijheid van Godsdienst al sinds de 17e eeuw een Nederlandse uitvinding was, die nu dreigt te worden afgeschaft. Grote woorden.

Wat vooral opvalt, is dat in ons multiculturele moeras nu een monsterverbond is ontstaan tussen joden en moslims; twee bevolkingsgroepen die doorgaans met elkaar op voet van oorlog staan. Vanwaar die plotselinge cohesie? Simpel: beide geloofsgemeenschappen zitten ineens in hetzelfde schuitje onder het motto ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’. Want de joden willen kosjer blijven slachten en de moslims halal. Wat op hetzelfde neerkomt: onbedwelmd.

Vooral de joodse gemeenschap heeft – voorafgaand aan het Kamerdebat – intensief gelobbyed. Waarbij de emoties soms zó hoog opliepen dat zelfs suggestieve verwijzingen naar WO II niet werden geschuwd (‘Ook de Nazi’s begonnen met een verbod op de rituele slacht, daarna kwamen wij aan de beurt’).
Hoewel de meeste Nederlanders (half- of ongelovigen en ‘ietsisten’) over deze kwestie hun schouders zullen ophalen, lijkt het toch zeker een belangrijk beslissingsmoment, dat achteraf weleens een waterscheiding zou kunnen blijken in onze rijke politiek-religieuze historie.

De zaak is nogal uniek, omdat er bij de voorstanders van het verbod geen sprake is van antisemitisme of jodenhaat, noch van anti-islamgevoelens. Het gaat hen uitsluitend om het dierenwelzijn, en daarmee om een volgende, logische stap in de ontwikkeling van onze beschaving. Daardoor was het ook interessant om te zien welk standpunt de PVV zou innemen. Deze partij, althans haar leider, staat erom bekend de staat Israël en het jodendom een warm hart toe te dragen. Zou Wilders nu zwichten voor de krachtige joodse lobby?

Natuurlijk niet. Hij zou zichzelf tot in lengte van dagen ongeloofwaardig maken, door deze ‘rituele mishandeling’ bij de moslims te verbieden en bij de joden wél goed te keuren. De ‘zie-je-wels’ zouden niet van de lucht zijn.
Maar los daarvan bleek PVV-woordvoerder Graus het partijstandpunt vanuit zijn tenen te verkondigen. Welbespraakt, scherp, onthutsend en soms beledigend als Wilders zelf, maar steeds volledig to-the-point. Emotioneel, recht uit het hart en toch volstrekt geloofwaardig. Samen met Marianne Thieme zette hij het punt waarom het gaat als een betonblok neer. Probeer dat maar eens te weerleggen.

Dooie mus

Van enig tegenspel was dan ook nauwelijks sprake. Zoals verwacht wezen het CDA en de kleine christelijke fracties het wetsvoorstel af en spraken de overige partijen hun steun uit. Zeker nadat D66 met een amendement was gekomen waarin uiteindelijk ook de Partij voor de Dieren zich kon vinden. Dit behelst een ‘uitweg’ waarin de geloofsgemeenschappen de kans krijgen een nieuwe methode van (onverdoofd) ritueel slachten te bedenken, die mag worden toegepast mits zij wetenschappelijk kunnen aantonen dat die manier van slachten minder, of hoogstens evenveel leed, stress en pijn toebrengt als het reguliere slachtproces.

Een ‘dooie mus’, zoals door voor- en tegenstanders werd opgemerkt. Want een dergelijke slachtmethode, die zich qua dierenwelzijn kan meten met de huidige seculiere praktijk, is menselijkerwijs gesproken ondenkbaar. Daarom kon Marianne Thieme hier ook makkelijk mee akkoord gaan. "Het is niet meer dan een explicitering van wat in het wetsvoorstel zelf al impliciet is opgenomen," zei ze terecht. Dit amendement lijkt dus vooral een – overigens consequente – poging om ervoor te zorgen dat de nieuwe wet juridisch staande kan blijven wanneer deze later op een hoger (Europees) niveau zou worden getoetst.
De gelovigen daarentegen zouden dit amendement kunnen aangrijpen om ons voor eens en altijd te overtuigen van zowel de juistheid van hun opvatting als van het bestaan van een Jahweh, Allah of God. Door namelijk massaal aan het bidden te slaan en te hopen op een Deus ex machina die de gezochte diervriendelijke rituele onverdoofde slachtmethode alsnog komt aanreiken.

45 seconden dierenleed is wel OK

Maar het geloof bleek niet zo sterk dat men hierop durft te vertrouwen. En daarom kwamen de christelijke partijen, onder aanvoering van CDA-woordvoerder Henk Jan Ormel, met een eigen amendement.

Dit komt erop neer dat het slachtdier binnen 45 seconden na het toebrengen van de (onverdoofde) halssnede het bewustzijn moet hebben verloren. Tijdens elke slacht zou een dierenarts aanwezig moeten zijn om dit te controleren. En om – als hij vaststelt dat er na 45 seconden nog bewustzijn is – alsnog een verdoving aan te brengen.

Je vraagt je af hoe een geacht Kamerlid van een gerespecteerde partij het in zijn hoofd haalt om zo’n kansloos voorstel te presenteren. De respons op Ormels voorstel was natuurlijk vernietigend. Ten eerste: hoe komt hij aan die 45 seconden? Hoe arbitrair is dat wel niet? Een kip de keel afsnijden levert vermoedelijk binnen enkele seconden al bewustzijnsverlies op. Maar bij een volwassen rund kan het tot wel vijf, zes of zelfs zeven minuten duren.

Vervolgens een praktijkbezwaar: hoe ga je het regelen dat er in elk slachthuis continu een dierenarts aanwezig is? Had meneer Ormel al nagedacht over de kosten daarvan?
En dan nog: hoe stelt de dierenarts het moment van bewustzijnsverlies vast tijdens het pandemonium van zo’n bloedbad? In een MRI-scanapparaat word je immers verondersteld heel stil te blijven liggen om een enigszins betrouwbaar plaatje van de hersenactiviteit te krijgen. Of hoe wil je de oogreflex beoordelen bij een dier dat in blinde paniek alle kanten op stuitert?

Slotvraag: hoe gaat zo’n dierenarts na die 45 seconden interveniëren met het alsnog aanbrengen van een verdoving? Bij een stervend dier dat zich bewust is van wat er gaande is en zich nog hevig verzet. Een massa van 800 à 1000 kilo, spartelend, oncontroleerbaar bewegend, kokhalzend, bloed in het rond spuitend. Ga daar als dierendokter maar eens een verdovingsspuitje aan geven. Dat wordt een soort Jackass-excercitie.

Zwart-wit

Kortom: een amendement dat niet serieus kan worden genomen. Dat bleek ook al uit de weinig gepassioneerde, bijna plichtmatige manier waarop het werd verdedigd. Het geeft ook geen pas om te gaan afmeten voor welke duur een dier mag lijden aan zijn doodsstrijd. En om mevrouw Van Veldhuizen van D66 te citeren: ‘Het moet voor een dier niet uitmaken welk geloof zijn slachter heeft.’

Ook de twee andere argumenten die door de ‘ritueelverdedigers’ werden aangedragen sneden weinig hout. ‘Wij gaan wel vaker slecht met dieren om’, probeerde Ormel nog. Tja, dat moet hij nodig zeggen. Het CDA is bij uitstek de partij die al decennialang ruim baan heeft gegeven aan de bio-industrie.
Ten slotte: ‘In de schepping staat de mens immers boven het dier’. Ja, dat is ook een leuke. Waarbij wordt miskend dat de mens ook gewoon een dier is, met – toegegeven – wel heel bijzondere eigenschappen. Zoals de kunst om dit soort redeneringen te bedenken.

Als je alle argumenten en tegenargumenten op een rijtje zet, blijft er maar één gevolgtrekking staande. Over het dierenleed bij de onverdoofde rituele slacht zijn compromissen gewoon uitgesloten. Serieus filosoferen over de duur van het lijden, over de deskundigheid van de slachter, over alternatieve methoden, over dierenartsen als ‘oppassers’ en ‘naverdovers’, over de minderwaardigheid van het dier versus de mens als Kroon van de Schepping... het brengt ons geen steek verder en kan in het beste geval misschien nog inspireren tot hilarische cabaretteksten.
De slacht als exponent van ons omgaan met dierenwelzijn kent maar twee keuzes: zwart of wit. Goed of fout. En dus: voor of tegen het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren. Er is geen tussenweg.

Mutilatie onder bedwelming

Daarnaast moeten wij ons afvragen hoe ‘diep’ die weerzin tegen de bedwelming tijdens het slachten nu eigenlijk zit. Zelf beweren joden en moslims dat de rituele slacht onderdeel is van de door hun religie voorgeschreven ‘zorgvuldige omgang met het dier’. Die regel stamt echter van duizenden jaren geleden, toen er nog geen verdovingstechniek bestond. Deze gelovigen zijn bovendien nogal inconsequent. Immers bij dat andere ritueel, waar bij kleine jongetjes een deel van de voorhuid van de penis wordt weggesneden, wordt er wél verdoving toegepast. Dan gaat men juist wel met de moderniteit mee. Net zoals in sommige moslimlanden bij wijze van straf een dief nog steeds zijn hand wordt ontnomen, zoals in Saoedi-Arabië. Niet meer door onverdoofd afhakken, maar door een keurige operatie in het ziekenhuis, waarbij het boosaardig bevonden lichaamsdeel wordt geamputeerd, onder algehele anesthesie.

Bij de besnijdenis en de amputatie hebben deze gelovigen dus vrij gemakkelijk het ‘bedwelmverbod’ van hun eigen opperwezen genegeerd. Terwijl beide ingrepen – hoe wreed en barbaars ook – aanzienlijk minder ver gaan dan het onverdoofd doden door het afsnijden van de keel.
Hieruit valt maar één conclusie te trekken.
Kinderen en dieven mogen bij een invasieve fysieke ingreep tegen pijn, leed en stress worden beschermd, dieren niet. Anders gezegd: voor de mens wordt het goddelijke verbod overboord gegooid, maar de dieren zullen moeten blijven lijden.

Het lijkt er alleszins op dat het hier een offerritueel betreft. Waarbij de zonde van het overtreden van het verdovingsverbod bij de mens moet worden gecompenseerd door het dier te laten lijden, waar dat lijden makkelijk vermijdbaar en dus volstrekt onnodig is.

Men zegt het niet hardop, maar het is zo duidelijk als een slagersmes: hier wordt op een bijna perverse manier het lijden van dieren bewust nagestreefd.
Aanhangers van beide betrokken godsdiensten die zich in deze tijd nog met stampij verzetten tegen verdoofde rituele slacht, zouden een poosje ter observatie naar het Pieter Baancentrum moeten.

[Update dinsdag 28 juni]:

Vanmiddag heeft de Tweede Kamer hoofdelijk gestemd. Eerst over de ingediende amendementen. Het amendement van mevrouw Van Veldhoven (D66) werd aangenomen met 79 stemmen voor en 67 stemmen tegen. Het amendement van de heer Ormel (CDA) werd verworpen met 120 tegen 26 stemmen. 
Daarna werd over het wetsvoorstel (incl. het aangenomen amendement) gestemd. Het werd aangenomen met 116 stemmen voor en 30 tegen.

Daarnaast werden nog drie moties aangenomen, die tijdens het debat waren ingediend:

* een motie van Van Gerwen (SP) om het kantelapparaat dat bij de rituele slacht wordt gebruikt te verbieden;
* een motie van Marianne Thieme over een Plan van aanpak voor dierenwelzijn;
* een motie om ongewone voorvallen verplicht te melden (met algemene stemmen aanvaard).

Marianne Thieme mag over een tijdje haar wetsontwerp in de Eerste Kamer gaan verdedigen.

Wilt u het Kamerdebat (of delen ervan) terugkijken, klik dan hier.

henk jan ormel

Let op: op het balkje onder het scherm staan verticale streepjes. U kunt de cursor naar elk streepje slepen, dan ziet u welke spreker vanaf dat moment aan het woord is. Klik daarop als u die spreker wilt zien.

 
 


Posted: 10:39, 27 June 2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Vaarwel papa

 

Mijn weblog-stukjes kenmerken zich nogal eens door verontwaardiging. Of door boosheid. Over onrecht, misstanden, bureaucratie. Over machten die ons leven proberen te beheersen of te vergallen. Ik spoor mijn lezers dan soms aan zich daar - met mij - tegen te verzetten. Om de strijdbijl op te nemen. Het niet langer te pikken!

Vandaag een heel ander stukje. Waarin verdriet de plaats inneemt van boosheid of verontwaardiging. Omdat het hier gaat om een macht die geen verzet toelaat. Die iedere strijdbijl tot plastic kinderspeelgoed reduceert. Die het niets uitmaakt of wij het pikken of niet. Een macht bovendien zonder enige intentie, laat staan een kwaadaardige. Een macht tegen wie we het uiteindelijk allemaal zullen moeten afleggen.

De dood.

Wij kunnen onszelf gelukkig prijzen, mijn twee broers en ik, dat we onze beide ouders tot op zo hoge leeftijd hebben mogen behouden. Dat is niet voor iedereen weggelegd. En ook nog steeds bij elkaar, dus zonder echtscheiding, al was het een enkele keer kantje boord. We zijn verwend geweest, mijn broers en ik.

Afgezien van de dood van onze opa's en oma's - inmiddels in een ver verleden - zijn wij laatbloeiers in leed. Allerlei begrafenissen meegemaakt - wie niet? - maar dan steeds van anderen, iets verder weg. Een goede kennis, een collega, een oom of een neef. Maar nog nooit een geliefde van heel dichtbij, zoals een partner, een broer, of een van je ouders.

Daarnaast hebben we het geluk gehad dat er nog nooit een dichtbije naaste 'op slag' is weggenomen, door bijvoorbeeld een ongeval of andere catastrofe, waarbij zelfs afscheid nemen niet meer mogelijk is. Nee, wij beleefden het uitzonderlijke privilege dat de rampspoed die onvermijdelijk is, op kousevoeten naderbij kwam. Zonder ons te laten schrikken.

Vier jaar geleden gebeurde er iets onvoorziens in het hoofd van mijn vader, dat onomkeerbaar bleek. Artsen noemden het een 'delier', gevolgd door verschijnselen 'met een karakter van Parkinson'. Na een korte ziekenhuisopname kwam hij in het verpleeghuis. Daar is hij sindsdien gebleven.

Moeder bleef alleen thuis achter, maar leed al enige tijd aan Alzheimer. Dat ging een hele tijd goed. Ze kreeg thuishulp van de zorginstelling, driemaal per dag. En bleef goed bij de tijd, maar ging wel steeds vaker dingen herhalen. Mijn broers en ik wisselden elkaar af om met haar onze vader te bezoeken. Als ik haar dan in de auto had, was het telkens hetzelfde verhaal. "Ik geloof dat het niet goed gaat met papa, hoor! Nee, ik denk dat dat niet meer goed komt met hem." Elke keer opnieuw.

Zodat je denkt: "Mens, vertel nou eens wat anders."
Maar tegelijk weet je ook dat ze er niks aan kan doen. Dus probeerde ik het maar te gaan zien als een soort meditatie. Die immers ook is gebaseerd op herhaling. Net als die kale Hara Krishna's uit de jaren '70 die over straat liepen met de slogan "Hare, hare hare Krishna, hare hare hare, hare hare Krishna" - enz., enz. Dus, wie is er nou eigenlijk 'gek'?

Om een lang verhaal kort te maken: een jaar later moest ook onze moeder naar het verpleeghuis, omdat alleen thuis zijn te gevaarlijk was geworden. In die nieuwe omgeving – door haar zelf ‘een soort hotel’ genoemd – is zij tamelijk snel en boven verwachting geïntegreerd. Ze leefde daar zodanig op dat het even leek alsof meneer Alzheimer pas op de plaats had gemaakt. Uiteraard was dit helaas van tijdelijke aard. Een voordeel was dat onze pa en ma in hetzelfde verpleeghuis konden worden opgenomen, zodat zij elkaar dagelijks konden zien.

Sindsdien hebben wij alle verjaardagen in het restaurant van het verpleeghuis gevierd, waarbij de familie als vanouds bij elkaar kwam. En bijna twee jaar geleden, de 60-jarige bruiloft, met bezoek van de burgemeester. Papa kon toen - met een klein beetje hulp - de felicitatiekaarten nog hardop voorlezen.

Maar bijna vier jaar in een rolstoel met een veiligheidsgordel rond zijn middel, dat was niks voor een man als mijn vader. Een man die zo beweeglijk en actief was en zo sportief. Zo flink en zo extravert. Hardlopen, zwemmen, fietsen, tafeltennissen, countrydansen. Ongeduldig, altijd op pad. Ongedurig ook, soms impulsief. Maar dan ook altijd weer die droge humor. Die kwinkslag waarmee hij wist te ontroeren, waardoor ook de verpleegsters soms in verlegenheid werden gebracht.

Mijn leven met mijn vader laat zich indelen in drie fasen, drie perioden. Alle drie staan ze mij helder voor de geest.

Periode 1. Als kleutertje op het kinderzitje aan het stuur van zijn fiets. Papa reed, ik werd gereden. Maar ik voelde me alsof ik een vliegtuig bestuurde.

Ik was toen nog niet zijn oudste zoon, maar zijn enige zoon. Alleen wij waren er, en dan, ietwat verderop, ook mama. Maar wij hadden samen een soort verbond. Als de twee mannen in het gezin. Zaterdags dwaalden we over de grote Haagse markt waar we de geur van versgebrande noten opsnoven en keken naar Jan de Bloemenman, die vanuit zijn vrachtwagen twee, nee drie bossen chrysanten verkocht - en dan doe ik er deze fraaie plant ook nog bij! - voor geen 25 gulden, voor geen twintig gulden, voor geen 15 gulden, Nee geef maar een tientje! En dan mocht ik tien tweedehands Donald-Duckjes uitzoeken voor 5 cent per stuk.

Mijn vader was ook een beetje ondeugend. En dat vond ik leuk.
Terugfietsend naar huis fluisterde hij dan in mijn oor: "Lust jij misschien een patatje?"
Wetend dat moeder de vrouw thuis aan het koken was en dus bepaald niet tevreden met zulk uitbundig hedonisme. Maar dat bleef een geheimpje, tussen mijn vader en mij. En wat heb ik toch veel geleerd van mijn vader, in die tijd. Mijn vader, hij was mijn grote held.

Periode twee was minder florissant. Dat was nadat mijn twee jongere broers geboren waren. Ik noem dat onze 'vechtperiode'. Oftewel mijn puberteit. Tweede helft van de jaren '60. Provo, Kabouters, Vietnam-protest. De Beatles, Rolling Stones en Bob Dylan. Ik bevangen door de tijdgeest, hij er dwars tegenin.

Die spanning is zelfs blijven bestaan tot bijna mijn dertigste levensjaar. We zijn in deze fase vaak met elkaar in conflict geweest, met soms harde verbale confrontaties. Uiteindelijk hebben wij vrede gesloten, in een goed gesprek tussen twee volwassen mannen. Ik toen 30, hij 55.

Pas in de derde en laatste fase van ons gezamenlijke verblijf in dit leven, begon ik wat meer inzicht te krijgen in de beweegredenen en gevoelens van mijn vader. En kon ik ook inzicht krijgen in de frustraties die hem parten hadden gespeeld – vanuit zijn eigen opvoeding, maar vooral vanuit zijn werk. En inzicht leidt tot begrip. Naarmate ik zelf ouder werd, kon ik, nee moest ik wel, het oordeel over mijn ouders bijstellen. Ze hebben het altijd goed bedoeld, en zelfs – met de middelen die zij hadden – ook best wel goed gedaan. Zelf ouder worden, maakte mij milder, heb ik gemerkt.

Tot zover de drie fasen, waarin ik de 60 jaar die ik samen met mijn vader op deze aarde ben geweest, gevoelsmatig heb ingedeeld.

Maar hoe zit het met onze vader zelf?

Voor zover ik het kan overzien, zijn er zeker twee perioden in zijn leven geweest – elk van vier à vijf jaar – waarin hij het behoorlijk zwaar heeft gehad.

De eerste keer was tijdens de oorlog. Keer op keer hoorde ik daarover de spannende verhalen. Hoe pa zich had onttrokken aan de Arbeitseinsatz, door onder te duiken bij Ad van Daalen in Waddinxveen. Een mareschaussee. Ze zaten samen onder een luik in de vloer, met een kleed eroverheen. Ze hoorden boven zich de Duitse laarzen knerpen en stampen. Ad had een pistool, en dat zou hij gebruiken ook, indien nodig. Gelukkig is het zo ver niet gekomen, anders had ik hier nu niet gestaan. Maar pas laat in mijn leven ben ik gaan rekenen. En besefte ik dat mijn vader, toen de oorlog uitbrak, net een maand eerder 15 jaar geworden was.

Feitelijk dus nog een kind. Een kind dat zichzelf heel snel naar volwassenheid heeft geschopt. Want vier jaar later, tijdens de hongerwinter, heeft hij het gezin waaruit hij voortkwam helpen overleven. Door met een fiets zonder banden met een grote juten zak op urenlange tochten bij de boeren langs te gaan, om aardappelen los te praten. Wat hem goed lukte. ’s Nachts ging hij de straat op om illegaal boomtakken af te zagen, zodat de kachel kon blijven branden, want de kolen waren niet meer verkrijgbaar.

Het was een moeilijke tijd en een gevaarlijke tijd. Maar ook spannend en avontuurlijk, voor een opgroeiende jongeman. Misschien is dit ook de periode geweest waarin mijn vader het thema van zijn leven vond, en dat hem altijd heeft gekenmerkt: Actie!

Hoe anders was dan zijn tweede en laatste, en waarschijnlijk moeilijkste periode. De vier jaar sinds er iets onomkeerbaars gebeurde in zijn hoofd, tot aan afgelopen zaterdagmiddag.

Onze pa raakte, zoals dat heet, ‘rolstoelgebonden’. Dat is natuurlijk helemaal niks voor zo’n actieve en beweeglijke man. Aanvankelijk kreeg hij nog fysiotherapie, en mocht hij af en toe – onder begeleiding – een stukje lopen. Ik herinner mij levendig hoe wij moesten lachen, toen hij dat lopen veranderde in rennen, met heel korte stapjes, maar met de houding van een hardloper. Zo van: Kijk mij eens, dit kan ik ook nog!

Drie keer moest hij naar het ziekenhuis aan de overkant, op een steenworp afstand van het verpleeghuis. De ene keer een longontsteking, dan weer een blaasontsteking. Dan lag hij daar weer voor halfdood aan een infuus of aan de zuurstoftank. Je gaf er geen stuiver meer voor. Maar elke keer knapte hij weer op. Het leek wel of mijn vader niet kapot te krijgen was.

Een bekende Engelse zegswijze luidt: ‘Use it, or lose it’.

Wat je niet gebruikt, sterft af.

Onze vader, deze actieve en beweeglijke man, werd plotseling gedwongen tot inactiviteit. Tot alleen maar zitten en liggen. Terwijl juist volop bewegen zijn zelfgekozen uitweg was geweest uit een – laat ik het maar gewoon zeggen – nogal krampachtige opvoedingssituatie.

En nu zat hij daar al die lange dagen in zijn rolstoel, vastgesjord en met verkrampte handen die hij niet meer kon strekken. Gedwongen tot een onmachtig bestaan.

Hij bleef maar volhouden. Naar het leek vooral uit plichtsbesef. Want het leven was voor hem al lang niet leuk meer. Hield hij het vol omdat wij hem zo lang mogelijk bij ons wilden houden?

We hebben daar niet op aangedrongen. Hij mocht weggaan, hij had meer dan genoeg voor ons gedaan. Zijn geest bleef sterk, ook al kon hij zich het laatste half jaar nauwelijks nog in woorden uiten. Dan begon hij een zin te zeggen – als altijd welbespraakt – maar dan stokte het na vier of vijf woorden, dan was hij het al weer kwijt. Maar soms bleek uit die paar rake woorden, dat hij precies begreep wat er werd besproken.

De laatste paar weken is onze vader langzaam maar zeker weggedommeld. Het spreken was hem volledig ontnomen. En dat is natuurlijk dodelijk voor een man met zoveel meningen, vragen en verhalen. Zeg maar zo’n praatjesmaker.
Nu is hij voorgoed stil. Zijn ongedurige, soms opstandige geest is na bijna 86 jaar tot rust gekomen.

Op mijn zestiende wilde ik dat hij wat vaker zijn mond hield. Nu zou ik dolgraag willen dat hij nog wat zou zeggen. Maar het is voorbij. En het is genoeg geweest.

Hij heeft meer dan genoeg voor ons gedaan. En we zullen hem nooit vergeten.
Vrijdagmiddag wordt hij gecremeerd.

 


Posted: 01:29, 5 April 2011
Comments (4) | Add Comment | Link

Rotterdam bezoeken? Pas daar mee op!


Als rechtgeaarde Hagenees was ik al een tijdje niet meer in Rotterdam geweest. En dan kun je zomaar ineens voor een verrassing komen te staan, die heel je leven overhoop gooit. Bij mijn laatste bezoek probeerde die stad mij te verleiden tot het plegen van vijfvoudige voorwaardelijke doodslag. Dan had ik nu dus in het gevang gezeten. Wat is er gebeurd?

Gratis parkeren in de blubber

Met een goede vriendin wilde ik de tentoonstelling BodyWorlds bezoeken. Het plastinatiewerk van Dr. Gunther von Hagens in Las Palmas.
'Lijkenkijken', noemden wij het grappend. De route was tamelijk eenvoudig: vanaf de A20 richting Centrum, Schiekade uitrijden, dan de Coolsingel af, de Erasmusbrug over en rechtsaf de Wilhelminakade op.
Onderweg, in de namiddag, viel het me al op dat de zebrapaden op onze tocht door Rotterdam versierd waren met knipperende gekleurde LED-lampjes, aan de zijkanten. "Zeker om op te vallen", zei ik tegen mijn reisgenote. 

Gelukkig is Rotterdam een stad waar voortdurend wordt gesloopt en gebouwd, zodat we ook nog eens gratis konden parkeren op een hobbelige zandvlakte, vol met diepe plassen, dat wel. De tentoonstelling was uitermate boeiend. Dooie mensen, zodanig geprepareerd dat je diep in het lichaam kunt kijken. Heel fascinerend, om voor het eerst te kunnen bewonderen hoe wij er van binnen écht uitzien.

Na afloop ontstond de vraag waar we uit eten zouden gaan: in Rotterdam? Nou... het was koud en er was een striemende regen. Niet echt prettig om dan naar een gezellig restaurant te gaan zoeken. Dus besloten we terug te rijden naar Den Haag.

Zijn Rotterdammers suïcidaal?

En toen gebeurde het. Op de Coolsingel.

Ik reed uit voorzorg al op de rechter rijstrook en met matige snelheid, want de verlichting was slecht en het wegdek spiegelde door de gestage regen. En daar kwamen weer die flikkerende lichtjes van een zebrapad ons tegemoet, die mijn aandacht trokken in het duister.
Plotseling, vanaf de vluchtheuvel naast de trambaan, stapten twee mannen - in donkere kleding - zomaar het zebrapad op, zonder te kijken. Het was dat ik van een auto schuin links voor mij de remlichten zag oplichten, waardoor ik in een reflex zelf ook op de rem trapte. Ik had die mannen totaal niet gezien!

Enkele zebrapaden verderop: de volgende zelfmoordpoging. Nu was ik er beter op voorbereid. Ik reed inmiddels zo voorzichtig als een bejaarde in een invalidenkarretje. Nu betrof het een trio van twee jongedames en een jongeman, die achteruitlopend het zebrapad opkwamen en - midden op de weg - een beetje stonden te swingen en aan elkaar te zitten, daarmee het verkeer tot stilstand brengend. Donderdagavond stapavond? Aan hun kleding te zien wel. En met wat drank op en coke in zullen die zebraknipperlichten het discogevoel wellicht nog wat hebben versterkt.

Maar je zult zulke figuren maar op je motorkap krijgen, en het loopt met hen af zoals ze verdienen. Dan ben je dus als automobilist per definitie de klos. Ook al ben je nóg zo voorzichtig geweest. Ik schrok hier behoorlijk van. Hoe kon dit gebeuren?

Gevaarlijk experiment

Het antwoord vinden we na een beetje zoeken op internet. 

Verkeersnet schrijft in dit artikel: "De meeste ongevallen op de Coolsingel gebeuren in de avond- en nachturen. Door de zebrapaden die geen verkeerslicht hebben met ledlampen te verlichten, hoopt de gemeente het aantal ongevallen te verminderen. De verlichting (die knippert aan de aanrijzijde) moet er voor zorgen dat automobilisten duidelijk zien waar de oversteekplaatsen liggen en voetgangers er toe verleiden ze ook daadwerkelijk te gebruiken."

Weer zo'n voorbeeld van een domme, onnadenkende innovatie. Waarbij de menselijke psychologie geheel over het hoofd is gezien. Onze waarneming werkt namelijk zo, dat als je in een donkere omgeving ineens knipperlichtjes voor je heen en weer ziet dansen, je je daarop vanzelf concentreert en focust. En dus niet op de trottoirs daarnaast, waar zich een potentiële waaghals voorbereidt op zijn laatste stappen.
Vooral wanneer het Rotterdamse publiek op die situatie wél, en de Nederlandse automobilist er niet op is voorbereid. Ik kan me zomaar voorstellen dat de Rotterdammers valselijk zijn voorgelicht met een boodschap als: "Maak gebruik van de zebra's, want die zijn bij ons nu 100% veilig!" Niet dus.
Maar het verklaart wel het levensgevaarlijke gedrag van de vijf Rotterdammers die ik vorige week bijna onder mijn auto had. En zoiets is mij nog nooit eerder gebeurd, elders in Nederland. En zeker niet bij een zebra.

