Gisteravond zwierf er weer eens een helikopter boven mijn huis.
Van vijf voor negen tot ca. kwart over tien. Af en aan.
Helikopters vind ik fascinerende machines, dus ik ga dan altijd even kijken in de tuin.
Het was deze keer geen gele.
Gele helikopters vliegen altijd meteen door naar het Leyenburg Ziekenhuis, om na een tijdje weer de andere kant op terug te vliegen. Altijd medisch dus. Mobiele medische teams.
Maar dit was een blauwe. Blauw met wit.
En dat is dan... politie!
En zo'n blauwe politiehelikopter komt nooit alleen maar overvliegen. Die blijft hangen, en gaat rondjes draaien.
Zo ook vanavond.
En dan weet ik: hier is een 'observatiemissie' aan de gang.
* Er is een ramp(je) of een groot ongeval gebeurd, waarbij men overzicht wil hebben, of:
* Er is een gevangene ontsnapt, of:
* Er is iemand vermist, of:
* Er heeft een moord of een overval plaatsgehad en men zoekt de vluchtende dader(s), of:
* Men had gewoon zin om weer 's een stukje te vliegen ; -)
Nou wilde ik dus graag even weten wat er precies aan de hand was geweest, zo dicht bij mij in de buurt.
Dus ik typte in Google in: helikopter boven den haag.
Kwamen best leuke berichtjes uit, maar van enige tijd geleden.
Toen dacht ik: ja, natuurlijk! Zoekmachines hebben tijd nodig (op z'n minst 24 uur) om nieuwe berichten op het internet, zoals nieuwsberichten die op websites worden weergegeven, met hun zoekrobots op te pikken. Maar... zulke nieuwsberichten waren er op dat moment natuurlijk nog niet eens, laat staan dat Google ze al had kunnen vinden.
Vervolgens dacht ik: zou het zo kunnen zijn dat...?
En ja hoor!
Ik typte in: twitter + den haag + helikopter en voilà!
(De tweets vanaf de onderste naar de bovenste lezen):
En met die link in de laatste (bovenste) tweet werd ik doorgeleid naar dit bericht.
(De foto is inmiddels verwijderd, want de man is gevonden.)
[Update: dit bericht is intussen alweer van de website van Politie Haaglanden verdwenen. Ik vond het nog wel terug op de webiste van Regio15, een Haagse site over hulpverlening.]:
Wow!
Dat is nog eens resultaat boeken! En het klopt ook helemaal, want de Weesperstraat is hier vlakbij, hemelsbreed ongeveer 600 meter van mijn huis.
Ga ik nu ook al twitterverslaafd raken?
Nou, ik dacht toch van niet!
Maar ik vind dit wel een 'ontdekking' van belang. En ik ga twitter hier dus vaker voor gebruiken.
Niet om als 'follower' te vernemen wat Geert Wilders, Obama, Mick Jagger of Anthonie Kamerling de hele dag door te melden hebben. En dat de oom van Frans Bauer nu eindelijk succesvol de hand aan zichzelf heeft geslagen lees ik net zo lief een dag later op NU.nl.
Nee, nu ik merk dat Google alle twitterberichten kennelijk meteen oppakt, opent dit geweldige mogelijkheden en perspectieven.
Want je hoeft dus helemaal niet geregistreerd te zijn, geen account te hebben, niet aan te geven wie je allemaal wil 'followen'. Het is genoeg om in een zoekopdracht 'twitter' te vermelden, en dan pikt Google vanzelf de twitterberichten op die jouw steekwoorden bevatten. Geweldig!
Het lijkt een beetje op het volgen van de politieberichten, wat tegenwoordig niet meer kan sinds de invoering van het digitale C2000-communicatiesysteem.
Maar ik bedenk nu ineens dat hiermee misschien nog wel meer mogelijk is.
Bijvoorbeeld. Als je een vermoeden hebt van een nieuwswaardige gebeurtenis (of je hoort een gerucht), dan kun je via Google + twitter makkelijk checken of daar al berichten over circuleren. Gewoon door een aantal slimme steekwoorden te kiezen. Mensen lopen namelijk helemaal leeg via al dat getwitter. En daar kun je als journalist of blogger mooi gebruik van maken. Want twitter is op dit moment gewoon het allersnelste medium. En ik wist nog niet dat het zó makkelijk toegankelijk was.
Had ik dit maar eerder geweten. Dan had ik misschien zelf wel dit tweet-citaat gevonden, van een mafkees genaamd Mohamed Chabri.
Collega-blogger Bert Brussen plaatste het al op 3 maart jl. op zijn blog, met als ironisch commentaar "Wilders met de dood bedreigen doe je zo." Pas deze week is het ontdekt door onze 'alerte' Justitie.
Brussen moest zich gisteren op het politiebureau komen verantwoorden, en kreeg te horen dat hij (en niet de bedreiger die de tweet plaatste) nu wordt verdacht van 'bedreiging' én van 'haatzaaien'. Waarop hij op slag wereldberoemd werd in Nederland.
Ik wou dat het mij was overkomen, die slag heb ik gemist.
Maar ik ga nu dus eens fijn experimenteren met mijn nieuwe twitter-ontdekking. En ik voorspel u dat ik een volgend keer zelf met een onthulling kom, waardoor ik hopelijk in de boeien word geslagen en gevankelijk afgevoerd naar het cachot.
Daarvoor is het wel noodzakelijk dat politie en justitie voorlopig nog even net zo naïef en dom blijven reageren als bij bovengenoemd incidentje.
Ik moest wel een beetje glimlachen gisteren, na de wedstrijd Duitsland - Engeland.
Er ná, welteverstaan, want toen Engeland zijn tweede goal scoorde en daarmee op 2 -2 kwam, was ik woedend dat dit doelpunt werd afgefloten. Doordat het arbitrale kwartet collectief niet had gezien dat de bal een halve meter over de doellijn op het gras was gestuiterd, zoals de videobeelden onbetwistbaar lieten zien.
Verontwaardigd was ik vooral omdat er in dit WK al meer van dit soort scheidsrechtersfouten zijn voorgekomen, terwijl die heel gemakkelijk vermeden hadden kunnen worden met eenvoudige videotechniek.
Boos op Blatter dus vooral. Joseph Blatter, de baas van de internationale voetbalbond. De FIFA-voorzitter die zijn machtige functie verkreeg door fraude en omkoping. De dictator die eerder al verordonneerde dat die afgrijselijke vuvuzela's de stadions in mochten ('Dat is nu eenmaal hun cultuur') en die zich hardnekkig blijft verzetten tegen het toestaan van elektronische registratie (met name t.a.v. bal over de lijn en buitenspelsituaties). In bijvoorbeeld het tennis zijn zulke moderne middelen een groot succes gebleken. Maar Blatter blijft zich verzetten, met het wereldvreemde (en valse) argument, dat 'het juist goed is als er discussie over scheidsrechterlijke beslissingen blijft bestaan' en dat er 'emotie in het voetbalspel moet blijven, liever nog: passie!' Wat Blatter hier feitleijk zegt, is dat hij ervan smult als er relletjes op het veld ontstaan, doordat er - vanwege een onduidelijke waarneming - onjuiste beslissingen worden genomen door de arbitrage. Die Blatter is het prototype van een relzoeker. Iemand die niet naar een demonstratie gaat voor de goede zaak, maar om te kijken of er een opstootje van te maken valt. Immers, pas dán is er 'passie'. Alleen al daardoor is hij volstrekt ongeschikt voor deze functie. De man doet zijn naam eer aan, want hij wordt - terecht - massaal 'afgebladderd' als een van de fossielen die het internationale voetbal in een bijna noordkoreaanse houdgreep houden. Hoogste tijd dus voor een gezamenlijke opstand van topspelers en toptrainers om deze minkukel de laan uit te sturen en de FIFA-organisatie drastisch te hervormen.
Terug naar de wedstrijd.
We zullen nooit weten hoe deze wedstrijd verder zou zijn verlopen, indien deze fout niet had plaatsgevonden en de stand dus op 2 -2 was gekomen. Nu Duitsland - onterecht - op een 2 -1 voorsprong bleef staan, moesten de Engelsen volop in de aanval gaan, en dus risico's nemen. Waardoor Duitsland alleen nog maar hoefde te verdedigen en op de counteraanval kon gaan spelen. Hetgeen ze overigens goed deden. Resultaat: Duitsland - Engeland: 4 - 1.
En waar moest ik nou om glimlachen?
Welnu, na afloop van deze match werd - door zo'n beetje alle tv-stations - in herinnering gebracht wat er 44 jaar geleden gebeurde. Ook tijdens een WK, en ook bij een wedstrijd tussen Engeland en Duitsland.
In 1966 versloeg Engeland Duitsland met 3 - 2, nadat de Engelsen in precies dezelfde spelsituatie (bal ketst van de bovenlat omlaag) wél het doelpunt kregen toegewezen, terwijl het dat niet was! Met andere woorden: na vierenveertig jaar werd dit onrecht alsnog rechtgezet.
En hiermee kom ik op het filosofische gedeelte, waar deze column al steeds naar toe wil.
Want wij mensen vinden het prachtig, als het kwaad wordt bestraft. Als een onrechtvaardigheid alsnog wordt rechtgezet, desnoods vierenveertig jaar later. Want dat geeft ons houvast. En rust.
Je zou haast aan de werking van karma gaan denken. Waarbij alles altijd weer goed komt, al hoeft dat niet per definitie in hetzelfde mensenleven te zijn. Zo zouden geluk en ellende in ons huidige leven het resultaat zijn van 'goed karma' of 'slecht karma' dat wij in een of meer vorige levens hebben opgebouwd. En daarmee komen we onverbiddellijk terecht in het geloof aan reïncarnatie. Hele generaties van (voornamelijk vrouwelijke) 'therapeuten' - lees waarzegsters - verdienen er hun brood mee.
Helaas, de bewering dat onze identiteit - inclusief de hele bijbehorende goed-en-kwaadboekhouding - de dood overleeft om plaats te nemen in een nieuw individu, is volstrekt oncontroleerbaar - met behulp van welke moderne techniek dan ook. En zo kunnen de aanhangers van zulke overtuigingen de meest fantastische beweringen doen, die per definitie nooit kunnen worden weerlegd.
Wie er toch in wil blijven geloven moet maar hopen dat er geen hemelse 'Blatter' rondzweeft die zich met de organisatie of met de regels bezighoudt.
Wat doe je als demissionair minister met je beleid, voor zover dat tot nu toe als overwegend mislukt moet worden beschouwd? Nou, dan doe je er nog even een schepje bovenop. Als je tenminste Maria van der Hoeven heet.
Kennelijk behoren de windmolenparken op zee niet tot de door de Tweede Kamer als zodanig bestempelde 'controversiële' besluiten, waarover straks - na de verkiezingen - een nieuwe regering moet beslissen. Zoals het idiote Shellexperiment om grote hoeveelheden CO2 onder een Barendrechtse woonwijk te persen dat wel is, - gelukkig!
En dus gooit EZ-minister Van der Hoeven er nog maar eens twee wildwaterwindparken tegenaan. Waarmee ze goud geld als water naar de zee draagt. Een totale verspilling van 4,5 miljard euro, terwijl onze politieke partijen in de aanloop naar 9 juni om het hardst moeten gaan debatteren waar de pijn van de komende rigoureuze bezuinigingen zal worden gelegd!
Kijk eens hoe mooi het ministerie van Economische Zaken het formuleert:
"Het vermogen van de toekomstige parken bedraagt samen 600 Megawatt, genoeg om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien."
Dat klinkt toch prachtig? Een stad als Rotterdam, waarvan de elektriciteit wordt geleverd door windmolens! Onzin natuurlijk, want het gaat hier om huishoudens en om slechts een beperkt deel van het energiegebruik, te weten de elektriciteit. Maar het zijn dit soort 'gegevens', dit soort zinnetjes die het kwijl in de mond doen lopen bij de milieufetisjisten van GroenLinks en hun verwanten, zoals de GL-infiltrant Diederik Samsom in de PvdA. Ook het CDA laat zich inmiddels meeslepen in deze klimaathype met haar zogenaamde 'duurzaamheidsresultaten'.
Er is maar één energiebron waar windmolens op draaien: gebakken lucht. De gebakken lucht van onoverzienbare (en onoverzichtelijke!) overheidssubsidies die slim worden weggemoffeld met foutieve rekenmodellen, tot een zogenaamd 'concurrerende' kilowattuurprijs.
Gezond verstand
Zometeen geef ik een link naar een wetenschappelijk essay, waaruit zal blijken dat het bij windmolenparken vooral om windhandel gaat. Maar eigenlijk zou dat niet nodig moeten zijn. Want iedereen met een gezond boerenverstand, en een besef van natuurkunde op lagereschoolniveau (van toen) of vmbo-niveau (van nu) kan begrijpen dat windturbines nooit een substantiële bijdrage zullen kunnen leveren in onze energievoorziening.
Elektrische stroom kunnen we namelijk niet opslaan, behalve voor korte tijd en in kleine hoeveelheden (batterijen en accu's). Als Van der Hoeven dus beweert: 'samen 600 megawatt, voldoende om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien', dan bedoelt ze feitelijk: 600 megawatt op de (spaarzame) momenten dat al die windmolens tegelijk op volle kracht draaien. En waarmee die huishoudens dus soms wel, soms een beetje en soms helemaal niet van stroom worden voorzien.
Zeg maar de situatie zoals die vroeger bestond in o.a. Roemenië. En thans nog in sommige arme Afrikaanse landen. Maar wij verwachten op elk moment van de dag stroom te hebben!
Symboolpolitiek
Doordat windmolens geen constante en gegarandeerde elektriciteitsafgifte hebben, moeten er op de achtergrond altijd kolen-, gas en/of kerncentrales blijven meedraaien. En die kun je niet zomaar even uit- en weer inschakelen, al naar gelang er genoeg wind staat. Kortom: de conventionele centrales draaien gewoon door, en de 'extra' elektriciteit van de windmolenparken is - in alle opzichten - verspilde energie. Elektriciteit bovendien, waarvan de (echte) kilowattuurprijs altijd veel hoger zal liggen dan die van andere energiebronnen. Alleen door miljardensubsidies en een bedrieglijke berekeningswijze, lijkt het alsof de kWh-prijs van windenergie in de buurt komt van de normale prijs van elektriciteit.
Kortom: al die windmolenparken zijn niets meer dan symboolpolitiek. Een speeltje van milieufanaten. En een enorme - onnodige - verliespost voor onze economie.
Ons land kent (gelukkig maar) nog enkele eigenzinnige wetenschappers, die verder durven kijken dan hun neus lang is. Een daarvan is dr. Kees Le Pair. Samen met een collega schreef hij dit onthullende verhaal over de zwendel met windmolenenergie.
Paradox
Verdedigers van 'Nederland - Nieuw Molenland' wijzen er soms op, dat we op weg zijn naar een nieuw model van elektriciteitsvoorziening, een Europawijd 'electric grid'. Een computergestuurd netwerk van stroomvoorziening, waarin alle denkbare soorten stroomopwekking aan elkaar gekoppeld worden (en waarbij de verschillen dus zouden worden uitgevlakt).
Zij vergeten twee dingen.
Ten eerste bestaat er al decennialang een Europees hoogspanningsnet (het z.g. 'koppelnet'). En ten tweede, nog belangrijker, past windenergie daar - paradoxaal genoeg - slechter in dan welke andere energiebron ook.
De enige reden dat elektriciteit uit windmolens nog 'te dulden' is, komt doordat deze slechts circa 2% van de totale elektriciteitsbehoefte levert. Zodra de bijdrage van windenergie écht substantieel zou worden (wat de Kees Vendrikken en Diederik Samsoms van ons parlement nog steeds bepleiten), wordt de invloed op het net van deze wispelturige bron zó belangrijk, dat de schadelijkheid ervan niemand meer kan ontgaan. En dan is het meteen einde verhaal. Genoemde parlementariërs weten dat!
De hypocrisie schuilt dus hierin, dat de klimaatmaffia - braaf gevolgd door een stel meelopers van PvdA en D66 tot CDA - blijft pleiten voor een stevige uitbreiding van windenergie, wetende dat dan de wal het schip zal keren.
Deze ongelukkige wind van mevrouw Van der Hoeven moet de Tweede Kamer dus maar gauw in haar richting terugblazen. Want hij stinkt behoorlijk.
Geweldig natuurlijk, die vrijspraak voor Lucia de Berk, ook al konden we deze van mijlenver zien aankomen. De munitiekist van justitie was na acht jaar procederen wel tot op de bodem geleegd.
Ik schreef al eerder enkele keren op dit blog over de zaak van Lucia, en die stukken kunnen, zoals rechters en advocaten dat altijd zo mooi zeggen ‘hier als herhaald en ingelast worden beschouwd’.
Toch wel mooi, en uniek, dat én de voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak én super-PG Harm Brouwer én minister van justitie Hisch Ballin zich nu verdringen om Lucia hun welgemeende excuses aan te bieden. Je zou haast gaan denken dat het schaamrood ze op de kaken staat, maar zo werkt dat niet bij magistraten. Die blijven gewoon beroepshalve lijkbleek. En het is nog maar de vraag of er uit deze – de zoveelste! – rechterlijke dwaling echt een les zal worden getrokken. Bijvoorbeeld door het instellen van een onafhankelijke en permanente revisieraad, waarin ook niet-juristen zitting hebben. Prof. Willem Wagenaar – al jaren pleitbezorger van zo’n oplossing – had er gisteren in zijn commentaar een hard hoofd in.
En ook heel fijn dat Lucia volop de ruimte kreeg om haar hart te luchten, eerst bij Nova en daarna bij Pauw & Witteman. Onder haar volledige naam, op haar eigen verzoek. Ook dat is belangrijk voor haar rehabilitatie.
Geweldig ook, hoe het gerechtshof van Arnhem zijn vonnis formuleerde. Nu eens géén omslachtige en laffe formuleringen over ‘onvoldoende overtuigend bewijs’, waaraan toch altijd een geur blijft hangen van ‘misschien heeft ze het wél gedaan’, maar integendeel een ferme, eenduidige uitspraak: “Deze vrouw is volkomen onschuldig!”
Wel een pijnlijk foutje van Nova trouwens, toen Twan Huys vertelde dat Lucia in haar dagboek had geschreven over haar ‘compulsie’. Huys: “Dit betekent een drang om te moorden.”
Oef!
Compulsie gaat inderdaad over ‘dwanggedrag’. Maar bij Lucia ging dat om het leggen van Tarotkaarten voor sommige patiënten, en waar zij zich voor schaamde. En zeker niet over de neiging tot doden.
Het blijft natuurlijk een godsschandaal dat er acht jaar voor nodig was om deze obsessieve dwaling, die begon met een roddelcampagne in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag, terug te brengen tot die werkelijkheid. Dat onze rechtspraak daar ooit op in is gegaan, en zich in deze hallucinatie heeft laten meesleuren, is niets minder dan een testimonium paupertatis.
Als rasechte Hagenaar schaam ik me natuurlijk dood. Het was de Haagse rechtbank, die Lucia in eerste aanleg veroordeelde tot levenslang. Intussen had de beeldvorming haar werk gedaan, en dus stond Lucia inmiddels bekend als ‘seriemoordenares’ en als de ‘Engel des Doods’. Daardoor aangemoedigd besloot het Haagse hof - in hoger beroep - om er maar ‘levenslang plus tbs’ van te maken. De redenering was: “Deze vrouw mag nooit meer vrij komen. Stel dat ze ooit gratie zou krijgen, dan voegen we er voor de zekerheid maar tbs aan toe”.
Ik herinner me nog goed dat ik dit arrest destijds hoorde, op mijn autoradio. En meteen dacht: maar dit kán helemaal niet! Want levenslang betekent tegenwoordig in Nederland écht levenslang. En tbs veronderstelt dat iemand ziek is, behandeld kan worden en weer terug kan komen in de maatschappij. Levenslang + tbs is dus een onmogelijke, want tegenstrijdige combinatie. Daar hoef je niet eens een jurist voor te zijn, om dat in te zien.
Dat vond de Hoge Raad dus ook, en die draaide de uitspraak terug tot ‘levenslang’.
Maar alleen al het feit dat het Haagse gerechtshof het heeft bestaan om zo’n idioot vonnis te wijzen – waarvoor een eerstejaars rechtenstudent een draai om z’n oren zou krijgen als hij dit in een tentamen zou durven opperen – toont aan hoe onprofessioneel onze rechtspraak soms kan zijn. En erger nog: hoe een meervoudig rechterlijk college zich zó kan laten meeslepen door irrationaliteit en emoties. Alsof we de middeleeuwen nog niet onstegen zijn.
Het is dat onze Strafwet het niet toestaat. Maar anders zou de volgende conversatie bij het Haagse hof een reële optie zijn geweest:
Rechter 1, tevens voorzitter:
OK mensen, haar schuld staat nu wel vast. Komen we nu aan de afweging voor de strafmaat, wat dunkt u?
Rechter 2:
Doodstraf! (gejuich).
Rechter 3:
Uiteraard. Maar gezien het feit dat die De Berk een onverbeterlijke seriemoordenares is, acht ik ‘doodstraf-sec’ een te mild vonnis. Ik stel voor: levenslang + tbs + doodstraf (instemmend gegrom).
Rechter 4:
Ik kan meegaan met amice 3, zij het dat ik vind dat ook recht moet worden gedaan aan het leed van de slachtoffers en hun nabestaanden. Daarom zou ik willen toevoegen: het uittrekken der nagels, van handen en voeten, voorafgaand aan de executie. Teneinde dus een aansprekend voorbeeld te stellen aan toekomstig verpleegkundigen (gejoel: “Dit is te gek! Geweldig!”)
Rechter 5:
Ik sluit mij van harte aan bij amices 2, 3 en 4. Echter heb ik nog een suggestie ten aanzien van de executie. Gezien de zwaarte van het delict stel ik voor om ditmaal af te wijken van de clichématige strop en te kiezen voor een reeds te lang verwaarloosde doodsvoltrekking. Naakte opsluiting, staande in een gesloten ijzeren ton op een bodem van 20 cm varkensvet, waarbij de ton op een vuur wordt geplaatst zodat de ton geleidelijk wordt verwarmd tot aan het kookpunt van het vet. Dit zal haar leren! (“Briljant!” De dames en heren raadsheren maken een rondedansje door de raadkamer en geven elkaar een high-five).
Rechter 1, president van het hof:
Nou amices, ik denk dat we er wel uit zijn.
Die Lucifer (oh nee, pardon: Lucia, haha, hoor mij nou!) krijgt dus de volgende straf:
* Eerst tien jaar levenslang
* Dan nog vijf jaar tbs
* Vervolgens het uitrukken der nagels (20 maal, één per dag)
* Ten slotte de voltooiing van het vonnis in kokend vet.
Die fantasie lijkt misschien vergezocht, maar geloof me, als het Haagse hof de ruimte voor deze middeleeuwse straffen had gehad, zou het die kans hebben gegrepen.
Het is dan ook slechts aan buitenstaanders te danken dat de zaak ‘Lucia de B.’ los is getrokken. Verpleeghuisarts Metta de Noo en haar broer, de wetenschapsfilosoof Ton Derksen namen het op voor Lucia, en bereikten – met een groeiend aantal medestanders – dat de Hoge Raad uiteindelijk de zaak liet overdoen bij het hof Arnhem. Zonder deze ingreep van betrokken burgers zou de zaak vermoedelijk zonder poespas in de boeken zijn verdwenen. En zou Lucia tot het eind van haar dagen zijn weggekwijnd in een gevangeniscel.
Maar laten we ook de bijdrage van Maarten ’t Hart niet vergeten, die in een schitterend stuk de spijker precies op de kop sloeg, en de rechtszaak tegen Lucia vergeleek met een middeleeuws heksenproces. Wij mogen dan kritiek hebben op de islam en diens achterlijke sharia-wetgeving (kritiek die overigens terecht is), maar laten we er ook naar durven kijken dat het in ons Nederland van de 21e eeuw nog steeds mogelijk is om ten onrechte tot levenslang te worden veroordeeld op basis van roddels en pseudowetenschap, én door nijdassige vrouwen die het ten onrechte tot raadsheer wisten te schoppen. Op dat laatste fenomeen kom ik binnenkort terug, in een nieuwe column.
Jan Marijnissen, vanavond te gast in Pauw & Witteman, merkte het scherp op "Wie neemt er nou eigenlijk verantwoordelijkheid voor dit soort wangedrag? Waarop niemand wordt afgerekend? Vind je het vreemd dat burgers dan geen respect meer hebben voor autoriteiten?"
Inderdaad. Alle rechters die in hun verstandsverbijstering Lucia naar het cachot stuurden, blijven gewoon op hun stoel. Net als de raadsheren in de Puttense Moordzaak en de Schiedammer Parkmoord.
'Foutje, bedankt' - dit lijkt het motto.
Dat is de vrijblijvende sorry-cultuur van een overheid en een rechtspraktijk die zichzelf als onaantastbaar zien. Maar die zich intussen dramatisch hebben verveemd van de wet, het gezond verstand en het volk.
En dan ook nog eens quasi verbaasd doen als zich een Fortuijn, of een Wilders meldt.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Op de eerste lentedag van 2010, na een jaar presidentschap, is Obama geslaagd in een missie van bijna 100 jaar waarin diverse van zijn voorgangers in het stof moesten bijten: de hervorming van het stelsel van de gezondheidszorg. Uiteraard zijn de druiven zuur bij de Republikeinen, die massaal – en met een vuile campagne – tegen Obama’s wetsvoorstel te hoop liepen. Afgezien van partijvoorkeur blijft het toch een prestatie van formaat.