Kerstverlichting

Nee, als je 's avonds en 's nachts een oversteekplaats veilig wilt maken, dan doe je dat door de zebra en de oversteker in het licht te zetten, dus zo:

En dus niet met een kerstverlichting langs het randje van de zebra.

Voor een betere oplossing moet het Rotterdamse gemeentebestuur maar eens bij de Belgen kijken.

Kortom: die kekke gadgetlampjes leiden de aandacht van bestuurders alleen maar af. En Rotterdamse voetgangers dienen heropgevoed te worden, zodat ze weer leren om zelf uit te kijken bij het oversteken.

Ik ben dus nogal boos op de gemeente Rotterdam.
En deze column gaat dan ook stante pede richting burgemeester Aboutaleb. Dat hij het maar weet!

Ga je verdorie gezellig een middagje lijkenkijken in Rotterdam.
En mag je nog van geluk spreken dat je er niet zelf een paar bij hebt gemaakt.


Updates:

* e-mail aan de burgemeester: Klik hier.

* antwoord van de gemeente Rotterdam: Klik hier.

* nóg een brief uit Rotterdam! Klik hier.

Nu gaan dus Deelgemeente Rotterdam Centrum en de Dienst Stedebouw en Volkshuisvesting aan de slag met deze column. Zouden ze in Rotterdam ook een Afdeling Verkeer hebben?


Posted: 03:54, 30 January 2011
Comments (4) | Add Comment | Link

Bekeuringbeleid is maatschappelijke misstand

 bekeuring

Gisteren in het nieuws: de Politieregio Rotterdam-Rijnmond draagt haar straatdienders op om jaarlijks minstens 120 bekeuringen uit te schrijven, op straffe van een korting op hun salaris.

SP-Kamerlid Ronald van Raak reageerde inmiddels op dit bericht, met de mededeling dat hij deze maatregel een 'perverse prikkel' vindt, en dat is inderdaad de perfecte kwalificatie. 

Al in 2007 had de Tweede Kamer besloten dat in de prestatiecontracten met de politie het 'bonnenquotum' moest worden afgeschaft. Maar bijna een jaar geleden kwam minister Guusje ter Horst (PvdA) alsnog aan de Kamer vertellen dat ze die beslissing aan de korpsen zelf wilde overlaten. Daarbij beweerde ze: ''Het instrument om het gezag te vergroten, is het schrijven van bonnen''.

Die bewering is niet alleen onwetenschappelijk, ongefundeerd en in strijd met de algemene beleving, - ze geeft ook een aardig inkijkje in de psychische doolhof die in het hoofd van Ter Horst gevestigd is. Dat komt er dus van, wanneer je een labiele vrouw met zowel een minderwaardigheids- als een alcoholprobleem tot minister van Binnenlandse Zaken, en dus hoofd van de politie, maakt. Die gaat dan spontaan domina-gedrag vertonen, denkend dat haar gezag groeit met de lengte van haar zweep en hoe hard ze die kan laten knallen.

Bekeuringen als inkomstenbron

Los van de aanstellingsvergissing Ter Horst, zien we al vele jaren hoe de Rijksoverheid - in toenemende mate steeds onbeschaamder - het uitdelen van boetes aangrijpt als aanvullende belastinginkomsten, dus om haar begroting sluitend te maken. Zojuist hebben we gehoord dat de boetes dit jaar alweer met 15% worden verhoogd. Dat is een methode die geen enkel bedrijf, en geen enkele burger zich kan veroorloven. Alleen de overheid, met haar machtsmonopolie, kan dit afdwingen. Ze doet dit echter steeds vaker op oneigenlijke gronden.

De bekeuring (ofwel 'minnelijke schikking') is vanouds bedoeld als een correctiemiddel. Een manier om het gedrag van burgers in positieve zin te beïnvloeden. Net zoals een publiekscampagne via bijvoorbeeld Postbus 51. Iets steviger van aard, maar in wezen behorend tot dezelfde categorie.
Wanneer nu zo'n correctiemiddel goed blijkt te werken, wat is dan de meest logische follow-up? Misschien ermee doorgaan? Of het langzaam afbouwen, onderwijl de vinger aan de pols houdend? In ieder geval niet: steeds strenger gaan optreden, met steeds hogere boetes, terwijl het publiek laat zien dat het de boodschap allang begrepen heeft.

Middel in plaats van doel

En dat is precies wat onze overheid al jaren doet. Ze gedraagt zich als een leraar die naarmate zijn klas steeds gehoorzamer wordt, steeds hogere straffen uitdeelt. Dat is precies de verkeerde 'beloning' en dat moet dus een keer fout gaan. Dit is bovendien de 'mind set' van de angstige en autoritaire, pathologische persoonlijkheid, zoals je die in het leiderschap van dicaturen aantreft.

Ronald van Raak doet zijn naam eer aan, want zijn typering 'pervers' is middenin de roos. Neem als voorbeeld het verkeer, waarin het boetebeleid het meest tot de verbeelding spreekt.

Het wegverkeer in Nederland is zo ongeveer het veiligste ter wereld. Begin jaren '70 van de vorige eeuw vielen er jaarlijks nog zo'n 3400 verkeersdoden te betreuren. In nog geen veertig jaar tijd is dit cijfer teruggebracht tot minder dan 800! Door veiliger auto's, betere wegen, de verplichte valhelm en de veiligheidsgordel, enz. En ja, ook via handhaving door middel van boetes. Met name de irreguliere (verrassingsgewijze) alcoholcontroles hebben hun functionaliteit bewezen en doen dat nog steeds.

Ons verkeer is inmiddels al zó veilig geworden, dat het sociale verkeer méér mensenlevens kost dan het autoverkeer. Zo is het aantal suïcides inmiddels al tweemaal zo groot als het aantal verkeersdoden, elk jaar opnieuw.

Straf voor goed gedrag

Eén ding kunnen we wel vaststellen: de overgrote meerderheid van de verkeersdeelnemers (met name automobilisten) - ik schat zo'n 97% - houdt zich keurig aan de verkeersregels, en rijdt bovendien met verstand, met inzicht en met compassie. Oftewel: men rijdt sociaal, efficiënt en veilig.

Kleine snelheidsovertredingen (van 5 tot 10%) zijn daarbij soms onvermijdelijk. Deels om - anticiperend - congestie te voorkomen of risicovolle situaties te vermijden door even wat sneller te rijden (bijvoorbeeld bij invoegend verkeer), deels ook omdat het verstandig is de ogen op de weg te houden, in plaats van voortdurend naar de snelheidsmeter te turen.

Het zijn juist deze geringe snelheidsoverschrijdingen die massaal de kas van de overheid spekken. Terwijl zij in het 'veiligheidsplaatje' volstrekt verwaarloosbaar zijn, ook al blijft oud-verkeersofficier mr. Koos Spee (vroeger in Blik op de weg, thans bij Wegmisbruikers) hardnekkig het tegendeel beweren.

Nogmaals: de overgrote meerderheid houdt zich keurig aan de regels. En een heel kleine minderheid (enkele procenten) vertoont regelrecht 'huftergedrag' (veel te snel rijden, bumperkleven, rechts inhalen, over de vluchtstrook inhalen, snijden, enz.).

Zeker vijf of zes jaar geleden bedacht ik een slimme, innovatieve methode om deze 'verkeershufters' heel snel en doelgericht op te sporen en uit het verkeer te halen. In plaats van zomaar 'at random' te surveilleren, zoals tot nu toe gebeurt. Dat plan heb ik toen voorgelegd aan het KLPD, destijds nog onder leiding van mr. Spee. De nietsnut weigerde om het zelfs maar in overweging te nemen.

Ondertussen worden keurige automobilisten beboet voor niksige overschrijdingen (door de politie zelf terecht 'mini's' genoemd. Begrijpelijk, want een enorme massa aan kleine boetes levert meer geld op dan enkele heel grote boetes voor de (echt gevaarlijke) verkeershufters.

Als we het bovenstaande op een rijtje zetten, kan ik maar tot één conclusie komen. Namelijk dat het onze overheid niet is te doen om de verkeersveiligheid (terwijl ze dat wél pretendeert!). Nee, het gaat haar erom zoveel mogelijk eerzame, goedwillende en gehoorzame burgers zoveel mogelijk geld afhandig te maken door op steeds kleinere slakken steeds méér zout te leggen.

Belasting, vermomd als boete

Het is dan ook goed te begrijpen dat steeds meer mensen verontwaardigd zijn over deze vorm van bedrog. De politie is dan het begrijpelijke doelwit. Maar die mensen doen ook maar wat hen door de politiek wordt opgedragen. Vandaar ook vermoedelijk het plan, dat vorige week bekend werd, om de snelheidscontroles langs de weg voortaan te laten verrichten door ambtenaren van... de Belastingdienst.

Je zou dan kunnen zeggen: "Nou, da's wel zo eerlijk. Dan is in ieder geval duidelijk dat het om een extra belastingheffing gaat."

Maar dit argument is vals. Want de grond voor boete-uitdeling was immers verkeersveiligheid? Nu wordt het dus een soort loterij wie er extra belasting mag gaan betalen. Ik heb hier maar één woord voor: een zieke gedachte.

Onze rommeloverheid

Het gaat trouwens niet alleen maar over verkeersboetes.
In het openbare domein zijn er tal van situaties waarbij burgers te betrappen zijn op een foutje of een 'overtreding'. In de meeste gevallen lossen burgers dat onderling wel op, wanneer zoiets tot overlast leidt. Maar niet zodra de overheid zich ermee gaat bemoeien.

Ik geef hier een voorbeeld, waaruit blijkt hoe wereldvreemd onze regenten in het leven staan. En hoe blind ze zijn voor de tegenstrijdigheden die ze zelf oproepen.

Een wethouder beweert trots dat hij een 'ouderenvriendelijk beleid' wil voeren. Ouderen, ook indien (mentaal) gehandicapt, mogen zo lang mogelijk thuis blijven wonen, zo verwoordt hij zijn missie. Daartoe wordt extramurale zorg geregeld en daar heeft hij budget voor vrijgemaakt. Applaus voor deze wethouder!

Maar hoe jammer nou. Een mevrouw van 84 die onder deze regeling valt, zet haar vuilniszak per ongeluk op woensdag buiten, terwijl de ophaaldag op donderdag is. Door haar beginnende Alzheimer heeft ze zich in de dag vergist.

Nijvere ID-medewerkers (laag- of ongeschoolde sujetten met een Instroom/Doorstroom- oftewel Melkert-baan) detecteren de 'foute' zak, snijden die open, trekken hun latexhandschoentjes aan en vissen er een brief uit met het adres van mevrouw erop.

Gevolg (in mijn stad Den Haag): een boete van € 130.

Kijk, dat bedoel ik dus. Deze mevrouw zal niet in beroep gaan. Ze zou niet eens weten hoe ze dat zou moeten doen, en waar, en bij wie.
Maar ze wordt wel op dezelfde manier beboet als de aso's die wekelijks in de Bijlmer hun vuilniszakken vanaf tien hoog naar beneden smijten omdat ze geen zin hebben om die even met de lift naar beneden te brengen (als die al worden beboet).

Maffia in Nederland?

Terwijl (diverse) CDA- en (enkele) VVD-dissidenten de kabinetsformatie proberen te verstoren, komt demagoog Alexander Pechtold vandaag ook weer uit zijn hok tevoorschijn. Wat men maar niet lijkt te willen begrijpen, is dat de groeiende steun in het electoraat voor Wilders niet alleen maar gebaseerd is op de afkeer van teveel Islam in Nederland. Daar zitten ook heel wat proteststemmen bij van verstandige mensen, die in de gaten beginnen te krijgen hoe onze eigen overheid, op wie we (op school) geleerd hadden te moeten vertrouwen, ons misleidt.

In eerdere colums had ik dit probleem, van onze onbetrouwbare overheid, al aangesneden, zoals hier en hier.

We kunnen ons ook nog afvragen welk (onbewust) signaal er uitgaat van een overheid die voortdurend financiële standjes probeert uit te delen aan haar burgers. Dat is naast pervers, ook bijzonder kinderachtig. En denk eens aan de agenten, die kennelijk niet in staat worden geacht zelf te bepalen hoe ze het best de openbare orde en veilgheid kunnen handhaven. Ook zij worden als onmondige kinderen behandeld.

Maar er is nog een reden, waarom zo'n bonnenquotum een perverse, en bovendien riskante, maatregel is 

Want waaraan doet deze manier van geld ophalen ons eigenlijk denken?
Het uitdelen en innen van 'bekeuringen' die proportioneel in geen enkele verhouding staan tot het veronderstelde delict, is een gekende methode van duistere groeperingen, waarmee wij ons - als rechtsstaat - niet graag zouden willen identificeren. Het zijn de methoden van de Maffia in Italië, de toenmalige politie in Oost-Europa, of de Taliban in Afghanistan. Afpersing dus.

Ons land behoorde gelukkig altijd tot die minderheid van landen waarin corruptie van ambtenaren en politieagenten een uitzondering bleef. Gaat dat nu veranderen? Doordat agenten het bewustzijn wordt bijgebracht dat hun beloning moet worden aangevuld met willekeurig uitgedeelde bekeuringen?

Nederland let op uw zaak!

 


Posted: 17:22, 26 September 2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Europa gaat aan cultuurrelativisme ten onder


Pauw en Witteman behoren - in de beleving van Geert Wilders - tot de linkse kerk, waar hij liever niet komt omdat hij er niets van te verwachten heeft. Partijdig en bevooroordeeld. Toch ben ik blij dat P&W het publiek af en toe verrassen met vreemde snuiters uit de islamitische wereld. Die alleen maar door volledig zichzelf te zijn, laten zien dat we met de islam wel degelijk een probleem in huis hebben gehaald.

Zo was gisteravond Izz ad-Din Ruhulessin te gast, een 23-jarige student die in discussie ging met de schrijver Hafid Bouazza, over de Iraanse vrouw die wegens vermeend 'overspel' was veroordeeld tot de doodstraf door steniging. Bouazza nam het op voor de (uitgeweken) dochters die proberen met een petitie het leven van hun moeder te redden.

De 23-jarige 'student politicologie' vond steniging op zichzelf weliswaar ook 'niet erg smaakvol', maar hij vond het vonnis 'een interne aangelegenheid van Iran', waar wij ons niet mee hebben te bemoeien.

Paul Witteman: "Maar we hebben toch de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, waarin o.a. staat de we overspelige vrouwen niet mogen stenigen?"
"Geldt niet voor Iran," meende de theemuts.
"Maar," probeerde Witteman, "die mensenrechten gelden toch overal? De naam 'universeel' zegt het toch al?"
"De islam is óók universeel," repliceerde de radicale adolescent gevat.

Je zag Femke Halsema gruwen en griezelen van afschuw.

"Die Verklaring van de Mensenrechten is een westers product, dus alleen geldig in westerse landen," voegde de provocateur er nog fijntjes aan toe.

Wat mij nou opvalt.

Terwijl er eerder in het programma al weer denigrerend gesproken was over Wilders, is er niemand die het oppakt, die hier een verband ziet.
Ik had mij kunnen voorstellen dat Femke bijvoorbeeld zou hebben gezegd: "Nou meneer Ruhulessin, als u zo nog even blijft doorpraten zou ik haast gaan denken dat Geert Wilders misschien wel een punt heeft."

Laat het de mensen maar zien. Ik schat in: weer drie zetels voor de PVV erbij!
Wat ik - zoals zo vaak - weer eens miste, was die ene journalistieke vraag die er echt toe zou doen. De vraag namelijk: wat doet deze snotneus eigenlijk in Nederland?

Hebben wij een uitwisselingsprogramma met Iraanse universiteiten, waarbij door ayatollah's geselecteerde, religieus correcte studenten naar Nederland worden uitgezonden? Ik dacht toch van niet.
Is het een vluchteling dan misschien?
Lijkt me onmogelijk, gezien Izz ad-Din's bewondering voor en commitment aan het Iraanse regime.
Hij spreekt goed Nederlands. Misschien een kind van vluchteling-ouders, dat hier geradicaliseerd is geraakt en via internet het islamgif heeft ingezogen?

Twee dingen lijken wel vast te staan.
't Is een vreemdeling, zeker. Die verdwaald is, zeker. En 'verdwaald' in meerdere opzichten.

En toch. Deze jongeman is natuurlijk niet gek. Als je zijn opiniestuk in de Volkskrant leest (hoe abject dit ook op ons overkomt), kun je niet anders zeggen dan dat hij - vanuit zijn denkraam - bepaald consequent redeneert. Maar zijn denkraam is wel afkomstig uit de vroege middeleeuwen. Net als dat van alle 'toegewijde' moslims. Alleen hebben wij in ons land daarmee wel te 'wirtschaften' (zou Rutte zeggen). En daaraan zijn we niet gewend.
Vertaald naar onze eigen situatie: het is alsof een katholiek hier anno 2010 de standpunten van de Inquisitie zou propageren. Zo iemand zou alleen maar worden uitgelachen. En terecht. Maar bij de islam ligt dat anders. Daar wordt een relativerende of bevrijdende lach niet op prijs gesteld. In tegendeel: die wordt gezien als diepe belediging, welke dient te worden bestraft.

De linkse partijen en de confessionelen kunnen en willen zich niet voorstellen dat deze meneer gewoon consequent de lijn van de Koran en de geest daarvan verwoordt. En dat zodra hij en de zijnen school maken onder hun talrijke leeftijdgenoten, dit virus, deze ideologie snel om zich heen kan grijpen. Als ik Pechtold hoor praten - de man die er zo'n beetje zijn levenswerk van aan het maken is om Wilders te bestrijden - weet ik dat ook bij hem dit besef volstrekt ontbreekt. Dat is niet alleen jammer, het is vooral heel gevaarlijk.

Het z.g. cultuurrelativisme dat in de tweede helft van de vorige eeuw ontstond, en dat als axioma heeft dat 'alle culturen in feite gelijk, of althans gelijkwaardig zijn', werd steeds gepresenteerd als een wetenschappelijk (cultureel-antropologisch) gegeven. In werkelijkheid is het echter niets anders dan een ideologische aanname. Culturen zijn namelijk allerminst 'gelijk'.

Links en links-confessioneel hebben deze doctrine decennialang vrijwel zonder tegenspraak kunnen verkondigen. Nu is dat aan het veranderen. Nu als gevolg van de globalisering iedereen bij iedereen over de drempel komt, en blijkt dat deze doctrine - zeker in het geval van de islam - een levensgevaarlijke bedreiging is van de grondwaarden van onze rechtsstaat.

Vraagje aan de heer Pechtold: als u toch al net zo consequent wilt redeneren als 'broeder' Izz ad-Din, zou u dan niet eens gauw voorstellen om ook de achtergestelde sub-equatoriale koppensnellersvolken ons land binnen te halen? Zodat ook zij hier vrijuit hun culturele en religieuze gebruiken kunnen beleven? 

   


Posted: 20:29, 8 September 2010
Comments (9) | Add Comment | Link

Twitter een gouden bron voor bloggers?

politiehelikopter

Gisteravond zwierf er weer eens een helikopter boven mijn huis.
Van vijf voor negen tot ca. kwart over tien. Af en aan.

Helikopters vind ik fascinerende machines, dus ik ga dan altijd even kijken in de tuin.

Het was deze keer geen gele.
Gele helikopters vliegen altijd meteen door naar het Leyenburg Ziekenhuis, om na een tijdje weer de andere kant op terug te vliegen. Altijd medisch dus. Mobiele medische teams.

Maar dit was een blauwe. Blauw met wit.
En dat is dan... politie!

En zo'n blauwe politiehelikopter komt nooit alleen maar overvliegen. Die blijft hangen, en gaat rondjes draaien.
Zo ook vanavond.


En dan weet ik: hier is een 'observatiemissie' aan de gang.

* Er is een ramp(je) of een groot ongeval gebeurd, waarbij men overzicht wil hebben, of:
* Er is een gevangene ontsnapt, of:
* Er is iemand vermist, of:
* Er heeft een moord of een overval plaatsgehad en men zoekt de vluchtende dader(s), of:
* Men had gewoon zin om weer 's een stukje te vliegen ; -)

Nou wilde ik dus graag even weten wat er precies aan de hand was geweest, zo dicht bij mij in de buurt.

Dus ik typte in Google in: helikopter boven den haag.
Kwamen best leuke berichtjes uit, maar van enige tijd geleden.

Toen dacht ik: ja, natuurlijk! Zoekmachines hebben tijd nodig (op z'n minst 24 uur) om nieuwe berichten op het internet, zoals nieuwsberichten die op websites worden weergegeven, met hun zoekrobots op te pikken. Maar... zulke nieuwsberichten waren er op dat moment natuurlijk nog niet eens, laat staan dat Google ze al had kunnen vinden.

Vervolgens dacht ik: zou het zo kunnen zijn dat...?
En ja hoor!

Ik typte in: twitter + den haag + helikopter en voilà!

(De tweets vanaf de onderste naar de bovenste lezen):

tweets

En met die link in de laatste (bovenste) tweet werd ik doorgeleid naar dit bericht.
(De foto is inmiddels verwijderd, want de man is gevonden.)

[Update: dit bericht is intussen alweer van de website van Politie Haaglanden verdwenen. Ik vond het nog wel terug op de webiste van Regio15, een Haagse site over hulpverlening.]:  

wouterpieckbericht

Wow!
Dat is nog eens resultaat boeken! En het klopt ook helemaal, want de Weesperstraat is hier vlakbij, hemelsbreed ongeveer 600 meter van mijn huis.

Ga ik nu ook al twitterverslaafd raken?
Nou, ik dacht toch van niet!

Maar ik vind dit wel een 'ontdekking' van belang. En ik ga twitter hier dus vaker voor gebruiken.
Niet om als 'follower' te vernemen wat Geert Wilders, Obama, Mick Jagger of Anthonie Kamerling de hele dag door te melden hebben. En dat de oom van Frans Bauer nu eindelijk succesvol de hand aan zichzelf heeft geslagen lees ik net zo lief een dag later op NU.nl.

Nee, nu ik merk dat Google alle twitterberichten kennelijk meteen oppakt, opent dit geweldige mogelijkheden en perspectieven.
Want je hoeft dus helemaal niet geregistreerd te zijn, geen account te hebben, niet aan te geven wie je allemaal wil 'followen'. Het is genoeg om in een zoekopdracht 'twitter' te vermelden, en dan pikt Google vanzelf de twitterberichten op die jouw steekwoorden bevatten. Geweldig!

Het lijkt een beetje op het volgen van de politieberichten, wat tegenwoordig niet meer kan sinds de invoering van het digitale C2000-communicatiesysteem.

Maar ik bedenk nu ineens dat hiermee misschien nog wel meer mogelijk is.
Bijvoorbeeld. Als je een vermoeden hebt van een nieuwswaardige gebeurtenis (of je hoort een gerucht), dan kun je via Google + twitter makkelijk checken of daar al berichten over circuleren. Gewoon door een aantal slimme steekwoorden te kiezen. Mensen lopen namelijk helemaal leeg via al dat getwitter. En daar kun je als journalist of blogger mooi gebruik van maken. Want twitter is op dit moment gewoon het allersnelste medium. En ik wist nog niet dat het zó makkelijk toegankelijk was.

Had ik dit maar eerder geweten. Dan had ik misschien zelf wel dit tweet-citaat gevonden, van een mafkees genaamd Mohamed Chabri.

Collega-blogger Bert Brussen plaatste het al op 3 maart jl. op zijn blog, met als ironisch commentaar "Wilders met de dood bedreigen doe je zo." Pas deze week is het ontdekt door onze 'alerte' Justitie.

Brussen moest zich gisteren op het politiebureau komen verantwoorden, en kreeg te horen dat hij (en niet de bedreiger die de tweet plaatste) nu wordt verdacht van 'bedreiging' én van 'haatzaaien'. Waarop hij op slag wereldberoemd werd in Nederland.

Ik wou dat het mij was overkomen, die slag heb ik gemist.

Maar ik ga nu dus eens fijn experimenteren met mijn nieuwe twitter-ontdekking. En ik voorspel u dat ik een volgend keer zelf met een onthulling kom, waardoor ik hopelijk in de boeien word geslagen en gevankelijk afgevoerd naar het cachot.
Daarvoor is het wel noodzakelijk dat politie en justitie voorlopig nog even net zo naïef en dom blijven reageren als bij bovengenoemd incidentje.

Maar dat is ze wel toevertrouwd.

 


Posted: 01:31, 12 August 2010
Comments (1) | Add Comment | Link

Voetbal-karma


Ik moest wel een beetje glimlachen gisteren, na de wedstrijd Duitsland - Engeland.

Er ná, welteverstaan, want toen Engeland zijn tweede goal scoorde en daarmee op 2 -2 kwam, was ik woedend dat dit doelpunt werd afgefloten. Doordat het arbitrale kwartet collectief niet had gezien dat de bal een halve meter over de doellijn op het gras was gestuiterd, zoals de videobeelden onbetwistbaar lieten zien.

Verontwaardigd was ik vooral omdat er in dit WK al meer van dit soort scheidsrechtersfouten zijn voorgekomen, terwijl die heel gemakkelijk vermeden hadden kunnen worden met eenvoudige videotechniek.

Boos op Blatter dus vooral. Joseph Blatter, de baas van de internationale voetbalbond. De FIFA-voorzitter die zijn machtige functie verkreeg door fraude en omkoping. De dictator die eerder al verordonneerde dat die afgrijselijke vuvuzela's de stadions in mochten ('Dat is nu eenmaal hun cultuur') en die zich hardnekkig blijft verzetten tegen het toestaan van elektronische registratie (met name t.a.v. bal over de lijn en buitenspelsituaties). In bijvoorbeeld het tennis zijn zulke moderne middelen een groot succes gebleken. Maar Blatter blijft zich verzetten, met het wereldvreemde (en valse) argument, dat 'het juist goed is als er discussie over scheidsrechterlijke beslissingen blijft bestaan' en dat er 'emotie in het voetbalspel moet blijven, liever nog: passie!' Wat Blatter hier feitleijk zegt, is dat hij ervan smult als er relletjes op het veld ontstaan, doordat er - vanwege een onduidelijke waarneming -  onjuiste beslissingen worden genomen door de arbitrage. Die Blatter is het prototype van een relzoeker. Iemand die niet naar een demonstratie gaat voor de goede zaak, maar om te kijken of er een opstootje van te maken valt. Immers, pas dán is er 'passie'. Alleen al daardoor is hij volstrekt ongeschikt voor deze functie. De man doet zijn naam eer aan, want hij wordt - terecht - massaal 'afgebladderd' als een van de fossielen die het internationale voetbal in een bijna noordkoreaanse houdgreep houden. Hoogste tijd dus voor een gezamenlijke opstand van topspelers en toptrainers om deze minkukel de laan uit te sturen en de FIFA-organisatie drastisch te hervormen.

Terug naar de wedstrijd.

We zullen nooit weten hoe deze wedstrijd verder zou zijn verlopen, indien deze fout niet had plaatsgevonden en de stand dus op 2 -2 was gekomen. Nu Duitsland - onterecht - op een 2 -1 voorsprong bleef staan, moesten de Engelsen volop in de aanval gaan, en dus risico's nemen. Waardoor Duitsland alleen nog maar hoefde te verdedigen en op de counteraanval kon gaan spelen. Hetgeen ze overigens goed deden. Resultaat: Duitsland - Engeland: 4 - 1.

En waar moest ik nou om glimlachen?
Welnu, na afloop van deze match werd - door zo'n beetje alle tv-stations - in herinnering gebracht wat er 44 jaar geleden gebeurde. Ook tijdens een WK, en ook bij een wedstrijd tussen Engeland en Duitsland.

In 1966 versloeg Engeland Duitsland met 3 - 2, nadat de Engelsen in precies dezelfde spelsituatie (bal ketst van de bovenlat omlaag) wél het doelpunt kregen toegewezen, terwijl het dat niet was! Met andere woorden: na vierenveertig jaar werd dit onrecht alsnog rechtgezet.

En hiermee kom ik op het filosofische gedeelte, waar deze column al steeds naar toe wil.

Want wij mensen vinden het prachtig, als het kwaad wordt bestraft. Als een onrechtvaardigheid alsnog wordt rechtgezet, desnoods vierenveertig jaar later. Want dat geeft ons houvast. En rust.

Je zou haast aan de werking van karma gaan denken. Waarbij alles altijd weer goed komt, al hoeft dat niet per definitie in hetzelfde mensenleven te zijn. Zo zouden geluk en ellende in ons huidige leven het resultaat zijn van 'goed karma' of 'slecht karma' dat wij in een of meer vorige levens hebben opgebouwd. En daarmee komen we onverbiddellijk terecht in het geloof aan reïncarnatie. Hele generaties van (voornamelijk vrouwelijke) 'therapeuten' - lees waarzegsters - verdienen er hun brood mee.

Helaas, de bewering dat onze identiteit - inclusief de hele bijbehorende goed-en-kwaadboekhouding - de dood overleeft om plaats te nemen in een nieuw individu, is volstrekt oncontroleerbaar - met behulp van welke moderne techniek dan ook. En zo kunnen de aanhangers van zulke overtuigingen de meest fantastische beweringen doen, die per definitie nooit kunnen worden weerlegd.

Wie er toch in wil blijven geloven moet maar hopen dat er geen hemelse 'Blatter' rondzweeft die zich met de organisatie of met de regels bezighoudt.

 


Posted: 12:48, 28 June 2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Politiek en de klap van de windmolen


windmolens

Wat doe je als demissionair minister met je beleid, voor zover dat tot nu toe als overwegend mislukt moet worden beschouwd? Nou, dan doe je er nog even een schepje bovenop. Als je tenminste Maria van der Hoeven heet.

Lees eerst even dit bericht

Kennelijk behoren de windmolenparken op zee niet tot de door de Tweede Kamer als zodanig bestempelde 'controversiële' besluiten, waarover straks - na de verkiezingen - een nieuwe regering moet beslissen. Zoals het idiote Shellexperiment om grote hoeveelheden CO2 onder een Barendrechtse woonwijk te persen dat wel is, - gelukkig!

En dus gooit EZ-minister Van der Hoeven er nog maar eens twee wildwaterwindparken tegenaan. Waarmee ze goud geld als water naar de zee draagt. Een totale verspilling van 4,5 miljard euro, terwijl onze politieke partijen in de aanloop naar 9 juni om het hardst moeten gaan debatteren waar de pijn van de komende rigoureuze bezuinigingen zal worden gelegd!

Kijk eens hoe mooi het ministerie van Economische Zaken het formuleert:

"Het vermogen van de toekomstige parken bedraagt samen 600 Megawatt, genoeg om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien."

Dat klinkt toch prachtig? Een stad als Rotterdam, waarvan de elektriciteit wordt geleverd door windmolens! Onzin natuurlijk, want het gaat hier om huishoudens en om slechts een beperkt deel van het energiegebruik, te weten de elektriciteit. Maar het zijn dit soort 'gegevens', dit soort zinnetjes die het kwijl in de mond doen lopen bij de milieufetisjisten van GroenLinks en hun verwanten, zoals de GL-infiltrant Diederik Samsom in de PvdA. Ook het CDA laat zich inmiddels meeslepen in deze klimaathype met haar zogenaamde 'duurzaamheidsresultaten'.

Er is maar één energiebron waar windmolens op draaien: gebakken lucht. De gebakken lucht van onoverzienbare (en onoverzichtelijke!) overheidssubsidies die slim worden weggemoffeld met foutieve rekenmodellen, tot een zogenaamd 'concurrerende' kilowattuurprijs.

Gezond verstand

Zometeen geef ik een link naar een wetenschappelijk essay, waaruit zal blijken dat het bij windmolenparken vooral om windhandel gaat. Maar eigenlijk zou dat niet nodig moeten zijn. Want iedereen met een gezond boerenverstand, en een besef van natuurkunde op lagereschoolniveau (van toen) of vmbo-niveau (van nu) kan begrijpen dat windturbines nooit een substantiële bijdrage zullen kunnen leveren in onze energievoorziening.

Elektrische stroom kunnen we namelijk niet opslaan, behalve voor korte tijd en in kleine hoeveelheden (batterijen en accu's). Als Van der Hoeven dus beweert: 'samen 600 megawatt, voldoende om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien', dan bedoelt ze feitelijk: 600 megawatt op de (spaarzame) momenten dat al die windmolens tegelijk op volle kracht draaien. En waarmee die huishoudens dus soms wel, soms een beetje en soms helemaal niet van stroom worden voorzien.
Zeg maar de situatie zoals die vroeger bestond in o.a. Roemenië. En thans nog in sommige arme Afrikaanse landen. Maar wij verwachten op elk moment van de dag stroom te hebben!

Symboolpolitiek

Doordat windmolens geen constante en gegarandeerde elektriciteitsafgifte hebben, moeten er op de achtergrond altijd kolen-, gas en/of kerncentrales blijven meedraaien. En die kun je niet zomaar even uit- en weer inschakelen, al naar gelang er genoeg wind staat. Kortom: de conventionele centrales draaien gewoon door, en de 'extra' elektriciteit van de windmolenparken is - in alle opzichten - verspilde energie. Elektriciteit bovendien, waarvan de (echte) kilowattuurprijs altijd veel hoger zal liggen dan die van andere energiebronnen. Alleen door miljardensubsidies en een bedrieglijke berekeningswijze, lijkt het alsof de kWh-prijs van windenergie in de buurt komt van de normale prijs van elektriciteit.

Kortom: al die windmolenparken zijn niets meer dan symboolpolitiek. Een speeltje van milieufanaten. En een enorme - onnodige - verliespost voor onze economie.

Ons land kent (gelukkig maar) nog enkele eigenzinnige wetenschappers, die verder durven kijken dan hun neus lang is. Een daarvan is dr. Kees Le Pair. Samen met een collega schreef hij dit onthullende verhaal over de zwendel met windmolenenergie.

Paradox

Verdedigers van 'Nederland - Nieuw Molenland' wijzen er soms op, dat we op weg zijn naar een nieuw model van elektriciteitsvoorziening, een Europawijd 'electric grid'. Een computergestuurd netwerk van stroomvoorziening, waarin alle denkbare soorten stroomopwekking aan elkaar gekoppeld worden (en waarbij de verschillen dus zouden worden uitgevlakt).

Zij vergeten twee dingen.
Ten eerste bestaat er al decennialang een Europees hoogspanningsnet (het z.g. 'koppelnet'). En ten tweede, nog belangrijker, past windenergie daar - paradoxaal genoeg - slechter in dan welke andere energiebron ook.
De enige reden dat elektriciteit uit windmolens nog 'te dulden' is, komt doordat deze slechts circa 2% van de totale elektriciteitsbehoefte levert. Zodra de bijdrage van windenergie écht substantieel zou worden (wat de Kees Vendrikken en Diederik Samsoms van ons parlement nog steeds bepleiten), wordt de invloed op het net van deze wispelturige bron zó belangrijk, dat de schadelijkheid ervan niemand meer kan ontgaan. En dan is het meteen einde verhaal. Genoemde parlementariërs weten dat!

De hypocrisie schuilt dus hierin, dat de klimaatmaffia - braaf gevolgd door een stel meelopers van PvdA en D66 tot CDA - blijft pleiten voor een stevige uitbreiding van windenergie, wetende dat dan de wal het schip zal keren.

Deze ongelukkige wind van mevrouw Van der Hoeven moet de Tweede Kamer dus maar gauw in haar richting terugblazen. Want hij stinkt behoorlijk.

 


Posted: 00:17, 13 May 2010
Comments (5) | Add Comment | Link

Een schanddaad hersteld

lucia de berk onschuldig

Geweldig natuurlijk, die vrijspraak voor Lucia de Berk, ook al konden we deze van mijlenver zien aankomen. De munitiekist van justitie was na acht jaar procederen wel tot op de bodem geleegd.

Ik schreef al eerder enkele keren op dit blog over de zaak van Lucia, en die stukken kunnen, zoals rechters en advocaten dat altijd zo mooi zeggen ‘hier als herhaald en ingelast worden beschouwd’.

Toch wel mooi, en uniek, dat én de voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak én super-PG Harm Brouwer én minister van justitie Hisch Ballin zich nu verdringen om Lucia hun welgemeende excuses aan te bieden. Je zou haast gaan denken dat het schaamrood ze op de kaken staat, maar zo werkt dat niet bij magistraten. Die blijven gewoon beroepshalve lijkbleek. En het is nog maar de vraag of er uit deze – de zoveelste! – rechterlijke dwaling echt een les zal worden getrokken. Bijvoorbeeld door het instellen van een onafhankelijke en permanente revisieraad, waarin ook niet-juristen zitting hebben. Prof. Willem Wagenaar – al jaren pleitbezorger van zo’n oplossing – had er gisteren in zijn commentaar een hard hoofd in.

En ook heel fijn dat Lucia volop de ruimte kreeg om haar hart te luchten, eerst bij Nova en daarna bij Pauw & Witteman. Onder haar volledige naam, op haar eigen verzoek. Ook dat is belangrijk voor haar rehabilitatie.
Geweldig ook, hoe het gerechtshof van Arnhem zijn vonnis formuleerde. Nu eens géén omslachtige en laffe formuleringen over ‘onvoldoende overtuigend bewijs’, waaraan toch altijd een geur blijft hangen van ‘misschien heeft ze het wél gedaan’, maar integendeel een ferme, eenduidige uitspraak: “Deze vrouw is volkomen onschuldig!”

Wel een pijnlijk foutje van Nova trouwens, toen Twan Huys vertelde dat Lucia in haar dagboek had geschreven over haar ‘compulsie’. Huys: “Dit betekent een drang om te moorden.”
Oef!
Compulsie gaat inderdaad over ‘dwanggedrag’. Maar bij Lucia ging dat om het leggen van Tarotkaarten voor sommige patiënten, en waar zij zich voor schaamde. En zeker niet over de neiging tot doden.

Het blijft natuurlijk een godsschandaal dat er acht jaar voor nodig was om deze obsessieve dwaling, die begon met een roddelcampagne in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag, terug te brengen tot die werkelijkheid. Dat onze rechtspraak daar ooit op in is gegaan, en zich in deze hallucinatie heeft laten meesleuren, is niets minder dan een testimonium paupertatis.

Als rasechte Hagenaar schaam ik me natuurlijk dood. Het was de Haagse rechtbank, die Lucia in eerste aanleg veroordeelde tot levenslang. Intussen had de beeldvorming haar werk gedaan, en dus stond Lucia inmiddels bekend als ‘seriemoordenares’ en als de ‘Engel des Doods’. Daardoor aangemoedigd besloot het Haagse hof - in hoger beroep - om er maar ‘levenslang plus tbs’ van te maken. De redenering was: “Deze vrouw mag nooit meer vrij komen. Stel dat ze ooit gratie zou krijgen, dan voegen we er voor de zekerheid maar tbs aan toe”.
Ik herinner me nog goed dat ik dit arrest destijds hoorde, op mijn autoradio. En meteen dacht: maar dit kán helemaal niet! Want levenslang betekent tegenwoordig in Nederland écht levenslang. En tbs veronderstelt dat iemand ziek is, behandeld kan worden en weer terug kan komen in de maatschappij. Levenslang + tbs is dus een onmogelijke, want tegenstrijdige combinatie. Daar hoef je niet eens een jurist voor te zijn, om dat in te zien.
Dat vond de Hoge Raad dus ook, en die draaide de uitspraak terug tot ‘levenslang’.

Maar alleen al het feit dat het Haagse gerechtshof het heeft bestaan om zo’n idioot vonnis te wijzen – waarvoor een eerstejaars rechtenstudent een draai om z’n oren zou krijgen als hij dit in een tentamen zou durven opperen – toont aan hoe onprofessioneel onze rechtspraak soms kan zijn. En erger nog: hoe een meervoudig rechterlijk college zich zó kan laten meeslepen door irrationaliteit en emoties. Alsof we de middeleeuwen nog niet onstegen zijn.

Het is dat onze Strafwet het niet toestaat. Maar anders zou de volgende conversatie bij het Haagse hof een reële optie zijn geweest:

Rechter 1, tevens voorzitter:

OK mensen, haar schuld staat nu wel vast. Komen we nu aan de afweging voor de strafmaat, wat dunkt u?

Rechter 2:

Doodstraf! (gejuich).

Rechter 3:

Uiteraard. Maar gezien het feit dat die De Berk een onverbeterlijke seriemoordenares is, acht ik ‘doodstraf-sec’ een te mild vonnis. Ik stel voor: levenslang + tbs + doodstraf (instemmend gegrom).

Rechter 4:

Ik kan meegaan met amice 3, zij het dat ik vind dat ook recht moet worden gedaan aan het leed van de slachtoffers en hun nabestaanden. Daarom zou ik willen toevoegen: het uittrekken der nagels, van handen en voeten, voorafgaand aan de executie. Teneinde dus een aansprekend voorbeeld te stellen aan toekomstig verpleegkundigen (gejoel: “Dit is te gek! Geweldig!”)

Rechter 5:

Ik sluit mij van harte aan bij amices 2, 3 en 4. Echter heb ik nog een suggestie ten aanzien van de executie. Gezien de zwaarte van het delict stel ik voor om ditmaal af te wijken van de clichématige strop en te kiezen voor een reeds te lang verwaarloosde doodsvoltrekking. Naakte opsluiting, staande in een gesloten ijzeren ton op een bodem van 20 cm varkensvet, waarbij de ton op een vuur wordt geplaatst zodat de ton geleidelijk wordt verwarmd tot aan het kookpunt van het vet. Dit zal haar leren! (“Briljant!” De dames en heren raadsheren maken een rondedansje door de raadkamer en geven elkaar een high-five).

Rechter 1, president van het hof:

Nou amices, ik denk dat we er wel uit zijn.
Die Lucifer (oh nee, pardon: Lucia, haha, hoor mij nou!) krijgt dus de volgende straf:

* Eerst tien jaar levenslang
* Dan nog vijf jaar tbs
* Vervolgens het uitrukken der nagels (20 maal, één per dag)
* Ten slotte de voltooiing van het vonnis in kokend vet.
 
Die fantasie lijkt misschien vergezocht, maar geloof me, als het Haagse hof de ruimte voor deze middeleeuwse straffen had gehad, zou het die kans hebben gegrepen.

Het is dan ook slechts aan buitenstaanders te danken dat de zaak ‘Lucia de B.’ los is getrokken. Verpleeghuisarts Metta de Noo en haar broer, de wetenschapsfilosoof Ton Derksen namen het op voor Lucia, en bereikten – met een groeiend aantal medestanders – dat de Hoge Raad uiteindelijk de zaak liet overdoen bij het hof Arnhem. Zonder deze ingreep van betrokken burgers zou de zaak vermoedelijk zonder poespas in de boeken zijn verdwenen. En zou Lucia tot het eind van haar dagen zijn weggekwijnd in een gevangeniscel.

Maar laten we ook de bijdrage van Maarten ’t Hart niet vergeten, die in een schitterend stuk de spijker precies op de kop sloeg, en de rechtszaak tegen Lucia vergeleek met een middeleeuws heksenproces. Wij mogen dan kritiek hebben op de islam en diens achterlijke sharia-wetgeving (kritiek die overigens terecht is), maar laten we er ook naar durven kijken dat het in ons Nederland van de 21e eeuw nog steeds mogelijk is om ten onrechte tot levenslang te worden veroordeeld op basis van roddels en pseudowetenschap, én door nijdassige vrouwen die het ten onrechte tot raadsheer wisten te schoppen. Op dat laatste fenomeen kom ik binnenkort terug, in een nieuwe column.

Lees hier het briljante artikel van Maarten ’t Hart.

Jan Marijnissen, vanavond te gast in Pauw & Witteman, merkte het scherp op "Wie neemt er nou eigenlijk verantwoordelijkheid voor dit soort wangedrag? Waarop niemand wordt afgerekend? Vind je het vreemd dat burgers dan geen respect meer hebben voor autoriteiten?"

Inderdaad. Alle rechters die in hun verstandsverbijstering Lucia naar het cachot stuurden, blijven gewoon op hun stoel. Net als de raadsheren in de Puttense Moordzaak en de Schiedammer Parkmoord.
'Foutje, bedankt' - dit lijkt het motto.
Dat is de vrijblijvende sorry-cultuur van een overheid en een rechtspraktijk die zichzelf als onaantastbaar zien. Maar die zich intussen dramatisch hebben verveemd van de wet, het gezond verstand en het volk.

En dan ook nog eens quasi verbaasd doen als zich een Fortuijn, of een Wilders meldt.

 


Posted: 21:30, 15 April 2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Obama, Proficiat!

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Op de eerste lentedag van 2010, na een jaar presidentschap, is Obama geslaagd in een missie van bijna 100 jaar waarin diverse van zijn voorgangers in het stof moesten bijten: de hervorming van het stelsel van de gezondheidszorg. Uiteraard zijn de druiven zuur bij de Republikeinen, die massaal – en met een vuile campagne – tegen Obama’s wetsvoorstel te hoop liepen. Afgezien van partijvoorkeur blijft het toch een prestatie van formaat.

Ook inhoudelijk valt er weinig aan te merken op deze eerste trofee van ‘Change’ die door Obama is binnengehaald. Hier en daar had het misschien nog wel beter gekund, – en bijna was de winst zelfs verloren gegaan door Democratische afgevaardigden die het onderste uit de kan wilden. Maar hoofdzaak is dat er nu een definitieve doorbraak is gekomen, die van de Verenigde Staten een beter, mooier, menselijker land zal maken. Door namelijk een van de meest schrijnende overblijfselen van het ‘oude kapitalisme’ uit de weg te ruimen: het systematisch uitsluiten van 32 miljoen onderdanen van medische zorg.

Want laten we wel zijn: de grenzeloze, en bij wijlen ongemanierde Obama-bashing ging toch werkelijk alle perken te buiten. De verkondiging van aantoonbare leugens door bevriende media, het intimideren van Congresleden, het betalen van demonstranten om bijeenkomsten te verstoren en de suggestie van vrijheidsbeneming (tot zelfs absurde aantijgingen, als zou ‘oma verplicht euthanasie moeten krijgen, dankzij Obama’).

De enigen wier vrijheid door deze wet – terecht! – wordt ingeperkt, zijn de grote verzekeringsmaatschappijen, die decennialang als een duivels monopolie de Amerikaanse gezondheidszorg als een particulier wingewest mochten gebruiken. Die naar willekeur patiënten konden misbruiken. Antiselectie mochten toepassen. De polis eenzijdig opzeggen bij een noodzakelijke behandeling wegens ziekte of verwonding. Premies naar hartelust verhogen, kartelgewijs, zonder aan wie dan ook verantwoording te hoeven afleggen. Dat er nu eindelijk een eind komt aan deze jarenlange uitbuiting is gewoon een overwinning voor de beschaving.

Ook de bangmakerijen dat de zorg onbetaalbaar zou worden zijn doelbewuste propaganda. Weliswaar wordt verwacht dat deze regeling de staat 40 miljard dollar zal kosten voor de komende tien jaar, daar staat tegenover dat zij een veelvoud daarvan aan besparingen zal opbrengen. Dat kan ook niet anders, als je een eerlijk stelsel gaat toepassen waarin de ‘Healthcare Bubble’ wordt doorgeprikt, als een te langdurig zwerende blaar. Het schijnt trouwens dat o.a. Nederland model heeft gestaan voor het wetsontwerp van Obama. Waaruit maar weer blijkt dat een rechtvaardige, algemene basisverzekering voor gezondheidszorg best kan samengaan met marktwerking.

Overigens. De manier waarop Obama door zijn tegenstanders werd en wordt gedemoniseerd heeft wel wat weg van hoe dat hier gebeurt met Geert Wilders (al is in de VS alles veel groter dan hier, dus ook het besmeuren).

Wel opvallend dat veel van diegenen die bij ons te hoop lopen tegen ‘Wilders-bashing’, daarmee ineens geen probleem meer lijken te hebben als het om Obama gaat. Ik zal het ‘H-woord’ maar niet gebruiken, maar het eindigt op crisie.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Op de eerste lentedag van 2010, na een jaar presidentschap, is Obama geslaagd in een missie van bijna 100 jaar waarin diverse van zijn voorgangers in het stof moesten bijten: de hervorming van het stelsel van de gezondheidszorg. Uiteraard zijn de druiven zuur bij de Republikeinen, die massaal – en met een vuile campagne – tegen Obama’s wetsvoorstel te hoop liepen. Afgezien van partijvoorkeur blijft het toch een prestatie van formaat.

Ook inhoudelijk valt er weinig aan te merken op deze eerste trofee van ‘Change’ die door Obama is binnengehaald. Hier en daar had het misschien nog wel beter gekund, – en bijna was de winst zelfs verloren gegaan door Democratische afgevaardigden die het onderste uit de kan wilden. Maar hoofdzaak is dat er nu een definitieve doorbraak is gekomen, die van de Verenigde Staten een beter, mooier, menselijker land zal maken. Door namelijk een van de meest schrijnende overblijfselen van het ‘oude kapitalisme’ uit de weg te ruimen: het systematisch uitsluiten van 32 miljoen onderdanen van medische zorg.

Want laten we wel zijn: de grenzeloze, en bij wijlen ongemanierde Obama-bashing ging toch werkelijk alle perken te buiten. De verkondiging van aantoonbare leugens door bevriende media, het intimideren van Congresleden, het betalen van demonstranten om bijeenkomsten te verstoren en de suggestie van vrijheidsbeneming (tot zelfs absurde aantijgingen, als zou ‘oma verplicht euthanasie moeten krijgen, dankzij Obama’).

De enigen wier vrijheid door deze wet – terecht! – wordt ingeperkt, zijn de grote verzekeringsmaatschappijen, die decennialang als een duivels monopolie de Amerikaanse gezondheidszorg als een particulier wingewest mochten gebruiken. Die naar willekeur patiënten konden misbruiken. Antiselectie mochten toepassen. De polis eenzijdig opzeggen bij een noodzakelijke behandeling wegens ziekte of verwonding. Premies naar hartelust verhogen, kartelgewijs, zonder aan wie dan ook verantwoording te hoeven afleggen. Dat er nu eindelijk een eind komt aan deze jarenlange uitbuiting is gewoon een overwinning voor de beschaving.

Ook de bangmakerijen dat de zorg onbetaalbaar zou worden zijn doelbewuste propaganda. Weliswaar wordt verwacht dat deze regeling de staat 40 miljard dollar zal kosten voor de komende tien jaar, daar staat tegenover dat zij een veelvoud daarvan aan besparingen zal opbrengen. Dat kan ook niet anders, als je een eerlijk stelsel gaat toepassen waarin de ‘Healthcare Bubble’ wordt doorgeprikt, als een te langdurig zwerende blaar. Het schijnt trouwens dat o.a. Nederland model heeft gestaan voor het wetsontwerp van Obama. Waaruit maar weer blijkt dat een rechtvaardige, algemene basisverzekering voor gezondheidszorg best kan samengaan met marktwerking.

Overigens. De manier waarop Obama door zijn tegenstanders werd en wordt gedemoniseerd heeft wel wat weg van hoe dat hier gebeurt met Geert Wilders (al is in de VS alles veel groter dan hier, dus ook het besmeuren).

Wel opvallend dat veel van diegenen die bij ons te hoop lopen tegen ‘Wilders-bashing’, daarmee ineens geen probleem meer lijken te hebben als het om Obama gaat. Ik zal het ‘H-woord’ maar niet gebruiken, maar het eindigt op crisie.

 

[Dit artikel werd tevens gepubliceerd op weblog Het Nieuwe Journaal]


Posted: 20:23, 24 March 2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Ons strafstelsel kan veel effectiever

Is onze rechtsstaat in gevaar?

Er is een toenemende kritiek op het functioneren van een van de pijlers van onze rechtsstaat: de rechtspraak. En niet zonder reden, als we kijken naar recente voorbeelden, waarbij het OM en/of de rechters hebben gefaald: de Puttense moordzaak, de Schiedammer parkmoord en de Haagse verpleegkundige Lucia de Berk, die een hedendaags 'heksenproces' moest ondergaan, waarbij de bewijsvoering louter was gebaseerd op collegiale roddels en pseudo-statistiek. En dan hebben we het alleen nog maar over het strafrecht.

De huidige magistratuur is een gesloten bolwerk van intimi. Ons-kent-ons-juristen, die liever geen pottenkijkers van buiten in hun midden hebben. Een dergelijke ongecontroleerde structuur - waarbij 'slagers hun eigen vlees keuren' - moet op den duur wel leiden tot grove fouten, of zelfs tot antidemocratische fenomenen zoals collusie en - in sommige gevallen - corruptie.

Politieke partijen laten dit gaan, deels omdat zij geloven in de fictie dat het 'in Nederland wel niet zo'n vaart zal lopen', deels ook door een verkeerd begrip van de Trias Politica. Veel politici denken namelijk dat zij zich als controlerende macht niet te bemoeien hebben met de rechtsprekende macht. Maar dat is pertinente onzin. Ze controleren immers ook de uitvoerende macht, het landsbestuur? De 'scheiding der machten' is ingesteld met de bedoeling dat ze elkaar in evenwicht houden, niet met het oogmerk elkaar te ontzien.

Het was dus bijna een revolutionaire daad toen SP-Kamerlid Jan de Wit vorig jaar maart in Den Haag een symposium organiseerde over de kwaliteit van onze rechtsstaat. Ik was erbij en maakte er dit verslagje van.

Is ons strafbeleid te 'soft'?

De kwaliteit van onze rechtspraak laat ik nu verder even rusten. Dit artikel gaat vooral over het vervolg van die (straf)rechtspraak: de uitvoering van de straffen.

In sommige media, maar vooral in de 'sub-media' zoals diverse weblogs, zien we een toenemende onvrede met het huidige strafbeleid. 'Het slachtoffer wordt genegeerd en de crimineel wordt geknuffeld'. Daaraan worden dan gegevens toegevoegd als: 'Slechts 22% van de misdrijven wordt daadwerkelijk opgelost'.

Als wij eerlijk zijn, zullen we moeten erkennen dat we dit soort geluiden niet nodig hebben om vast te stellen dat onze correctionele straftoepassingen van matige tot zeer slechte kwaliteit zijn. Met name de 'extramurale' oftewel 'buitencellulaire' oplossingen (werkstraffen) zijn velen een doorn in het oog. Maar ook 'langdurig zitten' lijkt weinig zoden aan de dijk te zetten. De recidive blijft onverminderd hoog en de reclassering lijkt meestal een farce. Resocialisatie blijkt een taai en langdurig proces, dat maar zelden volledig slaagt. Ondanks alle goede bedoelingen.

Wij kunnen met een gerust hart vaststellen, dat onze strafrechttoepassing duurzaam faalt. Er is geen enkele andere activiteit te bedenken in onze samenleving - hetzij van overheidswege, hetzij privaat georganiseerd - die zó dramatisch onder de maat presteert.
Dat kan misschien te maken hebben met een gevoel van overmacht. Zoiets als: criminaliteit hoort nu eenmaal bij het leven, en daar zullen we het mee moeten doen. Straffen - desnoods hard straffen -  is het enige wat ons rest.

Ik ben het daar niet mee eens, en ik heb een nieuwe, stoutmoedige visie ontwikkeld over hoe wij ons strafstelsel zodanig zouden kunnen veranderen dat het 1) humaner, 2) goedkoper en 3) veel effectiever wordt. Let wel: 'humaner' betekent niet dat wij onze gedetineerden nog meer gaan 'pamperen', in tegendeel!

Naar een nieuw strafregime

Allereerst vind ook ik dat het oplossingspercentage van misdrijven omhoog moet. Maar het is logisch dat er prioriteiten worden gesteld. Het schermen met een oplossingspercentage van 22% is onzinnig, want dat is een gemiddelde, van rijp en groen door elkaar. Daar zit ook degene tussen die zijn portemonnee is verloren en dat als diefstal komt aangeven.

Het allerhoogste oplossingspercentage vinden we bij de levens- en ernstige geweldsdelicten. Daarvan wordt het overgrote deel van de zaken uiteindelijk opgelost. En dat is ook logisch. Bij zo’n delict worden rechercheteams gevormd van vaak tientallen speurders, om zo’n zaak op te lossen. Bovendien helpt bijvoorbeeld ‘Meld misdaad anoniem’ bewijsbaar mee om het oplossingspercentage van alle vormen van criminaliteit te verhogen. En tegelijk werkt het ook preventief. Denk ook aan de aanpak van oude ‘cold cases’. Daar is dus gewoon vooruitgang.

Dan het strafsysteem zelf.

Ik erger mij nogal aan de makkelijke en simpele oplossingen zoals die door sommigen worden gesuggereerd.

We wisten al dat het OM en de rechterlijke macht een gesloten, in zichzelf gekeerd systeem zijn. Het is een van de weinige domeinen in Nederland waar de wetenschap nauwelijks toegang lijkt te hebben. Ja, de criminologie, maar je kunt je afvragen hoeveel wetenschappelijke waarde je daaraan mag toekennen.

Veel discussies gaan voornamelijk over de strafmaat. In deze primitieve opvatting bestaat het dubieuze idee dat de zwaarte van de straf omgekeerd evenredig zou zijn met de neiging tot het plegen van misdrijven, of tot recidive. Veelal wordt meteen ook een pleidooi gehouden tot (her)invoering van de doodstraf. Ik noem dit primitief, omdat er veel intelligentere methoden zijn om menselijk gedrag te beïnvloeden.

Diezelfde voorstanders van ‘hard straffen’ wijzen doorgaans ook op de achterstelling van slachtoffers en nabestaanden, afgemeten aan de aandacht die de daders krijgen. Eerlijk gezegd ben ik dit wel met ze eens. Ook ik vind dat slachtoffers van criminaliteit veel meer steun verdienen vanuit de gemeenschap. Overigens zijn ook op dit gebied duidelijke verbeteringen gaande.

Altijd al kon een slachtoffer zich bij een strafzaak als ‘civiele partij’ stellen, om een schadevergoeding te eisen. Daarmee ging hij echter een heel vervelend traject in. Waarbij de dader bijvoorbeeld per maand een bedrag moest afbetalen en het slachtoffer daar dan telkens achterheen moest gaan. Dat is inmiddels veranderd. Justitie schiet het gehele schadebedrag voor aan het slachtoffer, en gaat zelf bij de veroordeelde incasseren. Zo hoort dat.

Een effectief correctiesysteem

Over het corrigeren van menselijk (wan)gedrag is in de laatste halve eeuw veel bekend geworden, niet door de criminologie, maar vanuit de psychologie (en in toenemende mate ook vanuit de biologie en neurologie). Sinds het behaviorisme weten we dat belonen vele malen beter werkt dan straffen. Tegenwoordig noemen we dat ‘cognitieve gedragstherapie’. Als je die met de nodige creativiteit toepast, kun je de strafoplegging veel functioneler maken en de recidive terugdringen. Mensen hoeven gemiddeld minder lang te zitten (dus een goedkoper systeem) en het levert nog geld op ook, namelijk voor de slachtoffers.

Hoe doen we dat?

In ieder geval niet door ’softe’ straffen, of een ’soft’ regime. Ik denk dat in ‘mijn’ systeem hier en daar zelfs ‘harder’ zal worden opgetreden dan in het bestaande. Wat er onlangs gebeurde met Saban B., de vrouwenhandelaar die vanuit de gevangenis zijn eigen ontsnappingsverlof mocht voorbereiden door het (in de gevangenis!) verwekken van een kind bij een van zijn slachtoffers, zou in het door mij voorgestelde regime volstrekt onmogelijk zijn geweest. Maar het gaat er niet om hoe ’soft’ of hoe ‘hard’ de maatregelen zijn, maar hoe duidelijk ze zijn, en hoe effectief.

Zo stel ik voor dat voor ieder misdrijf de standaard straf… levenslang wordt. Jawel.