Ook inhoudelijk valt er weinig aan te merken op deze eerste trofee van ‘Change’ die door Obama is binnengehaald. Hier en daar had het misschien nog wel beter gekund, – en bijna was de winst zelfs verloren gegaan door Democratische afgevaardigden die het onderste uit de kan wilden. Maar hoofdzaak is dat er nu een definitieve doorbraak is gekomen, die van de Verenigde Staten een beter, mooier, menselijker land zal maken. Door namelijk een van de meest schrijnende overblijfselen van het ‘oude kapitalisme’ uit de weg te ruimen: het systematisch uitsluiten van 32 miljoen onderdanen van medische zorg.
Want laten we wel zijn: de grenzeloze, en bij wijlen ongemanierde Obama-bashing ging toch werkelijk alle perken te buiten. De verkondiging van aantoonbare leugens door bevriende media, het intimideren van Congresleden, het betalen van demonstranten om bijeenkomsten te verstoren en de suggestie van vrijheidsbeneming (tot zelfs absurde aantijgingen, als zou ‘oma verplicht euthanasie moeten krijgen, dankzij Obama’).
De enigen wier vrijheid door deze wet – terecht! – wordt ingeperkt, zijn de grote verzekeringsmaatschappijen, die decennialang als een duivels monopolie de Amerikaanse gezondheidszorg als een particulier wingewest mochten gebruiken. Die naar willekeur patiënten konden misbruiken. Antiselectie mochten toepassen. De polis eenzijdig opzeggen bij een noodzakelijke behandeling wegens ziekte of verwonding. Premies naar hartelust verhogen, kartelgewijs, zonder aan wie dan ook verantwoording te hoeven afleggen. Dat er nu eindelijk een eind komt aan deze jarenlange uitbuiting is gewoon een overwinning voor de beschaving.
Ook de bangmakerijen dat de zorg onbetaalbaar zou worden zijn doelbewuste propaganda. Weliswaar wordt verwacht dat deze regeling de staat 40 miljard dollar zal kosten voor de komende tien jaar, daar staat tegenover dat zij een veelvoud daarvan aan besparingen zal opbrengen. Dat kan ook niet anders, als je een eerlijk stelsel gaat toepassen waarin de ‘Healthcare Bubble’ wordt doorgeprikt, als een te langdurig zwerende blaar. Het schijnt trouwens dat o.a. Nederland model heeft gestaan voor het wetsontwerp van Obama. Waaruit maar weer blijkt dat een rechtvaardige, algemene basisverzekering voor gezondheidszorg best kan samengaan met marktwerking.
Overigens. De manier waarop Obama door zijn tegenstanders werd en wordt gedemoniseerd heeft wel wat weg van hoe dat hier gebeurt met Geert Wilders (al is in de VS alles veel groter dan hier, dus ook het besmeuren).
Wel opvallend dat veel van diegenen die bij ons te hoop lopen tegen ‘Wilders-bashing’, daarmee ineens geen probleem meer lijken te hebben als het om Obama gaat. Ik zal het ‘H-woord’ maar niet gebruiken, maar het eindigt op crisie.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Op de eerste lentedag van 2010, na een jaar presidentschap, is Obama geslaagd in een missie van bijna 100 jaar waarin diverse van zijn voorgangers in het stof moesten bijten: de hervorming van het stelsel van de gezondheidszorg. Uiteraard zijn de druiven zuur bij de Republikeinen, die massaal – en met een vuile campagne – tegen Obama’s wetsvoorstel te hoop liepen. Afgezien van partijvoorkeur blijft het toch een prestatie van formaat.
Ook inhoudelijk valt er weinig aan te merken op deze eerste trofee van ‘Change’ die door Obama is binnengehaald. Hier en daar had het misschien nog wel beter gekund, – en bijna was de winst zelfs verloren gegaan door Democratische afgevaardigden die het onderste uit de kan wilden. Maar hoofdzaak is dat er nu een definitieve doorbraak is gekomen, die van de Verenigde Staten een beter, mooier, menselijker land zal maken. Door namelijk een van de meest schrijnende overblijfselen van het ‘oude kapitalisme’ uit de weg te ruimen: het systematisch uitsluiten van 32 miljoen onderdanen van medische zorg.
Want laten we wel zijn: de grenzeloze, en bij wijlen ongemanierde Obama-bashing ging toch werkelijk alle perken te buiten. De verkondiging van aantoonbare leugens door bevriende media, het intimideren van Congresleden, het betalen van demonstranten om bijeenkomsten te verstoren en de suggestie van vrijheidsbeneming (tot zelfs absurde aantijgingen, als zou ‘oma verplicht euthanasie moeten krijgen, dankzij Obama’).
De enigen wier vrijheid door deze wet – terecht! – wordt ingeperkt, zijn de grote verzekeringsmaatschappijen, die decennialang als een duivels monopolie de Amerikaanse gezondheidszorg als een particulier wingewest mochten gebruiken. Die naar willekeur patiënten konden misbruiken. Antiselectie mochten toepassen. De polis eenzijdig opzeggen bij een noodzakelijke behandeling wegens ziekte of verwonding. Premies naar hartelust verhogen, kartelgewijs, zonder aan wie dan ook verantwoording te hoeven afleggen. Dat er nu eindelijk een eind komt aan deze jarenlange uitbuiting is gewoon een overwinning voor de beschaving.
Ook de bangmakerijen dat de zorg onbetaalbaar zou worden zijn doelbewuste propaganda. Weliswaar wordt verwacht dat deze regeling de staat 40 miljard dollar zal kosten voor de komende tien jaar, daar staat tegenover dat zij een veelvoud daarvan aan besparingen zal opbrengen. Dat kan ook niet anders, als je een eerlijk stelsel gaat toepassen waarin de ‘Healthcare Bubble’ wordt doorgeprikt, als een te langdurig zwerende blaar. Het schijnt trouwens dat o.a. Nederland model heeft gestaan voor het wetsontwerp van Obama. Waaruit maar weer blijkt dat een rechtvaardige, algemene basisverzekering voor gezondheidszorg best kan samengaan met marktwerking.
Overigens. De manier waarop Obama door zijn tegenstanders werd en wordt gedemoniseerd heeft wel wat weg van hoe dat hier gebeurt met Geert Wilders (al is in de VS alles veel groter dan hier, dus ook het besmeuren).
Wel opvallend dat veel van diegenen die bij ons te hoop lopen tegen ‘Wilders-bashing’, daarmee ineens geen probleem meer lijken te hebben als het om Obama gaat. Ik zal het ‘H-woord’ maar niet gebruiken, maar het eindigt op crisie.
Er is een toenemende kritiek op het functioneren van een van de pijlers van onze rechtsstaat: de rechtspraak. En niet zonder reden, als we kijken naar recente voorbeelden, waarbij het OM en/of de rechters hebben gefaald: de Puttense moordzaak, de Schiedammer parkmoord en de Haagse verpleegkundige Lucia de Berk, die een hedendaags 'heksenproces' moest ondergaan, waarbij de bewijsvoering louter was gebaseerd op collegiale roddels en pseudo-statistiek. En dan hebben we het alleen nog maar over het strafrecht.
De huidige magistratuur is een gesloten bolwerk van intimi. Ons-kent-ons-juristen, die liever geen pottenkijkers van buiten in hun midden hebben. Een dergelijke ongecontroleerde structuur - waarbij 'slagers hun eigen vlees keuren' - moet op den duur wel leiden tot grove fouten, of zelfs tot antidemocratische fenomenen zoals collusie en - in sommige gevallen - corruptie.
Politieke partijen laten dit gaan, deels omdat zij geloven in de fictie dat het 'in Nederland wel niet zo'n vaart zal lopen', deels ook door een verkeerd begrip van de Trias Politica. Veel politici denken namelijk dat zij zich als controlerende macht niet te bemoeien hebben met de rechtsprekende macht. Maar dat is pertinente onzin. Ze controleren immers ook de uitvoerende macht, het landsbestuur? De 'scheiding der machten' is ingesteld met de bedoeling dat ze elkaar in evenwicht houden, niet met het oogmerk elkaar te ontzien.
Het was dus bijna een revolutionaire daad toen SP-Kamerlid Jan de Wit vorig jaar maart in Den Haag een symposium organiseerde over de kwaliteit van onze rechtsstaat. Ik was erbij en maakte er dit verslagje van.
Is ons strafbeleid te 'soft'?
De kwaliteit van onze rechtspraak laat ik nu verder even rusten. Dit artikel gaat vooral over het vervolg van die (straf)rechtspraak: de uitvoering van de straffen.
In sommige media, maar vooral in de 'sub-media' zoals diverse weblogs, zien we een toenemende onvrede met het huidige strafbeleid. 'Het slachtoffer wordt genegeerd en de crimineel wordt geknuffeld'. Daaraan worden dan gegevens toegevoegd als: 'Slechts 22% van de misdrijven wordt daadwerkelijk opgelost'.
Als wij eerlijk zijn, zullen we moeten erkennen dat we dit soort geluiden niet nodig hebben om vast te stellen dat onze correctionele straftoepassingen van matige tot zeer slechte kwaliteit zijn. Met name de 'extramurale' oftewel 'buitencellulaire' oplossingen (werkstraffen) zijn velen een doorn in het oog. Maar ook 'langdurig zitten' lijkt weinig zoden aan de dijk te zetten. De recidive blijft onverminderd hoog en de reclassering lijkt meestal een farce. Resocialisatie blijkt een taai en langdurig proces, dat maar zelden volledig slaagt. Ondanks alle goede bedoelingen.
Wij kunnen met een gerust hart vaststellen, dat onze strafrechttoepassing duurzaam faalt. Er is geen enkele andere activiteit te bedenken in onze samenleving - hetzij van overheidswege, hetzij privaat georganiseerd - die zó dramatisch onder de maat presteert.
Dat kan misschien te maken hebben met een gevoel van overmacht. Zoiets als: criminaliteit hoort nu eenmaal bij het leven, en daar zullen we het mee moeten doen. Straffen - desnoods hard straffen - is het enige wat ons rest.
Ik ben het daar niet mee eens, en ik heb een nieuwe, stoutmoedige visie ontwikkeld over hoe wij ons strafstelsel zodanig zouden kunnen veranderen dat het 1) humaner, 2) goedkoper en 3) veel effectiever wordt. Let wel: 'humaner' betekent niet dat wij onze gedetineerden nog meer gaan 'pamperen', in tegendeel!
Naar een nieuw strafregime
Allereerst vind ook ik dat het oplossingspercentage van misdrijven omhoog moet. Maar het is logisch dat er prioriteiten worden gesteld. Het schermen met een oplossingspercentage van 22% is onzinnig, want dat is een gemiddelde, van rijp en groen door elkaar. Daar zit ook degene tussen die zijn portemonnee is verloren en dat als diefstal komt aangeven.
Het allerhoogste oplossingspercentage vinden we bij de levens- en ernstige geweldsdelicten. Daarvan wordt het overgrote deel van de zaken uiteindelijk opgelost. En dat is ook logisch. Bij zo’n delict worden rechercheteams gevormd van vaak tientallen speurders, om zo’n zaak op te lossen. Bovendien helpt bijvoorbeeld ‘Meld misdaad anoniem’ bewijsbaar mee om het oplossingspercentage van alle vormen van criminaliteit te verhogen. En tegelijk werkt het ook preventief. Denk ook aan de aanpak van oude ‘cold cases’. Daar is dus gewoon vooruitgang.
Dan het strafsysteem zelf.
Ik erger mij nogal aan de makkelijke en simpele oplossingen zoals die door sommigen worden gesuggereerd.
We wisten al dat het OM en de rechterlijke macht een gesloten, in zichzelf gekeerd systeem zijn. Het is een van de weinige domeinen in Nederland waar de wetenschap nauwelijks toegang lijkt te hebben. Ja, de criminologie, maar je kunt je afvragen hoeveel wetenschappelijke waarde je daaraan mag toekennen.
Veel discussies gaan voornamelijk over de strafmaat. In deze primitieve opvatting bestaat het dubieuze idee dat de zwaarte van de straf omgekeerd evenredig zou zijn met de neiging tot het plegen van misdrijven, of tot recidive. Veelal wordt meteen ook een pleidooi gehouden tot (her)invoering van de doodstraf. Ik noem dit primitief, omdat er veel intelligentere methoden zijn om menselijk gedrag te beïnvloeden.
Diezelfde voorstanders van ‘hard straffen’ wijzen doorgaans ook op de achterstelling van slachtoffers en nabestaanden, afgemeten aan de aandacht die de daders krijgen. Eerlijk gezegd ben ik dit wel met ze eens. Ook ik vind dat slachtoffers van criminaliteit veel meer steun verdienen vanuit de gemeenschap. Overigens zijn ook op dit gebied duidelijke verbeteringen gaande.
Altijd al kon een slachtoffer zich bij een strafzaak als ‘civiele partij’ stellen, om een schadevergoeding te eisen. Daarmee ging hij echter een heel vervelend traject in. Waarbij de dader bijvoorbeeld per maand een bedrag moest afbetalen en het slachtoffer daar dan telkens achterheen moest gaan. Dat is inmiddels veranderd. Justitie schiet het gehele schadebedrag voor aan het slachtoffer, en gaat zelf bij de veroordeelde incasseren. Zo hoort dat.
Een effectief correctiesysteem
Over het corrigeren van menselijk (wan)gedrag is in de laatste halve eeuw veel bekend geworden, niet door de criminologie, maar vanuit de psychologie (en in toenemende mate ook vanuit de biologie en neurologie). Sinds het behaviorisme weten we dat belonen vele malen beter werkt dan straffen. Tegenwoordig noemen we dat ‘cognitieve gedragstherapie’. Als je die met de nodige creativiteit toepast, kun je de strafoplegging veel functioneler maken en de recidive terugdringen. Mensen hoeven gemiddeld minder lang te zitten (dus een goedkoper systeem) en het levert nog geld op ook, namelijk voor de slachtoffers.
Hoe doen we dat?
In ieder geval niet door ’softe’ straffen, of een ’soft’ regime. Ik denk dat in ‘mijn’ systeem hier en daar zelfs ‘harder’ zal worden opgetreden dan in het bestaande. Wat er onlangs gebeurde met Saban B., de vrouwenhandelaar die vanuit de gevangenis zijn eigen ontsnappingsverlof mocht voorbereiden door het (in de gevangenis!) verwekken van een kind bij een van zijn slachtoffers, zou in het door mij voorgestelde regime volstrekt onmogelijk zijn geweest. Maar het gaat er niet om hoe ’soft’ of hoe ‘hard’ de maatregelen zijn, maar hoe duidelijk ze zijn, en hoe effectief.
Zo stel ik voor dat voor ieder misdrijf de standaard straf… levenslang wordt. Jawel.
Dood paard
Het huidige strafsysteem functioneert niet, omdat simpele opsluiting niet leidt tot gedragsaanpassing. Zitten, hangen, pingpongen, fitnessen en tv-kijken leveren nou niet bepaald de prikkels om de eigen zonden te overdenken en een beter leven voor te bereiden. Ook de (groeps)gesprekken en -therapieën zijn vrijwel nutteloos omdat men zich hier makkelijk aan kan onttrekken, al is het maar omdat er geen intrinsieke motivatie voor bestaat. En die motivatie, om echt te veranderen, dát is waar het om gaat.
Wat we tot nu toe doen is aan dode paarden trekken, die maar niet willen bewegen. Niet zo verwonderlijk, want veroordeelden weten van tevoren hoe lang ze nog ‘moeten’ en hebben geen andere keus dan zich daarbij neer te leggen. Ze kunnen immers niet weg. De enige ‘prikkel’ die ze krijgen is zich redelijk goed te gedragen, zodat ze kunnen rekenen op een vervroegde vrijlating na 2/3 van de straftijd. Kwestie van de dagen aftellen dus.
Onthutsende paradox
In mijn voorstel wordt deze lijdelijke aanpak resoluut doorbroken. Dat doen we door het inbrengen van een paradox, die het verwachtingspatroon van de gedetineerde totaal omver gooit en hem in verwarring brengt. Waardoor hij vanaf dag één verandert van hulp-, therapie- en werkweigeraar in hulp-, therapie- en werkzoeker. Oftewel: we verplaatsen de ‘motivatie tot veranderen’ van de hulpaanbieders naar de gedetineerden zelf. Hoe?
Heel eenvoudig: door gedetineerden zélf de duur van hun detentie te laten bepalen!
Huh? Ben je gek geworden? Dat kan toch nooit werken?
Jawel, het is het enige dat echt werkt, mits goed aangepakt.
Levenslang
Zoals gezegd: we leggen iedereen voortaan levenslang op, ongeacht de aard en zwaarte van het misdrijf. Dat is het uitgangspunt.Vervolgens moet de gedetineerde zelf aan de slag om daar zoveel mogelijk jaren vanaf te knabbelen. Een soort spaarsysteem dus. En ‘Levenslang’ wordt dus: ‘levenslang, tenzij’. Daarmee wordt het de gedetineerde zelf, die keihard aan de slag zal moeten om het punt te bereiken wanneer hem zijn vrijheid kan worden teruggegeven.
Slachtoffers
Hier komen ook de slachtoffers en/of nabestaanden in beeld. Zij worden, anders dan tot nu toe, betrokken bij de strafbepaling. Want er komen uiteraard wel minimun-termijnen, gekoppeld aan de zwaarte van het misdrijf. Ook zal een deel van de straf altijd bestaan uit een financiële schadevergoeding (waarom de slachtoffers zelf niet meer hoeven te vragen). Daders gaan niet meer ‘zitten’, maar gaan lopen, sjouwen en zweten, kortom: hard aan het werk om het daarmee verdiende loon af te dragen aan hun slachtoffers. Niet langer envelopjes vouwen of wasknijpers monteren.
Detentiefabrieken
Nee, écht werk. Ze kunnen tijdens detentie een opleiding volgen, echter niet een opleiding voor de fun, maar eentje die hen zo snel mogelijk in staat stelt méér geld te verdienen! En daar zullen ze heel graag voor kiezen, en ze zullen ook zeker heel erg hun best gaan doen. Waarom? Omdat ze dan de ’schuld’ aan hun slachtoffers sneller kunnen afbetalen, en ook daardoor eerder kunnen vrijkomen.
Werken in de gevangenis wordt voortaan dus geen arbeidstherapie meer, maar gewoon productiewerk. Volgens normale, commerciële standaarden.
Deels zal dit werk buiten de huizen van bewaring kunnen plaatsvinden (onder strikte begeleiding, bijvoorbeeld met een elektronische enkelband) maar voor gevaarlijke criminelen gebeurt dat intern. Daartoe worden rond gevangenissen bedrijvenparken opgezet (waarvan de werkgevers zich niet hoeven te bekommeren om werving van personeel).
TBS
Het is heel makkelijk om tegen deze ‘nieuwe aanpak’ allerlei bezwaren te opperen. Ons systeem is hier niet op ingericht en er zal heel veel moeten veranderen. Tegelijk valt dat ook wel weer mee, als je alle functionarissen op hun eigen werkterrein laat meedenken (vooral als ze enthousiast worden, wat ik niet uitsluit). En allerlei details zullen nog moeten worden ingevuld, maar waar een wil is, is een weg.
Overigens is deze methode niet bedoeld voor TBS-gestelden (al heb ik ook daar ideeën over).
Er zijn in ons land in hoofdzaak drie doelen om daders een detentie op te leggen:
a) vergelding en straf (wraak/genoegdoening)
b) afschrikking (en voorkoming van recidive)
c) preventie (een dader duurzaam uit de samenleving verwijderen)
Het systeem dat ik voorstel adresseert zowel a) als b) en daarmee het overgrote deel van de veroordeelden.
De restcategorie c) valt vooralsnog buiten deze aanpak (seriemoordenaars, recidiverende zedendelinquenten, geesteszieken).
Juryrechtspraak
Nog een consequentie van wat ik hier voorstel, is dat de rol van de rechter wordt teruggebracht tot alleen de schuldigbepaling. De strafmaat wordt hem uit handen genomen. Indirect introduceert dit voorstel dus een vorm van juryrechtspraak: het zijn de slachtoffers en nabestaanden die, samen met de deskundigen en het (goed opgezette en strikte) ‘puntensysteem’ het tempo van en de voorwaarden voor de strafvermindering gaan bepalen.
‘Maar wat nu te doen’ – zal een cynicus opmerken – ‘met een gedetineerde die is veroordeeld voor slechts enkelvoudige diefstal. zonder geweld, en die hier helemaal geen zin in heeft? Moet die dan de rest van zijn leven zitten?’
Antwoord: ja!
Meer specifiek: Ja, dat mag hij, als hij daar zelf voor kiest.
Dan mag hij de rest van zijn leven blijven zitten, blijven fitnessen, blijven tv-kijken en blijven pingpongen (als daar tenminste nog een medegedetineerde voor te porren is). En wil hij vrijkomen na een termijn die ongeveer ligt in de buurt van de normale (ouderwetse) straf voor enkelvoudige diefstal, dan zal hij hard aan de bak moeten.
Heel kort samengevat: maak daders zelf verantwoordelijk voor hun eigen resocialisatie-proces. En kijk dan eens wat er gaat gebeuren.
De Hoge Raad der Nederlanden, zo heet ons hoogste rechtscollege.
Dat klinkt heel voornaam, bijna net zo voornaam als Lange Voorhout, en zo is het ook bedoeld. Want er is één ding dat wij als Nederlanders goed moeten beseffen: hoeveel fouten er ook gemaakt worden door domme agenten, valse advocaten, blunderende officieren van justitie of slapende rechters, -- er is dan nog altijd onze superieure Hoge Raad, waar je terecht kunt voor cassatie of herziening. Om daar alsnog je recht te krijgen.
Zo luidt een der hardnekkigste ficties in ons land. Dat dit een pure fictie is, heeft diezelfde Hoge Raad onlangs dinsdag opnieuw bewezen, en wel op een buitengewoon kleinzielige manier. Je zou haast gaan denken: 'Het zijn net mensen!'
Nu meent de Raad dat mopperen tegen agenten niet meer mag, en draagt het gerechtshof Leeuwarden op om een studente opnieuw te berechten, die door dat hof eerder was vrijgesproken van 'belediging'.
Anders dan in het bericht is vermeld, zou ze niet 'kankerlijers' hebben geroepen, maar 'loser', 'klootzak' en 'sukkel'. Aggut, het is toch wat!
Leerden onze moeders ons niet de aloude volkswijsheid 'schelden doet geen pijn'? Maar in plaats van ondersteuning te geven aan het feit dat de jongedame zich slechts verbaal (en dus zonder handtastelijkheden) verweerde tegen de soms inderdaad buitengewoon irritant optredende agenten, trekken de 'wijze raadsheren' de normen nog even wat strakker aan. En daarmee gaan ze niet zomaar veel te ver. Hun opmerkelijke arrest past in een trend die in Nederland al jaren merkbaar is: we glijden af naar een maatschappij waarin tolerantie en incasseringsvermogen lege begrippen aan het worden zijn.
Politiestaat?
Sinds Jan Peter Balkendende zijn hilarische 'normen en waarden'-oproep het land instuurde, gaat het van kwaad tot erger. Steeds verder wordt de verbale communicatie (en daarmee de vrijheid van meningsuiting) teruggedrongen. Waarbij de wetgever over het hoofd ziet, dat communicatievormen zoals schelden, boe-roepen of beledigen al eeuwenlang een natuurlijke sociale buffer zijn om fysiek geweld te vermijden, of op z'n minst uit te stellen. In die zin werkt het strafbaar stellen van belediging van overheidsdienaren juist contraproductief: het neemt het ventiel weg om stoom af te blazen. In wezen is het een uitnodiging om er dan meteen maar op te rammen. Je krijgt immers sowieso een proces-verbaal.
Het gekke is, dat de meeste mensen zich bij zulk nieuw beleid op den duur gaan aanpassen. Angst voor straf is een krachtig sentiment, en bestuurders en magistraten weten dat. En maken daar misbruik van.
Mensen gaan zich inhouden, terwijl ze van binnen koken van woede, omdat ze zich gekleineerd voelen, door bijvoorbeeld een parkeerwachter die met een sardonische grijns een bon staat uit te schrijven (soms nog begeleid door pesterig-moraliserende opmerkingen -- dát mag dan weer wel). Dat is niet gezond, dat inhouden. Daar worden mensen, als het vaker gebeurt, letterlijk ziek van.
Andere mensen, die creatief en taalvaardig zijn, zullen wel een uitweg vinden om zich op verbale wijze emotioneel te ontlasten. Zij zullen - op hoge toon, en met de vinger wijzend (maar niet met de verboden vinger!) - de overheidsfunctionaris eloquent op zijn nummer zetten, met een tekst als bijvoorbeeld:
"Gaat u gerust uw gang, Dienaar des Konings! Schrijf uw bonnetje maar uit. Zal ik de tekst straks even voor u nazien, of laten we uw taalfouten gewoon staan? Mag ik u vragen hoe u ertoe bent gekomen dit werk te gaan doen? Slaapt u nog wel goed? Weet uw vrouw hiervan? Heeft u eigenlijk nog wel een vrouw? Zo niet, dan begrijp ik dat wel. Eigenlijk zou ik - in navolging van Marcel van Dam - willen zeggen: 'U bent een minderwaardig mens'. Maar dat ga ik u niet zeggen, zo ver krijgt u mij niet, hoezeer u zich thans ook in grimassen wringt en lelijke monden trekt ten einde mij tot zulks te provoceren. Neen, ik blijf beleefd. En stel u slechts deze vraag: Vindt u zichzelf niet een minderwaardig mens? En zo nee, waarom dan wel? En wilt u de uitslag van dit zelfonderzoek s.v.p. in uw proces-verbaal opnemen?"