Dood paard

Het huidige strafsysteem functioneert niet, omdat simpele opsluiting niet leidt tot gedragsaanpassing. Zitten, hangen, pingpongen, fitnessen en tv-kijken leveren nou niet bepaald de prikkels om de eigen zonden te overdenken en een beter leven voor te bereiden. Ook de (groeps)gesprekken en -therapieën zijn vrijwel nutteloos omdat men zich hier makkelijk aan kan onttrekken, al is het maar omdat er geen intrinsieke motivatie voor bestaat. En die motivatie, om echt te veranderen, dát is waar het om gaat.

Wat we tot nu toe doen is aan dode paarden trekken, die maar niet willen bewegen. Niet zo verwonderlijk, want veroordeelden weten van tevoren hoe lang ze nog ‘moeten’ en hebben geen andere keus dan zich daarbij neer te leggen. Ze kunnen immers niet weg. De enige ‘prikkel’ die ze krijgen is zich redelijk goed te gedragen, zodat ze kunnen rekenen op een vervroegde vrijlating na 2/3 van de straftijd. Kwestie van de dagen aftellen dus.

Onthutsende paradox

In mijn voorstel wordt deze lijdelijke aanpak resoluut doorbroken. Dat doen we door het inbrengen van een paradox, die het verwachtingspatroon van de gedetineerde totaal omver gooit en hem in verwarring brengt. Waardoor hij vanaf dag één verandert van hulp-, therapie- en werkweigeraar in hulp-, therapie- en werkzoeker. Oftewel: we verplaatsen de ‘motivatie tot veranderen’ van de hulpaanbieders naar de gedetineerden zelf. Hoe?

Heel eenvoudig: door gedetineerden zélf de duur van hun detentie te laten bepalen!

Huh? Ben je gek geworden? Dat kan toch nooit werken?
Jawel, het is het enige dat echt werkt, mits goed aangepakt.

Levenslang

Zoals gezegd: we leggen iedereen voortaan levenslang op, ongeacht de aard en zwaarte van het misdrijf. Dat is het uitgangspunt.Vervolgens moet de gedetineerde zelf aan de slag om daar zoveel mogelijk jaren vanaf te knabbelen. Een soort spaarsysteem dus. En ‘Levenslang’ wordt dus: ‘levenslang, tenzij’. Daarmee wordt het de gedetineerde zelf, die keihard aan de slag zal moeten om het punt te bereiken wanneer hem zijn vrijheid kan worden teruggegeven.

Slachtoffers

Hier komen ook de slachtoffers en/of nabestaanden in beeld. Zij worden, anders dan tot nu toe, betrokken bij de strafbepaling. Want er komen uiteraard wel minimun-termijnen, gekoppeld aan de zwaarte van het misdrijf. Ook zal een deel van de straf altijd bestaan uit een financiële schadevergoeding (waarom de slachtoffers zelf niet meer hoeven te vragen). Daders gaan niet meer ‘zitten’, maar gaan lopen, sjouwen en zweten, kortom: hard aan het werk om het daarmee verdiende loon af te dragen aan hun slachtoffers. Niet langer envelopjes vouwen of wasknijpers monteren.

Detentiefabrieken

Nee, écht werk. Ze kunnen tijdens detentie een opleiding volgen, echter niet een opleiding voor de fun, maar eentje die hen zo snel mogelijk in staat stelt méér geld te verdienen! En daar zullen ze heel graag voor kiezen, en ze zullen ook zeker heel erg hun best gaan doen. Waarom? Omdat ze dan de ’schuld’ aan hun slachtoffers sneller kunnen afbetalen, en ook daardoor eerder kunnen vrijkomen.
Werken in de gevangenis wordt voortaan dus geen arbeidstherapie meer, maar gewoon productiewerk. Volgens normale, commerciële standaarden.
Deels zal dit werk buiten de huizen van bewaring kunnen plaatsvinden (onder strikte begeleiding, bijvoorbeeld met een elektronische enkelband) maar voor gevaarlijke criminelen gebeurt dat intern. Daartoe worden rond gevangenissen bedrijvenparken opgezet (waarvan de werkgevers zich niet hoeven te bekommeren om werving van personeel).

TBS

Het is heel makkelijk om tegen deze ‘nieuwe aanpak’ allerlei bezwaren te opperen. Ons systeem is hier niet op ingericht en er zal heel veel moeten veranderen. Tegelijk valt dat ook wel weer mee, als je alle functionarissen op hun eigen werkterrein laat meedenken (vooral als ze enthousiast worden, wat ik niet uitsluit). En allerlei details zullen nog moeten worden ingevuld, maar waar een wil is, is een weg.

Overigens is deze methode niet bedoeld voor TBS-gestelden (al heb ik ook daar ideeën over).

Er zijn in ons land in hoofdzaak drie doelen om daders een detentie op te leggen:

a) vergelding en straf (wraak/genoegdoening)
b) afschrikking (en voorkoming van recidive)
c) preventie (een dader duurzaam uit de samenleving verwijderen)

Het systeem dat ik voorstel adresseert zowel a) als b) en daarmee het overgrote deel van de veroordeelden.
De restcategorie c) valt vooralsnog buiten deze aanpak (seriemoordenaars, recidiverende zedendelinquenten, geesteszieken).

Juryrechtspraak

Nog een consequentie van wat ik hier voorstel, is dat de rol van de rechter wordt teruggebracht tot alleen de schuldigbepaling. De strafmaat wordt hem uit handen genomen. Indirect introduceert dit voorstel dus een vorm van juryrechtspraak: het zijn de slachtoffers en nabestaanden die, samen met de deskundigen en het (goed opgezette en strikte) ‘puntensysteem’ het tempo van en de voorwaarden voor de strafvermindering gaan bepalen.

‘Maar wat nu te doen’ – zal een cynicus opmerken – ‘met een gedetineerde die is veroordeeld voor slechts enkelvoudige diefstal. zonder geweld, en die hier helemaal geen zin in heeft? Moet die dan de rest van zijn leven zitten?’
Antwoord: ja!

Meer specifiek: Ja, dat mag hij, als hij daar zelf voor kiest.
Dan mag hij de rest van zijn leven blijven zitten, blijven fitnessen, blijven tv-kijken en blijven pingpongen (als daar tenminste nog een medegedetineerde voor te porren is). En wil hij vrijkomen na een termijn die ongeveer ligt in de buurt van de normale (ouderwetse) straf voor enkelvoudige diefstal, dan zal hij hard aan de bak moeten.

Heel kort samengevat: maak daders zelf verantwoordelijk voor hun eigen resocialisatie-proces. En kijk dan eens wat er gaat gebeuren.

Je zult versteld staan.


Posted: 19:33, 2 November 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Hoge Raad maakt er een potje van

 

hogeraad

De Hoge Raad der Nederlanden, zo heet ons hoogste rechtscollege.

Dat klinkt heel voornaam, bijna net zo voornaam als Lange Voorhout, en zo is het ook bedoeld. Want er is één ding dat wij als Nederlanders goed moeten beseffen: hoeveel fouten er ook gemaakt worden door domme agenten, valse advocaten, blunderende officieren van justitie of slapende rechters, -- er is dan nog altijd onze superieure Hoge Raad, waar je terecht kunt voor cassatie of herziening. Om daar alsnog je recht te krijgen.

Zo luidt een der hardnekkigste ficties in ons land. Dat dit een pure fictie is, heeft diezelfde Hoge Raad onlangs dinsdag opnieuw bewezen, en wel op een buitengewoon kleinzielige manier. Je zou haast gaan denken: 'Het zijn net mensen!'

Nu meent de Raad dat mopperen tegen agenten niet meer mag, en draagt het gerechtshof Leeuwarden op om een studente opnieuw te berechten, die door dat hof eerder was vrijgesproken van 'belediging'.

Lees eerst even dit nieuwsbericht

Anders dan in het bericht is vermeld, zou ze niet 'kankerlijers' hebben geroepen, maar 'loser', 'klootzak' en 'sukkel'. Aggut, het is toch wat!

Leerden onze moeders ons niet de aloude volkswijsheid 'schelden doet geen pijn'? Maar in plaats van ondersteuning te geven aan het feit dat de jongedame zich slechts verbaal (en dus zonder handtastelijkheden) verweerde tegen de soms inderdaad buitengewoon irritant optredende agenten, trekken de 'wijze raadsheren' de normen nog even wat strakker aan. En daarmee gaan ze niet zomaar veel te ver. Hun opmerkelijke arrest past in een trend die in Nederland al jaren merkbaar is: we glijden af naar een maatschappij waarin tolerantie en incasseringsvermogen lege begrippen aan het worden zijn.

Politiestaat?

Sinds Jan Peter Balkendende zijn hilarische 'normen en waarden'-oproep het land instuurde, gaat het van kwaad tot erger. Steeds verder wordt de verbale communicatie (en daarmee de vrijheid van meningsuiting) teruggedrongen. Waarbij de wetgever over het hoofd ziet, dat communicatievormen zoals schelden, boe-roepen of beledigen al eeuwenlang een natuurlijke sociale buffer zijn om fysiek geweld te vermijden, of op z'n minst uit te stellen. In die zin werkt het strafbaar stellen van belediging van overheidsdienaren juist contraproductief: het neemt het ventiel weg om stoom af te blazen. In wezen is het een uitnodiging om er dan meteen maar op te rammen. Je krijgt immers sowieso een proces-verbaal.

Het gekke is, dat de meeste mensen zich bij zulk nieuw beleid op den duur gaan aanpassen. Angst voor straf is een krachtig sentiment, en bestuurders en magistraten weten dat. En maken daar misbruik van.

Mensen gaan zich inhouden, terwijl ze van binnen koken van woede, omdat ze zich gekleineerd voelen, door bijvoorbeeld een parkeerwachter die met een sardonische grijns een bon staat uit te schrijven (soms nog begeleid door pesterig-moraliserende opmerkingen -- dát mag dan weer wel). Dat is niet gezond, dat inhouden. Daar worden mensen, als het vaker gebeurt, letterlijk ziek van.

Andere mensen, die creatief en taalvaardig zijn, zullen wel een uitweg vinden om zich op verbale wijze emotioneel te ontlasten. Zij zullen - op hoge toon, en met de vinger wijzend (maar niet met de verboden vinger!) -  de overheidsfunctionaris eloquent op zijn nummer zetten, met een tekst als bijvoorbeeld:

"Gaat u gerust uw gang, Dienaar des Konings! Schrijf uw bonnetje maar uit. Zal ik de tekst straks even voor u nazien, of laten we uw taalfouten gewoon staan? Mag ik u vragen hoe u ertoe bent gekomen dit werk te gaan doen? Slaapt u nog wel goed? Weet uw vrouw hiervan? Heeft u eigenlijk nog wel een vrouw? Zo niet, dan begrijp ik dat wel. Eigenlijk zou ik - in navolging van Marcel van Dam - willen zeggen: 'U bent een minderwaardig mens'. Maar dat ga ik u niet zeggen, zo ver krijgt u mij niet, hoezeer u zich thans ook in grimassen wringt en lelijke monden trekt ten einde mij tot zulks te provoceren. Neen, ik blijf beleefd. En stel u slechts deze vraag: Vindt u zichzelf niet een minderwaardig mens? En zo nee, waarom dan wel? En wilt u de uitslag van dit zelfonderzoek s.v.p. in uw proces-verbaal opnemen?" 

Hier zit geen onvertogen woord bij.
Toch voorspel ik dat wanneer meer burgers zulk een creatieve uitweg vinden, de overheid ook daarmee geen genoegen zal nemen. En weer iets nieuws zal bedenken. Dan komt er een moment, dat een agent u - tijdens het uitschrijven van een bekeuring - een geluidsmeter voorhoudt. Waarbij, ongeacht de correcte tekst van uw verweer, een boete volgt wanneer uw 'toonhoogte ongepast is', bijvoorbeeld bij > 35 dB. Voortaan mag u uw bezwaren alleen nog maar fluisteren, liefst binnensmonds. Dit is een van de ijkpunten, waarbij wij zullen weten dat de zich momenteel ontwikkelende politiestaat vrijwel geheel gerealiseerd is. De laatste stap wordt ongetwijfeld, dat je alleen nog maar boos hoeft te kijken naar een agent, om in de boeien te worden geslagen.

Twee maten

Uiteraard wordt hier - zoals het in goed gereformeerde kring betaamt - met twee maten gemeten.

De twee maatjes zijn 1) God en 2) Jan Peter Balkenende.
Die hebben het wel fijn, samen.

Iedereen is voor de wet gelijk en de wet geldt voor iedereen. Zo luidt het adagium.
Maar ja, alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn gelijker dan andere.

En waar Jan Peter geschiedenis schrijft, oftewel over dezelfde schreef gaat die andere Nederlanders een justitiële sanctie oplevert - maar hem nu juist niet - daar schept hij onbedoeld ook jurisprudentie.
Dan blijkt ineens dat het beledigen van een agent véél erger is dan seksuele intimidatie. Hier is onze Hoge Raad wel ineens opvallend mild.

Billenknijpen mag dus, sinds Jan Peter Balkenende daarvan een stiekeme hobby heeft gemaakt. Onze premier is trouwens sowieso een liefhebber van vrouwelijk schoon.

Jammer dat Jan Peter zich niet vaker zichtbaar te buiten gaat aan relatief milde overtredingen. Zoals vijf kilometer te hard rijden, of foutparkeren, of zijn hondje niet aan de riem hebben. Dat zou vele tienduizenden landgenoten voortaan een boete besparen.

Tegen een sukkelende agent zeggen: 'Sukkel!' mag dus niet meer, op straffe van een boete.

Maar als ik tegen de Hoge Raad, die dit soort onzin legitimeert, wil zeggen dat deze bestaat uit wereldvreemde sukkels? Mag ik dat dan zeggen? Ja, dat mag ik zeggen! Nog wel.

 


Posted: 14:28, 18 October 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Kosten en karma van Ferdi E.

Vandaag kwam Ferdi Elsas om het leven door een ongeluk met zijn fiets. Hij was de man die 22 jaar geleden heel ons land wekenlang in spanning hield, doordat iedereen dacht dat er een professionele criminele bende achter de ontvoering van Gerrit Jan Heijn zat. Later bleek dat deze onbekende Nederlander het helemaal in zijn eentje had gedaan.

Nog dezelfde avond had hij Heijn doodgeschoten in het bos. Zijn pink afgesneden en zijn bril meegenomen. En begraven in een graf dat hij eerder op die plaats had gedolven.

Terugkijkend kunnen we vaststellen dat de politie destijds enkele grote fouten heeft gemaakt. Om te beginnen het daderprofiel ('een bende zware crinimelen') dat er totaal naast zat. Maar dat valt hen nauwelijks kwalijk te nemen, omdat Elsas publiek, pers en politie op buitengewoon intelligente wijze om de tuin wist te leiden.

De eerste echt grote blunder was, dat de opsporingsdiensten genoegen hebben genomen met de door de ontvoerder gepresenteerde bewijzen dat Gerrit Jan Heijn nog in leven zou zijn: zijn bril en zijn afgesneden pink in het kokertje van een fotorolletje. Weliswaar zijn er later ook nog twee cassettebandjes met Heijns stem opgestuurd, maar die waren gemaakt op de dag van de ontvoering.
Het blijft dus een raadsel waarom de politie heeft meegewerkt aan de verstrekking van losgeld, zonder dat was aangetoond dat de heer Heijn nog in leven was (bijvoorbeeld met een bandje waarop het slachtoffer iets vertelt over een gebeurtenis die op dezelfde dag in het nieuws was, of met een foto waarop hij een krant vasthoudt van die dag). 

Een zo mogelijk nóg grotere blunder was de overdracht van het losgeld. Dat moest worden gedumpt bij dit fietstunneltje onder de A12:

En zo geschiedde.

Ferdi Elsas kwam het geld gewoon ophalen op zijn fiets. Zonder dat iemand hem iets in de weg legde. Hij pakte het tasje met losgeld op en fietste vrolijk verder. Onbegrijpelijk!

Toen ik vanmorgen hoorde dat Ferdi E. was doodgereden, was mijn eerste gedachte: 'Hè, is die al vrij dan?' Zo snel gaat dus de tijd. De man blijkt al in 2001 te zijn vrijgekomen. Hij heeft - wegens 'goed gedrag' - slechts dertien van de opgelegde 20 jaar cel hoeven uitzitten, inclusief de TBS-behandeling. De weduwe Hank Heijn zit er nog steeds mee; tot het eind van haar leven is ze haar man kwijt. Daar zit naar mijn gevoel iets heel onrechtvaardigs in.

Toevallig besteedde blogger Stan de Jong gisteren op zijn weblog ook aandacht aan het verschijnsel dat gekende criminelen de maatschappij niet alleen heel veel geld kosten door opsporing, vervolging, dure onderzoeken en rechtszaken, maar zich ook nog eens kunnen laten verdedigen (ongeacht hun inkomen) door een z.g. 'toegevoegde advocaat', die ook al door de gemeenschap (de belastingbetaler, u en ik dus) wordt vergoed. Hij stelde daarom aan het eind van zijn column de vraag:

"Elke verdachte heeft recht op de bijstand van een advocaat. Dat is op zich een hele goede zaak. Maar soms vraag je je wel eens af of er ook zoiets bestaat als misbruik van dat recht."

Je kunt daar verschillend over denken. Zelf neig ik tot de gedachte dat er wel enige logica in zit. Je zult maar - al dan niet terecht - beschuldigd worden van een misdrijf. En dan die machtige, omnipotente tegenstander tegenover je vinden: de Staat (oftewel het Openbaar Ministerie). Dat je dan je zaak zou verliezen, alleen maar doordat je geen behoorlijke advocaat kunt betalen. Dit is dus - denk ik - waarom onze wetgever heeft gezorgd voor het systeem van de 'toegevoegde advocaat'. Die dus betaald wordt door de overheid.

Maar in het geval van Ferdi Elsas lijkt me wel degelijk de vraag aan de orde of hier geen sprake is geweest van 'misbruik van recht'.

Hoe curieus! De zaak waar Stan de Jong het over had, ging over een slimme oplichter, annex nepadvocaat. Maar de casus van Ferdi E., zoals die vandaag opnieuw werd belicht, lijkt - naast een moordenaar en afperser - óók over een oplichter te gaan.

Is briljante slimheid ook een psychische afwijking?
In ieder geval slaagde Ferdi er in om - via het Pieter Baan Centrum - een TBS-advies los te krijgen (iets waar huidige criminelen liever vanaf zien, maar de tijden zijn veranderd). Elsas mocht zijn behandeling nog tijdens zijn detentie ondergaan, in plaats van er na, en hij slaagde met vlag en wimpel. Hoe 'ziek' was hij eigenlijk ooit geweest?

Feit is, zo vernam ik vandaag uit het nieuws, dat de Heijnmoordenaar na zijn vrijlating ook nog eens ruim zeven ton mocht incasseren aan 'achterstallige WAO/AAW-premies' (jawel, ook betaald door u en mij), slim geregeld c.q. afgedwongen door zijn schoremadvocaat Willem Anker, u weet wel, een van die twee juridische feestneuzen uit Friesland. Elsas had namelijk TBS opgelegd gekregen, zo was de redenering, en dus was hij ziek geweest. En dus had hij tijdens zijn detentie ziektegeld moeten ontvangen. Na afloop ontving hij dat alsog, met rente.

Ik heb flink gezocht op het web, maar kon nergens informatie vinden waar nou al dat losgeld (bijna acht miljoen gulden) is gebleven. Heeft hij dat ook mogen houden?

In ieder geval woonde Ferdi (onder zijn nieuwe naam 'Paul Elsas') de laatste jaren met zijn gezin in een schitterende boerderij in het dorpje Ruurlo in de Achterhoek. Ach, er zijn zoveel vrouwen die hun man een tijdje moeten missen. Wat is nou 13 jaar? Voor hetzelfde geld (of beter: veel minder geld) zit hij al die tijd op een baggerschip in Dubai. Of op een boorplatform in de Noordzee. Het lijkt er dus op dat misdaad gewoon... loont.

Of zagen we vandaag dan toch een teken dat God, Allah, Vishnu of het Universum geen genoegen meer namen met deze onverdraaglijke situatie? En dus hun plicht deden om dit rapalje in hun schoot terug te nemen?

Ik word hier wel een beetje beduusd van. En zou bijna iets gaan zien in die vrouwenreligie van spiritualiteit en het geloof in karma en zo. Want zeg nou zelf, als je zo'n intelligent plan hebt bedacht om rijk te worden, en dat lukt nog ook, en je enige fysieke inspanning is geweest het graven - met het zweet op je voorhoofd - van een langwerpige diepe kuil in het bos... Tja.

Dat Ferdi Elsas het niet in zijn karakter had om voorrang aan anderen te geven was ons inmiddels wel bekend. En dat hij op zijn fiets het geld kon ophalen dat hem en zijn gezin een nieuw rijk leven zou bezorgen, dat is tot daar aan toe. Maar dat hij zich vandaag op zijn fiets, 66 jaar oud, liet verpletteren door nota bene een graafmachine, kijk, dat vind ik nou klasse.

Zou hij in zijn laatste moment hebben gedacht: 'Je komt twintig jaar te laat!'?

 

 


Posted: 21:01, 3 August 2009
Comments (4) | Add Comment | Link

Zachte landing

  
 
Ik moet altijd denken aan een dode vogel, als ik zo'n geknakt vliegtuig weerloos op de grond zie liggen. Die ruitjes van de cockpit worden vanzelf ogen. En de neus ineens een gebroken snavel. Alsof een onzichtbare jager, in een zeldzaam geval, weer eens feilloos raak heeft geschoten.

Wel een opsteker voor onze nationale trots trouwens, dat Schiphol. Misschien wel de allerveiligste luchthaven ter wereld!

Want waar vind je dat tegenwoordig nog? Een neerstortende Boeing 737 met 134 inzittenden, en dan toch slechts negen doden! In Macau, Hongkong of New York was dit akkefietje zeker weten heel anders afgelopen. Schiphol ligt echter niet ingeklemd tussen gevaarlijke bergwanden of hoge gebouwen, maar is omgeven door kilometers oasen van zachte, zompige Hollandse kleiakkers, waarin zelfs een crash een tintje van een zachte landing krijgt.


Pieter Kist

Nederland is zó klein en zó velig, dat een luchtvaartramp - hoe bescheiden ook - meteen al het andere nieuws wegdrukt in alle journaals en actualiteitenrubrieken. We hebben hier inmiddels ruim 16 jaar op moeten wachten, sinds de Bijlmerramp in 1992, de grootste op Nederlandse bodem, met 43 doden, vnl. op de grond. En... Nederland droeg hier geen enkele schuld aan. Eerst betrof het een Israëlisch toestel, nu een Turks. Wel waren er in 1996 nog twee crashes: de Hercules op vliegbasis Eindhoven (34 doden) en een oldtimer DC3 die bij Texel neerstortte (32 doden).

En nu komen er - ten minste - drie onderzoeken. Van het Openbaar Ministerie, indien er een aanwijzing is voor strafbare feiten (wordt meteen geseponeerd, want de piloten zijn omgekomen), van Turkish Air, de luchtvaartmaatschappij, én natuurlijk... van Pieter van Vollenhoven. Dat laatste onderzoek, is uiteraard het belangrijkste, en het enige dat echt telt.

Want als er iemand is die een 'zachte landing' heeft gemaakt, dan is dat Pieter, namelijk in de schoot van zijn koninklijke schoonfamilie. Hoe hij daar als eenvoudig jurist (de rechtenstudie is een soort gepimpte VMBO-opleiding voor luie rijkeluiskindjes, die je cadeau krijgt door enkele wetjes uit je hoofd te leren) kon opklimmen naar de absolute alleenheerser van 'Veilig Nederland' blijft een raadsel.

In de uren na het neerstrijken van de Turkse vogel was hij niet van het televisiescherm te slaan. Om uit te leggen dat het niet zozeer ging om 'neerstrijken' alswel 'neerploffen'. Dat bleek, zei hij, 'uit het buitengemeen korte spoor in de klei'. Zit iets in, absoluut. Maar als voorzitter van de Raad voor de Ongevallen, zou ik toch liever eerst de resultaten van de data uit de 'black-box' even afwachten.

Maar Pieter maakte nog een paar andere opmerkingen, die mij opvielen.

Zoals deze, in Nova:

"De kist lag niet op Schiphol, die lag daarbuiten."

En deze, in het NOS Journaal:

"Het is ongelooflijk, wat een ravage het was in die kist!"
Verslaggever: "U bent binnen geweest in het vliegtuig?"
Pieter: "Ik ben in die kist wezen kijken, ja!"

'Kist'.

Ineens besefte ik: dit is een ode aan zijn schoonvader. Of simpeler uitgedrukt: hij staat daar Bernhard na te apen, met dat quasi-macho taalgebruik uit een Biggles jongensboekje.

Toen hij vervolgens aan zijn mede-gast in Nova vroeg wat nu toch de afstand was van de neerplofplaats tot aan de Polderbaan (de beoogde landingsbaan voor het vliegtuig) en daaraan toevoegde: "Zit daar nog een Rijksweg tussen, bijvoorbeeld?" - toen wist ik het zeker. Deze hofpianist is volstrekt ongeschikt als voorzitter en boegbeeld van de - overigens wel belangrijke - Ongevallenraad.

Ik had al langer mijn twijfels, omdat de man geen enkele technisch-wetenschappelijke achtergrond heeft en maar wat in de rondte kwebbelt. Maar die opmerking 'Zit daar nog een Rijksweg tussen?' doet de deur dicht. Hij komt zijn eigen deur dus niet uit. Hij is kennelijk nog nooit over de A9 gereden, genietend van het machtige schouwspel - zoals duizenden automobilisten dagelijks ervaren - om een verkeersvliegtuig elegant te zien afdalen, boven hun hoofd, het motorgeluid van hun eigen voertuig brullend en gierend overstijgend, doelgericht op weg om de Polderbaan te nemen, zoals een man zijn vrouw.

Zou hij dat ook aan Margriet hebben gevraagd, toen ze 'het' nog deden? Of er wellicht een Rijksweg tussen zat? Dat zou de boel namelijk 'ernstig kunnen compliceren'.

Een 'Rijksweg'.

Deze man spreekt in anachronismen, of is er zelf een.

Sinds zijn rapport over de Schipholbrand (géén grapjes over de locatie nu!) zijn er al twee nadere deskundigenrapporten geweest, die keihard aantonen dat zijn onderzoek niet deugt. En dat de Syriër die de schuld kreeg en veroordeeld werd wegens 'brandstichting' geen enkele blaam treft. De brand is namelijk elders ontstaan. Maar Van Vollenhovens Ongevallenraad 'herkent zich hier niet in', en blijft bij zijn standpunt. Kritiek en zelfreflectie? Liever niet dus.


Negatieve training

Die mede-gast in Nova was trouwens Hans Tettero, KLM-piloot en voorzitter van de Vereniging van Nederlandse Verkeersvliegers. (Opmerkelijk detail: hij was op het moment van de crash zelf ook in de lucht, en zou een kwartier na het ramptoestel zelf landen op diezelfde Polderbaan; moest nu echter uitwijken naar Rotterdam Airport.) 

Nova had een simulatie geregeld (heel knap wel, op zo korte termijn) in zo'n high-tech simulator op Schiphol, waarin verkeersvliegers regelmatig worden getraind. Een cabine die méér is dan een Playstation, want door ingenieuze hydrolische technieken worden ook alle bewegingen van een vliegtuig realistisch nagebootst. Als piloot zie je dan niet alleen wat je doet, je voelt het ook.

In die reportage werd de situatie die zich met het Turkse vliegtuig had voorgedaan, virtueel min of meer 'herhaald'. Alles ging goed, totdat op een hoogte van ca. 900 meter plotseling het motorvermogen werd weggenomen. En er werd getoond wat je dan zou moeten doen, om toch nog goed te kunnen landen.

"Maar als dat nu niet lukt?", was de terechte vraag van presentatrice Clairy Polak. "Oefen je dan ook hoe je het beste kunt neerstorten?"

"Nee," zei Hans Tettero, wiens achternaam beter Worst had kunnen heten, "we trainen wel noodsituaties, maar niet het neerstorten zelf; dat zou een negatieve training zijn."

Wat een ongelooflijke blunder!


Vliegen als Baksteen

Gelukkig werd ook Benno Baksteen weer van stal gehaald, de voorganger van Tettero. Die had wél slimme en treffende commentaren over dit ongeluk, en over de veiligheid van het luchtverkeer. Moet ook wel, met zo'n achternaam. Dan kun je je geen faux-pas veroorloven.

Baksteen wees erop dat het juist heel belangrijk is, dat je als piloot in staat bent - wanneer duidelijk wordt dat je de landingsbaan niet meer gaat halen - in een 'split second' mogelijkheden zoekt om de crash zo 'zacht' mogelijk te laten verlopen. Met als recent voorbeeld de Amerikaanse piloot die zijn defecte Boeing als een watervliegtuig op de Hudsonrivier parkeerde. En daarmee de levens van alle inzittenden redde.

Maar dit soort acties moeten Nederlandse piloten dus voortaan maar niet meer oefenen, als het aan Hans Tettero ligt?

De Ongevallenraad is er - volgens zijn statuten - vooral op gericht 'lering te trekken uit elk ongeval en aanbevelingen te doen om herhaling te voorkomen'. 

Is het dan misschien een idee dat Pieter Kist - desnoods achter de schermen - Hans Worst een forse por uitdeelt, zodat die kostbare simulator kan worden gebruikt waarvoor ie bedoeld is? Waarmee de ene manke de andere op de been houdt. Als het goed is voor onze veiligheid, heb ik daar geen moeite mee.

Maar waarom zit Van Vollenhoven niet op te letten? Was hij alleen maar met zichzelf en zijn clubje bezig? Het had toch op zijn weg gelegen om - nu de presentatrice het naliet - bij Tettero door te vragen over die 'negatieve' training die de KLM dus kennelijk nalaat. Het maken van een elegante, zachte plof. Tamelijk verontrustend, zou ik denken.