Hier zit geen onvertogen woord bij.
Toch voorspel ik dat wanneer meer burgers zulk een creatieve uitweg vinden, de overheid ook daarmee geen genoegen zal nemen. En weer iets nieuws zal bedenken. Dan komt er een moment, dat een agent u - tijdens het uitschrijven van een bekeuring - een geluidsmeter voorhoudt. Waarbij, ongeacht de correcte tekst van uw verweer, een boete volgt wanneer uw 'toonhoogte ongepast is', bijvoorbeeld bij > 35 dB. Voortaan mag u uw bezwaren alleen nog maar fluisteren, liefst binnensmonds. Dit is een van de ijkpunten, waarbij wij zullen weten dat de zich momenteel ontwikkelende politiestaat vrijwel geheel gerealiseerd is. De laatste stap wordt ongetwijfeld, dat je alleen nog maar boos hoeft te kijken naar een agent, om in de boeien te worden geslagen.
Twee maten
Uiteraard wordt hier - zoals het in goed gereformeerde kring betaamt - met twee maten gemeten.
De twee maatjes zijn 1) God en 2) Jan Peter Balkenende.
Die hebben het wel fijn, samen.
Iedereen is voor de wet gelijk en de wet geldt voor iedereen. Zo luidt het adagium.
Maar ja, alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn gelijker dan andere.
En waar Jan Peter geschiedenis schrijft, oftewel over dezelfde schreef gaat die andere Nederlanders een justitiële sanctie oplevert - maar hem nu juist niet - daar schept hij onbedoeld ook jurisprudentie.
Dan blijkt ineens dat het beledigen van een agent véél erger is dan seksuele intimidatie. Hier is onze Hoge Raad wel ineens opvallend mild.
Billenknijpen mag dus, sinds Jan Peter Balkenende daarvan een stiekeme hobby heeft gemaakt. Onze premier is trouwens sowieso een liefhebber van vrouwelijk schoon.
Jammer dat Jan Peter zich niet vaker zichtbaar te buiten gaat aan relatief milde overtredingen. Zoals vijf kilometer te hard rijden, of foutparkeren, of zijn hondje niet aan de riem hebben. Dat zou vele tienduizenden landgenoten voortaan een boete besparen.
Tegen een sukkelende agent zeggen: 'Sukkel!' mag dus niet meer, op straffe van een boete.
Maar als ik tegen de Hoge Raad, die dit soort onzin legitimeert, wil zeggen dat deze bestaat uit wereldvreemde sukkels? Mag ik dat dan zeggen? Ja, dat mag ik zeggen! Nog wel.
Vandaag kwam Ferdi Elsas om het leven door een ongeluk met zijn fiets. Hij was de man die 22 jaar geleden heel ons land wekenlang in spanning hield, doordat iedereen dacht dat er een professionele criminele bende achter de ontvoering van Gerrit Jan Heijn zat. Later bleek dat deze onbekende Nederlander het helemaal in zijn eentje had gedaan.
Nog dezelfde avond had hij Heijn doodgeschoten in het bos. Zijn pink afgesneden en zijn bril meegenomen. En begraven in een graf dat hij eerder op die plaats had gedolven.
Terugkijkend kunnen we vaststellen dat de politie destijds enkele grote fouten heeft gemaakt. Om te beginnen het daderprofiel ('een bende zware crinimelen') dat er totaal naast zat. Maar dat valt hen nauwelijks kwalijk te nemen, omdat Elsas publiek, pers en politie op buitengewoon intelligente wijze om de tuin wist te leiden.
De eerste echt grote blunder was, dat de opsporingsdiensten genoegen hebben genomen met de door de ontvoerder gepresenteerde bewijzen dat Gerrit Jan Heijn nog in leven zou zijn: zijn bril en zijn afgesneden pink in het kokertje van een fotorolletje. Weliswaar zijn er later ook nog twee cassettebandjes met Heijns stem opgestuurd, maar die waren gemaakt op de dag van de ontvoering.
Het blijft dus een raadsel waarom de politie heeft meegewerkt aan de verstrekking van losgeld, zonder dat was aangetoond dat de heer Heijn nog in leven was (bijvoorbeeld met een bandje waarop het slachtoffer iets vertelt over een gebeurtenis die op dezelfde dag in het nieuws was, of met een foto waarop hij een krant vasthoudt van die dag).
Een zo mogelijk nóg grotere blunder was de overdracht van het losgeld. Dat moest worden gedumpt bij dit fietstunneltje onder de A12:
En zo geschiedde.
Ferdi Elsas kwam het geld gewoon ophalen op zijn fiets. Zonder dat iemand hem iets in de weg legde. Hij pakte het tasje met losgeld op en fietste vrolijk verder. Onbegrijpelijk!
Toen ik vanmorgen hoorde dat Ferdi E. was doodgereden, was mijn eerste gedachte: 'Hè, is die al vrij dan?' Zo snel gaat dus de tijd. De man blijkt al in 2001 te zijn vrijgekomen. Hij heeft - wegens 'goed gedrag' - slechts dertien van de opgelegde 20 jaar cel hoeven uitzitten, inclusief de TBS-behandeling. De weduwe Hank Heijn zit er nog steeds mee; tot het eind van haar leven is ze haar man kwijt. Daar zit naar mijn gevoel iets heel onrechtvaardigs in.
Toevallig besteedde blogger Stan de Jong gisteren op zijn weblog ook aandacht aan het verschijnsel dat gekende criminelen de maatschappij niet alleen heel veel geld kosten door opsporing, vervolging, dure onderzoeken en rechtszaken, maar zich ook nog eens kunnen laten verdedigen (ongeacht hun inkomen) door een z.g. 'toegevoegde advocaat', die ook al door de gemeenschap (de belastingbetaler, u en ik dus) wordt vergoed. Hij stelde daarom aan het eind van zijn column de vraag:
"Elke verdachte heeft recht op de bijstand van een advocaat. Dat is op zich een hele goede zaak. Maar soms vraag je je wel eens af of er ook zoiets bestaat als misbruik van dat recht."
Je kunt daar verschillend over denken. Zelf neig ik tot de gedachte dat er wel enige logica in zit. Je zult maar - al dan niet terecht - beschuldigd worden van een misdrijf. En dan die machtige, omnipotente tegenstander tegenover je vinden: de Staat (oftewel het Openbaar Ministerie). Dat je dan je zaak zou verliezen, alleen maar doordat je geen behoorlijke advocaat kunt betalen. Dit is dus - denk ik - waarom onze wetgever heeft gezorgd voor het systeem van de 'toegevoegde advocaat'. Die dus betaald wordt door de overheid.
Maar in het geval van Ferdi Elsas lijkt me wel degelijk de vraag aan de orde of hier geen sprake is geweest van 'misbruik van recht'.
Hoe curieus! De zaak waar Stan de Jong het over had, ging over een slimme oplichter, annex nepadvocaat. Maar de casus van Ferdi E., zoals die vandaag opnieuw werd belicht, lijkt - naast een moordenaar en afperser - óók over een oplichter te gaan.
Is briljante slimheid ook een psychische afwijking?
In ieder geval slaagde Ferdi er in om - via het Pieter Baan Centrum - een TBS-advies los te krijgen (iets waar huidige criminelen liever vanaf zien, maar de tijden zijn veranderd). Elsas mocht zijn behandeling nog tijdens zijn detentie ondergaan, in plaats van er na, en hij slaagde met vlag en wimpel. Hoe 'ziek' was hij eigenlijk ooit geweest?
Feit is, zo vernam ik vandaag uit het nieuws, dat de Heijnmoordenaar na zijn vrijlating ook nog eens ruim zeven ton mocht incasseren aan 'achterstallige WAO/AAW-premies' (jawel, ook betaald door u en mij), slim geregeld c.q. afgedwongen door zijn schoremadvocaat Willem Anker, u weet wel, een van die twee juridische feestneuzen uit Friesland. Elsas had namelijk TBS opgelegd gekregen, zo was de redenering, en dus was hij ziek geweest. En dus had hij tijdens zijn detentie ziektegeld moeten ontvangen. Na afloop ontving hij dat alsog, met rente.
Ik heb flink gezocht op het web, maar kon nergens informatie vinden waar nou al dat losgeld (bijna acht miljoen gulden) is gebleven. Heeft hij dat ook mogen houden?
In ieder geval woonde Ferdi (onder zijn nieuwe naam 'Paul Elsas') de laatste jaren met zijn gezin in een schitterende boerderij in het dorpje Ruurlo in de Achterhoek. Ach, er zijn zoveel vrouwen die hun man een tijdje moeten missen. Wat is nou 13 jaar? Voor hetzelfde geld (of beter: veel minder geld) zit hij al die tijd op een baggerschip in Dubai. Of op een boorplatform in de Noordzee. Het lijkt er dus op dat misdaad gewoon... loont.
Of zagen we vandaag dan toch een teken dat God, Allah, Vishnu of het Universum geen genoegen meer namen met deze onverdraaglijke situatie? En dus hun plicht deden om dit rapalje in hun schoot terug te nemen?
Ik word hier wel een beetje beduusd van. En zou bijna iets gaan zien in die vrouwenreligie van spiritualiteit en het geloof in karma en zo. Want zeg nou zelf, als je zo'n intelligent plan hebt bedacht om rijk te worden, en dat lukt nog ook, en je enige fysieke inspanning is geweest het graven - met het zweet op je voorhoofd - van een langwerpige diepe kuil in het bos... Tja.
Dat Ferdi Elsas het niet in zijn karakter had om voorrang aan anderen te geven was ons inmiddels wel bekend. En dat hij op zijn fiets het geld kon ophalen dat hem en zijn gezin een nieuw rijk leven zou bezorgen, dat is tot daar aan toe. Maar dat hij zich vandaag op zijn fiets, 66 jaar oud, liet verpletteren door nota bene een graafmachine, kijk, dat vind ik nou klasse.
Zou hij in zijn laatste moment hebben gedacht: 'Je komt twintig jaar te laat!'?
Ik moet altijd denken aan een dode vogel, als ik zo'n geknakt vliegtuig weerloos op de grond zie liggen. Die ruitjes van de cockpit worden vanzelf ogen. En de neus ineens een gebroken snavel. Alsof een onzichtbare jager, in een zeldzaam geval, weer eens feilloos raak heeft geschoten.
Wel een opsteker voor onze nationale trots trouwens, dat Schiphol. Misschien wel de allerveiligste luchthaven ter wereld!
Want waar vind je dat tegenwoordig nog? Een neerstortende Boeing 737 met 134 inzittenden, en dan toch slechts negen doden! In Macau, Hongkong of New York was dit akkefietje zeker weten heel anders afgelopen. Schiphol ligt echter niet ingeklemd tussen gevaarlijke bergwanden of hoge gebouwen, maar is omgeven door kilometers oasen van zachte, zompige Hollandse kleiakkers, waarin zelfs een crash een tintje van een zachte landing krijgt.
Pieter Kist
Nederland is zó klein en zó velig, dat een luchtvaartramp - hoe bescheiden ook - meteen al het andere nieuws wegdrukt in alle journaals en actualiteitenrubrieken. We hebben hier inmiddels ruim 16 jaar op moeten wachten, sinds de Bijlmerramp in 1992, de grootste op Nederlandse bodem, met 43 doden, vnl. op de grond. En... Nederland droeg hier geen enkele schuld aan. Eerst betrof het een Israëlisch toestel, nu een Turks. Wel waren er in 1996 nog twee crashes: de Hercules op vliegbasis Eindhoven (34 doden) en een oldtimer DC3 die bij Texel neerstortte (32 doden).
En nu komen er - ten minste - drie onderzoeken. Van het Openbaar Ministerie, indien er een aanwijzing is voor strafbare feiten (wordt meteen geseponeerd, want de piloten zijn omgekomen), van Turkish Air, de luchtvaartmaatschappij, én natuurlijk... van Pieter van Vollenhoven. Dat laatste onderzoek, is uiteraard het belangrijkste, en het enige dat echt telt.
Want als er iemand is die een 'zachte landing' heeft gemaakt, dan is dat Pieter, namelijk in de schoot van zijn koninklijke schoonfamilie. Hoe hij daar als eenvoudig jurist (de rechtenstudie is een soort gepimpte VMBO-opleiding voor luie rijkeluiskindjes, die je cadeau krijgt door enkele wetjes uit je hoofd te leren) kon opklimmen naar de absolute alleenheerser van 'Veilig Nederland' blijft een raadsel.
In de uren na het neerstrijken van de Turkse vogel was hij niet van het televisiescherm te slaan. Om uit te leggen dat het niet zozeer ging om 'neerstrijken' alswel 'neerploffen'. Dat bleek, zei hij, 'uit het buitengemeen korte spoor in de klei'. Zit iets in, absoluut. Maar als voorzitter van de Raad voor de Ongevallen, zou ik toch liever eerst de resultaten van de data uit de 'black-box' even afwachten.
Maar Pieter maakte nog een paar andere opmerkingen, die mij opvielen.
Zoals deze, in Nova:
"De kist lag niet op Schiphol, die lag daarbuiten."
En deze, in het NOS Journaal:
"Het is ongelooflijk, wat een ravage het was in die kist!"
Verslaggever: "U bent binnen geweest in het vliegtuig?"
Pieter: "Ik ben in die kist wezen kijken, ja!"
'Kist'.
Ineens besefte ik: dit is een ode aan zijn schoonvader. Of simpeler uitgedrukt: hij staat daar Bernhard na te apen, met dat quasi-macho taalgebruik uit een Biggles jongensboekje.
Toen hij vervolgens aan zijn mede-gast in Nova vroeg wat nu toch de afstand was van de neerplofplaats tot aan de Polderbaan (de beoogde landingsbaan voor het vliegtuig) en daaraan toevoegde: "Zit daar nog een Rijksweg tussen, bijvoorbeeld?" - toen wist ik het zeker. Deze hofpianist is volstrekt ongeschikt als voorzitter en boegbeeld van de - overigens wel belangrijke - Ongevallenraad.
Ik had al langer mijn twijfels, omdat de man geen enkele technisch-wetenschappelijke achtergrond heeft en maar wat in de rondte kwebbelt. Maar die opmerking 'Zit daar nog een Rijksweg tussen?' doet de deur dicht. Hij komt zijn eigen deur dus niet uit. Hij is kennelijk nog nooit over de A9 gereden, genietend van het machtige schouwspel - zoals duizenden automobilisten dagelijks ervaren - om een verkeersvliegtuig elegant te zien afdalen, boven hun hoofd, het motorgeluid van hun eigen voertuig brullend en gierend overstijgend, doelgericht op weg om de Polderbaan te nemen, zoals een man zijn vrouw.
Zou hij dat ook aan Margriet hebben gevraagd, toen ze 'het' nog deden? Of er wellicht een Rijksweg tussen zat? Dat zou de boel namelijk 'ernstig kunnen compliceren'.
Een 'Rijksweg'.
Deze man spreekt in anachronismen, of is er zelf een.
Sinds zijn rapport over de Schipholbrand (géén grapjes over de locatie nu!) zijn er al twee nadere deskundigenrapporten geweest, die keihard aantonen dat zijn onderzoek niet deugt. En dat de Syriër die de schuld kreeg en veroordeeld werd wegens 'brandstichting' geen enkele blaam treft. De brand is namelijk elders ontstaan. Maar Van Vollenhovens Ongevallenraad 'herkent zich hier niet in', en blijft bij zijn standpunt. Kritiek en zelfreflectie? Liever niet dus.
Negatieve training
Die mede-gast in Nova was trouwens Hans Tettero, KLM-piloot en voorzitter van de Vereniging van Nederlandse Verkeersvliegers. (Opmerkelijk detail: hij was op het moment van de crash zelf ook in de lucht, en zou een kwartier na het ramptoestel zelf landen op diezelfde Polderbaan; moest nu echter uitwijken naar Rotterdam Airport.)
Nova had een simulatie geregeld (heel knap wel, op zo korte termijn) in zo'n high-tech simulator op Schiphol, waarin verkeersvliegers regelmatig worden getraind. Een cabine die méér is dan een Playstation, want door ingenieuze hydrolische technieken worden ook alle bewegingen van een vliegtuig realistisch nagebootst. Als piloot zie je dan niet alleen wat je doet, je voelt het ook.
In die reportage werd de situatie die zich met het Turkse vliegtuig had voorgedaan, virtueel min of meer 'herhaald'. Alles ging goed, totdat op een hoogte van ca. 900 meter plotseling het motorvermogen werd weggenomen. En er werd getoond wat je dan zou moeten doen, om toch nog goed te kunnen landen.
"Maar als dat nu niet lukt?", was de terechte vraag van presentatrice Clairy Polak. "Oefen je dan ook hoe je het beste kunt neerstorten?"
"Nee," zei Hans Tettero, wiens achternaam beter Worst had kunnen heten, "we trainen wel noodsituaties, maar niet het neerstorten zelf; dat zou een negatieve training zijn."
Wat een ongelooflijke blunder!
Vliegen als Baksteen
Gelukkig werd ook Benno Baksteen weer van stal gehaald, de voorganger van Tettero. Die had wél slimme en treffende commentaren over dit ongeluk, en over de veiligheid van het luchtverkeer. Moet ook wel, met zo'n achternaam. Dan kun je je geen faux-pas veroorloven.
Baksteen wees erop dat het juist heel belangrijk is, dat je als piloot in staat bent - wanneer duidelijk wordt dat je de landingsbaan niet meer gaat halen - in een 'split second' mogelijkheden zoekt om de crash zo 'zacht' mogelijk te laten verlopen. Met als recent voorbeeld de Amerikaanse piloot die zijn defecte Boeing als een watervliegtuig op de Hudsonrivier parkeerde. En daarmee de levens van alle inzittenden redde.
Maar dit soort acties moeten Nederlandse piloten dus voortaan maar niet meer oefenen, als het aan Hans Tettero ligt?
De Ongevallenraad is er - volgens zijn statuten - vooral op gericht 'lering te trekken uit elk ongeval en aanbevelingen te doen om herhaling te voorkomen'.
Is het dan misschien een idee dat Pieter Kist - desnoods achter de schermen - Hans Worst een forse por uitdeelt, zodat die kostbare simulator kan worden gebruikt waarvoor ie bedoeld is? Waarmee de ene manke de andere op de been houdt. Als het goed is voor onze veiligheid, heb ik daar geen moeite mee.
Maar waarom zit Van Vollenhoven niet op te letten? Was hij alleen maar met zichzelf en zijn clubje bezig? Het had toch op zijn weg gelegen om - nu de presentatrice het naliet - bij Tettero door te vragen over die 'negatieve' training die de KLM dus kennelijk nalaat. Het maken van een elegante, zachte plof. Tamelijk verontrustend, zou ik denken.
Plesman-trots en het T-woord
Overigens past ons Nederlandse volk enige bescheidenheid, naast terechte trots, waar het zijn luchtvaart betreft. Na en naast de gebroeders Wright heeft Nederland een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van een succesvolle commerciële luchtvaart (denk aan de Spin, de Uiver en Fokker).
Maar daarbij is ook het 'T-woord' niet te vermijden, onze nationale schande.
De grootste luchtramp in de geschiedenis, wereldwijd. Met meer dan 500 dodelijke slachtoffers. Niet veroorzaakt door een allochtone piloot en luchtvaartmaatschappij. En niet op Nederlandse bodem. Maar veroorzaakt door een alom gevierde en 'briljante', maar zichzelf overschattende, Nederlandse senior-gezagvoerder, op vreemde bodem.
Het was me het weekje wel, de afgelopen week in Den Haag. Consternatie over het horeca-rookverbod en de coffeeshops. Minister Klink in de clich met de cafébazen en drie dagen later ook al met de huisartsen. En tegelijk maakte Guusje ter Horst een dansje om haar ‘Waardencatalogus’ aan te kondigen, waarbij ze van opwinding in haar TenaLady plaste.
Het is opvallend dat er een bepaalde structuur blijkt te zitten in de onbetrouwbaarheid van onze overheid. Of liever: overheden. Want het gaat van hoog tot laag, van landelijk tot lokaal. In dit blogje zal ik dat aantonen. Het gaat over roken en over parkeren. Twee zaken die veel mensen bezighouden, en waarin onze overheid zich opstelt als een ouderwetse, autoritaire en gefrustreerde vaderfiguur van vooroorlogse afmetingen. De overeenkomsten tussen deze twee zaken zijn onthutsend.
Weg met de kleine cafés!
Gezondheidsminister Ab Klink (CDA) schiet niet een beetje door, maar is totaal in de ban van zijn evangelische testosteron. Dat komt ervan, als je wetgeving implementeert zonder na te denken over de consequenties. Over dat rookverbod in de horeca is dus niet goed nagedacht. Waarschuwingen van deskundigen en vanuit het bedrijfsleven zijn in de wind geslagen. Dan blijkt ineens dat je een wet hebt ingevoerd die draagvlak ontbeert, die nagenoeg onuitvoerbaar is en die ook intrinsiek-juridisch nog aan alle kanten rammelt. En een wetgeving waarvan de praktische toepassing wemelt van de inconsistenties, is feitelijk niet uitvoerbaar.
Het rookverbod in de ‘natte horeca’ (daar waar mensen vooral komen om te drinken) is gewoon een brug te ver. Wie denkt dat hij de rookverslaving bij wet kan afschaffen, is gewoon niet op de hoogte van de maatschappelijke werkelijkheid. De overheid mag dan schermen met enquêteresultaten waaruit zou blijken dat een (niet rokende) meerderheid van de bevolking voorstander is van een rookvrije horeca, dat neemt niet weg dat het hier gaat om een grove generalisatie. Rookvrije restaurants bijvoorbeeld, worden tot nu toe soepel geaccepteerd, ook door de rokers. En in Grand Cafés in de grote steden – waar gemakkelijk een aparte rookruimte kan worden gecreëerd – bestaat ook al geen probleem.
Maar juist in die kleine gemeenschappen, in wijken en dorpen, waar het kleine café, of de kantine, of het gemeenschapshuis de plek bij uitstek is waar mensen bij elkaar komen en elkaar ontmoeten, juist dáár slaat deze nieuwe wetgeving onverbiddelijk en genadeloos toe.
Want als in zo’n kleine gemeenschap elk weekend pakweg dertig of veertig mensen bij elkaar komen om gezellig te kletsen, te drinken en te roken – met ieders instemming – dan mag dat nu dus ineens niet meer. Omdat Big Brother in het Haagse kremlin dat heeft verordonneert. Stalin zou hier in zijn graf nog een gebalsemde stijve van krijgen.
Oorlog
Er werd de afgelopen week zelfs gesproken over ‘oorlog’ tussen minister Klink en de samenspannende caféhouders die massaal de asbakken hebben teruggezet op de bars en de tafeltjes. En dus kwam er commentaar van een hooggeleerde vredesdeskundige. Prof. Leon Wecke, polemoloog, zei: “Het is buitengewoon moeilijk om een dergelijke ingrijpende gedragsverandering op te leggen aan een deel van de bevolking.” En historicus Maarten van Rossem formuleerde het bij Pauw en Witteman nog iets scherper: “Het is niet te doen om gedrag te criminaliseren dat door mensen niet als crimineel wordt ervaren.”
Pikant was, dat het verzet tegen dit antirookbeleid, dat inmiddels de omvang van een tsunami begint aan te nemen, voor Klink geen aanleiding was om even pas op de plaats te maken (bijvoorbeeld met een afkoelingsperiode, waarin het gezond verstand weer een kans zou krijgen). Nee, hij ging vol in de tegenaanval, met de aankondiging dat als de drietraps-boetes van de Voedsel en Waren Autoriteit (tot € 2400 aan toe) onvoldoende effect zouden hebben, hij de overtredingen van onwillige ondernemers zou overdragen aan het Openbaar Ministerie. Dat moet de café-eigenaren dan gaan vervolgen wegens een ‘economisch delict’, namelijk concurrentievervalsing. En dan moeten zij rekening houden met een boete van € 16.000 plus een tijdelijke sluiting van hun zaak.
Zo! En dan maar eens zien of er nog iemand een asbak durft neer te zetten!
(Het is overigens nog maar de vraag of de rechters zich hier zomaar voor Klinks karretje laten spannen. Want niet alleen de wettekst zelf is van toepassing, maar ook de parlementaire toelichting, oftewel de 'intentie' van de wet. En daar gaat Klink behoorlijk in de fout.)
Had straatvechter Ab Klink dit van tevoren bedacht? Ik denk van niet. Het idee werd hem, als een duveltje uit een doosje, gratis en voor niets aangereikt door KHN: Koninklijk Horeca Nederland. De club die de belangen van al haar leden, dus ook de caféhouders, geacht wordt te behartigen. Maar juist KHN kwam met het argument van concurrentievervalsing. Waarvan de minister dankbaar gebruik maakt. Niet onbegrijpelijk dus, dat in deze sector nu massaal wordt overwogen het lidmaatschap van deze belangenvereniging op te zeggen.
Haagse arrogantie
Er zitten veel kanten aan deze laatste, en moeilijkst te realiseren fase van het rookverbodbeleid. Met relatief gemak hebben rokende burgers zich tot nu toe geschikt in het rookverbod op de werkplek, in openbaar toegankelijke gebouwen, in de trein (zelfs op het perron!) en in restaurants. Maar nu lijkt er een grens te zijn bereikt, waarbij de wal het schip begint te keren.
Eens te meer blijkt hier het pijnlijke gebrek aan regie van onze minister-president. Want waarom laat hij minister Klink ongebreideld zijn gang gaan? Waarom heeft hij hem niet in een kamertje opgesloten met Maria van der Hoeven (Economische Zaken), eventueel aangevuld met Ronald Plasterk als mediator? Met de opdracht niet eerder naar buiten te komen, dan wanneer zij ‘eruit’ zouden zijn? Want alle sociaal-economische effecten zijn totaal genegeerd.
Kleine café-eigenaren zijn nu aan de wolven overgeleverd. En verkeren in wanhoop. Met een parafrase van Heijermans: ‘De borrel wordt duur betaald’. Ik begrijp dat wel. Niet alleen raken zij hun inkomen kwijt. Als kleine MKB-ondernemer hebben zij geen werkgever die zorgt voor de pensioenafdracht. Hun ‘pensioen’ is de opbrengst bij verkoop van hun zaak. Maar door deze regeringsmaatregel zijn alle kleine cafés in Nederland sinds 1 juli jl. in één klap waardeloos, en dus onverkoopbaar geworden. Klink liet weten niets te voelen voor een compensatieregeling. Had je maar visser of landbouwer moeten worden, zo lijkt de boodschap. Dan val je wel binnen de steunwaardige CDA-criteria.
Maar los van zo’n compensatieregeling blijft het feit staan – en dit is heel ernstig te noemen – dat waardevolle sociale netwerken door dit café-rookverbod aan diggels gaan. Gezelligheid, drinken en… roken lijken nu eenmaal bij elkaar te horen. De praktijk wijst dit inmiddels overduidelijk uit. ‘Waar blijven nu al die niet-rokers?’ is een legitieme vraag. Want op de niet-rokers kan het kleine café niet draaien.
Het was een slimme zet om het rookverbod per 1 juli, dus in de zomer, te laten ingaan. ‘Dan kunnen ze voorlopig nog even op het terras roken’, moet de gedachte zijn geweest. ‘Zodat de verslaafden nog even kunnen wennen’.
Hoe anders heeft dit uitgepakt. Nu zitten we met de hilarische situatie dat iedereen, bibberend van de kou en met het glas in de ene en de sigaret in de andere hand, buiten staat. En niet alleen de rokers – de vermeende aanstichters van dit onheil – maar ook de niet-rokers staan buiten. Waarom? Omdat de rokers buiten staan. Want daardoor is het gezellig buiten. Binnen zit niemand. Het café is leeg. Een surrealistisch beeld!
En zo zijn meer gevolgen door de wetgever niet voorzien. Dat komt ervan, met een niet goed doordacht, onvolwassen wetsvoorstel.
Terrassen waar het roken wel is toegestaan, worden verwarmd met – energieslurpende – elektrische heaters, die extra CO2-uitstoot veroorzaken. Herrie en rommel op straat. En niet te vergeten: een groeiende en algemeen gedragen weerzin tegen de bemoeizucht van de overheid, zelfs bij veel niet-rokers. Allemaal negatieve aspecten die kennelijk niet zijn ‘meegenomen’ in het rookverbodbesluit. Of… misschien toch wel?
Roken is ‘onchristelijk’
Ook werd deze week duidelijk waar deze ‘anti roken-hype’ vandaan komt. Dat blijkt overduidelijk de kleinste coalitiepartner, de Christen-Unie, te zijn. Zo beweerde CU-Kamerlid Joel Voordewind in Pauw en Witteman over het ‘meeroken’: “We hebben hier wel te maken met 19.000 gerelateerde doden door het roken per jaar!”
Een onzinnige bewering, zoals ik straks zal aantonen. Maar eerst nog dit.
Om juridisch-technische redenen werd de antirookwet in de horeca voorzien van de parlementaire toelichting (= motivatie) dat het zuiver zou gaan om de ‘bescherming van werknemers’, dus dat zij recht hebben op een rookvrije werkruimte. Maar wat nu als de café-eigenaar zelf rookt? En zijn meewerkende vrouw en dochter ook? En dat zij dus helemaal geen behoefte hebben aan een ‘rookvrije werkruimte’?
“Nou ja, zei Voordewind. Dan is het toch in ieder geval belangrijk voor de gezondheid van de bezoekers van zo’n café.”
Echter, dat staat nu juist niet in die antirokencaféwet!
We kunnen dus langzamerhand niet meer om de conclusie heen, dat het feitelijk niet zozeer over het roken gaat. Het gaat om meer dan dat. Het gaat over een bepaalde levenssfeer. Nu kennelijk blijkt dat roken onlosmakelijk onderdeel vormt van een ‘gezelligheid’ waarmee ook alcoholgebruik en cafébezoek geassocieerd worden, dient dit uit onze samenleving te worden weggesneden. Want die combinatie is een gruwel in het ‘Oog des Heeren’.
Zo wordt het kabinet, en vervolgens het hele land, gegijzeld door nota bene de kleinste regeringspartij. ‘Weg met al die cafés’, zo denken en voelen deze wereldvreemde gereformeerden.
Met de optie van het rookverbod grijpen zij hun kans om de cafécultuur definitief de nek om te draaien. Zo maar een gedachte.
Sjoemelen met wetenschappelijke gegevens
Ten slotte. En daarmee komen we op de vermoedelijk grootste blunder van deze nieuwe wetgeving. En die is, dat ze is gefunderd op ondeugdelijke en mogelijk zelfs (bewust) vervalste informatie.
Stivoro is, als hevig gesubsidieerde actiegroep, volledig onbetrouwbaar gebleken. De schadelijkheid van meeroken blijkt niet alleen onbewezen, matig meeroken lijkt zelfs een gunstig effect te hebben op de gezondheid. Lees bijvoorbeeld dit artikel van Henry Sturman of kijk hier hoe het EPA-rapport werd gemanipuleerd.
En wil je precies weten hoe dit verschijnsel van hormese werkt, lees dan dit uitstekende artikel van dr. C. LePair.
En dan nog de beschuldiging van Ab Klink dat rokerscafés de concurrentie zouden verstoren. Wanneer in een aaneengesloten gebied, zeg de binnenstad van Tilburg of Groningen, of in een dorpsgemeenschap, alle cafés de asbakken terugzetten, is er natuurlijk helemaal geen sprake van concurrentievervalsing.
De enige echte concurrentievervalser, en daarmee pleger van een economisch delict, is de minister zelf. Die de grotere bedrijven (letterlijk groter, in m2) bevoordeelt ten opzichte van de kleintjes, louter doordat zij wél een aparte rookruimte kunnen realiseren.
Slaapparkeren in Den Haag
Dan is er nog het ‘kleine Den Haag’. Ook daar is de (lokale) overheid inmiddels bezig om de bevolking tegen zich in het harnas te jagen. In dit geval door niet de rokers, maar de bewoners met een auto te beboeten. Zogenaamd om het ‘parkeerprobleem in woonwijken op te lossen’. Een probleem overigens dat de gemeente Den Haag zelf heeft gecreëerd en doelbewust in stand houdt. En ook hier op basis van foutieve cijfers, en met een voorstel waarin de bewoners en de gemeenteraad met list en bedrog op het verkeerde been zijn gezet.
En ook hier was het de kleinste coalitiefractie – GroenLinks – die via de onderhandelingen haar stokpaardje aan de meerderheid wist op te leggen.
Wil je hier meer over weten, kijk dan op de website van kritische Hagenaars, die speciaal is opgericht om weerstand te bieden aan deze arrogantie van de macht: www.parkeergeldzucht.nl
Nog een mooi voorbeeld trouwens vanavond in het programma Zembla, over de Almelose ondernemer Ahmet Okci, die net zo lang door de gemeente werd getreiterd dat hij vorig jaar tot een wanhoopsdaad kwam. Omdat hij het 'spelletje' niet begreep dat je moet spelen om voor de gunsten van B&W in aanmerking te komen. Of dat hij niet wilde meespelen.
De 'rechtsstaat Nederland' lijkt toe aan een forse APK-beurt.
Grappig wel, dat Norbert Schmelzer overlijdt, precies op de dag dat Wouter Bos zijn interne partijstaatsgreep pleegt. Dat noem ik nou gevoel voor humor! Past ook wel bij een tekkel.
In de 'Nacht van Schmelzer', waarmee hij het Rooms-Rode kabinet van zijn partijgenoot Cals ten val bracht in 1966, zat Wouter Jacob Bos nog op het potje met zijn poep te spelen.
Grappig om te zien hoe die twee vandaag ineens spontaan bijeen komen, in één historisch - rooms-rood - perspectief.
Want nu, op de kop af 42 jaar later, doet Bos hetzelfde.
Een partijgenoot wegsturen. Laten vallen. In de steek laten. En dan net doen alsof dat spontaan opkwam. Als onvermijdelijk natuurgeweld. Terwijl je al dagen of wekenlang bezig bent om 't voor te bereiden.
Ik snap wel dat het misschien noodzakelijk was. En inderdaad is Ella Vogelaar niet echt de inspirerende minister waar je een integratieoorlog mee wint. Maar dat had Bos eerder kunnen bedenken. Dit stukje gaat dus over de 'manier waarop'. En die heeft veel weg van de wijze waarop Schmelzer in 1966 zijn eigen premier liet vallen.
In het 'Gesprek met de (vice-) minister-president' legde Bos vanavond uit dat hij - 'uit zorgvuldigheid' - de beoogde opvolger van Vogelaar reeds had laten screenen en zich had laten inlezen in de materie (kortom: laten warmlopen aan de zijlijn) 'voor het geval dat het gesprek van donderdagavond verkeerd zou aflopen'. En dat nu, is een volstrekte leugen. Want de uitkomst van dat gesprek stond bij voorbaat al vast. Ella Vogelaar moest en zou weg, klaar.
Ton Planken, nestor van Den Haag Vandaag en leermeester van Ferry Mingelen, zette het vanavond scherp neer. Hier was bepaald niet 'behoedzaam' geopereerd. Wouter Bos heeft zijn integratieminister op essentiële punten niet gesteund en haar maar wat laten zwemmen. En heeft zijn oor laten hangen naar wat Planken noemde 'het kleine grut uit de journalistiek': de Rutger van GeenStijl en Jort Kelder bij Pauw en Witteman. Het soort types dat niet in staat is een inhoudelijk en gedegen interview af te nemen, maar graag met camera af gaat op aangeschoten wild. In de veilige wetenschap dat ze zo iemand nog verder kunnen 'afmaken' zonder te worden teruggefloten. Risicoloos, zodat hun eigen gebrek aan oordeelsvermogen onbelicht blijft. De ratten van onze journalistieke samenleving (dat laatste was niet van Planken, dat zeg ik).
Wat mij vooral opviel was de opvallende lichaamstaal van Wouter Bos tijdens de persconferentie van vanmiddag. Of liever gezegd: zijn gezichtsmimiek.
Als je die scène van twee of drie minuten, waarin hij zichzelf van alle zonden vrijpleit, vertraagd zou afspelen, dan heb je voldoende onderzoeksmateriaal voor een academische promotie tot doctor in de psychologie. Maar je hoeft niet eens psycholoog te zijn, of iets af te weten van NLP, om op je blote klompen aan te voelen hoe Bos hier de boel - en zichzelf - staat te belazeren.
Hij kijkt namelijk niemand aan. Zelfs niet de perszaal als geheel. Zijn ogen schieten van links naar rechts, van boven naar onder, alle kanten op. Eén en al ontwijking.
Zou hij dat zelf eigenlijk wel beseffen, vraag ik mij nu af? Of denkt hij dat hij deze klus 'toch wel mooi heeft geklaard'? In dat laatste geval zit hij namelijk in precies dezelfde 'mind-set' waarvoor hij Ella Vogelaar heeft ontslagen. Dat voorspelt misschien iets over zijn eigen toekomst.
Geld moet rollen zei Wouter Bos, en zo is 't maar net!
Dus alle Hollandse IceSavers zijn - linksom of rechtsom - gered en krijgen hun centjes terug, tot het bedrag van €100.000. Wat wil je nog meer?
Nou, wij willen nog wel wat meer ja. Namelijk dat we die 120.000 spaarders niet via onze eigen belastingcenten gaan terugbetalen. En IJsland zegt niets meer te kunnen betalen, dus is dat land failliet. En zoals dat dan behoort te gaan, wordt de boedel verkocht ten behoeve van de schuldeisers. En die boedel is het - grotendeels lege - land zelf.
Ik stel dus voor dat we een boedelverdeling maken conform het bovenstaande landkaartje. Het cirkeltje linksonder is Reykjavik en directe omgeving. Daar passen alle IJslanders makkelijk in, dus dat mogen ze houden. Wie weet wordt dat, met een beetje professionele begeleiding en know how, nog eens een nordisch Hongkong, Singapore, of Dubai.
De rest wordt dan verdeeld tussen onze Engelse vrienden en ons, waarmee we weer terug zijn in de VOC-tijd, waar onze MP zo graag van droomt. We gaan dus weer koloniseren, maar nu op moderne leest geschoeid. Zonder slavernij.
Win-win-win-oplossing
Soms ligt een oplossing zó voor de hand, dat je die bijna over het hoofd zou zien. Want dit is natuurlijk geweldig, voor alle partijen!
Ten eerste is IJsland in één klap van al z'n schulden af. En vervolgens hebben wij én de Britten elk een nieuw - groot en waardeloos - gebied ter beschikking om nieuwe waarde toe te voegen. Handen uit de mouwen!
De Britten krijgen het westelijke deel, wij het oostelijke. Want dat is handig voor de aardrijkskundeles. Zodat de leerlingen het makkelijk kunnen onthouden. Engeland in het westen en Nederland ten oosten daarvan. En dat het dan op IJsland net zo is en niet andersom, want dat zou maar verwarring geven. Dan heb je voor je het weet de Vijfde Engelse Oorlog. Deze verdeling is trouwens ook gunstig - kijk maar naar het kaartje - omdat wij dan het grootste binnenlandse wateroppervlak krijgen, zodat er eindelijk weer wat in te polderen valt.
Totaaloplossing
Het is ongelooflijk hoe de gang der dingen, de loop van de historische gebeurtenissen, ons steeds weer verrast met nieuwe, onverwachte mogelijkheden en uitdagingen. Denk aan het Cruyff-adagium: 'Elk nadeel hep se foordeel'. En verdomd, het klopt als een bus, tot op de dag van vandaag!
Nu is er de kans om het integratievraagstuk in één uitdagend project aan te pakken en op te lossen. En het kan nu ook! Op 16 september, in haar Troonrede, sprak onze Koningin al over de mogelijkheid van een... gebiedsverbod. Dus voortaan sturen we alle rotjochies die niet willen deugen en de buurt terroriseren, met hun hele gezin voor een langdurig leer-werk-ontwikkelingstraject naar ... Oost Nederijsland.
Onze westerburen doen hetzelfde met hun eigen probleemgroepjes, die dan naar Great Western Britain-Iceland verhuizen.
Een unieke kans
Samen met onze Engelse vrienden gaan we hier een heel mooi project van maken. Voormalige probleemgroepen worden geprikkeld om zich te ontwikkelen tot volwaardige burgers, streng maar rechtvaardig begeleid door de beste deskundigen gerecruteerd uit kringen van PVV en TON. Zijn we daar ook meteen vanaf.
Denk nog even terug hoe de Engelsen vanaf 1788 al hun zware criminelen naar de strafkolonie Australië stuurden. Afgevoerd worden naar 'Down Under' betekende zoveel als 'levenslang'. En kijk nu eens, wat een keurig land dat geworden is!
Let op mijn woorden.
Als dit plan een kans krijgt, zal IJsland over tien tot twintig jaar de leidende positie hebben overgenomen van de VS. Engelse en Nederlandse gastarbeiders zullen zich er melden, bij gebrek aan werk in eigen land.
Deze man, Marcel Vervloesem, is de eerste gevangene die deze week wordt geëxecuteerd in een Belgische gevangenis, nu daar opnieuw - onofficieel maar effectief - de Nieuwe Doodstraf is ingevoerd. Zonder dat er een parlement aan te pas is gekomen, en in strijd met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). En de nieuwsmedia... die blijven angstvallig stil.
De executie zal niet worden uitgevoerd door een elektrische stoel, noch door een injectie, niet door ophanging, noch door de guillotine. Allemaal veel te humaan. De Belgische overheid heeft ervoor gekozen de arme man geleidelijk, gedurende ongeveer een week, de dood in te leiden; hij moet kreperen.
Vervloesem heeft, met zijn Werkgroep Morkhoven, een kinderpornonetwerk boven water gebracht, waarin vele hooggeplaatsten een rol zouden spelen. Met een connectie naar Nederland. Justitie paste de omkeertruc toe: Vervloesem werd opeens zelf beschuldigd van kindermisbruik. Kennelijk kwam hij té dicht bij het vuur. Hij is trouwens niet de eerste getuige of onderzoeker die, sinds de zaak Dutroux, het leven moet laten wegens teveel kennis van zaken en/of teveel babbels.
Afgelopen vrijdag moest hij zich melden bij de gevangenis van Turnhout, om alsnog een straf van vier jaar uit te zitten. Dat moment is curieus: hij heeft zijn veroordeling en de werkwijze van Justitie aangevochten bij het Europese Hof. En hij heeft - al een maand geleden - zijn wetenschap verteld aan Justitie in Nederland. Die zou binnen twee weken verslag doen, maar er is nog steeds geen reactie, waarmee Nederland een grote verantwoordelijkheid op zich neemt.
Vervloesem is ziek, doodziek. Niet alleen van Justitie. Hij heeft diabetes en kanker, en geeft de strijd op. Hij mag geen bezoek ontvangen van zijn advocaat, en niet van zijn beste vrienden. Sinds vrijdag is hij in honger- en dorststaking. Met zijn gesteldheid betekent dit, dat hij binnen tien dagen in coma zal raken en zal overlijden. We zitten nu bijna op dag 6.
En stem deze bijdrage snel omhoog naar de TopTien, in de hoop dat er op NUjij ook enkele journalisten meelezen met nog wat lef in hun donder om ook een beetje de klok te durven luiden. Of is hun incestrelatie met de hogere machten zó innig dat zelfs dat er niet meer af kan?
Lees hieronder Vervloesems afscheidsbrief van eergisteren, 8 september, aan zijn compaan Jan Boeykens:
Brief van Marcel
Maandag, 8 september 2008
Beste Jan en Jacqueline,
Hier dan m’n brief. Ik ben sinds gisteren en zaterdag herhaaldelijk op de medische controle geweest. De toestand is niet goed.
Volgens de arts verwachten ze dat vandaag of morgen de nieren zullen blokkeren. Ze noemen de fase die is ingetreden sinds vandaag kritiek. Dan is er al vier dagen niets meer gegeten en gedronken of medicatie genomen. Volgens de arts is het maar 10 dagen mogelijk om zo in leven te blijven. Dus hebben ze gisteren een wilsbeschikking opgesteld. Dat houdt in Jan en Jacqueline dat ik uitdrukkelijk gemeld en geacteerd heb dat mocht ik door de actie eerstdaags in coma vallen of in een ernstige medische situatie verzeilen, de artsen en de medici verbod hebben om mij uit die coma te halen of medische ingrepen te doen om mijn leven te redden of mij te trachten langer in leven te houden. Dat betekent dus formeel dat géén arts of medicus mag ingrijpen op alle vlak, geen beademingstoestellen of wat al meer. Ik heb daartoe beslist omdat ik, beste jan en jacqueline, geen afstand zal doen van mijn standpunten en overtuiging. In de wilsbeschikking is uitdrukkelijk vermeld dat de volle verantwoordelijkheid bij de antwerpse procureur-generaal ligt, mede omdat Mter Raf Jespers twee keer de procureur-generaal had verzocht om mij niet op te sluiten omwille van medische redenen en de hangende procedures voor het europees hof.
Ik heb gesteld dat de opsluiting op mijn medische toestand inhumaan en onmenselijk is en ik dus liever een snelle dood verkies dan 4 jaar langzaam te sterven in de cel. Volgens de berekeningen vanuit de medische diensten zou ik mogelijk overlijden nog voor de week om zal zijn.
Men kan volgens hen maar amper overleven zonder drinken tot circa 10 dagen. Daarbij zijn het ontberen van voedsel en medicatie niet inbegrepen. Ik ben gisterenavond nog wat gaan wandelen maar het ging zeer slecht. Ik ben meer gaan zitten dan dat ik rondgelopen ben.Dus dit is misschien mijn laatste brief Jan.
Ik heb vrede genomen met mijn standpunt en ik heb geen spijt dat ik al die jaren gestreden heb rond de cd-roms en voor die duizenden.Jan, de situatie is nu kritiek en dus hield ik me er aan om jou en Jacqueline te schrijven.
Van de justitie hoor ik natuurlijk niets. Zo gaat dat immers. Ik hoop dat je de boodschap begrepen hebt en de vrienden zult informeren. Ik weet nu niet wat ze gaan doen hier want ik ben als je deze brief ontvangt aan de 5de dag zonder drinken en eten bezig en er zijn maar maximum 10 dagen mogelijk. Ik heb nog niemand kunnen bellen ook advocaat Raf Jespers niet. In ieder geval mocht dit de laatste brief zijn, dan toch bedankt voor alles. Het was echt de moeite waard.
De nieuwe politieke correctheid. Of: waarom 'links' dood moet.
Dankzij 'terrorist' Wijnand Duyvendak was er de laatste twee weken dan toch nog wat te beleven in de media, die zich verder beperkten tot verslagen en uitslagen van Olympische wedstrijdjes. 'Komkommertijd' bestaat niet, hoorde ik laatst een bevriend medeblogger zeggen, 'dat is een uitvinding van luie journalisten.' Hoe dan ook, hier werd een heuse hype gecreëerd, om niet te zeggen een heksenjacht. Als apotheose na zijn aftreden als Kamerlid, kreeg Duyvendak gisteren (woensdag) een taart in zijn gezicht bij de presentatie van zijn boek. Afzender: Voorpost, een ruig clubje rechts-racistische kaalkopjes.
Hoe toevallig! Of juist een teken des tijds? Precies in de dagen van het Georgië-conflict, waarin de Oost-West tegenstelling weer oplaait in een nieuwe, vooralsnog diplomatieke, Koude Oorlog, wordt in Nederland de links-rechts antithese weer uit de mottenballen gehaald. Alsof de zo harmonieus verlopende Olympische Spelen schreeuwen om een psychologische tegenhanger: 'Waar blijft de polarisatie?'
En dat terwijl de links-rechts controverse - zeker in Nederland, zowel in beschaafde intellectuele kringen als onder het gewone volk - al vele jaren een non-issue is. Evenals de daaraan ooit gekoppelde tweedeling 'progressief-conservatief'. Allemaal oud zeer, want door de versplintering van het electoraat loopt het inmiddels allemaal door elkaar heen. Kiezers, politici en media bepalen tegenwoordig per onderwerp, of liever: per geval, of nog liever: per incident, hun standpunt. Waarbij het regelmatig voorkomt dat de PVV GroenLinks links inhaalt. Of andersom, rechts. Die polarisatie is een onderwerp dat je aan mensen onder de 35 echt moet uitleggen, want ze hebben er totaal niets mee. Alleen maar interessant voor historici.
Het zijn de 'rechtsmenschen' (hun zelfgekozen geuzennaam) die het conflict dat dateert uit de late jaren '60 van de vorige eeuw, weer hebben opgerakeld, naar aanleiding van de 'coming out' van Wijnand Duyvendak. Over zijn actievoeren dat niet altijd zo netjes was.
En ineens is er weer die gezellige sfeer uit de jaren '70, waarin mensen op het werk, thuis, op school en op straat volop discussieerden over de politiek en de maatschappij. Het is alsof Joop den Uyl en Hans Wiegel uit hun graven zijn opgestaan, om opnieuw hun achterbannen met straffe maar bloemrijke volzinnen aan te moedigen (inderdaad, de Wiegel die nog steeds doet alsof ie niet al lang dood is).
Wie zijn dan die Rechtse Rakkers?
Er zijn tientallen manieren om 'rechts' te zijn. Om het overzichtelijk te houden, beperk ik me tot een driedeling.
1 Puberaal rechts
Ook te benoemen als: naïef rechts. Veelal jongeren zonder al te veel opleiding. Weinig kansen in het leven. Brood en spelen. Zuipen, neuken (of beter: masturberen) en streetracen. Werken, maar alleen als je er niet onderuit komt. En de heule wereld als vijand. Kortom, de GeenStijl-doelgroep.
Ik heb er dus van afgezien om daar de Duyvendak-discussie intensief te volgen. Want bij deze Telegraafkloon geldt al tijden maar één ongenuanceerd adagium: 'Links moet deaud!'
2 Rabiaat rechts
Ook wel: historisch rechts. De echte, authentieke rechtsers. De machtswellustelingen die het in hun genen hebben zitten, of uit hun opvoeding hebben meegekregen, of allebei. Die het als een vanzelfsprekendheid zien dat zij noch voor een kwartje, noch voor een dubbeltje, maar voor een hele euro geboren zijn. En dat de rest van de mensheid als enige functie heeft, hen te dienen en te plezieren. Zoals Scrooge in A Christmas Carol van Dickens.
Huidige medium: Elsevier. Ook daar heb ik de Duyvendak-discussie slechts zijdelings gevolgd. Want ik weet steeds al wat er aan komt.