Plesman-trots en het T-woord

Overigens past ons Nederlandse volk enige bescheidenheid, naast terechte trots, waar het zijn luchtvaart betreft. Na en naast de gebroeders Wright heeft Nederland een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van een succesvolle commerciële luchtvaart (denk aan de Spin, de Uiver en Fokker).

Maar daarbij is ook het 'T-woord' niet te vermijden, onze nationale schande.

De grootste luchtramp in de geschiedenis, wereldwijd. Met meer dan 500 dodelijke slachtoffers. Niet veroorzaakt door een allochtone piloot en luchtvaartmaatschappij. En niet op Nederlandse bodem. Maar veroorzaakt door een alom gevierde en 'briljante', maar zichzelf overschattende, Nederlandse senior-gezagvoerder, op vreemde bodem.

Op Tenerife.

 


Posted: 08:38, 26 February 2009
Comments (7) | Add Comment | Link

De borrel wordt duur betaald

Het was me het weekje wel, de afgelopen week in Den Haag. Consternatie over het horeca-rookverbod en de coffeeshops. Minister Klink in de clich met de cafébazen en drie dagen later ook al met de huisartsen. En tegelijk maakte Guusje ter Horst een dansje om haar ‘Waardencatalogus’ aan te kondigen, waarbij ze van opwinding in haar TenaLady plaste.

Het is opvallend dat er een bepaalde structuur blijkt te zitten in de onbetrouwbaarheid van onze overheid. Of liever: overheden. Want het gaat van hoog tot laag, van landelijk tot lokaal. In dit blogje zal ik dat aantonen. Het gaat over roken en over parkeren. Twee zaken die veel mensen bezighouden, en waarin onze overheid zich opstelt als een ouderwetse, autoritaire en gefrustreerde vaderfiguur van vooroorlogse afmetingen. De overeenkomsten tussen deze twee zaken zijn onthutsend.

Weg met de kleine cafés!

Gezondheidsminister Ab Klink (CDA) schiet niet een beetje door, maar is totaal in de ban van zijn evangelische testosteron. Dat komt ervan, als je wetgeving implementeert zonder na te denken over de consequenties. Over dat rookverbod in de horeca is dus niet goed nagedacht. Waarschuwingen van deskundigen en vanuit het bedrijfsleven zijn in de wind geslagen. Dan blijkt ineens dat je een wet hebt ingevoerd die draagvlak ontbeert, die nagenoeg onuitvoerbaar is en die ook intrinsiek-juridisch nog aan alle kanten rammelt. En een wetgeving waarvan de praktische toepassing wemelt van de inconsistenties, is feitelijk niet uitvoerbaar.

Het rookverbod in de ‘natte horeca’ (daar waar mensen vooral komen om te drinken) is gewoon een brug te ver. Wie denkt dat hij de rookverslaving bij wet kan afschaffen, is gewoon niet op de hoogte van de maatschappelijke werkelijkheid. De overheid mag dan schermen met enquêteresultaten waaruit zou blijken dat een (niet rokende) meerderheid van de bevolking voorstander is van een rookvrije horeca, dat neemt niet weg dat het hier gaat om een grove generalisatie. Rookvrije restaurants bijvoorbeeld, worden tot nu toe soepel geaccepteerd, ook door de rokers. En in Grand Cafés in de grote steden – waar gemakkelijk een aparte rookruimte kan worden gecreëerd – bestaat ook al geen probleem.

Maar juist in die kleine gemeenschappen, in wijken en dorpen, waar het kleine café, of de kantine, of het gemeenschapshuis de plek bij uitstek is waar mensen bij elkaar komen en elkaar ontmoeten, juist dáár slaat deze nieuwe wetgeving onverbiddelijk en genadeloos toe.

Want als in zo’n kleine gemeenschap elk weekend pakweg dertig of veertig mensen bij elkaar komen om gezellig te kletsen, te drinken en te roken – met ieders instemming – dan mag dat nu dus ineens niet meer. Omdat Big Brother in het Haagse kremlin dat heeft verordonneert. Stalin zou hier in zijn graf nog een gebalsemde stijve van krijgen.

Oorlog

Er werd de afgelopen week zelfs gesproken over ‘oorlog’ tussen minister Klink en de samenspannende caféhouders die massaal de asbakken hebben teruggezet op de bars en de tafeltjes. En dus kwam er commentaar van een hooggeleerde vredesdeskundige. Prof. Leon Wecke, polemoloog, zei: “Het is buitengewoon moeilijk om een dergelijke ingrijpende gedragsverandering op te leggen aan een deel van de bevolking.” En historicus Maarten van Rossem formuleerde het bij Pauw en Witteman nog iets scherper: “Het is niet te doen om gedrag te criminaliseren dat door mensen niet als crimineel wordt ervaren.”

Pikant was, dat het verzet tegen dit antirookbeleid, dat inmiddels de omvang van een tsunami begint aan te nemen, voor Klink geen aanleiding was om even pas op de plaats te maken (bijvoorbeeld met een afkoelingsperiode, waarin het gezond verstand weer een kans zou krijgen). Nee, hij ging vol in de tegenaanval, met de aankondiging dat als de drietraps-boetes van de Voedsel en Waren Autoriteit (tot € 2400 aan toe) onvoldoende effect zouden hebben, hij de overtredingen van onwillige ondernemers zou overdragen aan het Openbaar Ministerie. Dat moet de café-eigenaren dan gaan vervolgen wegens een ‘economisch delict’, namelijk concurrentievervalsing. En dan moeten zij rekening houden met een boete van € 16.000 plus een tijdelijke sluiting van hun zaak.
Zo! En dan maar eens zien of er nog iemand een asbak durft neer te zetten!

(Het is overigens nog maar de vraag of de rechters zich hier zomaar voor Klinks karretje laten spannen. Want niet alleen de wettekst zelf is van toepassing, maar ook de parlementaire toelichting, oftewel de 'intentie' van de wet. En daar gaat Klink behoorlijk in de fout.)

Had straatvechter Ab Klink dit van tevoren bedacht? Ik denk van niet. Het idee werd hem, als een duveltje uit een doosje, gratis en voor niets aangereikt door KHN: Koninklijk Horeca Nederland. De club die de belangen van al haar leden, dus ook de caféhouders, geacht wordt te behartigen. Maar juist KHN kwam met het argument van concurrentievervalsing. Waarvan de minister dankbaar gebruik maakt. Niet onbegrijpelijk dus, dat in deze sector nu massaal wordt overwogen het lidmaatschap van deze belangenvereniging op te zeggen.

Haagse arrogantie

Er zitten veel kanten aan deze laatste, en moeilijkst te realiseren fase van het rookverbodbeleid. Met relatief gemak hebben rokende burgers zich tot nu toe geschikt in het rookverbod op de werkplek, in openbaar toegankelijke gebouwen, in de trein (zelfs op het perron!) en in restaurants. Maar nu lijkt er een grens te zijn bereikt, waarbij de wal het schip begint te keren.

Eens te meer blijkt hier het pijnlijke gebrek aan regie van onze minister-president. Want waarom laat hij minister Klink ongebreideld zijn gang gaan? Waarom heeft hij hem niet in een kamertje opgesloten met Maria van der Hoeven (Economische Zaken), eventueel aangevuld met Ronald Plasterk als mediator? Met de opdracht niet eerder naar buiten te komen, dan wanneer zij ‘eruit’ zouden zijn? Want alle sociaal-economische effecten zijn totaal genegeerd.
 
Kleine café-eigenaren zijn nu aan de wolven overgeleverd. En verkeren in wanhoop. Met een parafrase van Heijermans: ‘De borrel wordt duur betaald’. Ik begrijp dat wel. Niet alleen raken zij hun inkomen kwijt. Als kleine MKB-ondernemer hebben zij geen werkgever die zorgt voor de pensioenafdracht. Hun ‘pensioen’ is de opbrengst bij verkoop van hun zaak. Maar door deze regeringsmaatregel zijn alle kleine cafés in Nederland sinds 1 juli jl. in één klap waardeloos, en dus onverkoopbaar geworden. Klink liet weten niets te voelen voor een compensatieregeling. Had je maar visser of landbouwer moeten worden, zo lijkt de boodschap. Dan val je wel binnen de steunwaardige CDA-criteria.

Maar los van zo’n compensatieregeling blijft het feit staan – en dit is heel ernstig te noemen – dat waardevolle sociale netwerken door dit café-rookverbod aan diggels gaan. Gezelligheid, drinken en… roken lijken nu eenmaal bij elkaar te horen. De praktijk wijst dit inmiddels overduidelijk uit. ‘Waar blijven nu al die niet-rokers?’ is een legitieme vraag. Want op de niet-rokers kan het kleine café niet draaien.

Het was een slimme zet om het rookverbod per 1 juli, dus in de zomer, te laten ingaan. ‘Dan kunnen ze voorlopig nog even op het terras roken’, moet de gedachte zijn geweest. ‘Zodat de verslaafden nog even kunnen wennen’.
Hoe anders heeft dit uitgepakt. Nu zitten we met de hilarische situatie dat iedereen, bibberend van de kou en met het glas in de ene en de sigaret in de andere hand, buiten staat. En niet alleen de rokers – de vermeende aanstichters van dit onheil – maar ook de niet-rokers staan buiten. Waarom? Omdat de rokers buiten staan. Want daardoor is het gezellig buiten. Binnen zit niemand. Het café is leeg. Een surrealistisch beeld!

En zo zijn meer gevolgen door de wetgever niet voorzien. Dat komt ervan, met een niet goed doordacht, onvolwassen wetsvoorstel.

Terrassen waar het roken wel is toegestaan, worden verwarmd met – energieslurpende – elektrische heaters, die extra CO2-uitstoot veroorzaken. Herrie en rommel op straat. En niet te vergeten: een groeiende en algemeen gedragen weerzin tegen de bemoeizucht van de overheid, zelfs bij veel niet-rokers. Allemaal negatieve aspecten die kennelijk niet zijn ‘meegenomen’ in het rookverbodbesluit. Of… misschien toch wel?

Roken is ‘onchristelijk’

Ook werd deze week duidelijk waar deze ‘anti roken-hype’ vandaan komt. Dat blijkt overduidelijk de kleinste coalitiepartner, de Christen-Unie, te zijn. Zo beweerde CU-Kamerlid Joel Voordewind in Pauw en Witteman over het ‘meeroken’: “We hebben hier wel te maken met 19.000 gerelateerde doden door het roken per jaar!”
Een onzinnige bewering, zoals ik straks zal aantonen. Maar eerst nog dit.

Om juridisch-technische redenen werd de antirookwet in de horeca voorzien van de parlementaire toelichting (= motivatie) dat het zuiver zou gaan om de ‘bescherming van werknemers’, dus dat zij recht hebben op een rookvrije werkruimte. Maar wat nu als de café-eigenaar zelf rookt? En zijn meewerkende vrouw en dochter ook? En dat zij dus helemaal geen behoefte hebben aan een ‘rookvrije werkruimte’?

“Nou ja, zei Voordewind. Dan is het toch in ieder geval belangrijk voor de gezondheid van de bezoekers van zo’n café.”
Echter, dat staat nu juist niet in die antirokencaféwet!

We kunnen dus langzamerhand niet meer om de conclusie heen, dat het feitelijk niet zozeer over het roken gaat. Het gaat om meer dan dat. Het gaat over een bepaalde levenssfeer. Nu kennelijk blijkt dat roken onlosmakelijk onderdeel vormt van een ‘gezelligheid’ waarmee ook alcoholgebruik en cafébezoek geassocieerd worden, dient dit uit onze samenleving te worden weggesneden. Want die combinatie is een gruwel in het ‘Oog des Heeren’.

Zo wordt het kabinet, en vervolgens het hele land, gegijzeld door nota bene de kleinste regeringspartij. ‘Weg met al die cafés’, zo denken en voelen deze wereldvreemde gereformeerden.
Met de optie van het rookverbod grijpen zij hun kans om de cafécultuur definitief de nek om te draaien. Zo maar een gedachte.

Sjoemelen met wetenschappelijke gegevens

Ten slotte. En daarmee komen we op de vermoedelijk grootste blunder van deze nieuwe wetgeving. En die is, dat ze is gefunderd op ondeugdelijke en mogelijk zelfs (bewust) vervalste informatie.

Stivoro is, als hevig gesubsidieerde actiegroep, volledig onbetrouwbaar gebleken. De schadelijkheid van meeroken blijkt niet alleen onbewezen, matig meeroken lijkt zelfs een gunstig effect te hebben op de gezondheid. Lees bijvoorbeeld dit artikel van Henry Sturman  of kijk hier hoe het EPA-rapport werd gemanipuleerd.

En wil je precies weten hoe dit verschijnsel van hormese werkt, lees dan dit uitstekende artikel van dr. C. LePair.

En dan nog de beschuldiging van Ab Klink dat rokerscafés de concurrentie zouden verstoren. Wanneer in een aaneengesloten gebied, zeg de binnenstad van Tilburg of Groningen, of in een dorpsgemeenschap, alle cafés de asbakken terugzetten, is er natuurlijk helemaal geen sprake van concurrentievervalsing.

De enige echte concurrentievervalser, en daarmee pleger van een economisch delict, is de minister zelf. Die de grotere bedrijven (letterlijk groter, in m2) bevoordeelt ten opzichte van de kleintjes, louter doordat zij wél een aparte rookruimte kunnen realiseren.

Slaapparkeren in Den Haag

Dan is er nog het ‘kleine Den Haag’. Ook daar is de (lokale) overheid inmiddels bezig om de bevolking tegen zich in het harnas te jagen. In dit geval door niet de rokers, maar de bewoners met een auto te beboeten. Zogenaamd om het ‘parkeerprobleem in woonwijken op te lossen’. Een probleem overigens dat de gemeente Den Haag zelf heeft gecreëerd en doelbewust in stand houdt. En ook hier op basis van foutieve cijfers, en met een voorstel waarin de bewoners en de gemeenteraad met list en bedrog op het verkeerde been zijn gezet.

En ook hier was het de kleinste coalitiefractie – GroenLinks – die via de onderhandelingen haar stokpaardje aan de meerderheid wist op te leggen.

Wil je hier meer over weten, kijk dan op de website van kritische Hagenaars, die speciaal is opgericht om weerstand te bieden aan deze arrogantie van de macht: www.parkeergeldzucht.nl

Nog een mooi voorbeeld trouwens vanavond in het programma Zembla, over de Almelose ondernemer Ahmet Okci, die net zo lang door de gemeente werd getreiterd dat hij vorig jaar tot een wanhoopsdaad kwam. Omdat hij het 'spelletje' niet begreep dat je moet spelen om voor de gunsten van B&W in aanmerking te komen. Of dat hij niet wilde meespelen.

De 'rechtsstaat Nederland' lijkt toe aan een forse APK-beurt.


Posted: 22:26, 23 November 2008
Comments (5) | Add Comment | Link

Wouter Bos ontmoet Norbert Schmelzer

Grappig wel, dat Norbert Schmelzer overlijdt, precies op de dag dat Wouter Bos zijn interne partijstaatsgreep pleegt. Dat noem ik nou gevoel voor humor! Past ook wel bij een tekkel.

In de 'Nacht van Schmelzer', waarmee hij het Rooms-Rode kabinet van zijn partijgenoot Cals ten val bracht in 1966, zat Wouter Jacob Bos nog op het potje met zijn poep te spelen.

Grappig om te zien hoe die twee vandaag ineens spontaan bijeen komen, in één historisch - rooms-rood - perspectief.

Schmelzer was in de jaren zestig politiek leider van de KVP. Foto ANP   

Want nu, op de kop af 42 jaar later, doet Bos hetzelfde.
Een partijgenoot wegsturen. Laten vallen. In de steek laten. En dan net doen alsof dat spontaan opkwam. Als onvermijdelijk natuurgeweld. Terwijl je al dagen of wekenlang bezig bent om 't voor te bereiden.

Ik snap wel dat het misschien noodzakelijk was. En inderdaad is Ella Vogelaar niet echt de inspirerende minister waar je een integratieoorlog mee wint. Maar dat had Bos eerder kunnen bedenken. Dit stukje gaat dus over de 'manier waarop'. En die heeft veel weg van de wijze waarop Schmelzer in 1966 zijn eigen premier liet vallen.

In het 'Gesprek met de (vice-) minister-president' legde Bos vanavond uit dat hij - 'uit zorgvuldigheid' - de beoogde opvolger van Vogelaar reeds had laten screenen en zich had laten inlezen in de materie (kortom: laten warmlopen aan de zijlijn) 'voor het geval dat het gesprek van donderdagavond verkeerd zou aflopen'. En dat nu, is een volstrekte leugen. Want de uitkomst van dat gesprek stond bij voorbaat al vast. Ella Vogelaar moest en zou weg, klaar.

Ton Planken, nestor van Den Haag Vandaag en leermeester van Ferry Mingelen, zette het vanavond scherp neer. Hier was bepaald niet 'behoedzaam' geopereerd. Wouter Bos heeft zijn integratieminister op essentiële punten niet gesteund en haar maar wat laten zwemmen. En heeft zijn oor laten hangen naar wat Planken noemde 'het kleine grut uit de journalistiek': de Rutger van GeenStijl en Jort Kelder bij Pauw en Witteman. Het soort types dat niet in staat is een inhoudelijk en gedegen interview af te nemen, maar graag met camera af gaat op aangeschoten wild. In de veilige wetenschap dat ze zo iemand nog verder kunnen 'afmaken' zonder te worden teruggefloten. Risicoloos, zodat hun eigen gebrek aan oordeelsvermogen onbelicht blijft. De ratten van onze journalistieke samenleving (dat laatste was niet van Planken, dat zeg ik).

Wat mij vooral opviel was de opvallende lichaamstaal van Wouter Bos tijdens de persconferentie van vanmiddag. Of liever gezegd: zijn gezichtsmimiek.

Als je die scène van twee of drie minuten, waarin hij zichzelf van alle zonden vrijpleit, vertraagd zou afspelen, dan heb je voldoende onderzoeksmateriaal voor een academische promotie tot doctor in de psychologie. Maar je hoeft niet eens psycholoog te zijn, of iets af te weten van NLP, om op je blote klompen aan te voelen hoe Bos hier de boel - en zichzelf - staat te belazeren.
Hij kijkt namelijk niemand aan. Zelfs niet de perszaal als geheel. Zijn ogen schieten van links naar rechts, van boven naar onder, alle kanten op. Eén en al ontwijking.

Zou hij dat zelf eigenlijk wel beseffen, vraag ik mij nu af? Of denkt hij dat hij deze klus 'toch wel mooi heeft geklaard'? In dat laatste geval zit hij namelijk in precies dezelfde 'mind-set' waarvoor hij Ella Vogelaar heeft ontslagen. Dat voorspelt misschien iets over zijn eigen toekomst.


Posted: 22:42, 14 November 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Het voordeel van de kredietcrisis

Geld moet rollen zei Wouter Bos, en zo is 't maar net!

Dus alle Hollandse IceSavers zijn - linksom of rechtsom - gered en krijgen hun centjes terug, tot het bedrag van €100.000. Wat wil je nog meer?

Nou, wij willen nog wel wat meer ja. Namelijk dat we die 120.000 spaarders niet via onze eigen belastingcenten gaan terugbetalen. En IJsland zegt niets meer te kunnen betalen, dus is dat land failliet. En zoals dat dan behoort te gaan, wordt de boedel verkocht ten behoeve van de schuldeisers. En die boedel is het - grotendeels lege - land zelf.

Ik stel dus voor dat we een boedelverdeling maken conform het bovenstaande landkaartje. Het cirkeltje linksonder is Reykjavik en directe omgeving. Daar passen alle IJslanders makkelijk in, dus dat mogen ze houden. Wie weet wordt dat, met een beetje professionele begeleiding en know how, nog eens een nordisch Hongkong, Singapore, of Dubai.

De rest wordt dan verdeeld tussen onze Engelse vrienden en ons, waarmee we weer terug zijn in de VOC-tijd, waar onze MP zo graag van droomt. We gaan dus weer koloniseren, maar nu op moderne leest geschoeid. Zonder slavernij.

Win-win-win-oplossing

Soms ligt een oplossing zó voor de hand, dat je die bijna over het hoofd zou zien. Want dit is natuurlijk geweldig, voor alle partijen!

Ten eerste is IJsland in één klap van al z'n schulden af. En vervolgens hebben wij én de Britten elk een nieuw - groot en waardeloos - gebied ter beschikking om nieuwe waarde toe te voegen. Handen uit de mouwen!

De Britten krijgen het westelijke deel, wij het oostelijke. Want dat is handig voor de aardrijkskundeles. Zodat de leerlingen het makkelijk kunnen onthouden. Engeland in het westen en Nederland ten oosten daarvan. En dat het dan op IJsland net zo is en niet andersom, want dat zou maar verwarring geven. Dan heb je voor je het weet de Vijfde Engelse Oorlog. Deze verdeling is trouwens ook gunstig - kijk maar naar het kaartje - omdat wij dan het grootste binnenlandse wateroppervlak krijgen, zodat er eindelijk weer wat in te polderen valt.

Totaaloplossing

Het is ongelooflijk hoe de gang der dingen, de loop van de historische gebeurtenissen, ons steeds weer verrast met nieuwe, onverwachte mogelijkheden en uitdagingen. Denk aan het Cruyff-adagium: 'Elk nadeel hep se foordeel'. En verdomd, het klopt als een bus, tot op de dag van vandaag!

Nu is er de kans om het integratievraagstuk in één uitdagend project aan te pakken en op te lossen. En het kan nu ook! Op 16 september, in haar Troonrede, sprak onze Koningin al over de mogelijkheid van een... gebiedsverbod. Dus voortaan sturen we alle rotjochies die niet willen deugen en de buurt terroriseren, met hun hele gezin voor een langdurig leer-werk-ontwikkelingstraject naar ... Oost Nederijsland

Onze westerburen doen hetzelfde met hun eigen probleemgroepjes, die dan naar Great Western Britain-Iceland verhuizen.

Een unieke kans

Samen met onze Engelse vrienden gaan we hier een heel mooi project van maken. Voormalige probleemgroepen worden geprikkeld om zich te ontwikkelen tot volwaardige burgers, streng maar rechtvaardig begeleid door de beste deskundigen gerecruteerd uit kringen van PVV en TON. Zijn we daar ook meteen vanaf.

Denk nog even terug hoe de Engelsen vanaf 1788 al hun zware criminelen naar de strafkolonie Australië stuurden. Afgevoerd worden naar 'Down Under' betekende zoveel als 'levenslang'. En kijk nu eens, wat een keurig land dat geworden is!

Let op mijn woorden.

Als dit plan een kans krijgt, zal IJsland over tien tot twintig jaar de leidende positie hebben overgenomen van de VS. Engelse en Nederlandse gastarbeiders zullen zich er melden, bij gebrek aan werk in eigen land.

Hoezo 'crisis'? 't Is maar wat je er van maakt.

 


Posted: 19:07, 9 October 2008
Comments (7) | Add Comment | Link

Is de doodstraf weer terug in BelgiŽ?


marcel
Deze man, Marcel Vervloesem, is de eerste gevangene die deze week wordt geëxecuteerd in een Belgische gevangenis, nu daar opnieuw - onofficieel maar effectief - de Nieuwe Doodstraf is ingevoerd. Zonder dat er een parlement aan te pas is gekomen, en in strijd met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). En de nieuwsmedia... die blijven angstvallig stil.
De executie zal niet worden uitgevoerd door een elektrische stoel, noch door een injectie, niet door ophanging, noch door de guillotine. Allemaal veel te humaan. De Belgische overheid heeft ervoor gekozen de arme man geleidelijk, gedurende ongeveer een week, de dood in te leiden; hij moet kreperen.

Vervloesem heeft, met zijn Werkgroep Morkhoven, een kinderpornonetwerk boven water gebracht, waarin vele hooggeplaatsten een rol zouden spelen. Met een connectie naar Nederland. Justitie paste de omkeertruc toe: Vervloesem werd opeens zelf beschuldigd van kindermisbruik. Kennelijk kwam hij té dicht bij het vuur. Hij is trouwens niet de eerste getuige of onderzoeker die, sinds de zaak Dutroux, het leven moet laten wegens teveel kennis van zaken en/of teveel babbels.

Afgelopen vrijdag moest hij zich melden bij de gevangenis van Turnhout, om alsnog een straf van vier jaar uit te zitten. Dat moment is curieus: hij heeft zijn veroordeling en de werkwijze van Justitie aangevochten bij het Europese Hof. En hij heeft - al een maand geleden - zijn wetenschap verteld aan Justitie in Nederland. Die zou binnen twee weken verslag doen, maar er is nog steeds geen reactie, waarmee Nederland een grote verantwoordelijkheid op zich neemt.

Vervloesem is ziek, doodziek. Niet alleen van Justitie. Hij heeft diabetes en kanker, en geeft de strijd op. Hij mag geen bezoek ontvangen van zijn advocaat, en niet van zijn beste vrienden. Sinds vrijdag is hij in honger- en dorststaking. Met zijn gesteldheid betekent dit, dat hij binnen tien dagen in coma zal raken en zal overlijden. We zitten nu bijna op dag 6.

Lees wat onderzoeksjournalist Stan de Jong hierover schreef (en vooral ook de reacties).

En stem deze bijdrage snel omhoog naar de TopTien, in de hoop dat er op NUjij ook enkele journalisten meelezen met nog wat lef in hun donder om ook een beetje de klok te durven luiden. Of is hun incestrelatie met de hogere machten zó innig dat zelfs dat er niet meer af kan?  

Lees hieronder Vervloesems afscheidsbrief 
van eergisteren, 8 september, aan zijn compaan Jan Boeykens:

Brief van Marcel

Maandag, 8 september 2008

Beste Jan en Jacqueline,

Hier dan m’n brief. Ik ben sinds gisteren en zaterdag herhaaldelijk op de medische controle geweest. De toestand is niet goed.
Volgens de arts verwachten ze dat vandaag of morgen de nieren zullen blokkeren. Ze noemen de fase die is ingetreden sinds vandaag kritiek. Dan is er al vier dagen niets meer gegeten en gedronken of medicatie genomen. Volgens de arts is het maar 10 dagen mogelijk om zo in leven te blijven. Dus hebben ze gisteren een wilsbeschikking opgesteld. Dat houdt in Jan en Jacqueline dat ik uitdrukkelijk gemeld en geacteerd heb dat mocht ik door de actie eerstdaags in coma vallen of in een ernstige medische situatie verzeilen, de artsen en de medici verbod hebben om mij uit die coma te halen of medische ingrepen te doen om mijn leven te redden of mij te trachten langer in leven te houden. Dat betekent dus formeel dat géén arts of medicus mag ingrijpen op alle vlak, geen beademingstoestellen of wat al meer. Ik heb daartoe beslist omdat ik, beste jan en jacqueline, geen afstand zal doen van mijn standpunten en overtuiging. In de wilsbeschikking is uitdrukkelijk vermeld dat de volle verantwoordelijkheid bij de antwerpse procureur-generaal ligt, mede omdat Mter Raf Jespers twee keer de procureur-generaal had verzocht om mij niet op te sluiten omwille van medische redenen en de hangende procedures voor het europees hof.
Ik heb gesteld dat de opsluiting op mijn medische toestand inhumaan en onmenselijk is en ik dus liever een snelle dood verkies dan 4 jaar langzaam te sterven in de cel. Volgens de berekeningen vanuit de medische diensten zou ik mogelijk overlijden nog voor de week om zal zijn.
Men kan volgens hen maar amper overleven zonder drinken tot circa 10 dagen. Daarbij zijn het ontberen van voedsel en medicatie niet inbegrepen. Ik ben gisterenavond nog wat gaan wandelen maar het ging zeer slecht. Ik ben meer gaan zitten dan dat ik rondgelopen ben.Dus dit is misschien mijn laatste brief Jan.
Ik heb vrede genomen met mijn standpunt en ik heb geen spijt dat ik al die jaren gestreden heb rond de cd-roms en voor die duizenden.Jan, de situatie is nu kritiek en dus hield ik me er aan om jou en Jacqueline te schrijven.
Van de justitie hoor ik natuurlijk niets. Zo gaat dat immers. Ik hoop dat je de boodschap begrepen hebt en de vrienden zult informeren. Ik weet nu niet wat ze gaan doen hier want ik ben als je deze brief ontvangt aan de 5de dag zonder drinken en eten bezig en er zijn maar maximum 10 dagen mogelijk. Ik heb nog niemand kunnen bellen ook advocaat Raf Jespers niet. In ieder geval mocht dit de laatste brief zijn, dan toch bedankt voor alles. Het was echt de moeite waard.
 

Je genegen Marcel

Wezenstraat 1
2300 Turnhout
cel 83



Posted: 21:14, 10 September 2008
Comments (2) | Add Comment | Link

De nieuwe politieke correctheid. Of: waarom 'links' dood moet.




Dankzij 'terrorist' Wijnand Duyvendak was er de laatste twee weken dan toch nog wat te beleven in de media, die zich verder beperkten tot verslagen en uitslagen van Olympische wedstrijdjes. 'Komkommertijd' bestaat niet, hoorde ik laatst een bevriend medeblogger zeggen, 'dat is een uitvinding van luie journalisten.' Hoe dan ook, hier werd een heuse hype gecreëerd, om niet te zeggen een heksenjacht. Als apotheose na zijn aftreden als Kamerlid, kreeg Duyvendak gisteren (woensdag) een taart in zijn gezicht bij de presentatie van zijn boek. Afzender: Voorpost, een ruig clubje rechts-racistische kaalkopjes.