3 Psychisch rechts
De interessantste van de drie. Mensen die vinden dat ze rechts moeten zijn, maar die ook 'een hart' hebben en kunnen nadenken, wat dus met elkaar in tegenspraak is. Een soort 'verloren generatie'. Als puber opgegroeid in de jaren '70 en '80. Net te laat geboren om de vrolijke revolte van Provo, hippies, Kabouters en Flower Power zelf te hebben meebeleefd. Terechtgekomen in de cynische maalstroom van de Punk, waar je een veiligheidsspeld door je neustussenschot heen moest douwen om jezelf in het generatieconflict met je ouders of je leraren geloofwaardig te maken. Niet zo vreemd dus dat deze mensen later een traumatische hekel ontwikkelden tegenover alles wat als progressief, opstandig of 'links' te boek staat. In hun verwrongen wereldbeeld kon dat ook bijna niet anders.
Tot deze derde categorie reken ik ook Stan de Jong, gewaardeerd collega-blogger, tevens freelance-misdaadjournalist bij Nieuwe Revu. Doordat ik zijn weblog regelmatig lees, viel het mij op dat hij - vanaf het moment van het persbericht over het 'Duyvendakboek' tot vandaag aan toe - al twee weken lang dagelijks, op een bijna obsessieve manier, bezig is met het verzamelen van steeds meer bewijsmateriaal tegen deze linkse Djenghis Kahn. Met elke dag een nieuw stukje. Via zijn www.standejong.nl heb ik de ontwikkeling van de Duyvendakzaak met belangstelling, maar ook met groeiende verbazing, gevolgd. Want waar komt die niet te stelpen behoefte vandaan om Duyvendak en zijn toenmalige actiecompanen zo agressief te 'bashen'?
Daar moet haast wel een psychologische noodzaak voor zijn, maar ik ga daar nu niet over speculeren. Bij close reading van Stans om ethiek schreeuwende postings (en de commentaren daarop) lijkt het vooral te gaan om het feit dat veel toenmalige 'linkse' actievoerders thans salonfähig geworden zijn en veel te mooie - veelal gesubsidieerde - banen hebben. Is er misschien sprake van jaloezie? Collusie (want zo heet dit verschijnsel van elkaar de bal toespelende maatschappelijke actoren) is echter bepaald niet aan 'linkse mensen' voorbehouden. Hoogstens hebben zij zich op dit punt enigszins aangepast aan de 'rechtsmenschen' die het trucje ooit hebben uitgevonden en voor wie het al eeuwenlang de normaalste zaak van de wereld is. Ons kent ons. Tot op de dag van vandaag.
Conclusie? Om nu nog, na 25 jaar of langer, z.g. 'onthullingen' te doen over oud-actievoerders (ook wanneer ze al lang afstand hebben genomen van dat verleden en inmiddels functioneren als keurige burgers) met het doel om ze alsnog ten gronde te richten, lijkt me tamelijk 'over the top'.
Deze armada tegen 'links' heeft iets van een olifant die met een logge poot - tegen beter weten in - maar blijft stampen op een mug die al lang morsdood is.
Er lijkt een offensief gaande om in ons land de defintie van 'politieke correctheid' te veranderen. 'Politiek correct' ben je voortaan als je afstand neemt van alles wat naar 'links', 'progressief' of 'sociaal' riekt. Ook al heb je er geen notie van waar die begrippen voor staan. Zoals: het streven naar een menswaardig bestaan, in vrijheid en veiligheid, voor zoveel mogelijk medeschepselen. In één woord: humaniteit.
Zo'n twee jaar geleden overgewaaid vanuit de VS: sociale nieuwssites. Waarbij internetters zelf het nieuws kunnen kiezen, in plaats van een redactie die dat voor hen uitmaakt. Dat kan door op de berichten van collega-internetters te stemmen. Een vernieuwing op internet die valt onder de noemer 'Web 2'.
De grootste sociale nieuwswebsite in Nederland is NUjij, dochter van NU.nl. Ik maak er inmiddels ruim een halfjaar gebruik van, en ik moet zeggen dat ik het een mooi initiatief vind. Het blijkt een uitstekende manier om veel lezers naar je weblog te krijgen voor wie zo'n weblog voorheen onbekend was. Bij mij zijn het er soms meer dan 1000 (voor één artikel)! Veel mensen reageren dan op het bericht, zowel op NUjij als op het blog zelf, als ook persoonlijk via e-mail. Daaruit zijn al diverse inspirerende contacten ontstaan. De term 'social' lijkt hier dus terecht.
Er is één kanttekening. Zo'n sociale nieuwssite moet dan wel op een faire, eerlijke en transparante manier werken. Vandaag is daar bij mij - voor wat NUjij betreft - twijfel aan ontstaan.
Ik had een vervolgbericht geplaatst, vannacht om 0:45 uur, over Jack Spijkerman, n.a.v. een eerder bericht op vrijdag. Met daarin televisiebeelden waaruit bleek hoezeer Spijkerman prof. Piet Vroon had geschoffeerd (wat volgens velen heeft bijgedragen aan de voortijdige dood van de laatste).
Toen ik vanmorgen mijn mailbox opende, zag ik diverse (positieve) reacties van mensen die op het bericht hadden gereageerd. Daardoor wist ik dat mijn stukje in goede aarde was gevallen. Maar toen ik mijn browser opende en naar NUjij surfte, bleek mijn bericht niet (of niet meer) op de voorpagina te staan. En dat was vreemd, want het bericht had maar liefst 21 stemmen verzameld (in minder dan tien uur) en dat betekent een zekere plaats op de rechter kolom, met de selectie 'Best gewaardeerd' (gezien de 21 stemmen had het bericht toen al op de vierde of vijfde plaats moeten staan).
Waar was mijn bericht nou toch gebleven?
Rond het middaguur heb ik een mailtje gestuurd naar de redactie van NUjij, met de vraag wat hier aan de hand kon zijn. Nog steeds - ruim 7 uur later - is daar niet op gereageerd. Wellicht is er op zondag geen redactie aanwezig? Maar dan luidt de vervolgvraag natuurlijk: wie heeft dat bericht dan verwijderd?
Om 12:30 uur was de stand: 14 reacties en 21 stemmen. Een uur later: hetzelfde: Vier uur later: nog steeds hetzelfde. Geen wonder zou je zeggen: als niemand het bericht meer kan zien, dan stemt er ook niemand meer en reageert er niemand meer. Maar dit klopt niet. Want ik weet dat er mensen zijn die naar dit item op de NUjij-site verwezen zijn (met een link die ze van elders hadden doorgekregen). Kennelijk kan er dus niet meer op het bericht worden gestemd ook!
Ondertussen vroeg ik mij af waarom iemand mijn stukje - dat serieus geschreven was en bepaald niet onbetamelijk - zou willen verwijderen? Dus maar even in de voorwaarden van NUjij gedoken (onderaan de pagina: 'Over NUjij'). Daar vind je een reeks huisregels: geen commercie, geen discriminerende uitlatingen, geen onderlinge vetes, e.d. Zulke berichten worden door de redactie verwijderd. Heel begrijpelijk. Maar mijn stukje komt in de verste verte niet in de buurt van zulke zaken, dus daaraan kan het niet liggen.
Maar dan volgt deze passage:
De NUniet-knop
Niet alleen door te stemmen, ook met de NUniet-knop bepalen de gebruikers welk nieuws het belangrijkst is. Zo blijft de diversiteit van de berichten op de voorpagina gegarandeerd.
Als een bepaald aantal gebruikers via de NUniet-knop een melding doet ('spam', 'onzin' of 'dubbel'), verdwijnt een bericht uit de blauwe kolom. Het bericht wordt dus niet verwijderd (dat gebeurt alleen met èchte spam), discussies kunnen gewoon doorgaan.
Die 'NUniet-knop' blijkt een nogal vreemde eend in de NUjij-bijt. Een lezer die erop klikt, krijgt een driekeuzen-menu voorgelegd: 'Spam' - 'Onzin' - 'Dubbel'. Daarna volgt een bedankje van de redactie, voor de 'melding'.
Maar hier gebeurt dus iets heel raars. Terwijl de hele NUjij-applicatie is opgezet met maximale transparantie (je kunt bijvoorbeeld altijd het aantal stemmen en clicks zien, en zelfs zien wie er allemaal op je bericht hebben gestemd) is dit de enige uitzondering. Niemand kan zien (behalve NUjij zelf) hoeveel lezers op die 'NUniet-knop' hebben gedrukt. En ook niet welke keuze ze vervolgens hebben gemaakt: spam, onzin, of dubbel).
Van mijn bericht staat in elk geval vast dat het a) géén spam betreft en b) géén dubbele plaatsing (want er was op dat moment geen gelijksoortig bericht geplaatst). Blijft over: c) 'Onzin'. En dat lijkt uiterst onwaarschijnlijk, gezien de vele lovende reacties die op het artikel binnenkwamen.
Let eens goed op deze passage uit bovenstaand citaat:
"Als een bepaald aantal gebruikers via de NUniet-knop een melding doet [...] verdwijnt een bericht uit de blauwe kolom (lees: wordt het van de voorpagina verwijderd, AG)."
Daarmee is die NUjij-knop dus een buitengewoon geraffineerde truc om - onzichtbaar op de achtergrond - als redactie tóch zelf te kunnen blijven redigeren. Want wat is 'een bepaald aantal gebruikers'? Tweehonderd? Honderd? Twintig? Drie? Eén? Nog los van het feit dat de redactie nergens laat weten hoeveel gebruikers op die knop zouden hebben gedrukt.
De architecten van NUjij vertonen hier een macabere sluwheid die voorheen aan types als Robert Mugabe werd toegedicht.
Ben ik nou zelf zo achterdochtig? - bedacht ik me. Of zou dit eerder ook al door anderen zijn opgemerkt? Ik ging eens uit googlen en kwam een artikel tegen op Zapruder, van een jaar geleden. Daaruit deze passage:
"Er is in de blogosfeer al een heel alternatief systeem van nieuwsvoorziening aan het ontstaan zo groot is onvrede daarover onder heel veel bloggers en hun publiek. En als de NUJIJ-redaktie dan verbaast is dat wanneer zij een sociale nieuwssite beginnen, deze in no-time wordt overspoelt met nieuws dat ze zelf vergaten te melden, dan is dat behoorlijk naief. Het aantal mensen dat ontevreden is met onze huidige mainstreammedia is groeiende en die zien nu hun kans schoon. ‘Hun’ nieuws direct op de zijkant van NU. Buitenkansje. We zitten nu al met smart te wachten op de nieuwe social nieuwssite van de Telegraaf…
NUJIJ ziet dat waarschijnlijk graag anders en daarom grepen ze in. Wat ze deden was echter precies het verkeerde. In plaats van bijvoorbeeld de genetica - het concept - van de site aan te passen, zodat de site uitzichzelf een andere kant op ging evolueren, gingen ze de mogelijkheid inbouwen onderwater het stemmechanisme te beinvloeden. Naast voorstemmen kunnen er nu ook tegenstemmen worden gegeven, alleen zijn de laatste niet zichtbaar. Inmiddels vermoeden wij dat de redactie de boel onderwater behoorlijk zit te sturen. Een paar van onze hoogst genoteerde berichten verdwenen zonder reden uit de ranglijsten, de goedscorende berichten over kleuterneuker Joris Demmink, verdwenen opeens uit de kantlijnen van NU. Dodelijk voor het image van een nieuwssite."
Kortom, het is nu wel duidelijk. Als mijn bericht niet was verwijderd, zou het al vanaf drie uur vanmiddag bovenaan hebben gestaan, op dit moment zelfs met zo'n 50 à 60 stemmen (het nr. 1 bericht heeft nu 35 stemmen).
Wie mijn stukje alsnog wil lezen, dit is de oorspronkelijke link:
Ik zou zeggen: probeer eens of je er nog op kunt stemmen (als je dat nog niet had gedaan, want het mag maar één keer). En laat eventueel een reactie achter (als dat nog kan).
(Allemaal vóór vannacht 0:45, want na 24 uur wordt elk bericht automatisch verwijderd.)
Ten slotte dit. De bedenkers van NUjij lijken te hebben voorzien dat er ooit kritiek zou gaan ontstaan op deze manipulatieve werkwijze. Vandaar waarschijnlijk deze regel in hun houdhoudelijk reglement:
-Discussies over (de regels van) NUjij worden verwijderd
Dan wordt het dus nu de 'lakmoesproef' voor NUjij: hoe lang zullen ze de link naar dit artikel laten staan? Oftewel: durft NUjij te kijken naar zijn eigen 'blinde vlek'? Halen ze het weg, dan is het helemaal duidelijk. Dan wordt er hier plat gecensureerd en mag daar, zoals dat betaamt, niet over gesproken worden.
Maar dan komen we in een nieuwe situatie, waar ik nog niet aan wil denken. Zoals een collectieve bloggersactie, die er voor zorgt dat NUjij wordt gemarginaliseerd, of zelfs geheel om zeep wordt geholpen. Lijkt me haalbaar, maar ik zou dat wel jammer vinden.
En wie denkt dat ik alleen maar zit te zeuren omdat mijn eigen stukkie onvoldoende aandacht kreeg: Nee! Of... ja natuurlijk, dat ook, maar het gaat om veel meer. Want dit treft niet alleen mij, maar het kan iedereen gebeuren. Dat jouw nieuws-item, waar mensen nieuwsgierig naar zijn en leuk op reageren, zomaar ineens aan de kant wordt geschoven (terwijl het enorm stijgt in de ranking). Dat heeft dus niets meer te maken met de claim van 'democratische nieuwsvoorziening'. Ook wie zelf geen stukjes plaatst - de lezers en reageerders - zouden zich dit terdege moeten aantrekken.
UPDATE 20 juli, 23:00: Vanavond ontving ik per e-mail dit antwoord van de redactie van NUjij:
L.S.,
Onze excuses voor de trage reactie, maar normaal laten wij de mail behandelen door de redacteur die daar bij betrokken is.
Navraag doet leren dat de fout volledig aan onze kant ligt. De desbetreffende redacteur heeft uw artikel opgevat als dubbel doordat u de dag ervoor een soortgelijk artikel had geplaatst. Dat blijkt dus een folluw-up te zijn in plaats van een dubbel onderwerp.
Wij gaan het artikel terugplaatsen, en zetten het iets terug in de tijd zodat het ook een eerlijke tijd op de voorpagina heeft.
Met vriendelijke groet,
Redactie NUjij/MV
Dat terugplaatsen is inmiddels gebeurd. Nou, dat doet dan weer goed.
Al blijft 'NUniet' een vreemd knopje...
Nederbabwe - de schaamteloze Staat der Nederlanden
Stel, je bent lid van een voetbalclub, of een gezelligheidsvereniging. Er zijn 1000 leden. En er wordt een zomerloterij georganiseerd. Hoofdprijs: een weekendje Parijs voor 2 personen.
Wat blijkt achteraf? Er zijn 350 lootjes verkocht (van de 1000 beschikbare loten).
En de hoofdprijs viel - hoe jammer! - op één van de 650 niet verkochte loten. Ik kan u garanderen dat het bestuur van deze vereniging op de eerstvolgende vergadering iets uit te leggen heeft aan de leden, als het al niet wordt gelyncht. Maar als het organiserende bestuur de Staat der Nederlanden is, dan gelden er kennelijk andere normen, zo bleek gisteren.
"Normaal gesproken is de kans op winst in de Staatsloterij één op 22 miljoen," zo sprak de commentaarstem in het achtuurjournaal, "maar vandaag is die kans één op 6,2 miljoen. Dat komt doordat de Jackpot er nu definitief uit moet. Daarom tellen vandaag alleen de verkochte loten mee."
Pardon?
Ik had zoiets al eens eerder gehoord, en dacht dat het een fout was die al lang was hersteld. Maar nee, het schijnt nog steeds zo te zijn dat de Staatsloterij zijn prijzen verdeelt onder alleen de 'beschikbare' loten, in plaats van onder de daadwerkelijk verkochte loten. Hetgeen betekent dat - statistisch gezien - ruim tweederde van alle winnende geldprijzen niet wordt uitgekeerd aan deelnemers, maar rechtstreeks terugvloeit in de staatskas (naast de riante kansspelbelasting die op de wél uitgekeerde prijzen wordt ingehouden). Een duidelijke vorm van oplichting, die je zou mogen verwachten van bijvoorbeeld een Robert Mugabe. Maar toch niet van een... Wouter Bos?
Maar jawel, en het mag ook nog hardop in het Journaal worden gezegd. De schaamte voorbij, laten we het zo maar noemen. De Staat der Nederlanden, die zijn eigen burgers misleidt en oplicht en daar ook nog rond voor uitkomt met een uitgestreken gezicht van "Wie doet mij wat?"
Gelukkig zijn er nog een aantal landgenoten niet helemaal in slaap gevallen.
Maar het houdt hier niet mee op.
Vanmorgen het bericht dat Pieter van Vollenhoven zich heeft teruggetrokken als bemiddelaar tussen klokkenluider Fred Spijkers en de Staat, en als vertrouwenspersoon voor Spijkers. Zulks na persoonlijke tussenkomst (lees: dwang) van o.a. minister-president Balkenende.
Voor wie nog niet weet waar dit over gaat, hier een overzicht van de zaak Spijkers.
Nota bene: vanmorgen werd op het nieuws (Radio 1) gewoon hardop verteld, dat Van Vollenhoven is teruggefloten "omdat openbaarmaking van het dossier het imago van het kabinet kan schaden!" Hoe hebben we het nu? Terwijl het verdorie juist de Tweede Kamer was, die Van Vollenhoven had gevraagd deze rol op zich te nemen. Heel handig dus, om zoiets openbaar te maken op de laatste werkdag van het kabinet, en terwijl de volksvertegenwoordiging al op reces is.
Kennelijk speculeert Balkenende erop, dat geen enkele fractie deze zaak 'zwaar' genoeg vindt om de Kamerleden van vakantie terug te roepen voor een spoeddebat. De zoveelst truc in deze onverkwikkelijke zaak, die zich nu al 23 jaar voortsleept.
Langzamerhand ga je je afvragen waarop het resterende vertrouwen van onze bevolking in haar overheid nog berust. Na de manipulaties in o.a. de Schiedammer parkmoord, de Deventer moordzaak en de zaak Lucia de B. weten we inmiddels hoe het Openbaar Ministerie zich gedraagt als een criminele organisatie, die brutaalweg fraude pleegt om zijn doelen te bereiken en zijn falen te verbergen. Met de Staatsloterij komt daar nu ook het Ministerie van Financiën bij, dat zich bezondigt aan misleiding en oplichting. In de zaak Spijkers gingen maar liefst drie ministeries in de fout: Justitie, Binnenlandse Zaken en Defensie. Met een reeks van overtredingen en misdrijven, waarvoor u of ik allang zouden zijn opgepakt en veroordeeld. Contractbreuk, bedreiging, valse getuigenis, fraude, valsheid in geschrifte.
Maar... de Staat komt er mee weg. Nog steeds.
Hoezo voorbeeldwerking? Wat nou, normen en waarden?
Wat mij nog het meest verontrust: ze schamen zich er niet eens meer voor. Ze doen alsof dit allemaal... normaal is, en gaan er gewoon mee door. Bloosloos!
Vanochtend was er op Radio 1 het marathon-interview met Volkskrant-columniste Marjolijn Februari.
Haar werd gevraagd spontaan te reageren op het nieuws over de 'Kaltstellung' van Van Vollenhoven.
Ze vertelde dat zij - hoewel ze met haar column een platform heeft om dit soort zaken aan de orde te stellen - telkens weer verbaasd is, dat het verder nergens in de media wordt opgepikt. "Het blijft steeds dodelijk stil."
Tja, wat mag ik dan nog verwachten, als eenvoudige blogger?
Vandaag dus de nepverkiezing in Zimbabwe. Waarbij de kiezers als vee naar de stemlokalen werden gedreven. En vanavond is de wraak van Mugabe in gang gezet, omdat het 'stemmen met de voeten' (veel onderdanen zijn ondanks de intimidatie niet gaan stemmen) de Grote Verlosser heeft gekrenkt. Zijn bendes trekken nu door de steden en over het platteland, om nóg meer mensen in elkaar te slaan of te vermoorden. Zelfs kleine kinderen worden niet meer gespaard, zoals we vanavond konden zien in NOVA.
Waarom laten wij dit allemaal toe? Waarom grijpt niemand in?
Stel je dit probleem eens voor op de schaal van je eigen stad, dorp of wijk.
Daar staat een huis. En in dat huis, zo weet inmiddels iedereen die er in de buurt woont, is een vader bezig zijn gezin te terroriseren. Hij mishandelt zijn vrouw, verkracht zijn dochters, doodt af en toe een van zijn kinderen en maakt het lijkje weg in de tuin. Af en toe komt hij het huis uit om boodschappen te doen, keurig aangekleed en alsof er niets aan de hand is. Bij de slager wordt hij gewoon bediend. Wie 's nachts langs het huis loopt, hoort de kreten van pijn en het gegil van de gemartelde gezinsleden. En die situatie duurt niet weken, niet maanden, maar jaren.
Niemand kan zich hier iets bij voorstellen. De politie valt gewoon het huis binnen en pakt die vader op. En zo hoort dat. Maar als het niet om een huis gaat maar om een land, ligt het ineens heel anders.
De 'souvereine staat' is een van de belangrijkste ankers in het internationale recht, zo niet het allerbelangrijkste. Heel kort gezegd: het principe dat elke staat zijn eigen zaken mag regelen en dat anderen zich daarmee niet mogen bemoeien. Pas wanneer zo'n staat naar buiten toe agressief wordt (door bijvoorbeeld zijn buren aan te vallen) ontstaat er een casus belli: een reden om de oorlog te verklaren. Maar als die staat zijn eigen bevolking intimideert, mishandelt of zelfs afslacht, dan is er geen reden om in te grijpen, zo luidt de internationale afspraak.
Dus kan een psychopaat als Mugabe gewoon doorgaan met het vernietigen van zijn eigen land en bevolking. En geen van de omringende landen durft in te grijpen. Want wie weet, straks zijn zij ook zelf aan de beurt.
Vrouw en kinderen gillen het uit: Waar blijft de politie?
De hele buurt spreekt er schande van: Ja, waar blijft de politie?
Zelf doen ze ook niets, want dat is immers de taak van de politie. Ondertussen gaat het martelen door. De politie: 'Helaas, wij kunnen dat huis niet binnengaan, zonder orders van bovenaf.' Kun je het je voorstellen, in Nederland?
Hebben we internationaal dan geen 'politie'?
Jawel. De VN, de Veiligheidsraad.
Maar ja, dan ligt China ineens dwars met een veto. Of anders Rusland. Of de VS. Of Frankrijk. En dan wordt er dus niet ingegrepen. Zo cynisch is het.
Het wrange is dat in andere situaties (die geopolitiek van belang zijn) ineens wél kan worden binnengevallen in een souverein land, ook zonder VN-instemming: Rusland in Afghanistan en Tsjetsjenië, Amerika in Korea, Vietnam, Irak en Afghanistan. Maar nu het eigenbelang van de grootmachten niet in het geding is, in Zimbabwe dus, mag de lokale dictator gewoon zijn gang blijven gaan. Hoe cynischer wil je het nog hebben?
Volgens mij is het begrip 'souvereine staat' aan een grondige herwaardering toe.
Een staat die zich daar nog op wil beroepen, zou aan ten minste deze drie criteria moeten voldoen:
* het waarborgen van de mensenrechten volgens de regels van het VN-handvest
* het houden van vrije, geheime en gecontroleerde verkiezingen (door buitenlandse waarnemers)
* een machtsverdeling volgens de Trias Politica en een transparant anti-corruptiebeleid
Staten die dit laten afweten zouden niet langer als 'souverein' moeten worden beschouwd, aangezien zij gewoon niet tot zelfbeschikking in staat zijn. Zij dienen onder curatele te worden gesteld van de Verenigde Naties. En te worden 'opgevoed' tot een rechtsstaat. Waarna zij, zodra dat punt is bereikt, verder hun eigen gang weer kunnen gaan.
Sommige oplossingen zijn zó voordehandliggend dat je soms denkt: waarom doen we dat niet gewoon?
UPDATE, 28-06-2008:
De VN Veiligheidsraad 'betreurt' de omstandigheden, maar weigert de uitkomst van de schertsverkiezing illegaal te verklaren. Zulks dankzij Rusland, China en Zuid-Afrika. Shame on you!
Vanavond nam de Haagse gemeenteraad een voorstel aan van het college van B&W om in een reeks woonwijken betaald parkeren in te voeren. Een voorstel waar de honden geen brood van lusten. En de bewoners al helemaal niet.
Voorzover bekend is dit een absoluut novum in Nederland. Het invoeren van 'belanghebbenden-parkeren' in woonwijken waarin 'de parkeerdruk te hoog is'. Let wel: niet tijdens kantoor- of winkeltijden, maar terwijl de mensen slapen!
Een krankzinnig besluit, als je bedenkt dat er parkeermeters worden geplaatst die nauwelijks zullen worden gebruikt. Want de tijdzone waarin betaald parkeren vereist is, loopt van 18:00 uur tot 24:00 uur. Dus alleen bedoeld voor de bewoners zelf. Overdag hoef je niets in de meter te gooien, want dan is er parkeerruimte zat (iedereen is naar z'n werk). Die dure parkeermeters (voor die paar bezoekers die 's avonds op visite komen) komen er dus alleen maar om bij de bewoners een betaald parkeerabonnement af te dwingen. Het tekort aan parkeerruimte in die wijken is daarmee uiteraard niet opgelost. Daar wil de gemeente geen geld en energie in steken.
Kosten van deze maatregel, gebaseerd op slecht onderzoek en een volstrekt onlogische redenering: € 5,9 miljoen. Op te brengen door de bewoners zelf.