Hoe toevallig! Of juist een teken des tijds? Precies in de dagen van het Georgië-conflict, waarin de Oost-West tegenstelling weer oplaait in een nieuwe, vooralsnog diplomatieke, Koude Oorlog, wordt in Nederland de links-rechts antithese weer uit de mottenballen gehaald. Alsof de zo harmonieus verlopende Olympische Spelen schreeuwen om een psychologische tegenhanger: 'Waar blijft de polarisatie?'

En dat terwijl de links-rechts controverse - zeker in Nederland, zowel in beschaafde intellectuele kringen als onder het gewone volk - al vele jaren een non-issue is. Evenals de daaraan ooit gekoppelde tweedeling 'progressief-conservatief'. Allemaal oud zeer, want door de versplintering van het electoraat loopt het inmiddels allemaal door elkaar heen. Kiezers, politici en media bepalen tegenwoordig per onderwerp, of liever: per geval, of nog liever: per incident, hun standpunt. Waarbij het regelmatig voorkomt dat de PVV GroenLinks links inhaalt. Of andersom, rechts. Die polarisatie is een onderwerp dat je aan mensen onder de 35 echt moet uitleggen, want ze hebben er totaal niets mee. Alleen maar interessant voor historici.

Het zijn de 'rechtsmenschen' (hun zelfgekozen geuzennaam) die het conflict dat dateert uit de late jaren '60 van de vorige eeuw, weer hebben opgerakeld, naar aanleiding van de 'coming out' van Wijnand Duyvendak. Over zijn actievoeren dat niet altijd zo netjes was.

En ineens is er weer die gezellige sfeer uit de jaren '70, waarin mensen op het werk, thuis, op school en op straat volop discussieerden over de politiek en de maatschappij. Het is alsof Joop den Uyl en Hans Wiegel uit hun graven zijn opgestaan, om opnieuw hun achterbannen met straffe maar bloemrijke volzinnen aan te moedigen (inderdaad, de Wiegel die nog steeds doet alsof ie niet al lang dood is).

Wie zijn dan die Rechtse Rakkers?

Er zijn tientallen manieren om 'rechts' te zijn. Om het overzichtelijk te houden, beperk ik me tot een driedeling.

1  Puberaal rechts


Ook te benoemen als: naïef rechts. Veelal jongeren zonder al te veel opleiding. Weinig kansen in het leven. Brood en spelen. Zuipen, neuken (of beter: masturberen) en streetracen. Werken, maar alleen als je er niet onderuit komt. En de heule wereld als vijand. Kortom, de GeenStijl-doelgroep.
Ik heb er dus van afgezien om daar de Duyvendak-discussie intensief te volgen. Want bij deze Telegraafkloon geldt al tijden maar één ongenuanceerd adagium: 'Links moet deaud!'

2  Rabiaat rechts

Ook wel: historisch rechts. De echte, authentieke rechtsers. De machtswellustelingen die het in hun genen hebben zitten, of uit hun opvoeding hebben meegekregen, of allebei. Die het als een vanzelfsprekendheid zien dat zij noch voor een kwartje, noch voor een dubbeltje, maar voor een hele euro geboren zijn. En dat de rest van de mensheid als enige functie heeft, hen te dienen en te plezieren. Zoals Scrooge in A Christmas Carol van Dickens.
Huidige medium: Elsevier. Ook daar heb ik de Duyvendak-discussie slechts zijdelings gevolgd. Want ik weet steeds al wat er aan komt.

3  Psychisch rechts


De interessantste van de drie. Mensen die vinden dat ze rechts moeten zijn, maar die ook 'een hart' hebben en kunnen nadenken, wat dus met elkaar in tegenspraak is. Een soort 'verloren generatie'. Als puber opgegroeid in de jaren '70 en '80. Net te laat geboren om de vrolijke revolte van Provo, hippies, Kabouters en Flower Power zelf te hebben meebeleefd. Terechtgekomen in de cynische maalstroom van de Punk, waar je een veiligheidsspeld door je neustussenschot heen moest douwen om jezelf in het generatieconflict met je ouders of je leraren geloofwaardig te maken. Niet zo vreemd dus dat deze mensen later een traumatische hekel ontwikkelden tegenover alles wat als progressief, opstandig of 'links' te boek staat. In hun verwrongen wereldbeeld kon dat ook bijna niet anders.

stansmall2.jpg

Tot deze derde categorie reken ik ook Stan de Jong, gewaardeerd collega-blogger, tevens freelance-misdaadjournalist bij Nieuwe Revu. Doordat ik zijn weblog regelmatig lees, viel het mij op dat hij - vanaf het moment van het persbericht over het 'Duyvendakboek' tot vandaag aan toe - al twee weken lang dagelijks, op een bijna obsessieve manier, bezig is met het verzamelen van steeds meer bewijsmateriaal tegen deze linkse Djenghis Kahn. Met elke dag een nieuw stukje. Via zijn www.standejong.nl heb ik de ontwikkeling van de Duyvendakzaak met belangstelling, maar ook met groeiende verbazing, gevolgd. Want waar komt die niet te stelpen behoefte vandaan om Duyvendak en zijn toenmalige actiecompanen zo agressief te 'bashen'?

Daar moet haast wel een psychologische noodzaak voor zijn, maar ik ga daar nu niet over speculeren. Bij close reading van Stans om ethiek schreeuwende postings (en de commentaren daarop) lijkt het vooral te gaan om het feit dat veel toenmalige 'linkse' actievoerders thans salonfähig geworden zijn en veel te mooie - veelal gesubsidieerde - banen hebben. Is er misschien sprake van jaloezie?
Collusie (want zo heet dit verschijnsel van elkaar de bal toespelende maatschappelijke actoren) is echter bepaald niet aan 'linkse mensen' voorbehouden. Hoogstens hebben zij zich op dit punt enigszins aangepast aan de 'rechtsmenschen' die het trucje ooit hebben uitgevonden en voor wie het al eeuwenlang de normaalste zaak van de wereld is. Ons kent ons. Tot op de dag van vandaag.

Conclusie? Om nu nog, na 25 jaar of langer, z.g. 'onthullingen' te doen over oud-actievoerders (ook wanneer ze al lang afstand hebben genomen van dat verleden en inmiddels functioneren als keurige burgers) met het doel om ze alsnog ten gronde te richten, lijkt me tamelijk 'over the top'.

Deze armada tegen 'links' heeft iets van een olifant die met een logge poot - tegen beter weten in - maar blijft stampen op een mug die al lang morsdood is.

Er lijkt een offensief gaande om in ons land de defintie van 'politieke correctheid' te veranderen. 'Politiek correct' ben je voortaan als je afstand neemt van alles wat naar 'links', 'progressief' of 'sociaal' riekt. Ook al heb je er geen notie van waar die begrippen voor staan. Zoals: het streven naar een menswaardig bestaan, in vrijheid en veiligheid, voor zoveel mogelijk medeschepselen. In één woord: humaniteit.


Posted: 22:22, 21 August 2008
Comments (11) | Add Comment | Link

Heeft bloggen via sociale nieuws-websites zin?

Zo'n twee jaar geleden overgewaaid vanuit de VS: sociale nieuwssites. Waarbij internetters zelf het nieuws kunnen kiezen, in plaats van een redactie die dat voor hen uitmaakt. Dat kan door op de berichten van collega-internetters te stemmen. Een vernieuwing op internet die valt onder de noemer 'Web 2'.

De grootste sociale nieuwswebsite in Nederland is NUjij, dochter van NU.nl. Ik maak er inmiddels ruim een halfjaar gebruik van, en ik moet zeggen dat ik het een mooi initiatief vind. Het blijkt een uitstekende manier om veel lezers naar je weblog te krijgen voor wie zo'n weblog voorheen onbekend was. Bij mij zijn het er soms meer dan 1000 (voor één artikel)! Veel mensen reageren dan op het bericht, zowel op NUjij als op het blog zelf, als ook persoonlijk via e-mail. Daaruit zijn al diverse inspirerende contacten ontstaan. De term 'social' lijkt hier dus terecht.

Er is één kanttekening. Zo'n sociale nieuwssite moet dan wel op een faire, eerlijke en transparante manier werken. Vandaag is daar bij mij - voor wat NUjij betreft - twijfel aan ontstaan.

Ik had een vervolgbericht geplaatst, vannacht om 0:45 uur, over Jack Spijkerman, n.a.v. een eerder bericht op vrijdag. Met daarin televisiebeelden waaruit bleek hoezeer Spijkerman prof. Piet Vroon had geschoffeerd (wat volgens velen heeft bijgedragen aan de voortijdige dood van de laatste).

Toen ik vanmorgen mijn mailbox opende, zag ik diverse (positieve) reacties van mensen die op het bericht hadden gereageerd. Daardoor wist ik dat mijn stukje in goede aarde was gevallen. Maar toen ik mijn browser opende en naar NUjij surfte, bleek mijn bericht niet (of niet meer) op de voorpagina te staan. En dat was vreemd, want het bericht had maar liefst 21 stemmen verzameld (in minder dan tien uur) en dat betekent een zekere plaats op de rechter kolom, met de selectie 'Best gewaardeerd' (gezien de 21 stemmen had het bericht toen al op de vierde of vijfde plaats moeten staan).

Waar was mijn bericht nou toch gebleven?
Rond het middaguur heb ik een mailtje gestuurd naar de redactie van NUjij, met de vraag wat hier aan de hand kon zijn. Nog steeds - ruim 7 uur later - is daar niet op gereageerd. Wellicht is er op zondag geen redactie aanwezig? Maar dan luidt de vervolgvraag natuurlijk: wie heeft dat bericht dan verwijderd?

Om 12:30 uur was de stand: 14 reacties en 21 stemmen. Een uur later: hetzelfde: Vier uur later: nog steeds hetzelfde. Geen wonder zou je zeggen: als niemand het bericht meer kan zien, dan stemt er ook niemand meer en reageert er niemand meer. Maar dit klopt niet. Want ik weet dat er mensen zijn die naar dit item op de NUjij-site verwezen zijn (met een link die ze van elders hadden doorgekregen). Kennelijk kan er dus niet meer op het bericht worden gestemd ook!

Ondertussen vroeg ik mij af waarom iemand mijn stukje - dat serieus geschreven was en bepaald niet onbetamelijk - zou willen verwijderen? Dus maar even in de voorwaarden van NUjij gedoken (onderaan de pagina: 'Over NUjij'). Daar vind je een reeks huisregels: geen commercie, geen discriminerende uitlatingen, geen onderlinge vetes, e.d. Zulke berichten worden door de redactie verwijderd. Heel begrijpelijk. Maar mijn stukje komt in de verste verte niet in de buurt van zulke zaken, dus daaraan kan het niet liggen.

Maar dan volgt deze passage:

De NUniet-knop
Niet alleen door te stemmen, ook met de NUniet-knop bepalen de gebruikers welk nieuws het belangrijkst is. Zo blijft de diversiteit van de berichten op de voorpagina gegarandeerd.
Als een bepaald aantal gebruikers via de NUniet-knop een melding doet ('spam', 'onzin' of 'dubbel'), verdwijnt een bericht uit de blauwe kolom. Het bericht wordt dus niet verwijderd (dat gebeurt alleen met èchte spam), discussies kunnen gewoon doorgaan.

Die 'NUniet-knop' blijkt een nogal vreemde eend in de NUjij-bijt. Een lezer die erop klikt, krijgt een driekeuzen-menu voorgelegd: 'Spam' - 'Onzin' - 'Dubbel'. Daarna volgt een bedankje van de redactie, voor de 'melding'.

Maar hier gebeurt dus iets heel raars. Terwijl de hele NUjij-applicatie is opgezet met maximale transparantie (je kunt bijvoorbeeld altijd het aantal stemmen en clicks zien, en zelfs zien wie er allemaal op je bericht hebben gestemd) is dit de enige uitzondering. Niemand kan zien (behalve NUjij zelf) hoeveel lezers op die 'NUniet-knop' hebben gedrukt. En ook niet welke keuze ze vervolgens hebben gemaakt: spam, onzin, of dubbel).
Van mijn bericht staat in elk geval vast dat het a) géén spam betreft en b) géén dubbele plaatsing (want er was op dat moment geen gelijksoortig bericht geplaatst). Blijft over: c) 'Onzin'. En dat lijkt uiterst onwaarschijnlijk, gezien de vele lovende reacties die op het artikel binnenkwamen.

Let eens goed op deze passage uit bovenstaand citaat:

"Als een bepaald aantal gebruikers via de NUniet-knop een melding doet [...] verdwijnt een bericht uit de blauwe kolom (lees: wordt het van de voorpagina verwijderd, AG)."

Daarmee is die NUjij-knop dus een buitengewoon geraffineerde truc om - onzichtbaar op de achtergrond - als redactie tóch zelf te kunnen blijven redigeren. Want wat is 'een bepaald aantal gebruikers'? Tweehonderd? Honderd? Twintig? Drie? Eén? Nog los van het feit dat de redactie nergens laat weten hoeveel gebruikers op die knop zouden hebben gedrukt.
De architecten van NUjij vertonen hier een macabere sluwheid die voorheen aan types als Robert Mugabe werd toegedicht.

Ben ik nou zelf zo achterdochtig? - bedacht ik me. Of zou dit eerder ook al door anderen zijn opgemerkt? Ik ging eens uit googlen en kwam een artikel tegen op Zapruder, van een jaar geleden. Daaruit deze passage:

"Er is in de blogosfeer al een heel alternatief systeem van nieuwsvoorziening aan het ontstaan zo groot is onvrede daarover onder heel veel bloggers en hun publiek. En als de NUJIJ-redaktie dan verbaast is dat wanneer zij een sociale nieuwssite beginnen, deze in no-time wordt overspoelt met nieuws dat ze zelf vergaten te melden, dan is dat behoorlijk naief. Het aantal mensen dat ontevreden is met onze huidige mainstreammedia is groeiende en die zien nu hun kans schoon. ‘Hun’ nieuws direct op de zijkant van NU. Buitenkansje. We zitten nu al met smart te wachten op de nieuwe social nieuwssite van de Telegraaf…

NUJIJ ziet dat waarschijnlijk graag anders en daarom grepen ze in. Wat ze deden was echter precies het verkeerde. In plaats van bijvoorbeeld de genetica - het concept - van de site aan te passen, zodat de site uitzichzelf een andere kant op ging evolueren, gingen ze de mogelijkheid inbouwen onderwater het stemmechanisme te beinvloeden. Naast voorstemmen kunnen er nu ook tegenstemmen worden gegeven, alleen zijn de laatste niet zichtbaar. Inmiddels vermoeden wij dat de redactie de boel onderwater behoorlijk zit te sturen. Een paar van onze hoogst genoteerde berichten verdwenen zonder reden uit de ranglijsten, de goedscorende berichten over kleuterneuker Joris Demmink, verdwenen opeens uit de kantlijnen van NU. Dodelijk voor het image van een nieuwssite."

Het hele artikel staat hier

Kortom, het is nu wel duidelijk. Als mijn bericht niet was verwijderd, zou het al vanaf drie uur vanmiddag bovenaan hebben gestaan, op dit moment zelfs met zo'n 50 à 60 stemmen (het nr. 1 bericht heeft nu 35 stemmen). 

Wie mijn stukje alsnog wil lezen, dit is de oorspronkelijke link:

http://www.nujij.nl/drie-jaar-voor-jomanda-de-eerste-grote-blunder-van.3077252.lynkx

Ik zou zeggen: probeer eens of je er nog op kunt stemmen (als je dat nog niet had gedaan, want het mag maar één keer). En laat eventueel een reactie achter (als dat nog kan).
(Allemaal vóór vannacht 0:45, want na 24 uur wordt elk bericht automatisch verwijderd.)

Ten slotte dit. De bedenkers van NUjij lijken te hebben voorzien dat er ooit kritiek zou gaan ontstaan op deze manipulatieve werkwijze. Vandaar waarschijnlijk deze regel in hun houdhoudelijk reglement:

-       Discussies over (de regels van) NUjij worden verwijderd

Dan wordt het dus nu de 'lakmoesproef' voor NUjij: hoe lang zullen ze de link naar dit artikel laten staan? Oftewel: durft NUjij te kijken naar zijn eigen 'blinde vlek'? Halen ze het weg, dan is het helemaal duidelijk. Dan wordt er hier plat gecensureerd en mag  daar, zoals dat betaamt, niet over gesproken worden.

Maar dan komen we in een nieuwe situatie, waar ik nog niet aan wil denken. Zoals een collectieve bloggersactie, die er voor zorgt dat NUjij wordt gemarginaliseerd, of zelfs geheel om zeep wordt geholpen. Lijkt me haalbaar, maar ik zou dat wel jammer vinden.

En wie denkt dat ik alleen maar zit te zeuren omdat mijn eigen stukkie onvoldoende aandacht kreeg: Nee! Of... ja natuurlijk, dat ook, maar het gaat om veel meer. Want dit treft niet alleen mij, maar het kan iedereen gebeuren. Dat jouw nieuws-item, waar mensen nieuwsgierig naar zijn en leuk op reageren, zomaar ineens aan de kant wordt geschoven (terwijl het enorm stijgt in de ranking). Dat heeft dus niets meer te maken met de claim van 'democratische nieuwsvoorziening'. Ook wie zelf geen stukjes plaatst - de lezers en reageerders - zouden zich dit terdege moeten aantrekken.

UPDATE 20 juli, 23:00: Vanavond ontving ik per e-mail dit antwoord van de redactie van NUjij:

L.S.,
 
Onze excuses voor de trage reactie, maar normaal laten wij de mail behandelen door de redacteur die daar bij betrokken is.
 
Navraag doet leren dat de fout volledig aan onze kant ligt. De desbetreffende redacteur heeft uw artikel opgevat als dubbel doordat u de dag ervoor een soortgelijk artikel had geplaatst. Dat blijkt dus een folluw-up te zijn in plaats van een dubbel onderwerp.
 
Wij gaan het artikel terugplaatsen, en zetten het iets terug in de tijd zodat het ook een eerlijke tijd op de voorpagina heeft.
 
Met vriendelijke groet,
 
Redactie NUjij/MV

Dat terugplaatsen is inmiddels gebeurd. Nou, dat doet dan weer goed.
Al blijft 'NUniet' een vreemd knopje...

 

Posted: 22:16, 20 July 2008
Comments (9) | Add Comment | Link

Nederbabwe - de schaamteloze Staat der Nederlanden




Stel, je bent lid van een voetbalclub, of een gezelligheidsvereniging. Er zijn 1000 leden. En er wordt een zomerloterij georganiseerd. Hoofdprijs: een weekendje Parijs voor 2 personen.

Wat blijkt achteraf? Er zijn 350 lootjes verkocht (van de 1000 beschikbare loten).
En de hoofdprijs viel - hoe jammer! - op één van de 650 niet verkochte loten. Ik kan u garanderen dat het bestuur van deze vereniging op de eerstvolgende vergadering iets uit te leggen heeft aan de leden, als het al niet wordt gelyncht. Maar als het organiserende bestuur de Staat der Nederlanden is, dan gelden er kennelijk andere normen, zo bleek gisteren.

"Normaal gesproken is de kans op winst in de Staatsloterij één op 22 miljoen," zo sprak de commentaarstem in het achtuurjournaal, "maar vandaag is die kans één op 6,2 miljoen. Dat komt doordat de Jackpot er nu definitief uit moet. Daarom tellen vandaag alleen de verkochte loten mee."

Pardon?

Ik had zoiets al eens eerder gehoord, en dacht dat het een fout was die al lang was hersteld. Maar nee, het schijnt nog steeds zo te zijn dat de Staatsloterij zijn prijzen verdeelt onder alleen de 'beschikbare' loten, in plaats van onder de daadwerkelijk verkochte loten. Hetgeen betekent dat - statistisch gezien - ruim tweederde van alle winnende geldprijzen niet wordt uitgekeerd aan deelnemers, maar rechtstreeks terugvloeit in de staatskas (naast de riante kansspelbelasting die op de wél uitgekeerde prijzen wordt ingehouden). Een duidelijke vorm van oplichting, die je zou mogen verwachten van bijvoorbeeld een Robert Mugabe. Maar toch niet van een... Wouter Bos?

Maar jawel, en het mag ook nog hardop in het Journaal worden gezegd. De schaamte voorbij, laten we het zo maar noemen. De Staat der Nederlanden, die zijn eigen burgers misleidt en oplicht en daar ook nog rond voor uitkomt met een uitgestreken gezicht van "Wie doet mij wat?"
Gelukkig zijn er nog een aantal landgenoten niet helemaal in slaap gevallen.

Maar het houdt hier niet mee op.



Vanmorgen he
t bericht dat Pieter van Vollenhoven zich heeft teruggetrokken als bemiddelaar tussen klokkenluider Fred Spijkers en de Staat, en als vertrouwenspersoon voor Spijkers. Zulks na persoonlijke tussenkomst (lees: dwang) van o.a. minister-president Balkenende.

Voor wie nog niet weet waar dit over gaat, hier een overzicht van de zaak Spijkers.

Nota bene: vanmorgen werd op het nieuws (Radio 1) gewoon hardop verteld, dat Van Vollenhoven is teruggefloten "omdat openbaarmaking van het dossier het imago van het kabinet kan schaden!" Hoe hebben we het nu? Terwijl het verdorie juist de Tweede Kamer was, die Van Vollenhoven had gevraagd deze rol op zich te nemen. Heel handig dus, om zoiets openbaar te maken op de laatste werkdag van het kabinet, en terwijl de volksvertegenwoordiging al op reces is.

Kennelijk speculeert Balkenende erop, dat geen enkele fractie deze zaak 'zwaar' genoeg vindt om de Kamerleden van vakantie terug te roepen voor een spoeddebat. De zoveelst truc in deze onverkwikkelijke zaak, die zich nu al 23 jaar voortsleept.

Langzamerhand ga je je afvragen waarop het resterende vertrouwen van onze bevolking in haar overheid nog berust. Na de manipulaties in o.a. de Schiedammer parkmoord, de Deventer moordzaak en de zaak Lucia de B. weten we inmiddels hoe het Openbaar Ministerie zich gedraagt als een criminele organisatie, die brutaalweg fraude pleegt om zijn doelen te bereiken en zijn falen te verbergen. Met de Staatsloterij komt daar nu ook het Ministerie van Financiën bij, dat zich bezondigt aan misleiding en oplichting. In de zaak Spijkers gingen maar liefst drie ministeries in de fout: Justitie, Binnenlandse Zaken en Defensie. Met een reeks van overtredingen en misdrijven, waarvoor u of ik allang zouden zijn opgepakt en veroordeeld. Contractbreuk, bedreiging, valse getuigenis, fraude, valsheid in geschrifte.
Maar... de Staat komt er mee weg. Nog steeds.
Hoezo voorbeeldwerking? Wat nou, normen en waarden?

Wat mij nog het meest verontrust: ze schamen zich er niet eens meer voor. Ze doen alsof dit allemaal... normaal is, en gaan er gewoon mee door. Bloosloos!

Vanochtend was er op Radio 1 het marathon-interview met Volkskrant-columniste Marjolijn Februari.



Haar werd gevraagd spontaan te reageren op het nieuws over de 'Kaltstellung' van Van Vollenhoven.
Ze vertelde dat zij - hoewel ze met haar column een platform heeft om dit soort zaken aan de orde te stellen - telkens weer verbaasd is, dat het verder nergens in de media wordt opgepikt. "Het blijft steeds dodelijk stil."

Tja, wat mag ik dan nog verwachten, als eenvoudige blogger?

Posted: 21:36, 11 July 2008
Comments (8) | Add Comment | Link

Wie brengt het beest tot zwijgen?




Vandaag dus de nepverkiezing in Zimbabwe. Waarbij de kiezers als vee naar de stemlokalen werden gedreven. En vanavond is de wraak van Mugabe in gang gezet, omdat het 'stemmen met de voeten' (veel onderdanen zijn ondanks de intimidatie niet gaan stemmen) de Grote Verlosser heeft gekrenkt. Zijn bendes trekken nu door de steden en over het platteland, om nóg meer mensen in elkaar te slaan of te vermoorden. Zelfs kleine kinderen worden niet meer gespaard, zoals we vanavond konden zien in NOVA.

Waarom laten wij dit allemaal toe? Waarom grijpt niemand in?

Stel je dit probleem eens voor op de schaal van je eigen stad, dorp of wijk.
Daar staat een huis. En in dat huis, zo weet inmiddels iedereen die er in de buurt woont, is een vader bezig zijn gezin te terroriseren. Hij mishandelt zijn vrouw, verkracht zijn dochters, doodt af en toe een van zijn kinderen en maakt het lijkje weg in de tuin. Af en toe komt hij het huis uit om boodschappen te doen, keurig aangekleed en alsof er niets aan de hand is. Bij de slager wordt hij gewoon bediend. Wie 's nachts langs het huis loopt, hoort de kreten van pijn en het gegil van de gemartelde gezinsleden. En die situatie duurt niet weken, niet maanden, maar jaren.

Niemand kan zich hier iets bij voorstellen. De politie valt gewoon het huis binnen en pakt die vader op. En zo hoort dat. Maar als het niet om een huis gaat maar om een land, ligt het ineens heel anders.

Dan is er sprake van souvereiniteit.

De 'souvereine staat' is een van de belangrijkste ankers in het internationale recht, zo niet het allerbelangrijkste. Heel kort gezegd: het principe dat elke staat zijn eigen zaken mag regelen en dat anderen zich daarmee niet mogen bemoeien. Pas wanneer zo'n staat naar buiten toe agressief wordt (door bijvoorbeeld zijn buren aan te vallen) ontstaat er een casus belli: een reden om de oorlog te verklaren. Maar als die staat zijn eigen bevolking intimideert, mishandelt of zelfs afslacht, dan is er geen reden om in te grijpen, zo luidt de internationale afspraak.

Dus kan een psychopaat als Mugabe gewoon doorgaan met het vernietigen van zijn eigen land en bevolking. En geen van de omringende landen durft in te grijpen. Want wie weet, straks zijn zij ook zelf aan de beurt.

Vrouw en kinderen gillen het uit: Waar blijft de politie?
De hele buurt spreekt er schande van: Ja, waar blijft de politie?
Zelf doen ze ook niets, want dat is immers de taak van de politie. Ondertussen gaat het martelen door. De politie: 'Helaas, wij kunnen dat huis niet binnengaan, zonder orders van bovenaf.' Kun je het je voorstellen, in Nederland?

Hebben we internationaal dan geen 'politie'?
Jawel. De VN, de Veiligheidsraad.
Maar ja, dan ligt China ineens dwars met een veto. Of anders Rusland. Of de VS. Of Frankrijk. En dan wordt er dus niet ingegrepen. Zo cynisch is het.

Het wrange is dat in andere situaties (die geopolitiek van belang zijn) ineens wél kan worden binnengevallen in een souverein land, ook zonder VN-instemming: Rusland in Afghanistan en Tsjetsjenië, Amerika in Korea, Vietnam, Irak en Afghanistan. Maar nu het eigenbelang van de grootmachten niet in het geding is, in Zimbabwe dus, mag de lokale dictator gewoon zijn gang blijven gaan. Hoe cynischer wil je het nog hebben?

Volgens mij is het begrip 'souvereine staat' aan een grondige herwaardering toe.

Een staat die zich daar nog op wil beroepen, zou aan ten minste deze drie criteria moeten voldoen:

*  het waarborgen van de mensenrechten volgens de regels van het VN-handvest
*  het houden van vrije, geheime en gecontroleerde verkiezingen (door buitenlandse waarnemers)
*  een machtsverdeling volgens de Trias Politica en een transparant anti-corruptiebeleid

Staten die dit laten afweten zouden niet langer als 'souverein' moeten worden beschouwd, aangezien zij gewoon niet tot zelfbeschikking in staat zijn. Zij dienen onder curatele te worden gesteld van de Verenigde Naties. En te worden 'opgevoed' tot een rechtsstaat. Waarna zij, zodra dat punt is bereikt, verder hun eigen gang weer kunnen gaan.

Sommige oplossingen zijn zó voordehandliggend dat je soms denkt: waarom doen we dat niet gewoon?

UPDATE, 28-06-2008:

De VN Veiligheidsraad 'betreurt' de omstandigheden, maar weigert de uitkomst van de schertsverkiezing illegaal te verklaren. Zulks dankzij Rusland, China en Zuid-Afrika. Shame on you!

Posted: 21:14, 27 June 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

De engste man van Den Haag



Vanavond nam de Haagse gemeenteraad een voorstel aan van het college van B&W om in een reeks woonwijken betaald parkeren in te voeren. Een voorstel waar de honden geen brood van lusten. En de bewoners al helemaal niet.

Voorzover bekend is dit een absoluut novum in Nederland. Het invoeren van 'belanghebbenden-parkeren' in woonwijken waarin 'de parkeerdruk te hoog is'. Let wel: niet tijdens kantoor- of winkeltijden, maar terwijl de mensen slapen!

Een krankzinnig besluit, als je bedenkt dat er parkeermeters worden geplaatst die nauwelijks zullen worden gebruikt. Want de tijdzone waarin betaald parkeren vereist is, loopt van 18:00 uur tot 24:00 uur. Dus alleen bedoeld voor de bewoners zelf. Overdag hoef je niets in de meter te gooien, want dan is er parkeerruimte zat (iedereen is naar z'n werk). Die dure parkeermeters (voor die paar bezoekers die 's avonds op visite komen) komen er dus alleen maar om bij de bewoners een betaald parkeerabonnement af te dwingen. Het tekort aan parkeerruimte in die wijken is daarmee uiteraard niet opgelost. Daar wil de gemeente geen geld en energie in steken.

Kosten van deze maatregel, gebaseerd op slecht onderzoek en een volstrekt onlogische redenering: € 5,9 miljoen. Op te brengen door de bewoners zelf.


Wethouder Peter Smit (VVD) - "Ik heb een gevoel dat het wel gaat werken" - deed alsof het hier gaat om een besluit dat 'budget-neutraal' zal worden uitgevoerd. Niets is minder waar. Wat hij verzwijgt, is dat de gemeente Den Haag hier flink aan gaat verdienen. Reken maar even mee: 35.000 parkeervergunningen à € 9 per maand is een opbrengst van € 3,8 miljoen per jaar. Aan de kostenkant zijn de cijfers vervalst, door het opvoeren van onzinne fantasiebedragen, die niet worden verantwoord.

Het gaat hier dus om een besluit waarbij een totaal overbodige en niet-regulerende dure poppenkast wordt opgezet, op kosten van de bewoners. Met als enig doel om - daar nog bovenop - structureel een ordinaire lastenverzwaring op te leggen.

Let wel: in ruil voor deze 'parkeerregeling' doet de gemeente helemaal niets om het parkeerprobleem te verminderen, laat staan op te lossen. Wat hier feitelijk gebeurt is dus: betalen om niet te kunnen parkeren!

Je vraagt je af: hoe krijgen ze dit voor elkaar? Maar het gebeurt! Als een bedrijf of een particulier zoiets doet, wordt hij een onderwerp in het programma 'Opgelicht'.

Je vraagt je af waarom die discussies in commissie- en raadsvergaderingen nog nodig zijn. Alle inspraakpogingen van belanghebbenden zijn volstrekt genegeerd, evenals de goed onderbouwde kritiek uit diverse raadsfracties. Van meet af aan was duidelijk dat 'het coalitieakkoord' van 2006 zou worden uitgevoerd. Een monsterverbond van PvdA, VVD en GroenLinks. Daarom kon wethouder Smit zich vanavond ook ongehoord arrogant opstellen; hij wist al van tevoren hoe het zou aflopen. De afspraak was om betaald parkeren in te voeren. En zo geschiedde. Naar kritische en objectieve argumenten werd verder niet meer geluisterd. Dat heet dan democratie.

Als Hagenaar trek ik mij dit wel aan. Hoewel ik - op dit moment - nog niet aan de beurt ben (in mijn wijk is de parkeerkrapte zó groot dat men zelf al inzag dat betaald parkeren hier niet aan de orde kan zijn) heb ik een domein geregistreerd en een website opgezet. Er staat pas één artikel op, want ik moet nog leren werken met zo'n CMS (php, css en mysql).

Maar www.parkeergeldzucht.nl zal dus een actie-website worden. Met een forum waarop de bewoners met elkaar kunnen communiceren en ideeën kunnen uitwisselen. Bijvoorbeeld over hoe we de invoering van dit idiote plan kunnen tegenhouden. Door middel van publiciteit, gezamenlijke juridische procedures, burgerlijke ongehoorzaamheid desnoods. Of wie weet welke ideeën zich nog meer zullen aandienen. Het wordt nog spannend in Den Haag.

Posted: 22:11, 12 June 2008
Comments (5) | Add Comment | Link

Hirsch Ballin schiet in zijn eigen voet


c-449%2C-belediging.jpg

Met Donner en Hirsch Ballin als opeenvolgende ministers van Justitie lijkt Nederland op weg naar onze Nieuwe Middeleeuwen. Twee nauwelijks van elkaar te onderscheiden contactgestoorde mannen, met dezelfde kabinetsoverstijgende missie: dood aan de vrijheid van meningsuiting! Achting voor het geloof!

Uit het oppakken van 'Gregorius Nekschot' blijkt overigens hoezeer
in onze samenleving het Openbaar Ministerie (OM) aan het uitbarsten is als een kwaadaardig gezwel. Dat komt ervan als je zo'n ziekte op een Millecam/Jomanda-achtige manier benadert. In plaats van een gerichte therapie toe te passen. Waarbij je aan snijden niet ontkomt.

Jarenlang kon het OM zijn gang gaan, zonder externe controle, zonder enige correctie. Rechters voorliegen, bewijs vervalsen, dossiers manipuleren, fraude plegen... overal kwam het OM tot nu toe mee weg. Onlangs nog heeft zelfs de Hoge Raad - door het afwijzen van een herzieningsverzoek inzake de Deventer moordzaak - zichzelf volstrekt gediskwalificeerd. En daarmee een gevaarlijk signaal afgegeven aan het OM: "Ga zo voort, wij geven u rugdekking."

Intimidatie

Vandaar - denk ik - de ongelooflijke brutaliteit van het OM om het huis van deze cartoonist binnen te vallen, een doorzoeking te doen en de man anderhalve dag vast te zetten. Een ongehoorde, disproportionele actie, uitsluitend bedoeld om te intimideren.

En intimidatie door het OM werkt, zo blijkt. Want de acht dubieuze cartoons waar het om zou gaan, heeft Nekschot vandaag van zijn website gehaald. Terwijl er nog geen rechter naar gekeken heeft! De boodschap aan cartoonisten, columnisten, cabaretiers en opinieschrijvers is dus duidelijk: houden jullie je voortaan maar in!

Hoe deze zaak afloopt, durf ik nu al te voorspellen. Het zal zeker niet komen tot een veroordeling. Het zal zelfs niet eens komen tot een rechtszaak. Het OM gaat deze (kansloze) zaak na een aantal maanden gewoon seponeren ('Bij nader inzien helaas onvoldoende bewijs'). Het zieke is, dat het OM dat nu al weet. Dat dit dus gewoon 'in de planning' zit. Maar het OM mag, betaald door onze belastingcenten, gewoon dit soort kermiscapriolen blijven uithalen. En wordt, hoe onbegrijpelijk ook, op de een of andere manier, nog steeds serieus genomen door dit volk en, erger nog, door onze volksvertegenwoordiging.

Jokkende minister


En oh, wat is ie geschrokken van de ophef in de Tweede Kamer, Hirsch Ballin. Komt ie vandaag met twee 'redenen' waarom die inval en arrestatie pas nu komt, drie jaar nadat het Meldpunt Discriminatie Internet een klacht over de cartoonist had ingediend.

Eerste smoes (vanmorgen): "We hadden gewoon geruime tijd nodig om van al die honderden prenten te bepalen welke daarvan, getoetst aan de wetgeving, in aanmerking zouden kunnen komen voor vervolging. Dat is waarom het zo lang heeft geduurd."

Tweede smoes (vanmiddag): "Tja, wie is nu die 'Gregorius Nekschot'? Justitie heeft uitputtend onderzoek moeten doen om zijn ware identiteit te achterhalen. En zelfs toen waren wij nog niet geheel zeker. Dat is waarom een huiszoeking moest plaatsvinden, zodat we zijn tekeningen konden vergelijken. Dus om zijn identiteit vast te stellen."

Het is een bijna Monty Pythonachtige absurditeit dat wij, in dit land, onszelf toestaan een minister te handhaven die zulke aperte leugens verkondigt. Terwijl wij weten hoe onze privacy - vooral door Donner én Hirsch Ballin - inmiddels zodanig is ingeperkt, en de opsporingsbevoegdheden zodanig zijn uitgebreid, dat het voor politie en justitie een fluitje van een cent is om van iedere Nederlander - hoe anoniem hij zich ook wil houden - binnen 24 uur alle persoonlijke gegevens op tafel te krijgen. Een enkele sommatie aan de provider van de website van Gregorius Nekschot voldoet daartoe, bij de huidige wetgeving.

Hirsch Ballin is verantwoordelijk voor - en, zo merken wij nu, ook de drijvende kracht achter - het OM. De aanklacht tegen 'Nekschot' is drieërlei:

* discriminatie
* belediging
* haatzaaien

Mogen wij de Minister van Justitie - in reciprociteit - wijzen op de consequenties van deze onbezonnen aanval op de vrije meningsuiting?

Domme minister schept precedent


Waar het OM en zijn verantwoordelijke minister niet aan hebben gedacht, is dat zij met  hun onbesuisde actie een Doos van Pandora hebben geopend.
Immers, de moslims en de Koran zijn ook bepaald niet vies van beledigen, discrimineren en haatzaaien. Zoals het benoemen van Christenen en Joden als varkens en apen. Erger nog: de oproep om iedere 'ongelovige hond' te doden die zich niet tot de islam bekeert. Of om homo's van een flatgebouw af te gooien.

Dan gaat het niet meer - zoals bij de satirische cartoons van Nekschot - over beledigen of discrimineren, maar om regelrechte oproepen tot geweld, zelfs tot moord.

Tijd voor burgeractie

Het wordt tijd om terug te slaan. Om het evenwicht in onze rechtsstaat te herstellen. Ik roep daarom iedereen op om voorbeelden te verzamelen van discriminatie, belediging, haatzaaien of oproepen tot geweld tegen christenen, joden, ongelovigen en andersgelovigen. En deze aan te melden bij het Meldpunt Discriminatie.

Hieronder het adres van die club, die zo dapper was om op basis van een klacht van 'flapdrol-imam' Van der Ven de aangifte tegen Nekschot in te dienen bij het OM.

Zij zullen echter, op basis van het gelijkheidsbeginsel, zoals verankerd in artikel 1 van onze Grondwet, ook al uw klachten in behandeling moeten nemen en onderzoeken. En wij zullen dat op de voet volgen!

www.meldpunt.nl 

Bedelf ze onder uw klachten!

Ook nog maar even herinneren aan de wijze woorden van H.M. van Randwijk:

Een volk dat voor tirannen zwicht,
zal meer dan lijf en goed verliezen.
Dan dooft het licht. 



Posted: 22:01, 16 May 2008
Comments (3) | Add Comment | Link

Waarom de politiek klokkenluiders het zwijgen oplegt




Het is de week van de klokkenluiders aan het worden. En dat werd hoog tijd ook!

Zaterdagochtend hoorde ik op de radio dat premier Balkenende geen aanleiding zag om in te gaan op het verzoek van de burgemeester van Culemborg, unaniem ondersteund door zijn gemeenteraad. Zijn verzoek aan de minister-president was om persoonlijk in te grijpen, en ingezetene Fred Spijkers na ruim 20 jaar eindelijk recht te doen. Balkenende vond het 'niet nodig'.

Spijkers is een van de twee bekendste Nederlandse klokkenluiders, naast Ad Bos.
Fred Spijkers weigerde om namens de Staat te liegen. Ad Bos bracht de bouwfraude boven water, die de overheid honderden miljoenen aan boetes opleverde.

Zondagavond was er de onthutsende uitzending van Zembla, waarin vooral Bos indringend werd geportretteerd. Vanaf dat moment hebben diverse rubrieken in de media er aandacht aan besteed.

Er lijkt nu een doorbraak aan te komen. De knuppel werd in het hoenderhok gegooid door onderzoeker mr. dr. Joep van der Vliet, van de Universiteit van Amsterdam. Samen met zijn studenten deed hij onderzoek naar hoe Nederland met zijn klokkenluiders omgaat, en over de resultaten nam hij bepaald geen blad voor de mond.

Woensdagochtend zat hij in een discussie op Radio 1, in het VPRO-programma Argos, met de Tweede Kamerleden Pierre Heijnen (PvdA) en Ronald van Raak (SP).

Ter sprake kwamen o.a. de vragen die SP-Kamerlid Krista van Velzen onlangs had gesteld aan de minister van Justitie, Hirsch Ballin; vragen die gewoon niet werden beantwoord. En minister Guusje ter Horst (PvdA, Binnenlandse Zaken) die nog in november vorig jaar een aangenomen motie van de Kamer - om een steunfonds voor klokkenluiders op te richten - arrogant naast zich neerlegde ('Overbodig'). Het lijkt er nu op dat zij moet gaan inbinden. Er lijkt een Kamermeerderheid te zijn ontstaan die nu wil gaan doorpakken. Maar het gaat allemaal niet van harte.

Neem Pierre Heijnen, oud-wethouder in Den Haag en met ervaring in een reeks van bestuurlijke functies (waar hij nogal trots over doet). Als PvdA-Kamerlid viel hij in deze radiodiscussie dramatisch door de mand, door voortdurend zenuwachtig om de zaak heen te draaien.

Zo had Van der Vliet haarscherp aangegeven dat er twee afzonderlijke discussiepunten zijn. Het eerste: dat waarover nu iedereen praat, ook bijvoorbeeld Pieter van Vollenhoven. En dat is dat er een onafhankelijk instituut moet komen, los van de overheid, dat klokkenluiderszaken voortaan gaat beoordelen. En tevens een fonds om te voorkomen dat deze dappere nekuitstekers (die volgens Balkenende 'slechts hun burgerplicht doen') stank voor dank krijgen en soms zelfs aan de bedelstaf raken.

Het tweede discussiepunt is: de vele 'lopende zaken', van klokkenluiders aan wie nog steeds geen recht is gedaan. In een messcherp betoog stelde Van der Vliet dat deze zaken op de korst mogelijke termijn moeten worden rechtgezet. Alleen al omdat deze mensen jarenlang door de overheid zijn tegengewerkt of erger ('Spijkers is geslacht!' zei hij), waarbij niet alleen sprake was van obstructie, ontkenning, intimidatie en niet voldoen aan rechterlijke uitspraken, maar waarbij de overheid zelfs regelrechte misdrijven heeft gepleegd.

De reactie van 'rasbestuurder' Pierre Heijnen: "Als dat zo is, dan moet dat eens goed worden uitgezocht. Maar ik vind dus dat..." (hier probeerde Heijnen een uitwijkmanoeuvre te maken naar het andere, algemene discussiepunt).

Joep van der Vliet onderbrak hem: "Ho, stop! Dit is al lang uitgezocht! Dit is allemaal zo gebeurd als ik heb verteld, dat is onomstreden. En wat gaan we hier nu aan doen, want dit is een aantasting van onze rechtsstaat."

Heijnen: "Nou, we spreken hier denk ik dan toch over enkele incidenten. De rechtsstaat, die staat."
"Die staat niet!" - reposteerde Van der Vliet.

De wetenschapper kwam met een boud voorstel.
"Wat mij betreft komt er nu, binnen anderhalve week, een commissie van 6 of 7 Kamerleden, die nu al die resterende zaken oplost, onder dreiging met opzegging van het vertrouwen in het kabinet."

"Zou u dit willen steunen?", vroeg de Argos-presentator alert.

Ronald van Raak (SP): "Uiteraard. Heel graag zelfs. Wij hebben deze zaak niet voor niets aangekaart."
Pierre Heijnen: "Nou... nee. Ik zou wel graag een gesprek met deskundigen willen over de invulling van zo'n eventueel onafhankelijk instituut en een fonds."

Toen naderden reclame en journaal. Laatste woord van Van der Vliet: "Fred Spijkers gaat nog zijn 25-jarig jubileum vieren als slachtoffer van de overheid."

De uitzending van Argos is hier te beluisteren.

Waarom geef ik hierover zo'n uitvoerig verslag?

Zelf kan ik - als freelancer/ZZP'er - mijn eigen werktijden bepalen en tussendoor het nieuws volgen. Maar veel mensen, die op hun werk zaten, zullen deze uitzending hebben gemist. En het is onthullend om te zien hoe niet alleen Balkenende, maar ook een Kamerlid van de PvdA (en eerder dus ook al PvdA-minister Ter Horst) zich moeiteloos schikt naar de bestuurlijke 'code' om zaken onder de pet, en doofpotten gesloten te houden. Dit is regentendom ten voeten uit.

Hier een afbeelding van de boef, althans een van de huidige boeven:



Pierre Heijnen. Een wat zijige man, zacht zalvend pratend en als een grammofoonplaat zijn stellingen herhalend totdat iedereen in slaap valt. Een bestuurder die opkwam in de jaren '80. Ik ken hem nog goed uit die tijd, want ik was toen afdelingsvoorzitter in Den Haag en kwam hem tegen op de gewestelijke vergaderingen van de PvdA. Wat ben ik achteraf blij - naast ook wel verdrietig - dat ik enkele jaren geleden afscheid heb genomen van die partij, waarvan ik sinds mijn 26e lid was.

Wat is toch het belang (en wiens belang is het) om klokkenluiders kapot te maken?

Heel veel mensen, in heel veel functies, zijn verenigd in een anoniem monster dat ook wel bekend staat als 'de gevestigde macht'. Niemand weet precies wie daar bij hoort (iedereen die keurig zijn belasting betaalt hoort er wel een beetje bij), maar in het theater van dit gedrocht zijn vele plaatsen, van staantribune tot koninklijke loge. En je weet maar nooit waar iemand precies zit. Die macht, die een hekel heeft aan klokkenluiders, is persistent, en is een macht van jewelste. Die macht houdt mensen bang, houdt ze op hun plaats en houdt hun lippen gesloten.

Zo zijn er zeker vier politiemensen in de regio IJsselland die al minstens twee jaar lang rondlopen met hun hart in hun keel. Die af en toe slapeloze nachten moeten hebben, omdat ze elke dag hun geweten het zwijgen opleggen. Waarschijnlijk zijn er zelfs tientallen medewerkers, of oud-medewerkers, bij politie en justitie die precies weten hoe het écht is gegaan in de Deventer moordzaak, en die beseffen dat - mede door hun zwijgen - een onschuldige boekhouder nu al bijna zijn hele straf heeft uitgezeten, terwijl de moordenaar nog steeds vrij rondloopt. En dat is nog maar één zaak.

Kijken we ook naar de andere missers van de overheid, zowel op strafrechtelijk als op civielrechtelijk gebied, dan moeten er in ons land vele honderden, zoniet enkele duizenden functionarissen rondlopen (ambtenaren, politiemensen, officieren van justitie, rechters, onderzoekers, medewerkers van NFI of TNO) die weet hebben van zo'n misstand. Maar... hun mond doen ze niet open. Veel te riskant!

Dat is dus de echte reden waarom de politiek en haar instellingen klokkenluiders uit alle macht ten gronde willen richten. Om een duidelijk voorbeeld te stellen. Ter preventie. Iedereen moet weten: "Als jij uit de school klapt kost dat je niet alleen je promotie, maar ook je baan. En zelfs als de rechter je gelijk geeft, dan nog blijven we je achtervolgen, net zolang tot je eindigt als armoedzaaier in een caravan. Wij zullen zorgen dat je alles kwijtraakt wat je hebt. Je positie, je geld, je collega's, je vrienden. We zullen zorgen dat je je leven kwijtraakt. Je zult letterlijk geen leven meer hebben."

Waarom nou toch, zo'n opgewonden houding?

Heel simpel. Als klokkenluiders echt worden beschermd, dan gaan er beerputten open. Dan zal de aloude 50'er jaren BB (Bescherming Bevolking) uit haar slaap moeten worden gewekt om massaal gasmaskers aan te dragen, want de stank zal ondraaglijk zijn.

Als klokkenluiders straks echt kunnen rekenen op een beschermde positie, dan voorspel ik dat diverse duistere zaken in één keer worden opgelost. Vele betrokkenen zullen eindelijk hun hart kunnen luchten, en vrede krijgen met zichzelf. En sommigen van hun superieuren zullen daardoor in het daglicht komen te staan, wat zij - soms jarenlang - met intriges, intimidatie en machtsmisbruik konden vermijden. Zij zullen uiteindelijk verantwoording moeten afleggen. En dat is goed. Het heeft al veel te lang geduurd.

De enige politieke partij die hier duidelijk een standpunt inneemt is - tot nu toe - de SP. Denk aan Jan de Wit die onlangs het symposium organiseerde over de 'Crisis in de rechtsstaat'.

Er lijkt nu een z.g. 'momentum' te onstaan. Anders dan de PvdA herinnert de Vara zich ineens weer de oorspronkelijke doelstelling. En lijkt weer een beetje... actieomroep te worden. Heeft hiervoor zelfs een website opgericht: www.klokkenluiders.tv

Nog even doorpakken en dan kan Jan Peter Balkenende gaan zitten zuurpruimen dat integriteit en waarden en normen alsnog in ere worden hersteld in dit land.
Maar dan écht, en dat was nou juist weer niet de bedoeling!


Posted: 20:41, 24 April 2008
Comments (7) | Add Comment | Link

Staatssecretaris ronselt vluchtelingen




Vanavond NOVA gekeken. En ik was verrast, nee verbijsterd, over het laatste onderwerp. Dat ging over staatssecretaris Nebahat Albayrak (PvdA) van justitie, die in Thailand eventjes tachtig vluchtelingen ging ophalen.

"Iets wat bijna niemand weet", zo lichtte Clairy Polak toe. "Door een intiatief van de Verenigde Naties worden jaarlijks 100.000 vluchtelingen uitgenodigd om naar een veilig land te verhuizen en zes Europese landen doen daaraan mee. Nederland is daar een van."

De wereld op z'n kop. We zagen in een bamboehut enkele medewerkers van COA en IND -
opgeleid en gespecialiseerd in het afhouden, intimideren en bashen van vreemdelingen - nu ineens gezinnen op een heel andere manier een 'verhoor' afnemen. Laptopje erbij om alles te noteren. Uiterst vriendelijk en meegaand. Nu bleek hun gebruikelijke vraag 'Wat kom je hier doen, wat denk je wel?' plotseling veranderd in: 'Zouden jullie niet graag in Holland komen wonen? Het is daar heel erg leuk hoor!'

Wasmachine

Sommige gezinnen aarzelden zichtbaar. Holland? Nog nooit van gehoord.
Maar daar was op gerekend.

Het team had een diaprojector meegebracht en liet beelden zien van dijken, bollenvelden en molens. En ook een dia van een echt Hollands apparaat:



...waarbij de Hollandse recruiting-juffrouw in haar beste ministerie-Engels doceerde:

"Do you know what this is? This is a wosj-masjien! Then you can wosj your kloos!"

Deze kennismakings-sessie was dus meteen ook een snelle inburgeringscursus, waarvoor iedereen per definitie geslaagd was.

Hoe Albayrak deze ontvoering van Birma-vluchtelingen zou verdedigen, motiveren, daar was ik benieuwd naar. En... het antwoord kwam. De staatsecretaris vond dat als wij die massa's vluchtelingen niet zouden helpen, dat ze dan over de aardbol heen gaan zwerven, en dan krijgen we het probleem alsnog op ons brood, -  ongeveer in die termen. We wisten al dat Albayrak, met Cramer en Vogelaar behoort tot de drie meest incompetente dames van het kabinet, maar deze huishoudschoolredenering is toch weer verrassend.

Het doet me denken aan die Franse hulporganisatie, die onlangs werd betrapt op het weghalen van zogenaamde 'weeskinderen' uit Tsjaad, waarvan later bleek dat ze helemaal geen wezen waren, maar gewoon illegaal gekidnapt als adoptiekinderen.

Mijn hut is hot

Als je echt wilt helpen, dan ga je niet tachtig willekeurige vluchtelingen weghalen uit een kamp in Thailand met 100.000 vluchtelingen. Wat moet de rest hier wel van denken, die niet mee mag naar het Hollandse paradijs? Hoe leg je dat uit? En vooral, hoe ga je selecteren? Voor je het weet laat je ze hun onderkomen versieren, en kies je de tien of twintig gezinnen met de mooiste hut. Of juist met de armoedigste hut. En als je niet uitkijkt komt SBS6 er nog achteraan met een nieuw tv-programma. Of je kiest alleen gezinnen met minstens één gehandicapt kind. Kortom: het is en blijft willekeur. En vooral: je haalt die mensen - ongevraagd en zonder eigen initiatief - uit hun eigen milieu, hun sociale context.

Als je echt wilt helpen, dan steun je ze - voor een fractie van het geld dat nu wordt uitgegeven - met een uitgekiende strategie ter plekke. Daarmee help je niet alleen die 80 uitverkorenen, maar het héle vluchtelingenkamp. Dan doe je echt iets.

Ik zou zeggen: geef ze goede trainingen en leid ze op tot effectieve guerilla's. Steun ze met 'best practices' en geef ze hun trots terug. Haal ze uit hun slachtofferbestaan. Onze mariniers zouden hier beter werk kunnen doen dan in Uruzgan. Geef ze de wapens om de Birmese dictatuurkliek onderuit te halen, en terug te keren naar hun eigen land. Om daar een vreedzame samenleving te herstellen.

Maar dat is allemaal veel te heftig voor gansje Albayrak. Zij ontvoert die mensen liever als knuffelvluchtelingen naar het koude Holland.



"Sommigen zaten al tien jaar in een kamp", keek ze verdrietig in de camera in een wiebelende junglejeep. En dat zegt de beleidsvrouw die weigerde om Lucia de Berk na zes jaar onschuldige gevangenschap in voorlopige vrijheid te stellen. Net zo lang tot ze er van hogerhand toe gedwongen werd.

Dat komt er nou van, als in Nederland - waar de rechtsstaat in rap tempo het onderspit delft - een politieke bakvis als knuffelallochtoon tot de regeringsmacht wordt geroepen, op justitie nog wel.

Maar goed, ze heeft er nu 80 gepatrieerd. Tachtig van de 500 'invitatie-vluchtelingen' waaraan Nederland zich heeft gecommitteerd. Nebahat mag dus nog zeker vijfmaal op staatskosten op vakantie naar een ver en exotisch land.

Posted: 22:18, 19 April 2008
Comments (1) | Add Comment | Link

Relatiedaten? Pas op voor Peter!




Ik ga me afvragen waar bij Peter R. de Vries eigenlijk de grens ligt. Als er al een grens is die hij respecteert. Vandaag werd hij, voor de tweede keer deze week, door de rechter tot de orde geroepen.

"Het programma dat onderzoekt, aanklaagt, ontmaskert en verdedigt", zo luidt de log-line van zijn tv-show. We kunnen daar nu aan toevoegen: ...en dat zich bezighoudt met reclassering en reïntegratie, althans het verhinderen daarvan.

Natuurlijk is Paul van O. geen frisse jongen. Het is niet niks om zomaar je vriendin dood te slaan. Dus ook goed dat ie daarvoor gestraft is.

Nu heeft onze Peter R. ontdekt dat Paul van O. - die bijna zijn straf heeft uitgezeten - een nieuw vriendinnetje zoekt. En dat vindt Peter niet goed.

Uit dit gegeven kunnen we twee conclusies trekken.

1) Die Paul van O. is ook niet erg snugger, om met zijn foto op een dating-site te gaan staan.
2) Peter R. zit - hoewel gehuwd - dus stiekem op dating-sites te snuffelen. Oftewel: Peter R. ontmaskerd!

Vervolgens liet Peter een medewerkster reageren op de advertentie. Beetje mailen, beetje chatten, afspraakje maken. En ja, op dat afspraakje verscheen uiteraard niet de verwachte dame, maar Peter R. met zijn cameraploeg, om de boef eens even een vaderlijk woordje voor te houden.

Eerst was er dit bericht. En nu mag Peter ook geen gegevens meer uitzenden die tot herkenning van Van O. kunnen leiden.

'Mensen waarschuwen voor de gevaren van internetdating'. Peter heeft altijd een argument paraat om zichzelf te profileren als beschermheer van onze maatschappij. Maar zijn werkelijke motieven worden steeds doorzichtiger en vooral, banaler. Ook zijn blunder met Joran & Natalee weerhoudt hem niet op dezelfde weg verder te gaan.

Dat internetdaten niet zonder risico is, is een open deur. Net als daten via de kroeg, of via een contactadvertentie in de krant. Wat is de toegevoegde waarde om een resocialiserende veroordeelde exclusief in het SBS6-zonnetje te zetten?

Zelfs nu Paul van O. volledig anoniem moet blijven (de filmbeelden mogen niet worden vertoond en beroep en plaats mogen niet worden vermeld), laat De Vries zijn uitzending a.s. zondag gewoon doorgaan. Dit wijst op een stuitende vorm van narcisme.

Als je echt wilt waarschuwen voor de gevaren van dating-sites, dan leg je uit dat vrouwen vooral moeten oppassen voor psychopaten. Mannen met wie niets mis lijkt, die zich uiterst voorkomend en liefdevol opstellen. En bij wie de Bokito pas naar buiten treedt als je je hart al hebt verloren. En dan zou je aan mannen moeten uitleggen hoe een vrouw met een borderline-syndroom pleegt te opereren.

Maar dat is veel te ingewikkeld voor het vmbo-niveau van Peter R. de Vries. Het is veel leuker, en makkelijker, om één - toevallig gekozen - bad guy aan de schandpaal te nagelen. Had Peter R. de Vries vijfhonderd jaar geleden geleefd, dan had hij vooraan gestaan bij de heksenverbrandingen. Juichend.

Tip voor vrouwen én mannen die via internet een vriendschap of relatie zoeken: Kijk maar goed uit! Peter R. de Vries doet/date ook mee. En vertelt niet wie hij echt is, en wat hij allemaal op zijn kerfstok heeft. Precies wat hij zijn slachtoffer Paul van O. verwijt.



Posted: 22:26, 17 April 2008
Comments (1) | Add Comment | Link

De afterparty




Het is wel interessant om eens te kijken naar de verschillende reacties, nadat gisteren Lucia de Berk werd vrijgelaten uit de gevangenis. Die reacties zijn van belang, omdat het sinds mensenheugenis niet is voorgekomen dat in Nederland een tot levenslang veroordeelde in voorlopige vrijlating werd gesteld.

Degene die de grootste klap kreeg, was uiteraard het gerechtshof te Den Haag, dat Lucia veroordeelde op basis van onderbuikgevoelens.

Als je het rapport leest van de advocaat-generaal van de Hoge Raad - dat tot deze vrijlating heeft geleid - zie je welk een genadeloze draai om zijn oren dit hof heeft gekregen. Terwijl zijn onderzoek nog niet eens af is (er loopt nog een deelonderzoek) zijn de bevindingen
van de advocaat-generaal tot dusver al zó duidelijk, dat hij constateerde dat 'de bewijsconstructie van dit hof geen stand kan houden'.

Dit is keurige, juridische taal voor: 'Hof, u heeft er een klerezooi van gemaakt.'

Ik noemde het oordeel van het Haagse gerechtshof gisteren een 'delirium-vonnis'. En dat was niet voor niets. De oorspronkelijke straf die dit hof aan Lucia oplegde was namelijk zo onzinnig, dat je eerder zou denken aan een aflevering van Koot en Bie. Die rechters waren namelijk zódanig geobsedeerd door het 'vrouwmens' Lucia, dat ze in een flits van verstandsverbijstering alles vergaten wat ze in hun opleiding hadden geleerd, en Lucia veroordeelden tot 'levenslang plus tbs'.
Met het schuim op de mond verklaarden ze dat die tbs werd toegevoegd om te zorgen dat ze nóóit meer vrij zou komen!