Wethouder Peter Smit (VVD) - "Ik heb een gevoel dat het wel gaat werken" - deed alsof het hier gaat om een besluit dat 'budget-neutraal' zal worden uitgevoerd. Niets is minder waar. Wat hij verzwijgt, is dat de gemeente Den Haag hier flink aan gaat verdienen. Reken maar even mee: 35.000 parkeervergunningen à € 9 per maand is een opbrengst van € 3,8 miljoen per jaar. Aan de kostenkant zijn de cijfers vervalst, door het opvoeren van onzinne fantasiebedragen, die niet worden verantwoord.
Het gaat hier dus om een besluit waarbij een totaal overbodige en niet-regulerende dure poppenkast wordt opgezet, op kosten van de bewoners. Met als enig doel om - daar nog bovenop - structureel een ordinaire lastenverzwaring op te leggen.
Let wel: in ruil voor deze 'parkeerregeling' doet de gemeente helemaal niets om het parkeerprobleem te verminderen, laat staan op te lossen. Wat hier feitelijk gebeurt is dus: betalen om niet te kunnen parkeren!
Je vraagt je af: hoe krijgen ze dit voor elkaar? Maar het gebeurt! Als een bedrijf of een particulier zoiets doet, wordt hij een onderwerp in het programma 'Opgelicht'.
Je vraagt je af waarom die discussies in commissie- en raadsvergaderingen nog nodig zijn. Alle inspraakpogingen van belanghebbenden zijn volstrekt genegeerd, evenals de goed onderbouwde kritiek uit diverse raadsfracties. Van meet af aan was duidelijk dat 'het coalitieakkoord' van 2006 zou worden uitgevoerd. Een monsterverbond van PvdA, VVD en GroenLinks. Daarom kon wethouder Smit zich vanavond ook ongehoord arrogant opstellen; hij wist al van tevoren hoe het zou aflopen. De afspraak was om betaald parkeren in te voeren. En zo geschiedde. Naar kritische en objectieve argumenten werd verder niet meer geluisterd. Dat heet dan democratie.
Als Hagenaar trek ik mij dit wel aan. Hoewel ik - op dit moment - nog niet aan de beurt ben (in mijn wijk is de parkeerkrapte zó groot dat men zelf al inzag dat betaald parkeren hier niet aan de orde kan zijn) heb ik een domein geregistreerd en een website opgezet. Er staat pas één artikel op, want ik moet nog leren werken met zo'n CMS (php, css en mysql).
Maar www.parkeergeldzucht.nl zal dus een actie-website worden. Met een forum waarop de bewoners met elkaar kunnen communiceren en ideeën kunnen uitwisselen. Bijvoorbeeld over hoe we de invoering van dit idiote plan kunnen tegenhouden. Door middel van publiciteit, gezamenlijke juridische procedures, burgerlijke ongehoorzaamheid desnoods. Of wie weet welke ideeën zich nog meer zullen aandienen. Het wordt nog spannend in Den Haag.
Met Donner en Hirsch Ballin als opeenvolgende ministers van Justitie lijkt Nederland op weg naar onze Nieuwe Middeleeuwen. Twee nauwelijks van elkaar te onderscheiden contactgestoorde mannen, met dezelfde kabinetsoverstijgende missie: dood aan de vrijheid van meningsuiting! Achting voor het geloof!
Uit het oppakken van 'Gregorius Nekschot' blijkt overigens hoezeer in onze samenleving het Openbaar Ministerie (OM) aan het uitbarsten is als een kwaadaardig gezwel. Dat komt ervan als je zo'n ziekte op een Millecam/Jomanda-achtige manier benadert. In plaats van een gerichte therapie toe te passen. Waarbij je aan snijden niet ontkomt.
Jarenlang kon het OM zijn gang gaan, zonder externe controle, zonder enige correctie. Rechters voorliegen, bewijs vervalsen, dossiers manipuleren, fraude plegen... overal kwam het OM tot nu toe mee weg. Onlangs nog heeft zelfs de Hoge Raad - door het afwijzen van een herzieningsverzoek inzake de Deventer moordzaak - zichzelf volstrekt gediskwalificeerd. En daarmee een gevaarlijk signaal afgegeven aan het OM: "Ga zo voort, wij geven u rugdekking."
Intimidatie
Vandaar - denk ik - de ongelooflijke brutaliteit van het OM om het huis van deze cartoonist binnen te vallen, een doorzoeking te doen en de man anderhalve dag vast te zetten. Een ongehoorde, disproportionele actie, uitsluitend bedoeld om te intimideren.
En intimidatie door het OM werkt, zo blijkt. Want de acht dubieuze cartoons waar het om zou gaan, heeft Nekschot vandaag van zijn website gehaald. Terwijl er nog geen rechter naar gekeken heeft! De boodschap aan cartoonisten, columnisten, cabaretiers en opinieschrijvers is dus duidelijk: houden jullie je voortaan maar in!
Hoe deze zaak afloopt, durf ik nu al te voorspellen. Het zal zeker niet komen tot een veroordeling. Het zal zelfs niet eens komen tot een rechtszaak. Het OM gaat deze (kansloze) zaak na een aantal maanden gewoon seponeren ('Bij nader inzien helaas onvoldoende bewijs'). Het zieke is, dat het OM dat nu al weet. Dat dit dus gewoon 'in de planning' zit. Maar het OM mag, betaald door onze belastingcenten, gewoon dit soort kermiscapriolen blijven uithalen. En wordt, hoe onbegrijpelijk ook, op de een of andere manier, nog steeds serieus genomen door dit volk en, erger nog, door onze volksvertegenwoordiging.
Jokkende minister
En oh, wat is ie geschrokken van de ophef in de Tweede Kamer, Hirsch Ballin. Komt ie vandaag met twee 'redenen' waarom die inval en arrestatie pas nu komt, drie jaar nadat het Meldpunt Discriminatie Internet een klacht over de cartoonist had ingediend.
Eerste smoes (vanmorgen): "We hadden gewoon geruime tijd nodig om van al die honderden prenten te bepalen welke daarvan, getoetst aan de wetgeving, in aanmerking zouden kunnen komen voor vervolging. Dat is waarom het zo lang heeft geduurd."
Tweede smoes (vanmiddag): "Tja, wie is nu die 'Gregorius Nekschot'? Justitie heeft uitputtend onderzoek moeten doen om zijn ware identiteit te achterhalen. En zelfs toen waren wij nog niet geheel zeker. Dat is waarom een huiszoeking moest plaatsvinden, zodat we zijn tekeningen konden vergelijken. Dus om zijn identiteit vast te stellen."
Het is een bijna Monty Pythonachtige absurditeit dat wij, in dit land, onszelf toestaan een minister te handhaven die zulke aperte leugens verkondigt. Terwijl wij weten hoe onze privacy - vooral door Donner én Hirsch Ballin - inmiddels zodanig is ingeperkt, en de opsporingsbevoegdheden zodanig zijn uitgebreid, dat het voor politie en justitie een fluitje van een cent is om van iedere Nederlander - hoe anoniem hij zich ook wil houden - binnen 24 uur alle persoonlijke gegevens op tafel te krijgen. Een enkele sommatie aan de provider van de website van Gregorius Nekschot voldoet daartoe, bij de huidige wetgeving.
Hirsch Ballin is verantwoordelijk voor - en, zo merken wij nu, ook de drijvende kracht achter - het OM. De aanklacht tegen 'Nekschot' is drieërlei:
* discriminatie
* belediging
* haatzaaien
Mogen wij de Minister van Justitie - in reciprociteit - wijzen op de consequenties van deze onbezonnen aanval op de vrije meningsuiting?
Domme minister schept precedent
Waar het OM en zijn verantwoordelijke minister niet aan hebben gedacht, is dat zij met hun onbesuisde actie een Doos van Pandora hebben geopend.
Immers, de moslims en de Koran zijn ook bepaald niet vies van beledigen, discrimineren en haatzaaien. Zoals het benoemen van Christenen en Joden als varkens en apen. Erger nog: de oproep om iedere 'ongelovige hond' te doden die zich niet tot de islam bekeert. Of om homo's van een flatgebouw af te gooien.
Dan gaat het niet meer - zoals bij de satirische cartoons van Nekschot - over beledigen of discrimineren, maar om regelrechte oproepen tot geweld, zelfs tot moord.
Tijd voor burgeractie
Het wordt tijd om terug te slaan. Om het evenwicht in onze rechtsstaat te herstellen. Ik roep daarom iedereen op om voorbeelden te verzamelen van discriminatie, belediging, haatzaaien of oproepen tot geweld tegen christenen, joden, ongelovigen en andersgelovigen. En deze aan te melden bij het Meldpunt Discriminatie.
Hieronder het adres van die club, die zo dapper was om op basis van een klacht van 'flapdrol-imam' Van der Ven de aangifte tegen Nekschot in te dienen bij het OM.
Zij zullen echter, op basis van het gelijkheidsbeginsel, zoals verankerd in artikel 1 van onze Grondwet, ook al uw klachten in behandeling moeten nemen en onderzoeken. En wij zullen dat op de voet volgen!
Waarom de politiek klokkenluiders het zwijgen oplegt
Het is de week van de klokkenluiders aan het worden. En dat werd hoog tijd ook!
Zaterdagochtend hoorde ik op de radio dat premier Balkenende geen aanleiding zag om in te gaan op het verzoek van de burgemeester van Culemborg, unaniem ondersteund door zijn gemeenteraad. Zijn verzoek aan de minister-president was om persoonlijk in te grijpen, en ingezetene Fred Spijkers na ruim 20 jaar eindelijk recht te doen. Balkenende vond het 'niet nodig'.
Spijkers is een van de twee bekendste Nederlandse klokkenluiders, naast Ad Bos.
Fred Spijkers weigerde om namens de Staat te liegen. Ad Bos bracht de bouwfraude boven water, die de overheid honderden miljoenen aan boetes opleverde.
Zondagavond was er de onthutsende uitzending van Zembla, waarin vooral Bos indringend werd geportretteerd. Vanaf dat moment hebben diverse rubrieken in de media er aandacht aan besteed.
Er lijkt nu een doorbraak aan te komen. De knuppel werd in het hoenderhok gegooid door onderzoeker mr. dr. Joep van der Vliet, van de Universiteit van Amsterdam. Samen met zijn studenten deed hij onderzoek naar hoe Nederland met zijn klokkenluiders omgaat, en over de resultaten nam hij bepaald geen blad voor de mond.
Woensdagochtend zat hij in een discussie op Radio 1, in het VPRO-programma Argos, met de Tweede Kamerleden Pierre Heijnen (PvdA) en Ronald van Raak (SP).
Ter sprake kwamen o.a. de vragen die SP-Kamerlid Krista van Velzen onlangs had gesteld aan de minister van Justitie, Hirsch Ballin; vragen die gewoon niet werden beantwoord. En minister Guusje ter Horst (PvdA, Binnenlandse Zaken) die nog in november vorig jaar een aangenomen motie van de Kamer - om een steunfonds voor klokkenluiders op te richten - arrogant naast zich neerlegde ('Overbodig'). Het lijkt er nu op dat zij moet gaan inbinden. Er lijkt een Kamermeerderheid te zijn ontstaan die nu wil gaan doorpakken. Maar het gaat allemaal niet van harte.
Neem Pierre Heijnen, oud-wethouder in Den Haag en met ervaring in een reeks van bestuurlijke functies (waar hij nogal trots over doet). Als PvdA-Kamerlid viel hij in deze radiodiscussie dramatisch door de mand, door voortdurend zenuwachtig om de zaak heen te draaien.
Zo had Van der Vliet haarscherp aangegeven dat er twee afzonderlijke discussiepunten zijn. Het eerste: dat waarover nu iedereen praat, ook bijvoorbeeld Pieter van Vollenhoven. En dat is dat er een onafhankelijk instituut moet komen, los van de overheid, dat klokkenluiderszaken voortaan gaat beoordelen. En tevens een fonds om te voorkomen dat deze dappere nekuitstekers (die volgens Balkenende 'slechts hun burgerplicht doen') stank voor dank krijgen en soms zelfs aan de bedelstaf raken.
Het tweede discussiepunt is: de vele 'lopende zaken', van klokkenluiders aan wie nog steeds geen recht is gedaan. In een messcherp betoog stelde Van der Vliet dat deze zaken op de korst mogelijke termijn moeten worden rechtgezet. Alleen al omdat deze mensen jarenlang door de overheid zijn tegengewerkt of erger ('Spijkers is geslacht!' zei hij), waarbij niet alleen sprake was van obstructie, ontkenning, intimidatie en niet voldoen aan rechterlijke uitspraken, maar waarbij de overheid zelfs regelrechte misdrijven heeft gepleegd.
De reactie van 'rasbestuurder' Pierre Heijnen: "Als dat zo is, dan moet dat eens goed worden uitgezocht. Maar ik vind dus dat..." (hier probeerde Heijnen een uitwijkmanoeuvre te maken naar het andere, algemene discussiepunt).
Joep van der Vliet onderbrak hem: "Ho, stop! Dit is al lang uitgezocht! Dit is allemaal zo gebeurd als ik heb verteld, dat is onomstreden. En wat gaan we hier nu aan doen, want dit is een aantasting van onze rechtsstaat."
Heijnen: "Nou, we spreken hier denk ik dan toch over enkele incidenten. De rechtsstaat, die staat."
"Die staat niet!" - reposteerde Van der Vliet.
De wetenschapper kwam met een boud voorstel.
"Wat mij betreft komt er nu, binnen anderhalve week, een commissie van 6 of 7 Kamerleden, die nu al die resterende zaken oplost, onder dreiging met opzegging van het vertrouwen in het kabinet."
"Zou u dit willen steunen?", vroeg de Argos-presentator alert.
Ronald van Raak (SP): "Uiteraard. Heel graag zelfs. Wij hebben deze zaak niet voor niets aangekaart."
Pierre Heijnen: "Nou... nee. Ik zou wel graag een gesprek met deskundigen willen over de invulling van zo'n eventueel onafhankelijk instituut en een fonds."
Toen naderden reclame en journaal. Laatste woord van Van der Vliet: "Fred Spijkers gaat nog zijn 25-jarig jubileum vieren als slachtoffer van de overheid."
Zelf kan ik - als freelancer/ZZP'er - mijn eigen werktijden bepalen en tussendoor het nieuws volgen. Maar veel mensen, die op hun werk zaten, zullen deze uitzending hebben gemist. En het is onthullend om te zien hoe niet alleen Balkenende, maar ook een Kamerlid van de PvdA (en eerder dus ook al PvdA-minister Ter Horst) zich moeiteloos schikt naar de bestuurlijke 'code' om zaken onder de pet, en doofpotten gesloten te houden. Dit is regentendom ten voeten uit.
Hier een afbeelding van de boef, althans een van de huidige boeven:
Pierre Heijnen. Een wat zijige man, zacht zalvend pratend en als een grammofoonplaat zijn stellingen herhalend totdat iedereen in slaap valt. Een bestuurder die opkwam in de jaren '80. Ik ken hem nog goed uit die tijd, want ik was toen afdelingsvoorzitter in Den Haag en kwam hem tegen op de gewestelijke vergaderingen van de PvdA. Wat ben ik achteraf blij - naast ook wel verdrietig - dat ik enkele jaren geleden afscheid heb genomen van die partij, waarvan ik sinds mijn 26e lid was.
Wat is toch het belang (en wiens belang is het) om klokkenluiders kapot te maken?
Heel veel mensen, in heel veel functies, zijn verenigd in een anoniem monster dat ook wel bekend staat als 'de gevestigde macht'. Niemand weet precies wie daar bij hoort (iedereen die keurig zijn belasting betaalt hoort er wel een beetje bij), maar in het theater van dit gedrocht zijn vele plaatsen, van staantribune tot koninklijke loge. En je weet maar nooit waar iemand precies zit. Die macht, die een hekel heeft aan klokkenluiders, is persistent, en is een macht van jewelste. Die macht houdt mensen bang, houdt ze op hun plaats en houdt hun lippen gesloten.
Zo zijn er zeker vier politiemensen in de regio IJsselland die al minstens twee jaar lang rondlopen met hun hart in hun keel. Die af en toe slapeloze nachten moeten hebben, omdat ze elke dag hun geweten het zwijgen opleggen. Waarschijnlijk zijn er zelfs tientallen medewerkers, of oud-medewerkers, bij politie en justitie die precies weten hoe het écht is gegaan in de Deventer moordzaak, en die beseffen dat - mede door hun zwijgen - een onschuldige boekhouder nu al bijna zijn hele straf heeft uitgezeten, terwijl de moordenaar nog steeds vrij rondloopt. En dat is nog maar één zaak.
Kijken we ook naar de andere missers van de overheid, zowel op strafrechtelijk als op civielrechtelijk gebied, dan moeten er in ons land vele honderden, zoniet enkele duizenden functionarissen rondlopen (ambtenaren, politiemensen, officieren van justitie, rechters, onderzoekers, medewerkers van NFI of TNO) die weet hebben van zo'n misstand. Maar... hun mond doen ze niet open. Veel te riskant!
Dat is dus de echte reden waarom de politiek en haar instellingen klokkenluiders uit alle macht ten gronde willen richten. Om een duidelijk voorbeeld te stellen. Ter preventie. Iedereen moet weten: "Als jij uit de school klapt kost dat je niet alleen je promotie, maar ook je baan. En zelfs als de rechter je gelijk geeft, dan nog blijven we je achtervolgen, net zolang tot je eindigt als armoedzaaier in een caravan. Wij zullen zorgen dat je alles kwijtraakt wat je hebt. Je positie, je geld, je collega's, je vrienden. We zullen zorgen dat je je leven kwijtraakt. Je zult letterlijk geen leven meer hebben."
Waarom nou toch, zo'n opgewonden houding?
Heel simpel. Als klokkenluiders echt worden beschermd, dan gaan er beerputten open. Dan zal de aloude 50'er jaren BB (Bescherming Bevolking) uit haar slaap moeten worden gewekt om massaal gasmaskers aan te dragen, want de stank zal ondraaglijk zijn.
Als klokkenluiders straks echt kunnen rekenen op een beschermde positie, dan voorspel ik dat diverse duistere zaken in één keer worden opgelost. Vele betrokkenen zullen eindelijk hun hart kunnen luchten, en vrede krijgen met zichzelf. En sommigen van hun superieuren zullen daardoor in het daglicht komen te staan, wat zij - soms jarenlang - met intriges, intimidatie en machtsmisbruik konden vermijden. Zij zullen uiteindelijk verantwoording moeten afleggen. En dat is goed. Het heeft al veel te lang geduurd.
De enige politieke partij die hier duidelijk een standpunt inneemt is - tot nu toe - de SP. Denk aan Jan de Wit die onlangs het symposium organiseerde over de 'Crisis in de rechtsstaat'.
Er lijkt nu een z.g. 'momentum' te onstaan. Anders dan de PvdA herinnert de Vara zich ineens weer de oorspronkelijke doelstelling. En lijkt weer een beetje... actieomroep te worden. Heeft hiervoor zelfs een website opgericht: www.klokkenluiders.tv
Nog even doorpakken en dan kan Jan Peter Balkenende gaan zitten zuurpruimen dat integriteit en waarden en normen alsnog in ere worden hersteld in dit land.
Maar dan écht, en dat was nou juist weer niet de bedoeling!
Vanavond NOVA gekeken. En ik was verrast, nee verbijsterd, over het laatste onderwerp. Dat ging over staatssecretaris Nebahat Albayrak (PvdA) van justitie, die in Thailand eventjes tachtig vluchtelingen ging ophalen.
"Iets wat bijna niemand weet", zo lichtte Clairy Polak toe. "Door een intiatief van de Verenigde Naties worden jaarlijks 100.000 vluchtelingen uitgenodigd om naar een veilig land te verhuizen en zes Europese landen doen daaraan mee. Nederland is daar een van."
De wereld op z'n kop. We zagen in een bamboehut enkele medewerkers van COA en IND - opgeleid en gespecialiseerd in het afhouden, intimideren en bashen van vreemdelingen - nu ineens gezinnen op een heel andere manier een 'verhoor' afnemen. Laptopje erbij om alles te noteren. Uiterst vriendelijk en meegaand. Nu bleek hun gebruikelijke vraag 'Wat kom je hier doen, wat denk je wel?' plotseling veranderd in: 'Zouden jullie niet graag in Holland komen wonen? Het is daar heel erg leuk hoor!'
Wasmachine
Sommige gezinnen aarzelden zichtbaar. Holland? Nog nooit van gehoord.
Maar daar was op gerekend.
Het team had een diaprojector meegebracht en liet beelden zien van dijken, bollenvelden en molens. En ook een dia van een echt Hollands apparaat:
...waarbij de Hollandse recruiting-juffrouw in haar beste ministerie-Engels doceerde:
"Do you know what this is? This is a wosj-masjien! Then you can wosj your kloos!"
Deze kennismakings-sessie was dus meteen ook een snelle inburgeringscursus, waarvoor iedereen per definitie geslaagd was.
Hoe Albayrak deze ontvoering van Birma-vluchtelingen zou verdedigen, motiveren, daar was ik benieuwd naar. En... het antwoord kwam. De staatsecretaris vond dat als wij die massa's vluchtelingen niet zouden helpen, dat ze dan over de aardbol heen gaan zwerven, en dan krijgen we het probleem alsnog op ons brood, - ongeveer in die termen. We wisten al dat Albayrak, met Cramer en Vogelaar behoort tot de drie meest incompetente dames van het kabinet, maar deze huishoudschoolredenering is toch weer verrassend.
Het doet me denken aan die Franse hulporganisatie, die onlangs werd betrapt op het weghalen van zogenaamde 'weeskinderen' uit Tsjaad, waarvan later bleek dat ze helemaal geen wezen waren, maar gewoon illegaal gekidnapt als adoptiekinderen.
Mijn hut is hot
Als je echt wilt helpen, dan ga je niet tachtig willekeurige vluchtelingen weghalen uit een kamp in Thailand met 100.000 vluchtelingen. Wat moet de rest hier wel van denken, die niet mee mag naar het Hollandse paradijs? Hoe leg je dat uit? En vooral, hoe ga je selecteren? Voor je het weet laat je ze hun onderkomen versieren, en kies je de tien of twintig gezinnen met de mooiste hut. Of juist met de armoedigste hut. En als je niet uitkijkt komt SBS6 er nog achteraan met een nieuw tv-programma. Of je kiest alleen gezinnen met minstens één gehandicapt kind. Kortom: het is en blijft willekeur. En vooral: je haalt die mensen - ongevraagd en zonder eigen initiatief - uit hun eigen milieu, hun sociale context.
Als je echt wilt helpen, dan steun je ze - voor een fractie van het geld dat nu wordt uitgegeven - met een uitgekiende strategie ter plekke. Daarmee help je niet alleen die 80 uitverkorenen, maar het héle vluchtelingenkamp. Dan doe je echt iets.
Ik zou zeggen: geef ze goede trainingen en leid ze op tot effectieve guerilla's. Steun ze met 'best practices' en geef ze hun trots terug. Haal ze uit hun slachtofferbestaan. Onze mariniers zouden hier beter werk kunnen doen dan in Uruzgan. Geef ze de wapens om de Birmese dictatuurkliek onderuit te halen, en terug te keren naar hun eigen land. Om daar een vreedzame samenleving te herstellen.
Maar dat is allemaal veel te heftig voor gansje Albayrak. Zij ontvoert die mensen liever als knuffelvluchtelingen naar het koude Holland.
"Sommigen zaten al tien jaar in een kamp", keek ze verdrietig in de camera in een wiebelende junglejeep. En dat zegt de beleidsvrouw die weigerde om Lucia de Berk na zes jaar onschuldige gevangenschap in voorlopige vrijheid te stellen. Net zo lang tot ze er van hogerhand toe gedwongen werd.
Dat komt er nou van, als in Nederland - waar de rechtsstaat in rap tempo het onderspit delft - een politieke bakvis als knuffelallochtoon tot de regeringsmacht wordt geroepen, op justitie nog wel.
Maar goed, ze heeft er nu 80 gepatrieerd. Tachtig van de 500 'invitatie-vluchtelingen' waaraan Nederland zich heeft gecommitteerd. Nebahat mag dus nog zeker vijfmaal op staatskosten op vakantie naar een ver en exotisch land.
Ik ga me afvragen waar bij Peter R. de Vries eigenlijk de grens ligt. Als er al een grens is die hij respecteert. Vandaag werd hij, voor de tweede keer deze week, door de rechter tot de orde geroepen.
"Het programma dat onderzoekt, aanklaagt, ontmaskert en verdedigt", zo luidt de log-line van zijn tv-show. We kunnen daar nu aan toevoegen: ...en dat zich bezighoudt met reclassering en reïntegratie, althans het verhinderen daarvan.
Natuurlijk is Paul van O. geen frisse jongen. Het is niet niks om zomaar je vriendin dood te slaan. Dus ook goed dat ie daarvoor gestraft is.
Nu heeft onze Peter R. ontdekt dat Paul van O. - die bijna zijn straf heeft uitgezeten - een nieuw vriendinnetje zoekt. En dat vindt Peter niet goed.
Uit dit gegeven kunnen we twee conclusies trekken.
1) Die Paul van O. is ook niet erg snugger, om met zijn foto op een dating-site te gaan staan.
2) Peter R. zit - hoewel gehuwd - dus stiekem op dating-sites te snuffelen. Oftewel: Peter R. ontmaskerd!
Vervolgens liet Peter een medewerkster reageren op de advertentie. Beetje mailen, beetje chatten, afspraakje maken. En ja, op dat afspraakje verscheen uiteraard niet de verwachte dame, maar Peter R. met zijn cameraploeg, om de boef eens even een vaderlijk woordje voor te houden.