Zelfs iemand die nauwelijks bekend is met het strafrecht, ziet meteen dat dit niet kan. Tbs is een maatregel, gericht op terugkeer in de maatschappij. Maar levenslang betekent nu juist: géén terugkeer in de maatschappij. Die twee kunnen dus nooit samengaan. Vanzelfsprekend, dat het hof door de Hoge Raad gedwongen werd om die idiotie terug te draaien. Het werd dus: levenslang, zonder tbs. Maar de blunder was er niet minder om.

Het hof Den Haag gaf gisteren,
in zorgvuldig gekozen bewoordingen, een omfloerste reactie, die nou niet echt getuigt van spijt.

Hoofdman Harm Brouwer van het College van Procureurs-Generaal (= het Openbaar Ministerie dat vervolging instelt) was er weer als de kippen bij met zijn eeuwige grammofoonplaat: "Ik zie dit niet als een blamage voor het OM. En het is positief dat wij als OM zelf het initiatief hebben genomen om dit uit te zoeken."

Dat laatste is een gotspe. De CEAS (Commissie Evaluatie Afgedane Strafzaken) is weliswaar formeel ingesteld door het OM, maar dat ging tegen heug en meug. Feitelijk is het Openbaar Ministerie alleen maar bezig geweest om herziening te frustreren, net zo lang tot het met de rug tegen de muur stond en niet anders meer kon. En zelfs nadat die commissie haar aanbeveling tot herziening had gedaan, bleef het OM de zaak rekken met nieuw onderzoek, terwijl al sinds 2004 duidelijk was dat het bewijs tegen Lucia op pure fantasie berustte. Hoe schaamteloos moet je zijn om dit soort smoezen uit je strot te krijgen?

's Middags hoorde ik staatssecretaris Albayrak op de radio - namens haar baas Hirsch Ballin - de terugtocht van het ministerie van Justitie verdedigen. Met het argument dat 'de vrijlating van Lucia zou kunnen bijdragen aan het herstel van het vertrouwen in de rechtsstaat.'



Het wichtje beseft niet wat ze hier zegt. Ik neem aan dat ik dit verder niet hoef uit te leggen. Was ik Kamerlid, dan zou ik hier een pittige vraag over stellen. Maar ik vrees dat dit ons parlement volledig ontgaat.

Vanmiddag in Standpunt-nl op Radio1 prof. Ybo Buruma, voorzitter van de CEAS-herzieningscommissie.



Ook hij is, net als Fred Teeven (VVD), Harm Brouwer en de hoofdmacht van de magistratuur, tegenstander van een echt onafhankelijke onderzoeksraad, vergelijkbaar met de Ongevallenraad van Pieter van Vollenhoven, om toekomstige dwalingen te onderzoeken. Liever een clubje van rechercheurs, verbonden aan de procureur-generaal van de Hoge Raad.

Triest. Ze weten niet - of willen niet weten - dat toekomstige herzieningsverzoeken niet zouden moeten worden behandeld door uitsluitend juristen, die onderdeel zijn van het justitieel apparaat. Want dat komt neer op 'de slager die zijn eigen vlees keurt'. Dat is precies waardoor het elke keer weer fout gaat.

Dan de reacties van de rechtswetenschappers. Wat betreft het lot van Lucia zijn ze het behoorlijk met elkaar eens: haar vrijlating is definitief.

De meest in het oog springende reactie kwam van professor Hans Crombag uit Maastricht.



Hij zei:
,,Ik ben gestopt met voorspellingen. In de Deventer moordzaak werd ook opeens een bloedspatje ontdekt waardoor hoofdverdachte Ernest Louwes weer de gevangenis in moest. Wat dat betreft zou het strafrecht onder de Wet op de Kansspelen moeten vallen.’’

Als ik hierover nadenk: leven in de 'rechtsstaat' Nederland is eigenlijk een soort omgekeerde Postcodeloterij. Daarin doe je altijd mee (met je huisadres), of je je nou hebt ingeschreven of niet. In de dagelijkse loterij van Justitie kun je ook zomaar prijswinnaar worden, tegen wil en dank. En je hoeft er niets voor te doen, zelfs geen misdaad te plegen. En of die 'prijs' nu twaalf jaar is of levenslang: je kunt hem niet weigeren.

Je hoeft zelfs niet eens je lotnummer te laten zien.




Posted: 21:24, 3 April 2008
Comments (6) | Add Comment | Link

Een feestje in Den Haag




Vanmorgen kwam het bericht dat verpleegster Lucia de Berk voorlopig was vrijgelaten. En dus ging het Haagse gerechtshof vandaag gigantisch op z'n gezicht.

Het was dit hof dat op 18 juni 2004 de 'Engel des Doods' veroordeelde tot levenslange gevangenisstraf wegens seriemoord. In een procedure die door Maarten 't Hart overtuigend werd omschreven als een 'modern heksenproces'.

Tijdens de bijna zeven jaar die Lucia vast zat, is door eigen onderzoek van betrokken burgers en deskundigen steeds duidelijker geworden dat Lucia onterecht was veroordeeld en dat de hele rechtsgang een complete farce is geweest.

Na het advies van de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) om de zaak te herzien, was in oktober vorig jaar al duidelijk waar dit heen zou gaan. Toch vond het Openbaar Ministerie het nodig dat er eerst nóg maar eens extra onderzoek moest worden gedaan. Dat onderzoek, door prof. Jan Meulenbelt van het Nationaal Vergiftigings Informatie Centrum (NVIC), onderdeel van het RIVM, gaf de doodsklap aan het delirium-vonnis van het Haagse gerechtshof (en de afgewezen cassatie door de Hoge Raad).

'Baby X' is niet vergiftigd met digoxine, maar stierf gewoon een natuurlijke dood. Diezelfde 'baby X' was de 'locomotief' waaraan de wagons hingen van zes andere moorden, plus nog drie pogingen tot moord (het zogenaamde 'schakelbewijs'). In het kort: 'Als Lucia die ene moord heeft begaan, zal ze al die andere ook wel hebben gepleegd.'

Interessant - zoniet pikant! - is het tijdstip waarop de strafonderbreking bekend werd gemaakt. Vandaag, op 2 april 2008. Niet op 1 april dus, want dit geval leent zich niet voor cynische grappen. Maar wel nog nét op tijd om de tv-uitzending van vanavond vóór te zijn. Er moet met het zweet op het voorhoofd gewerkt zijn, de afgelopen weken, om deze 'moeder aller deadlines' te halen. Bij het OM, de Hoge Raad en het Ministerie van Justitie.

Want: vanavond om tien voor negen zendt de KRO op Nederland 2 een nieuwe aflevering uit van het programma Profiel, waarin Ton Derksen en de andere mensen achter Lucia worden geportretteerd.

Op 7 maart jl. zat ik op de eerste rij bij het symposium 'Crisis in de rechtsstaat' in het Haagse Diligentia-theater. Naast mij zat een vrouw die zich voorstelde als Dorothée Forma, documentairemaakster. Zij was er met een filmploeg en vertelde dat ze bezig was aan een nieuwe aflevering van Profiel. De beelden van die bijeenkomst zullen vanavond dus ook te zien zijn.

Mijn vermoeden is dit. Na alles wat er vooraf is gegaan, en wetende dat Lucia al een half jaar geleden had moeten worden vrijgelaten, en bespeurende waar deze zaak onafwendbaar naartoe gaat (namelijk vrijspraak en rehabilitatie voor Lucia), durven het OM, Justitie en de Hoge Raad de KRO-uitzending van vanavond niet meer aan!

Ik stel mij voor dat zij in de afgelopen weken benaderd zijn door Profiel, om commentaar te geven op de uitzending. Om te kunnen reageren moeten ze weten waar het over gaat. Ze hebben dus alvast (op z'n minst delen van) de uitzending kunnen bekijken. En zijn zich te pletter geschrokken.

Wat we misschien nooit zullen weten is het volgende.

Heeft deze (naderende) uitzending ertoe bijgedragen om Lucia vrij te laten? Ik sluit het niet uit. De zaak ligt inmiddels zó duidelijk, dat er voor het Openbaar Ministerie nu nog maar één uitweg is: schadebeperking! Rennen voor je leven.

Andere mogelijkheid: dat men heel goed besefte dat vrijspraak voor Lucia uiteindelijk niet te vermijden is. En dat dus vóór deze tv-uitzending Lucia op vrije voeten moest komen. Want als dit (kort) ná de uitzending van Profiel zou gebeuren, zou het publiek weleens kunnen denken dat het door die uitzending kwam.

Gaat het er bij Justitie echt zó kinderachtig aan toe? Ik vrees van wel.

Heel veel mensen hebben zich ingespannen voor Lucia, o.a. in een steuncomité. En zoals Maurice de Hond dat is in de Deventer moordzaak, was hier
de motor achter het burgerverzet prof. Ton Derksen, samen met zijn zus Metta de Noo.

Inmiddels zijn wetenschappers over heel de wereld bekend met 'de zaak Lucia de B.' en is er aandacht aan besteed in gerenommeerde internationale wetenschappelijke tijdschriften. De algemene teneur: 'Wij begrijpen niet hoe zoiets mogelijk is in een ontwikkeld land als Nederland' (lees: Zo'n belabberde rechtsprocedure verwacht je eerder in Zimbabwe). Veel mensen beseffen helemaal niet dat Nederland internationaal inmiddels wordt gezien als de schlemiel onder de hoogwaardige rechtssystemen. En dat komt niet zo goed uit, met Den Haag als het trotse 'juridische centrum' van de wereld.

Officieel krijgt Lucia een strafonderbreking voor drie maanden, maar dat is een formaliteit, in de bloosvolle terugtocht die het OM nu moet afleggen. Net als de directeur van het Rode Kruis Kinderziekenhuis in Den Haag, die destijds zijn oor leende aan de roddels van Lucia's jaloerse collega's, en er meteen de politie bijhaalde: 'Zij moet het hebben gedaan!' Hij wenst vandaag niet te reageren op het nieuws over de vrijlating.

Waar die man nu werkzaam is weet ik niet, maar hij verdient met spoed, en met terugwerkende kracht, alsnog een stevig functioneringsgesprek. Als hij al niet moet worden gedaagd wegens valse aangifte c.q. meineed.


Het verhaal van het OM en het Ministerie van Justitie lijkt sterk op het filmverhaal van de Titanic, maar dan vertraagd afgespeeld.

Eerst lijkt het nog allemaal wel mee te vallen.
De Schiedammer parkmoord was een 'incident', zo strooide Harm - Klaas Vaak - Brouwer ons zand in de ogen.
Inzake de Deventer moordzaak blijven de rijen vooralsnog succesvol gesloten.
Maar dan komt ineens die verdraaide Lucia de B.-zaak erdoorheen. Balen!

Vandaag is het een echte feestdag, in en voor Den Haag. En in de eerste plaats voor Lucia natuurlijk, en voor haar geliefden.
Maar ook voor Nederland. Het land dat - in de woorden van Maurice de Hond - aan het afglijden is naar een 'Kazachstan aan de Rijn'.

De zaak 'Lucia de B.' kan het keerpunt worden.

Aangetoond is nu onderhand wel, dat alle formele hoofdrolspelers (inclusief de Hoge Raad en de rijkgefêteerde rechtskundige topadviseurs zoals Ybo Buruma, Peter Tak en Peter van Koppen) lippendienst hebben bewezen, aan elkaar en aan het volk. Ze hebben maar één ding zitten doen, met hun nodeloos complexe juridische taalpraatjes: tegenhouden, tegenhouden en nog eens tegenhouden. Todat het niet langer meer kon. En vandaag gaan ze ineens 'meepraten' met het gezonde verstand. Lekker makkelijk!

En dan nu de regisseur van dit potsierlijke drama:



Mr. Harm Brouwer, de opperbaas van het College van Procureurs-Generaal.
Werd binnengehaald als de man die 'vernieuwing' zou brengen. En wordt intern nog steeds als zodanig bejubeld. Hij houdt kleffe toespraken, waarin hij zijn onderban steevast wijst op het belang van 'transparantie', 'integriteit' en 'leren van je fouten'.

De praktijk is anders.

Deze 'super-PG' is geen man die de naam 'jurist' waardig is. Hij functioneert uitsluitend als risico-manager, voortdurend in de weer om voor het OM branden te blussen en schandalen aan het oog van de natie te onttrekken. Als de Minister van Justitie zijn knopen telt, dan ontslaat hij deze man, voordat het te laat is.

Maar het is al te laat.

Ik voorspel dat Lucia de Berk het keerpunt wordt, waarna er geen weg terug meer mogelijk is.

Ook in de Deventer moordzaak, het pièce de resistance van het OM, zal de waarheid uiteindelijk komen bovendrijven. Niet tientallen, maar inmiddels honderden fouten, verdraaiingen, weglatingen, manipulaties vervalste processen-verbaal en bewijsfraudes zijn inmiddels boven water gebracht. Men weet het ook zelf, en het wordt langzaamaan duidelijk dat 'doen alsof' niet meer helpt.

Het 'gebefte geboefte', zoals advocaat Spong deze curieuze beroepsgroep ooit omschreef, is in paniek op zoek naar de reddingboten, wild om zich heen slaand om een plekje voor zichzelf te bemachtigen. Maar het lot van de Titanic staat vast.
De oceaan is sterker dan het OM.

Ondertussen speelt het orkestje o.l.v. dirigent Brouwer aan dek zijn zwanenzang.



Posted: 18:44, 2 April 2008
Comments (1) | Add Comment | Link

Hiep Hoi Babi Pangang




Vandaag is het Pasen. Iets met Jezus en de hemel. Mooie vredelievende gedachten. Maar daar hebben de Chinezen geen boodschap aan. Lees dit bericht en huiver.

Het komt niet zo vaak voor, maar dit is nou zo'n bericht waarbij ik bijna uit m'n vel spring van woede.

Het Tibetaanse boeddhisme, op dat stukje aarde dat ook wel het 'Dak van de wereld' wordt genoemd, is zo ongeveer het laatste restje beschaving dat ons nog herinnert aan de spirituele bronnen van de mensheid. Zo puur, zo integer, zo vriendelijk, zo beschaafd, zo elegant en mooi. Vijftig jaar geleden bezet en wederrechtelijk ingelijfd door China. De cultuur vertrapt, mede door de doelbewuste massa-import van etnische Chinezen. Was er daar nou maar een 'Tibet-Wilders', denk ik dan.

De kloosters omsingelen, zodat er niemand meer uit kan, en dan de toevoer van drinkwater afsluiten. Hoe achterlijk kun je het bedenken? Dat is eeuwen terug in de tijd. Het beleg van Leiden. Een stad, een gemeenschap uithongeren.

Er zijn graden van wreedheid, sarcasme en cynisme. De Chinese overheid heeft de allerergste graad tot een ware kunst verheven. Denk aan de studentenopstand in 1989, op het Plein van de Hemelse Vrede.  Deelnemers aan die - vreedzame - demonstraties werden categorisch gearresteerd en velen ook geëxecuteerd. Vervolgens ontving de familie van zo'n student een factuur... voor het gebruik van de kogel! Hoe ziek in je Chinese hoofd moet je zijn om zoiets te bedenken?

Maar diezelfde psychopaat die China heet, mag dit jaar de Olympische Spelen organiseren. Want er staan grotere belangen op het spel dan het lot van Tibet. Ik kan tenminste geen Philips-apparaat meer vinden dat niet op de sticker heeft staan: 'Made in China'.

Er is een perfect precedent: Hitler in 1936 met zijn Olympische Spelen als persoonlijk uithangbord.

Geopolitiek, economische en militaire macht: het zijn de pijlers waarop deze wereldgemeenschap zich voortworstelt. En doorlopend zijn eigen gelijk bewijst, zichzelf en ons allen naar de slachtbank dragend. Of het nu van de Chinezen of de Amerikanen of de Russen komt. Of van ons, afwezige Europeanen. Een proces van zelfvernietigend, psychopatisch handelen. Onverstoorbaar op weg naar het einde.

Het ergste is, dat ik zelf nu ook bijna verval in een soort 'Wildersgevoel'.
Dat ik denk: 'Ik ga nooit meer naar de Chinees'. Bij wijze van kleine, persoonlijke boycot. Terwijl ik dat eten best lekker vind. Of: 'Alle Chinezen het land uit!'

Maar ja, die Chinezen in Nederland, dat zijn allemaal reuze aardige mensen. En die zitten natuurlijk ook niet voor niets hier, in plaats van in China. Het gaat dus om het regime. Oftewel: de overheid.

Wat dat betreft mag Nederland ook wel iets bescheidener zijn. Onze overheid kreeg deze week een standje van de Nationale Ombudsman. Over haar onterechte hardvochtigheid jegens de over het algemeen zeer brave burgers. Minister-president Balkende pareerde de kritiek onmiddellijk door deze te bagatelliseren als 'zwartwit-denken'. Daarmee laat hij zien dat hij goed past in het profiel van de premier van China.

Het was de dichter Lucebert die schreef:

Alles van waarde is weerloos.

Maar, om toch nog enigszins hoopvol af te sluiten, we hadden ook nog een dichteres, Henriëtte Roland Holst, die zich liet ontglippen:

De zachte krachten zullen winnen, in 't eind.

Leve Tibet!


Posted: 22:35, 23 March 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Heli-logica


Ik loop altijd even naar de tuin als ik uit de verte het gebrom van een hommel hoor aanzwellen, en de vloer begint te trillen.
Een helikopter!
't Is puur mijn belangstelling, van kinds af aan, voor die prachtige machines.

En altijd even speculeren waar ze heen gaan, en wat het doel is van hun vlucht.
Doorgaans kan ik dat - met vrij grote zekerheid - vaststellen aan de richting, de hoogte en de kleur van het wentelwiekmechaniek.

Beatrix, op weg naar huis (soms).
Een zwaargewonde, op weg naar het nabijgelegen Leyenburgziekenhuis (meestal).
Iets aan de hand in de omgeving (af en toe).

Vanmiddag was dat laatste het geval.
Dan zijn er twee mogelijkheden: een blauwe of een gele helikopter.

Een blauwe betekent: politie.

Vroeger kwam die juttenbromvlieg ongeveer elke twee weken langs, op zondagmiddag.
Zo'n kwartier voordat de thuiswedstrijd van ADO Den Haag in het Zuiderpark (dat naast mijn huis ligt) was afgelopen, kwam hij eraan. Surveillance vanuit de lucht.

Kwam hij op andere tijden, dan was er iets aan de hand. Zoals een overval. Of die keer, een paar jaar geleden, dat een moeder door haar 19-jarige drugsverslaafde zoon was afgeslacht, in haar flat op het Monnickendamplein. Zoeken naar de gevluchte dader.

Vanmiddag was het een gele, die op de foto, bovenaan dit bericht.
Het ding scheerde nauwelijks 100 meter over mijn huis heen. Het had kennelijk de daling al ingezet.

Ik ging net boodschappen doen, en nam dus voor de zekerheid mijn camera mee. Verder niets gezien.



Maar toen ik thuiskwam, stond het bericht inmiddels op NU.nl: het was gebeurd in de Haveltestraat, ongeveer 500 meter hiervandaan.

Soms komt nieuws ineens heel dichtbij. Maar dat geldt voor iedereen, denk ik.

Moest denken aan de fameuze zanger/gitarist Eric Clapton, die op dezelfde manier zijn kind verloor, en er een lied over schreef.

Hier de uitleg. En hieronder het liedje.



Posted: 23:52, 15 March 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Kind aait dier. Oeps, wat nu?




Dat het door onze socio-christelijke regering komt kan ik niet bewijzen. Feit is wel dat langzamerhand zowel onze wetgever als de rechtspraktijk totaal de weg is kwijtgeraakt. En flink in de war is. Zeker waar het gaat om het afwegen van morele principes.

1) Virtuele kinderporno

Gisteren kwam het bericht over de eerste veroordeling op basis van een wet die al zes jaar geleden werd aangenomen: het verbod op 'virtuele kinderporno'.

'Echte' kinderporno was al veel langer verboden (eerst de productie, later ook het bezit) met een argument dat iedereen (zelfs een hard-core pedoseksueel, als hij even nadenkt) kan billijken: om die foto's of films te maken worden kinderen misbruikt. En meestal voor de rest van hun leven getraumatiseerd. De bestrijding van kinderporno heeft dus een belangrijk maatschappelijk doel dat algemeen wordt ondersteund: het voorkomen van kindermisbruik. Dat was dan ook het enige - en ook steekhoudende - argument voor deze strafbaarstelling. Kinderen beschermen.

Maar hoe zit dat met de 'virtuele' variant?

Ik heb er nog nooit een voorbeeld van gezien. Maar ik kan me er iets bij voorstellen. Bijvoorbeeld: iemand (een particuliere liefhebber, of een bedrijf dat er geld mee wil verdienen) haalt een 'normale' pornofoto, dus met seksuele handelingen van volwassenen, van het internet. En gaat vervolgens aan de slag met PhotoShop om het beeld van de vrouwelijke acteur in het tafereel aan te passen. Met knippen en plakken, met filters en weet ik wat voor 'tools' er allemaal beschikbaar zijn. Ongeveer zoals de Playboy (en overigens ook alle modebladen) hun gefotografeerde modellen vóór publicatie 'oppimpen' door pukkeltjes te verwijderen, wenkbrauwen te verfraaien, ongewenste glans te verwijderen.

Dat zo'n virtuele KP-artiest dus de vrouw in het plaatje gaat 'verjongen'. Het hoofd wat groter, of het lichaam wat kleiner. Grotere ogen. Kleinere, of bijna helemaal geen borsten. Alle rimpeltjes weg, evenals het oksel- en schaamhaar. Net zo lang tot de vrouw een 'meisje' geworden is (of de man een 'jongetje').
Genieten maar, pedofielen!

Je zou zeggen: wat is hier tegen?
Immers, er is geen sprake van het misbruiken van een kind (noch fysiek, noch anderszins). Je kunt het walgelijk vinden (en de meeste mensen vinden dat ook, gelukkig), maar dat is geen juridisch criterium. Ik weet trouwens nog heel wat meer mensen met hobby's waar ik persoonlijk van walg, die wél allemaal buiten het strafrecht blijven.

Geen misbruik, toch strafbaar. Dat is in 2002 opgenomen in de wet.

Niet voor niets dus, dat er zes jaar lang geen enkele veroordeling tot stand kwam. Tot gisteren.
Lees dit bericht in het Algemeen Dagblad.

Een vreemd vonnis, in meerdere opzichten.
Zo krijgt de 52-jarige man (als de weergave in het bericht juist is) zijn voorwaardelijke straf voor een combinatie van twee misdrijven:

Het stuitende filmpje werd gevonden in de ‘computercollectie’ van een 52-jarige man uit Den Bosch die zijn 5-jarige buurmeisje had misbruikt. Voor het misbruik en bezit van kinderpornoplaatjes krijgt de man twee jaar voorwaardelijke celstraf, met een proeftijd van liefst tien jaar.

Over de straf voor het misbruik van het buurmeisje wordt ons niets verteld. Dat zit dus ook in die twee jaar voorwaardelijk? Onbegrijpelijk.

Hoe dan ook, dit vonnis is uiterst dubieus. En niet alleen gevaarlijk voor pedofielen, maar voor iedere Nederlander. Dat komt door de z.g. 'reflexwerking'.

Als dit vonnis namelijk in stand zou blijven (in hoger beroep) dan betekent het niets minder, dan dat de grens tussen werkelijkheid en fantasie drastisch wordt opgeschoven. Anders gezegd: het onderscheid tussen 'denken' en 'doen' raakt verder vervaagd. Ik zal duidelijk maken waarom dat levensgevaarlijk is.

Vrijwel alle mensen die seks hebben, fantaseren tijdens die seks met hun partner. De een meer of vaker dan de ander, maar bijna niemand ontkomt eraan. Waarom? Om de opwinding gaande te houden,
te vergroten en/of klaar te komen. Niks mis mee en volkomen verklaarbaar. Immers, zijn we niet allemaal begonnen met onszelf als eerste sekspartner (masturberen = fantaseren)?

Zo schijnen vrouwen, getrouwd met een kantoorman, nogal eens te fantaseren dat ze bruut worden 'genomen' door de bezoekende loodgieter. Of door de huisarts. Of door een bouwvakker. Vraag maar na bij Ciska Dresselhuys, of bij de redactie van de Viva. Betekent dit dat ze in werkelijkheid willen worden verkracht? Welnee, maar die fantasie is opwindend, en daar gaat het om.

Zo ook fantaseren mannen vaak, in vleselijke vergadering bijeen met hun echtgenote, da
t zij het op dat moment 'doen' met hun ijzingwekkende bazin, of de leuke stagiaire die vorige week op kantoor kwam, of de elegante lerares Engels van de Havo, of... het buurmeisje van 10.

Mag dat allemaal? Antwoord: ja. Mag het ook als die man een tekening maakt (voor zichzelf) waarop hij met dat buurmeisje seks heeft? Ja.
Trouwens: in SecondLife gebeurt dit dagelijks. Ongestraft.
Immers, Die Gedanken sind Frei.

Lees deze passage, en verbaas je:

"Je kunt tegen het OM zeggen dat we alleen zaken met echte kinderen moeten oppakken. Maar wij vinden dat ook virtuele kinderporno schadelijk is,’’ legt Rieke Samson, lid van het college van procureurs-generaal, uit. ,,We willen in deze gevallen niet zozeer slachtoffers beschermen, maar voorkomen dat er een subcultuur ontstaat waarin misbruik van kinderen normaal wordt gevonden. Dat is nu gelukt.’’

'We willen [...] niet zozeer slachtoffers beschermen' [...].

Met andere woorden: het gaat hier niet meer om de (fysieke) bescherming van kwetsbare kinderen, maar om niets anders dan... de moraal.

Dit sluit aardig aan bij de tweede vergissing.

2) Verbod op dierenporno

Vanmiddag in het nieuws. Er is vandaag een Kamermeerderheid ontstaan die seks-met-dieren wil verbieden. Daar moet nu dus ook een wet voor komen.

Seks met dieren is nou niet iets waar ik zelf warm voor zou lopen. Maar ik begrijp inmiddels dat dit niet nieuw is en niet het voorrecht van een stelletje uitzonderlijke psychopaten. Door de eeuwen heen hebben mensen en dieren alles, maar dan ook alles, met elkaar uitgespookt wat God al dan niet verboden heeft. Niets nieuws onder de zon. Boerderijen zijn een ware lusthof voor opgroeiende pubers, waar hun stadscollega's noodgedwongen de hand aan zichzelf moeten slaan. En als we het over dierenmishandeling hebben, en hoe we aan ons eerlijke stukje vlees komen, vraag daar Marianne Thieme eens naar.

Het NOS-journaal van 18:00 uur vanavond: "Het gaat er hierbij niet zozeer om of er schade aan het dier wordt toegebracht, maar om het schenden van de eerbaarheid."

Huh?
Het 'schenden van de eerbaarheid'? Wat is dát nu weer?
En waar doet ons het begrip 'eer' aan denken, in deze tijd?

Wel mooi, om in EénVandaag Midas Dekkers zijn reactie te zien geven. Hij vond het wetsvoorstel nogal hypocriet. En zo is het natuurlijk.
Hij wees er ook terecht op, dat het vooral een kwestie is van 'formaat'. Als volwassen man een kip neuken is tamelijk ontwrichtend en pijnlijk voor de vrouwelijke partner. Maar als een man op een krukje gaat staan om een koe te bestijgen, en al heeft hij dan een penis zo groot als die van John Holmes, dan nog zal de koe rustig doorgrazen. Want ze merkt er niets van.

Ik herinner me een filmpje te hebben gezien op internet (ik meen van GeenStijl) waar een vrouw op bed lag op een warme zomerdag. Slapend, naakt, en met haar benen wijd. Je ziet haar hond, een herder, naderbij komen. Kennelijk ruikt hij iets. Hij klimt op het bed en begint de vagina van de vrouw te likken. Uit geilheid? Of gewoon om zijn zoutbalans op peil te brengen? We zien de vrouw enigszins kronkelend bewegen en glimlachen, in haar slaap.

Maar wat nu, als op dit moment de politie binnentreedt? Betrapt!
Dan heeft die vrouw een probleem! Of wellicht de hond? Wie is de 'dader'?

En wat zal de volgende stap zijn?
Een verbod op virtuele dierenporno?

Nog een puntje. Wat nu wanneer het initiatief bij het dier ligt? Heeft de politiek daar al over nagedacht?


De initiatiefwet was overigens afkomstig van PvdA-Kamerlid en praktiserend boer Harm-Evert Waalkens. Hij moest vanmiddag uitleggen waarom het géén seksuele intimidatie is, wanneer een KI-medewerker langskomt om zijn hele arm in de koe-vagina te steken, teneinde een inseminatie tot stand te brengen. Hij verzon snel, dat het pas gaat om dierenseks 'als de mens er van geniet'.
Lees hier het hilarische artikel in de NRC.

En dan is er nóg een puntje waar onze Tweede Kamerleden kennelijk niet bij hebben stilgestaan. Dat is de kwetsbare verhouding met onze - allochtone - medelanders. Zeker met de Wildersfilm in aantocht.

Was het niet Theo van Gogh die met regelmaat wees op de passage in de Koran, die een uitweg biedt aan eenzame moezelmannen die tijdelijk zonder vrouw zitten? 'Neem u zelve een geit'. Tja, dan heb je er ineens een probleem bij.

Wat ik maar wil zeggen: de Gedachtenpolitie komt steeds dichterbij.

Zelfs onze fantasieën worden nu verdacht.
Maar waar moet het heen, met een samenleving zonder fantasie?



Posted: 23:19, 13 March 2008
Comments (1) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Hosting door HQ ICT Systeembeheer