Eerst was er dit bericht. En nu mag Peter ook geen gegevens meer uitzenden die tot herkenning van Van O. kunnen leiden.
'Mensen waarschuwen voor de gevaren van internetdating'. Peter heeft altijd een argument paraat om zichzelf te profileren als beschermheer van onze maatschappij. Maar zijn werkelijke motieven worden steeds doorzichtiger en vooral, banaler. Ook zijn blunder met Joran & Natalee weerhoudt hem niet op dezelfde weg verder te gaan.
Dat internetdaten niet zonder risico is, is een open deur. Net als daten via de kroeg, of via een contactadvertentie in de krant. Wat is de toegevoegde waarde om een resocialiserende veroordeelde exclusief in het SBS6-zonnetje te zetten?
Zelfs nu Paul van O. volledig anoniem moet blijven (de filmbeelden mogen niet worden vertoond en beroep en plaats mogen niet worden vermeld), laat De Vries zijn uitzending a.s. zondag gewoon doorgaan. Dit wijst op een stuitende vorm van narcisme.
Als je echt wilt waarschuwen voor de gevaren van dating-sites, dan leg je uit dat vrouwen vooral moeten oppassen voor psychopaten. Mannen met wie niets mis lijkt, die zich uiterst voorkomend en liefdevol opstellen. En bij wie de Bokito pas naar buiten treedt als je je hart al hebt verloren. En dan zou je aan mannen moeten uitleggen hoe een vrouw met een borderline-syndroom pleegt te opereren.
Maar dat is veel te ingewikkeld voor het vmbo-niveau van Peter R. de Vries. Het is veel leuker, en makkelijker, om één - toevallig gekozen - bad guy aan de schandpaal te nagelen. Had Peter R. de Vries vijfhonderd jaar geleden geleefd, dan had hij vooraan gestaan bij de heksenverbrandingen. Juichend.
Tip voor vrouwen én mannen die via internet een vriendschap of relatie zoeken: Kijk maar goed uit! Peter R. de Vries doet/date ook mee. En vertelt niet wie hij echt is, en wat hij allemaal op zijn kerfstok heeft. Precies wat hij zijn slachtoffer Paul van O. verwijt.
Het is wel interessant om eens te kijken naar de verschillende reacties, nadat gisteren Lucia de Berk werd vrijgelaten uit de gevangenis. Die reacties zijn van belang, omdat het sinds mensenheugenis niet is voorgekomen dat in Nederland een tot levenslang veroordeelde in voorlopige vrijlating werd gesteld.
Degene die de grootste klap kreeg, was uiteraard het gerechtshof te Den Haag, dat Lucia veroordeelde op basis van onderbuikgevoelens.
Als je het rapport leest van de advocaat-generaal van de Hoge Raad - dat tot deze vrijlating heeft geleid - zie je welk een genadeloze draai om zijn oren dit hof heeft gekregen. Terwijl zijn onderzoek nog niet eens af is (er loopt nog een deelonderzoek) zijn de bevindingen van de advocaat-generaal tot dusver al zó duidelijk, dat hij constateerde dat 'de bewijsconstructie van dit hof geen stand kan houden'.
Dit is keurige, juridische taal voor: 'Hof, u heeft er een klerezooi van gemaakt.'
Ik noemde het oordeel van het Haagse gerechtshof gisteren een 'delirium-vonnis'. En dat was niet voor niets. De oorspronkelijke straf die dit hof aan Lucia oplegde was namelijk zo onzinnig, dat je eerder zou denken aan een aflevering van Koot en Bie. Die rechters waren namelijk zódanig geobsedeerd door het 'vrouwmens' Lucia, dat ze in een flits van verstandsverbijstering alles vergaten wat ze in hun opleiding hadden geleerd, en Lucia veroordeelden tot 'levenslang plus tbs'.
Met het schuim op de mond verklaarden ze dat die tbs werd toegevoegd om te zorgen dat ze nóóit meer vrij zou komen!
Zelfs iemand die nauwelijks bekend is met het strafrecht, ziet meteen dat dit niet kan. Tbs is een maatregel, gericht op terugkeer in de maatschappij. Maar levenslang betekent nu juist: géén terugkeer in de maatschappij. Die twee kunnen dus nooit samengaan. Vanzelfsprekend, dat het hof door de Hoge Raad gedwongen werd om die idiotie terug te draaien. Het werd dus: levenslang, zonder tbs. Maar de blunder was er niet minder om.
Het hof Den Haag gaf gisteren, in zorgvuldig gekozen bewoordingen, een omfloerste reactie, die nou niet echt getuigt van spijt.
Hoofdman Harm Brouwer van het College van Procureurs-Generaal (= het Openbaar Ministerie dat vervolging instelt) was er weer als de kippen bij met zijn eeuwige grammofoonplaat: "Ik zie dit niet als een blamage voor het OM. En het is positief dat wij als OM zelf het initiatief hebben genomen om dit uit te zoeken."
Dat laatste is een gotspe. De CEAS (Commissie Evaluatie Afgedane Strafzaken) is weliswaar formeel ingesteld door het OM, maar dat ging tegen heug en meug. Feitelijk is het Openbaar Ministerie alleen maar bezig geweest om herziening te frustreren, net zo lang tot het met de rug tegen de muur stond en niet anders meer kon. En zelfs nadat die commissie haar aanbeveling tot herziening had gedaan, bleef het OM de zaak rekken met nieuw onderzoek, terwijl al sinds 2004 duidelijk was dat het bewijs tegen Lucia op pure fantasie berustte. Hoe schaamteloos moet je zijn om dit soort smoezen uit je strot te krijgen?
's Middags hoorde ik staatssecretaris Albayrak op de radio - namens haar baas Hirsch Ballin - de terugtocht van het ministerie van Justitie verdedigen. Met het argument dat 'de vrijlating van Lucia zou kunnen bijdragen aan het herstel van het vertrouwen in de rechtsstaat.'
Het wichtje beseft niet wat ze hier zegt. Ik neem aan dat ik dit verder niet hoef uit te leggen. Was ik Kamerlid, dan zou ik hier een pittige vraag over stellen. Maar ik vrees dat dit ons parlement volledig ontgaat.
Vanmiddag in Standpunt-nl op Radio1 prof. Ybo Buruma, voorzitter van de CEAS-herzieningscommissie.
Ook hij is, net als Fred Teeven (VVD), Harm Brouwer en de hoofdmacht van de magistratuur, tegenstander van een echt onafhankelijke onderzoeksraad, vergelijkbaar met de Ongevallenraad van Pieter van Vollenhoven, om toekomstige dwalingen te onderzoeken. Liever een clubje van rechercheurs, verbonden aan de procureur-generaal van de Hoge Raad.
Triest. Ze weten niet - of willen niet weten - dat toekomstige herzieningsverzoeken niet zouden moeten worden behandeld door uitsluitend juristen, die onderdeel zijn van het justitieel apparaat. Want dat komt neer op 'de slager die zijn eigen vlees keurt'. Dat is precies waardoor het elke keer weer fout gaat.
Dan de reacties van de rechtswetenschappers. Wat betreft het lot van Lucia zijn ze het behoorlijk met elkaar eens: haar vrijlating is definitief.
De meest in het oog springende reactie kwam van professor Hans Crombag uit Maastricht.
Hij zei: ,,Ik ben gestopt met voorspellingen. In de Deventer moordzaak werd ook opeens een bloedspatje ontdekt waardoor hoofdverdachte Ernest Louwes weer de gevangenis in moest. Wat dat betreft zou het strafrecht onder de Wet op de Kansspelen moeten vallen.’’
Als ik hierover nadenk: leven in de 'rechtsstaat' Nederland is eigenlijk een soort omgekeerde Postcodeloterij. Daarin doe je altijd mee (met je huisadres), of je je nou hebt ingeschreven of niet. In de dagelijkse loterij van Justitie kun je ook zomaar prijswinnaar worden, tegen wil en dank. En je hoeft er niets voor te doen, zelfs geen misdaad te plegen. En of die 'prijs' nu twaalf jaar is of levenslang: je kunt hem niet weigeren.
Je hoeft zelfs niet eens je lotnummer te laten zien.
Vanmorgen kwam het bericht dat verpleegster Lucia de Berk voorlopig was vrijgelaten. En dus ging het Haagse gerechtshof vandaag gigantisch op z'n gezicht.
Het was dit hof dat op 18 juni 2004 de 'Engel des Doods' veroordeelde tot levenslange gevangenisstraf wegens seriemoord. In een procedure die door Maarten 't Hart overtuigend werd omschreven als een 'modern heksenproces'.
Tijdens de bijna zeven jaar die Lucia vast zat, is door eigen onderzoek van betrokken burgers en deskundigen steeds duidelijker geworden dat Lucia onterecht was veroordeeld en dat de hele rechtsgang een complete farce is geweest.
Na het advies van de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) om de zaak te herzien, was in oktober vorig jaar al duidelijk waar dit heen zou gaan. Toch vond het Openbaar Ministerie het nodig dat er eerst nóg maar eens extra onderzoek moest worden gedaan. Dat onderzoek, door prof. Jan Meulenbelt van het Nationaal Vergiftigings Informatie Centrum (NVIC), onderdeel van het RIVM, gaf de doodsklap aan het delirium-vonnis van het Haagse gerechtshof (en de afgewezen cassatie door de Hoge Raad).
'Baby X' is niet vergiftigd met digoxine, maar stierf gewoon een natuurlijke dood. Diezelfde 'baby X' was de 'locomotief' waaraan de wagons hingen van zes andere moorden, plus nog drie pogingen tot moord (het zogenaamde 'schakelbewijs'). In het kort: 'Als Lucia die ene moord heeft begaan, zal ze al die andere ook wel hebben gepleegd.'
Interessant - zoniet pikant! - is het tijdstip waarop de strafonderbreking bekend werd gemaakt. Vandaag, op 2 april 2008. Niet op 1 april dus, want dit geval leent zich niet voor cynische grappen. Maar wel nog nét op tijd om de tv-uitzending van vanavond vóór te zijn. Er moet met het zweet op het voorhoofd gewerkt zijn, de afgelopen weken, om deze 'moeder aller deadlines' te halen. Bij het OM, de Hoge Raad en het Ministerie van Justitie.
Want: vanavond om tien voor negen zendt de KRO op Nederland 2 een nieuwe aflevering uit van het programma Profiel, waarin Ton Derksen en de andere mensen achter Lucia worden geportretteerd.
Op 7 maart jl. zat ik op de eerste rij bij het symposium 'Crisis in de rechtsstaat' in het Haagse Diligentia-theater. Naast mij zat een vrouw die zich voorstelde als Dorothée Forma, documentairemaakster. Zij was er met een filmploeg en vertelde dat ze bezig was aan een nieuwe aflevering van Profiel. De beelden van die bijeenkomst zullen vanavond dus ook te zien zijn.
Mijn vermoeden is dit. Na alles wat er vooraf is gegaan, en wetende dat Lucia al een half jaar geleden had moeten worden vrijgelaten, en bespeurende waar deze zaak onafwendbaar naartoe gaat (namelijk vrijspraak en rehabilitatie voor Lucia), durven het OM, Justitie en de Hoge Raad de KRO-uitzending van vanavond niet meer aan!
Ik stel mij voor dat zij in de afgelopen weken benaderd zijn door Profiel, om commentaar te geven op de uitzending. Om te kunnen reageren moeten ze weten waar het over gaat. Ze hebben dus alvast (op z'n minst delen van) de uitzending kunnen bekijken. En zijn zich te pletter geschrokken.
Wat we misschien nooit zullen weten is het volgende.
Heeft deze (naderende) uitzending ertoe bijgedragen om Lucia vrij te laten? Ik sluit het niet uit. De zaak ligt inmiddels zó duidelijk, dat er voor het Openbaar Ministerie nu nog maar één uitweg is: schadebeperking! Rennen voor je leven.
Andere mogelijkheid: dat men heel goed besefte dat vrijspraak voor Lucia uiteindelijk niet te vermijden is. En dat dus vóór deze tv-uitzending Lucia op vrije voeten moest komen. Want als dit (kort) ná de uitzending van Profiel zou gebeuren, zou het publiek weleens kunnen denken dat het door die uitzending kwam.
Gaat het er bij Justitie echt zó kinderachtig aan toe? Ik vrees van wel.
Heel veel mensen hebben zich ingespannen voor Lucia, o.a. in een steuncomité. En zoals Maurice de Hond dat is in de Deventer moordzaak, was hier de motor achter het burgerverzet prof. Ton Derksen, samen met zijn zus Metta de Noo.
Inmiddels zijn wetenschappers over heel de wereld bekend met 'de zaak Lucia de B.' en is er aandacht aan besteed in gerenommeerde internationale wetenschappelijke tijdschriften. De algemene teneur: 'Wij begrijpen niet hoe zoiets mogelijk is in een ontwikkeld land als Nederland' (lees: Zo'n belabberde rechtsprocedure verwacht je eerder in Zimbabwe). Veel mensen beseffen helemaal niet dat Nederland internationaal inmiddels wordt gezien als de schlemiel onder de hoogwaardige rechtssystemen. En dat komt niet zo goed uit, met Den Haag als het trotse 'juridische centrum' van de wereld.
Officieel krijgt Lucia een strafonderbreking voor drie maanden, maar dat is een formaliteit, in de bloosvolle terugtocht die het OM nu moet afleggen. Net als de directeur van het Rode Kruis Kinderziekenhuis in Den Haag, die destijds zijn oor leende aan de roddels van Lucia's jaloerse collega's, en er meteen de politie bijhaalde: 'Zij moet het hebben gedaan!' Hij wenst vandaag niet te reageren op het nieuws over de vrijlating.
Waar die man nu werkzaam is weet ik niet, maar hij verdient met spoed, en met terugwerkende kracht, alsnog een stevig functioneringsgesprek. Als hij al niet moet worden gedaagd wegens valse aangifte c.q. meineed.
Het verhaal van het OM en het Ministerie van Justitie lijkt sterk op het filmverhaal van de Titanic, maar dan vertraagd afgespeeld.
Eerst lijkt het nog allemaal wel mee te vallen.
De Schiedammer parkmoord was een 'incident', zo strooide Harm - Klaas Vaak - Brouwer ons zand in de ogen.
Inzake de Deventer moordzaak blijven de rijen vooralsnog succesvol gesloten.
Maar dan komt ineens die verdraaide Lucia de B.-zaak erdoorheen. Balen!
Vandaag is het een echte feestdag, in en voor Den Haag. En in de eerste plaats voor Lucia natuurlijk, en voor haar geliefden.
Maar ook voor Nederland. Het land dat - in de woorden van Maurice de Hond - aan het afglijden is naar een 'Kazachstan aan de Rijn'.
De zaak 'Lucia de B.' kan het keerpunt worden.
Aangetoond is nu onderhand wel, dat alle formele hoofdrolspelers (inclusief de Hoge Raad en de rijkgefêteerde rechtskundige topadviseurs zoals Ybo Buruma, Peter Tak en Peter van Koppen) lippendienst hebben bewezen, aan elkaar en aan het volk. Ze hebben maar één ding zitten doen, met hun nodeloos complexe juridische taalpraatjes: tegenhouden, tegenhouden en nog eens tegenhouden. Todat het niet langer meer kon. En vandaag gaan ze ineens 'meepraten' met het gezonde verstand. Lekker makkelijk!
En dan nu de regisseur van dit potsierlijke drama:
Mr. Harm Brouwer, de opperbaas van het College van Procureurs-Generaal.
Werd binnengehaald als de man die 'vernieuwing' zou brengen. En wordt intern nog steeds als zodanig bejubeld. Hij houdt kleffe toespraken, waarin hij zijn onderban steevast wijst op het belang van 'transparantie', 'integriteit' en 'leren van je fouten'.
De praktijk is anders.
Deze 'super-PG' is geen man die de naam 'jurist' waardig is. Hij functioneert uitsluitend als risico-manager, voortdurend in de weer om voor het OM branden te blussen en schandalen aan het oog van de natie te onttrekken. Als de Minister van Justitie zijn knopen telt, dan ontslaat hij deze man, voordat het te laat is.
Maar het is al te laat.
Ik voorspel dat Lucia de Berk het keerpunt wordt, waarna er geen weg terug meer mogelijk is.
Ook in de Deventer moordzaak, het pièce de resistance van het OM, zal de waarheid uiteindelijk komen bovendrijven. Niet tientallen, maar inmiddels honderden fouten, verdraaiingen, weglatingen, manipulaties vervalste processen-verbaal en bewijsfraudes zijn inmiddels boven water gebracht. Men weet het ook zelf, en het wordt langzaamaan duidelijk dat 'doen alsof' niet meer helpt.
Het 'gebefte geboefte', zoals advocaat Spong deze curieuze beroepsgroep ooit omschreef, is in paniek op zoek naar de reddingboten, wild om zich heen slaand om een plekje voor zichzelf te bemachtigen. Maar het lot van de Titanic staat vast.
De oceaan is sterker dan het OM.
Ondertussen speelt het orkestje o.l.v. dirigent Brouwer aan dek zijn zwanenzang.
Vandaag is het Pasen. Iets met Jezus en de hemel. Mooie vredelievende gedachten. Maar daar hebben de Chinezen geen boodschap aan. Lees dit bericht en huiver.
Het komt niet zo vaak voor, maar dit is nou zo'n bericht waarbij ik bijna uit m'n vel spring van woede.
Het Tibetaanse boeddhisme, op dat stukje aarde dat ook wel het 'Dak van de wereld' wordt genoemd, is zo ongeveer het laatste restje beschaving dat ons nog herinnert aan de spirituele bronnen van de mensheid. Zo puur, zo integer, zo vriendelijk, zo beschaafd, zo elegant en mooi. Vijftig jaar geleden bezet en wederrechtelijk ingelijfd door China. De cultuur vertrapt, mede door de doelbewuste massa-import van etnische Chinezen. Was er daar nou maar een 'Tibet-Wilders', denk ik dan.
De kloosters omsingelen, zodat er niemand meer uit kan, en dan de toevoer van drinkwater afsluiten. Hoe achterlijk kun je het bedenken? Dat is eeuwen terug in de tijd. Het beleg van Leiden. Een stad, een gemeenschap uithongeren.
Er zijn graden van wreedheid, sarcasme en cynisme. De Chinese overheid heeft de allerergste graad tot een ware kunst verheven. Denk aan de studentenopstand in 1989, op het Plein van de Hemelse Vrede. Deelnemers aan die - vreedzame - demonstraties werden categorisch gearresteerd en velen ook geëxecuteerd. Vervolgens ontving de familie van zo'n student een factuur... voor het gebruik van de kogel! Hoe ziek in je Chinese hoofd moet je zijn om zoiets te bedenken?
Maar diezelfde psychopaat die China heet, mag dit jaar de Olympische Spelen organiseren. Want er staan grotere belangen op het spel dan het lot van Tibet. Ik kan tenminste geen Philips-apparaat meer vinden dat niet op de sticker heeft staan: 'Made in China'.
Er is een perfect precedent: Hitler in 1936 met zijn Olympische Spelen als persoonlijk uithangbord.
Geopolitiek, economische en militaire macht: het zijn de pijlers waarop deze wereldgemeenschap zich voortworstelt. En doorlopend zijn eigen gelijk bewijst, zichzelf en ons allen naar de slachtbank dragend. Of het nu van de Chinezen of de Amerikanen of de Russen komt. Of van ons, afwezige Europeanen. Een proces van zelfvernietigend, psychopatisch handelen. Onverstoorbaar op weg naar het einde.
Het ergste is, dat ik zelf nu ook bijna verval in een soort 'Wildersgevoel'.
Dat ik denk: 'Ik ga nooit meer naar de Chinees'. Bij wijze van kleine, persoonlijke boycot. Terwijl ik dat eten best lekker vind. Of: 'Alle Chinezen het land uit!'
Maar ja, die Chinezen in Nederland, dat zijn allemaal reuze aardige mensen. En die zitten natuurlijk ook niet voor niets hier, in plaats van in China. Het gaat dus om het regime. Oftewel: de overheid.
Wat dat betreft mag Nederland ook wel iets bescheidener zijn. Onze overheid kreeg deze week een standje van de Nationale Ombudsman. Over haar onterechte hardvochtigheid jegens de over het algemeen zeer brave burgers. Minister-president Balkende pareerde de kritiek onmiddellijk door deze te bagatelliseren als 'zwartwit-denken'. Daarmee laat hij zien dat hij goed past in het profiel van de premier van China.
Het was de dichter Lucebert die schreef:
Alles van waarde is weerloos.
Maar, om toch nog enigszins hoopvol af te sluiten, we hadden ook nog een dichteres, Henriëtte Roland Holst, die zich liet ontglippen:
Ik loop altijd even naar de tuin als ik uit de verte het gebrom van een hommel hoor aanzwellen, en de vloer begint te trillen.
Een helikopter!
't Is puur mijn belangstelling, van kinds af aan, voor die prachtige machines.
En altijd even speculeren waar ze heen gaan, en wat het doel is van hun vlucht.
Doorgaans kan ik dat - met vrij grote zekerheid - vaststellen aan de richting, de hoogte en de kleur van het wentelwiekmechaniek.
Beatrix, op weg naar huis (soms).
Een zwaargewonde, op weg naar het nabijgelegen Leyenburgziekenhuis (meestal).
Iets aan de hand in de omgeving (af en toe).
Vanmiddag was dat laatste het geval.
Dan zijn er twee mogelijkheden: een blauwe of een gele helikopter.
Een blauwe betekent: politie.
Vroeger kwam die juttenbromvlieg ongeveer elke twee weken langs, op zondagmiddag.
Zo'n kwartier voordat de thuiswedstrijd van ADO Den Haag in het Zuiderpark (dat naast mijn huis ligt) was afgelopen, kwam hij eraan. Surveillance vanuit de lucht.
Kwam hij op andere tijden, dan was er iets aan de hand. Zoals een overval. Of die keer, een paar jaar geleden, dat een moeder door haar 19-jarige drugsverslaafde zoon was afgeslacht, in haar flat op het Monnickendamplein. Zoeken naar de gevluchte dader.
Vanmiddag was het een gele, die op de foto, bovenaan dit bericht.
Het ding scheerde nauwelijks 100 meter over mijn huis heen. Het had kennelijk de daling al ingezet.
Ik ging net boodschappen doen, en nam dus voor de zekerheid mijn camera mee. Verder niets gezien.
Maar toen ik thuiskwam, stond het bericht inmiddels op NU.nl: het was gebeurd in de Haveltestraat, ongeveer 500 meter hiervandaan.
Soms komt nieuws ineens heel dichtbij. Maar dat geldt voor iedereen, denk ik.
Moest denken aan de fameuze zanger/gitarist Eric Clapton, die op dezelfde manier zijn kind verloor, en er een lied over schreef.
Dat het door onze socio-christelijke regering komt kan ik niet bewijzen. Feit is wel dat langzamerhand zowel onze wetgever als de rechtspraktijk totaal de weg is kwijtgeraakt. En flink in de war is. Zeker waar het gaat om het afwegen van morele principes.
1) Virtuele kinderporno
Gisteren kwam het bericht over de eerste veroordeling op basis van een wet die al zes jaar geleden werd aangenomen: het verbod op 'virtuele kinderporno'.
'Echte' kinderporno was al veel langer verboden (eerst de productie, later ook het bezit) met een argument dat iedereen (zelfs een hard-core pedoseksueel, als hij even nadenkt) kan billijken: om die foto's of films te maken worden kinderen misbruikt. En meestal voor de rest van hun leven getraumatiseerd. De bestrijding van kinderporno heeft dus een belangrijk maatschappelijk doel dat algemeen wordt ondersteund: het voorkomen van kindermisbruik. Dat was dan ook het enige - en ook steekhoudende - argument voor deze strafbaarstelling. Kinderen beschermen.
Maar hoe zit dat met de 'virtuele' variant?
Ik heb er nog nooit een voorbeeld van gezien. Maar ik kan me er iets bij voorstellen. Bijvoorbeeld: iemand (een particuliere liefhebber, of een bedrijf dat er geld mee wil verdienen) haalt een 'normale' pornofoto, dus met seksuele handelingen van volwassenen, van het internet. En gaat vervolgens aan de slag met PhotoShop om het beeld van de vrouwelijke acteur in het tafereel aan te passen. Met knippen en plakken, met filters en weet ik wat voor 'tools' er allemaal beschikbaar zijn. Ongeveer zoals de Playboy (en overigens ook alle modebladen) hun gefotografeerde modellen vóór publicatie 'oppimpen' door pukkeltjes te verwijderen, wenkbrauwen te verfraaien, ongewenste glans te verwijderen.
Dat zo'n virtuele KP-artiest dus de vrouw in het plaatje gaat 'verjongen'. Het hoofd wat groter, of het lichaam wat kleiner. Grotere ogen. Kleinere, of bijna helemaal geen borsten. Alle rimpeltjes weg, evenals het oksel- en schaamhaar. Net zo lang tot de vrouw een 'meisje' geworden is (of de man een 'jongetje').
Genieten maar, pedofielen!
Je zou zeggen: wat is hier tegen?
Immers, er is geen sprake van het misbruiken van een kind (noch fysiek, noch anderszins). Je kunt het walgelijk vinden (en de meeste mensen vinden dat ook, gelukkig), maar dat is geen juridisch criterium. Ik weet trouwens nog heel wat meer mensen met hobby's waar ik persoonlijk van walg, die wél allemaal buiten het strafrecht blijven.
Geen misbruik, toch strafbaar. Dat is in 2002 opgenomen in de wet.
Niet voor niets dus, dat er zes jaar lang geen enkele veroordeling tot stand kwam. Tot gisteren.
Lees dit bericht in het Algemeen Dagblad.
Een vreemd vonnis, in meerdere opzichten.
Zo krijgt de 52-jarige man (als de weergave in het bericht juist is) zijn voorwaardelijke straf voor een combinatie van twee misdrijven:
Het stuitende filmpje werd gevonden in de ‘computercollectie’ van een 52-jarige man uit Den Bosch die zijn 5-jarige buurmeisje had misbruikt. Voor het misbruik en bezit van kinderpornoplaatjes krijgt de man twee jaar voorwaardelijke celstraf, met een proeftijd van liefst tien jaar.
Over de straf voor het misbruik van het buurmeisje wordt ons niets verteld. Dat zit dus ook in die twee jaar voorwaardelijk? Onbegrijpelijk.
Hoe dan ook, dit vonnis is uiterst dubieus. En niet alleen gevaarlijk voor pedofielen, maar voor iedere Nederlander. Dat komt door de z.g. 'reflexwerking'.
Als dit vonnis namelijk in stand zou blijven (in hoger beroep) dan betekent het niets minder, dan dat de grens tussen werkelijkheid en fantasie drastisch wordt opgeschoven. Anders gezegd: het onderscheid tussen 'denken' en 'doen' raakt verder vervaagd. Ik zal duidelijk maken waarom dat levensgevaarlijk is.
Vrijwel alle mensen die seks hebben, fantaseren tijdens die seks met hun partner. De een meer of vaker dan de ander, maar bijna niemand ontkomt eraan. Waarom? Om de opwinding gaande te houden, te vergroten en/of klaar te komen. Niks mis mee en volkomen verklaarbaar. Immers, zijn we niet allemaal begonnen met onszelf als eerste sekspartner (masturberen = fantaseren)?
Zo schijnen vrouwen, getrouwd met een kantoorman, nogal eens te fantaseren dat ze bruut worden 'genomen' door de bezoekende loodgieter. Of door de huisarts. Of door een bouwvakker. Vraag maar na bij Ciska Dresselhuys, of bij de redactie van de Viva. Betekent dit dat ze in werkelijkheid willen worden verkracht? Welnee, maar die fantasie is opwindend, en daar gaat het om.
Zo ook fantaseren mannen vaak, in vleselijke vergadering bijeen met hun echtgenote, dat zij het op dat moment 'doen' met hun ijzingwekkende bazin, of de leuke stagiaire die vorige week op kantoor kwam, of de elegante lerares Engels van de Havo, of... het buurmeisje van 10.
Mag dat allemaal? Antwoord: ja. Mag het ook als die man een tekening maakt (voor zichzelf) waarop hij met dat buurmeisje seks heeft? Ja.
Trouwens: in SecondLife gebeurt dit dagelijks. Ongestraft.
Immers, Die Gedanken sind Frei.
Lees deze passage, en verbaas je:
"Je kunt tegen het OM zeggen dat we alleen zaken met echte kinderen moeten oppakken. Maar wij vinden dat ook virtuele kinderporno schadelijk is,’’ legt Rieke Samson, lid van het college van procureurs-generaal, uit. ,,We willen in deze gevallen niet zozeer slachtoffers beschermen, maar voorkomen dat er een subcultuur ontstaat waarin misbruik van kinderen normaal wordt gevonden. Dat is nu gelukt.’’
'We willen [...] niet zozeer slachtoffers beschermen' [...].
Met andere woorden: het gaat hier niet meer om de (fysieke) bescherming van kwetsbare kinderen, maar om niets anders dan... de moraal.
Dit sluit aardig aan bij de tweede vergissing.
2) Verbod op dierenporno
Vanmiddag in het nieuws. Er is vandaag een Kamermeerderheid ontstaan die seks-met-dieren wil verbieden. Daar moet nu dus ook een wet voor komen.
Seks met dieren is nou niet iets waar ik zelf warm voor zou lopen. Maar ik begrijp inmiddels dat dit niet nieuw is en niet het voorrecht van een stelletje uitzonderlijke psychopaten. Door de eeuwen heen hebben mensen en dieren alles, maar dan ook alles, met elkaar uitgespookt wat God al dan niet verboden heeft. Niets nieuws onder de zon. Boerderijen zijn een ware lusthof voor opgroeiende pubers, waar hun stadscollega's noodgedwongen de hand aan zichzelf moeten slaan. En als we het over dierenmishandeling hebben, en hoe we aan ons eerlijke stukje vlees komen, vraag daar Marianne Thieme eens naar.
Het NOS-journaal van 18:00 uur vanavond: "Het gaat er hierbij niet zozeer om of er schade aan het dier wordt toegebracht, maar om het schenden van de eerbaarheid."
Huh?
Het 'schenden van de eerbaarheid'? Wat is dát nu weer?
En waar doet ons het begrip 'eer' aan denken, in deze tijd?
Wel mooi, om in EénVandaag Midas Dekkers zijn reactie te zien geven. Hij vond het wetsvoorstel nogal hypocriet. En zo is het natuurlijk.
Hij wees er ook terecht op, dat het vooral een kwestie is van 'formaat'. Als volwassen man een kip neuken is tamelijk ontwrichtend en pijnlijk voor de vrouwelijke partner. Maar als een man op een krukje gaat staan om een koe te bestijgen, en al heeft hij dan een penis zo groot als die van John Holmes, dan nog zal de koe rustig doorgrazen. Want ze merkt er niets van.
Ik herinner me een filmpje te hebben gezien op internet (ik meen van GeenStijl) waar een vrouw op bed lag op een warme zomerdag. Slapend, naakt, en met haar benen wijd. Je ziet haar hond, een herder, naderbij komen. Kennelijk ruikt hij iets. Hij klimt op het bed en begint de vagina van de vrouw te likken. Uit geilheid? Of gewoon om zijn zoutbalans op peil te brengen? We zien de vrouw enigszins kronkelend bewegen en glimlachen, in haar slaap.
Maar wat nu, als op dit moment de politie binnentreedt? Betrapt!
Dan heeft die vrouw een probleem! Of wellicht de hond? Wie is de 'dader'?
En wat zal de volgende stap zijn?
Een verbod op virtuele dierenporno?
Nog een puntje. Wat nu wanneer het initiatief bij het dier ligt? Heeft de politiek daar al over nagedacht?
De initiatiefwet was overigens afkomstig van PvdA-Kamerlid en praktiserend boer Harm-Evert Waalkens. Hij moest vanmiddag uitleggen waarom het géén seksuele intimidatie is, wanneer een KI-medewerker langskomt om zijn hele arm in de koe-vagina te steken, teneinde een inseminatie tot stand te brengen. Hij verzon snel, dat het pas gaat om dierenseks 'als de mens er van geniet'.
Lees hier het hilarische artikel in de NRC.
En dan is er nóg een puntje waar onze Tweede Kamerleden kennelijk niet bij hebben stilgestaan. Dat is de kwetsbare verhouding met onze - allochtone - medelanders. Zeker met de Wildersfilm in aantocht.
Was het niet Theo van Gogh die met regelmaat wees op de passage in de Koran, die een uitweg biedt aan eenzame moezelmannen die tijdelijk zonder vrouw zitten? 'Neem u zelve een geit'. Tja, dan heb je er ineens een probleem bij.
Wat ik maar wil zeggen: de Gedachtenpolitie komt steeds dichterbij.
Zelfs onze fantasieën worden nu verdacht.
Maar waar moet het heen, met een samenleving zonder fantasie?
Ja, ik zet het meteen maar even duidelijk neer in de titel. Zodat je weet wat je van dit logje kunt verwachten. Vandaag stond - voor de zoveelste keer - Maurice de Hond voor de rechter.
Nu eens niet als beklaagde, maar als eiser. En de tv-rubriek Netwerk besteedde er vanavond aandacht aan. Maar wel een heel vreemd soort aandacht.
Het kortgeding was aangespannen door De Hond, om te voorkomen dat zijn huis mag worden verkocht. Daarop is beslag gelegd door Michael de Jong, de 'klusjesman' die eerder door Maurice de Hond was aangewezen als mogelijke verdachte van de moord op de weduwe Wittenberg in 1999. De Hond zou na 25 april 2007, toen de rechtbank hem een verbod oplegde onder dwangsom, zijn doorgegaan met het beschuldigen van de 'klusjesman'. Klopt niks van, maar hier wordt toch eventjes geprobeerd € 250.000 te scoren.
En Netwerk maakte er vanavond een gelikt item van. Waarin, opnieuw, De Hond centraal stond en werd neergezet als een soort Don Quichot. Zelfs Peter R. de Vries mocht komen vertellen dat 'De Hond hier toch wel erg is doorgeslagen'.
Hondsbrutaal, van die De Vries. Hij mag zelf wel uitkijken, met zijn vergaande beschuldigingen aan de - nooit veroordeelde - Joran van der Sloot. En dan mag ik hier ook wel even vermelden dat Peter de Vries (die van mening is dat Ernest Louwes wél terecht is veroordeeld voor de moord op de weduwe) tot op heden pertinent weigert in te gaan op de uitdaging van Maurice de Hond, om in de openbaarheid (bijvoorbeeld op tv) over deze zaak met hem in debat te gaan.
Ook de zichzelf als 'Slijpsteen van de geest' profilerende NRC heeft zich inmiddels verlaagd tot sub-Telegraafniveau. Met afgelopen vrijdag een paar artikelen waar de honden geen brood van lusten. In een daarvan werd zelfs (met naam en adres) het bedrijf bekendgemaakt waar Ernest Louwes zijn reïntegratiewerkzaamheden deze week zou mogen beginnen, op weg naar de afronding van zijn straf.
Hij kon niet aan het werk, want er stonden allemaal cameraploegen voor de deur. Hoezo 'privacy-bescherming'?
Netwerk, EenVandaag, Nova: ze zijn alleen geïnteresseerd in de roddelnieuwtjes. Maar de zaken waarvoor De Hond en vele anderen aandacht vragen, zoals het (bewezen) wegmaken van bewijsmateriaal, het vervalsen van processen-verbaal en zelfs het mogelijk plegen van fraude door politie en justitie? Daar hebben ze geen boodschap aan, ze weigeren het zelfs te onderzoeken.
Ook de (grote) kranten en tijdschriften doen alsof hun neus bloedt. Met voorop de NRC, de krant die zich wel het meest schaamteloos laat misbruiken als spreekbuis van het Openbaar Ministerie. Hoezo 'onderzoeksjournalistiek'?
Je begint je langzamerhand af te vragen of ze er misschien voor worden betaald? Of is het 'alleen maar' een kwestie van ons kent ons: 'We zitten nu eenmaal in hetzelfde schuitje'. Een monstrueus monsterverbond, waarin zij elkaars ondeugden afdekken?
Mijn stellige indruk is: onze gerespecteerde media zijn al geruime tijd niet meer onafhankelijk en zelfbewust. Zo erg zelfs, dat dit heeft geleid tot een vorm van politiek-juridisch-journalistieke inteelt. Iedereen 'doet het' met iedereen.
Yab-Yum is niet verdwenen. Ze bloeit als nooit tevoren.
Wel toevallig, dat vandaag, op precies dezelfde dag dat blijkt dat Joop den Uyl destijds klasse-justitie heeft gedoogd om de monarchie (en zichzelf) te redden, een nieuw en schrijnend voorbeeld opduikt van ditzelfde fenomeen.
Vandaag stond mevrouw Germaine C. voor de rechter, na in hechtenis te zijn genomen omdat ze niet wilde (of durfde) verschijnen. Zij is de vrouw die in januari 2005, nadat haar tas was gestolen, de daders die op een scooter waren gevlucht, achteruitrijdend achtervolgde. Een van de daders, Ali el B., werd daarbij - al dan niet door tussenkomst van Allah - dodelijk geplet tussen de achterkant van haar auto en een boom. De politie was net op tijd ter plaatse om een lynchpartij door woedende buurtmarokkanen te voorkomen.
Ongeluk of opzet?
Het Openbaar Ministerie (OM) denkt het laatste, en ging dus tot vervolging over.
Die vrouw is doodsbang, niet in het minst doordat de politie haar destijds adviseerde 'voorlopig maar onder te duiken'. Dat deed ze ook. Drie jaar lang was ze voortdurend op de vlucht, logeerde dan eens hier, dan eens daar, bij steeds weer andere vrienden. Door dit voorval, en de reactie van justitie, raakte ze haar baan kwijt en is ze zelfs arbeidsongeschikt geraakt. Logisch dus, dat zij nogal opzag tegen een openbare terechtzitting.
Maar dezelfde Amsterdamse rechtbank die eerder aangaf dat een zitting 'achter gesloten deuren' mogelijk moest zijn, vond vandaag ineens dat ze openbaar terecht kon staan, dus mét pers en publiek. En waaruit dat publiek zou bestaan laat zich raden: bloeddorstige woestijnhyena's uit Amsterdam West.
'Dan doet u maar een sjaaltje om, zodat u onherkenbaar bent', besloot de rechtbank.
Daarop wraakte Cees Korvinus, haar advocaat, de rechters wegens bevooroordeeldheid. De wrakingskamer wees het verzoek af. Germaine moest vanmiddag, met sjaal om en zonnebril op, alsnog opdraven.
Nu even ter vergelijking.
Twee weken geleden, op donderdag 7 februari, werd de lokale MacDonalds in Almere overvallen door - jawel - twee woestijnratjes op een scooter. Politie er achteraan, schietend en wel. Toen bleek dat de belhamels slim probeerden te ontsnappen door - tussen twee betonnen paaltjes door - naar het Deventerpad te ontkomen (een fietspad dat voor de politieauto onbereikbaar was) probeerden de agenten de jongens op het laatste moment nog van hun scooter te rijden.
Nogmaals, ter vergelijking. Mevrouw mr. Hanneke Festen, persofficier van justitie, vanavond in Netwerk: "De reden dat wij vervolgen, is dat deze mevrouw bewust het risico heeft genomen dat de jongen zou overlijden."
Maar hoe zit het dan met die Almeerse agenten? Mochten zij wél - na te hebben misgeschoten - bewust een aanrijding veroorzaken, die mogelijk de dood tot gevolg had kunnen hebben? Nog afgezien of het hier wel een z.g. 'schietwaardige situatie' betrof. En denk er ook aan dat elke burger - volgens het heersende recht - formeel gerechtigd is een aanhouding te verrichten wanneer hij - op heterdaad - een misdrijf constateert.
Hier is duidelijk sprake van 'meten met twee maten'.
De politie mag kennelijk ongebreideld en onbesuisd geweld gebruiken in een poging tot aanhouding, waar een burger dat niet mag, en voor de rechter wordt gebracht. Goed beschouwd hebben die polderagenten nog geluk gehad, dat ze erbarmelijk slechte schutters waren en dat de chauffeur van de politieauto niet zo goed kon sturen.
Nu er in Almere géén dode viel, is er dus ook geen onderzoek gevolgd door de Rijksrecherche. Maar de mevrouw die per ongeluk een dief doodreed, moet - drie jaar na dato, en nadat haar leven is verwoest - volgens het principe van de omgekeerde bewijslast, alsnog zelf gaan aantonen dat het niet haar intentie was om te doden.
De officier van justitie eiste vandaag 2,5 jaar cel tegen haar.
Misschien ook wel goed om even stil te staan bij het motief waarom het OM zo zwaar inzet op deze zaak. Gaat het hier echt om waarheidsvinding en principes van rechtvaardigheid? Of wordt hier een vreedzame burger geofferd om, uit lafheid, een offensief rebellerende groep buurtbewoners te appeasen?
En dan hebben we het nog maar niet eens over de structureel criminele activiteiten van justitie zelf, waar bijvoorbeeld deze er maar een van is.
Hoeveel verder kan een zichzelf serieus nemend rechtsstelsel nog verder zinken?
André Rouvoet, vice-premier en minister van jeugd- en jongerenzorgen, is kennelijk zó geschrokken van de komende uitzending van de klassieke hopeloos ouderwetse pornofilm Deep Throat (die hij zelf zegt niet te willen zien), dat hij ineens dolle dingen gaat roepen. Zoals vandaag. Namelijk: dat wij met ons allen meer kinderen moeten maken.
Als ik de ChristenUnie was, zou ik nu vreselijk gaan blozen.
Zelden iemand meegemaakt die zijn principes zo massaal in de uitverkoop doet.
Want als hij meent wat hij zegt, zou hij die film niet moeten willen verbieden, maar juist iedereen aanmoedigen er samen gezellig naar te kijken, liefst zonder condooms bij de hand te hebben. En vervolgens de daad bij het beeld te voegen.
Misschien zou hij ook - in de buik van Balkenende IV - een wetsvoorstel kunnen baren waarbij de leeftijdsgrens waarop jeugdigen seks mogen hebben met enkele jaren wordt verlaagd? Zodat ook meisjes van 13 of 14 weer moeder kunnen worden, zoals in de goede oude tijd.
Zelf is Rouvoet trouwens een nogal mager voorbeeld, als producent van slechts vijf kinderen, terwijl dat er - in zijn kring - toch zeker 12 à 15 hadden moeten zijn.
Ten slotte zijn ernstigste misstap. Waarvoor hij nog langdurig en intensief zal moeten bidden, om daarvoor vergiffenis te ontvangen.
Want wat was het argument voor zijn oproep om stevig en onbezonnen te gaan seksen? De betaalbaarheid van de vergrijzing! Dat is een - overigens verkeerd begrepen - financieel-economisch motief. Maar... leerde de Heilige Schrift ons niet dat het juist de Liefde moest zijn, tussen man en vrouw, in een eeuwig verbond van vleze tot vleze, voor het aanschijn des Heeren, waarin nageslacht tot de moederschoot mocht komen?
André heeft - machtsdronken geworden in een deels seculier kabinet - de tollenaars ruime toegang gegeven tot zijn beleid. Markt in plaats van Bijbel.
Een instrumenteel motief dus, om kinderen te verwekken. Opdat onze economie zal blijven floreren. Terwijl die André Rouvoet, zo te zien, toch een heel aardige man is. Maar ja, dat heb je wel vaker met stijfgereformeerden.
Goed, van Peter R. de Vries is inmiddels duidelijk dat hij zijn eigen 'bloedstollende reportage' nogal heeft overschat. De uitgelokte 'bekentenissen' van Joran hebben geen enkele juridische waarde en maken een definitieve oplossing van de zaak Holloway vrijwel onmogelijk.
Vanavond dan de tweede SBS-coryfee die via de verborgen camera op zoek is naar internationale roem. Hij mag voor zijn 'doorbraakuitzending' over Schiphol zelfs Peters zendtijd gebruiken, als een 'speciaal ingelaste uitzending'.
En ook hier was de slim geformuleerde vooraankondiging een garantie om Schipholdirectie, minister, Kamerleden en media compleet overstuur te maken. Maar waarom? Want wat is hier zo bijzonder aan?
Creativiteit: nul. Originaliteit: nul. Het is allemaal, jaren geleden, al eens eerder gedaan in Engeland. En het is bovendien zó makkelijk om met deze aangepaste vorm van BananaSplit onthullend te scoren. En niet alleen makkelijk, maar ook... laf.
Alberto Stegeman is erop gewezen dat hij - wetend dat de beveiliging een lek vertoonde - ruim drie maanden is doorgegaan met materiaal verzamelen voor zijn uitzending, zonder de leiding van Schiphol in kennis te stellen van het gevaar. Hij pareerde deze kritiek door te zeggen dat hij ook nog wilde aantonen dat hij zelf (met het pasje van de collega-undercoverartiest) óók de beveiligde zone kon binnenkomen. Een smoesje, zeker wanneer je het afmeet tegen het risico.
Risico voor Stegeman zelf was er nauwelijks. Hoogstens, bij ontdekking, een boete wegens onbevoegd toetreden, met het valse pasje van zijn mystery-medewerker. Dapper hoor, om dan met James Bond-muziek op de achtergrond te doen alsof je met een zeer gevaarlijke en riskante operatie bezig bent.
Het werkelijke risico bestond alleen voor het publiek, voor zover het vliegt. Immers, als je een gevaar ontdekt waarvan je zelf vindt dat dit levensbedreigend is voor duizenden mensen (en dat is inderdaad de claim) dan staat je maar één ding te doen, als verantwoordelijk burger: direct waarschuwen!
Maar ja, je wilt een stevige uitzending maken, met hoge kijkcijfers, en je neemt dus drie maanden de tijd voor gebeurtenissen die je ook in drie dagen zou kunnen filmen (hoe vaak is het omzeilen van die beveiliging dan wel niet mislukt, denk ik dan?).
Veel erger is dit. Stel dat tijdens die drie maanden, op enig moment, daadwerkelijk een aanslag had plaatsgevonden met honderden doden als gevolg, wegens de mankerende beveiliging op Schiphol. Wat zou er dan zijn gebeurd met de tot dan toe gemaakte opnamen?
Ik weet dit wel zeker: Alberto Stegeman en de leiding van SBS hadden al die opnamen niet alleen bij het vuil gezet, nee ze hadden al het materiaal in de brand gestoken, om te voorkomen dat er ook maar een seconde aan beeldmateriaal zou overblijven. En ze zouden tegenover iedereen volhouden, dat ze 'helemaal nooit met een dergelijke reportage bezig zijn geweest'.
Wat trouwens in het hele verhaal ontbrak: dat er ten minste twee beveiligingstrajecten zijn. Controle 'on the spot' is altijd kwetsbaar, niet alleen op Schiphol, maar overal ter wereld. Daar komt altijd wel iemand doorheen.
Het andere beveligingstraject (waarmee in Europa al diverse aanslagen succesvol zijn voorkomen) wordt door SBS volledig buiten beschouwing gelaten: de AIVD-onderzoeken (en die van internationale collega-veiligheidsdiensten) naar personen die iets van plan zijn. Die SBS-journalist was daarbij geen object van onderzoek, logisch.
Het leukste vond ik nog het commentaar van Fokke en Sukke:
"Natuurlijk konden ze makkelijk binnenkomen. Voor een nep-bom schakelen wij altijd onze nep-beveiliging in!"
Soms komen er - binnen enkele dagen - gebeurtenissen in het nieuws, waarvan het verband misschien toevallig lijkt. Maar waardoor je toch ineens gaat nadenken.
Zo kwam eergisteren de mevrouw voor de rechter die drie jaar geleden een tasjesdief achtervolgde. Achteruitrijdend met haar auto. Waarbij ze per ongeluk de Marokkaanse puberdief op zijn scooter dodelijk plette tussen haar auto en een boom. Zij wordt nu aangeklaagd wegens doodslag.
En vannacht was er in Almere een klopjacht van de politie op twee overvallers van de McDonalds. Zij dreigden met hun scooter te ontsnappen - tussen twee betonpaaltjes door - via het Deventerpad (een fietspad; ik ben inmiddels enigszins bekend in Almere). Dus reden de agenten de boosdoeners bewust aan met hun politieauto.
Helaas werden ze niet dodelijk geplet tegen een betonpaaltje. Daarom vervolgden de Helden van de Hermandad hun achtervolging te voet, met maatschappijvriendelijk vuur vanuit hun dienstpistolen. Ook dat mocht niet tot aanhouding leiden, laat staan tot de dood. Beide boefjes zijn ontsnapt en de buit van de overval, het tijdens de vlucht op straat gegooide geld, is door het toekijkende uitgaanspubliek opgeraapt en ingepikt.
Een interessante casus!
De meeste mensen staan er niet vaak bij stil (of weten dit zelfs niet), maar iedere burger is volgens de wet gerechtigd om de dader van een misdrijf 'op heterdaad' aan te houden, om deze daarna aan de politie over te dragen. Daarbij mag desnoods ook gepast (formeel: 'proportioneel') geweld worden gebruikt.
Van de mevrouw die nu voor de rechter staat, weet ik alleen dat zij haar tasje terug wilde. Niet of zij een heldendaad wilde verrichten door de dader aan te houden. Het Openbaar Ministerie beweert nu echter dat zij deze crimi-Mocro bewust heeft doodgereden, dus uit wraak!
Het OM is volledig de weg kwijt (maar dat wisten we al, uit diverse andere zaken). Justitie gaat dus nu een rechtszaak aan tegen een vrouw, die zelf zegt dat het 'per ongeluk' ging. Ze had totaal niet de intentie om die jongen dood te rijden.
Maar dat 'gelooft' het OM niet, dus gaat het vervolgen. Een absurd besluit, kennelijk bedoeld om de plaatselijke woedende en bloemetjesleggende Marokkaanse gemeenschap gerust te stellen. Absurd en ook kansloos. Misschien hadden ze kunnen scoren als er een vriendin naast de vrouw had gezeten die had kunnen getuigen: "Ze riep opeens: 'Dit pik ik niet' En toen schakelde ze in de achteruit, en schreeuwde: 'Ik pak hem, ik maak hem af!'"
Helaas, die mevrouw zat helemaal alleen in haar auto. Het OM heeft dus geen zaak.
Overigens: het hele idee alleen al, dat nu juist een vrouw in een auto de besturingskunst zou hebben om, met volle snelheid achteruitrijdend, zo'n flexibele scooterbengel tegen een boom te pletten... waar dat alerte mannelijke politiemannen, vooruitrijdend, niet lukt, is dat nou (omgekeerd) seksisme of niet?
In die Almeerse politieauto zaten wél twee agenten, die over elkaar zouden kunnen verklaren. Maar wát ze inmiddels ook onderling hebben afgesproken om hun mislukte actie af te dekken, één ding staat wel vast: ze hebben die jongelingen doelbewust aangereden. Dat ze daarbij niet gedood zijn is puur toeval.
We wachten de uitkomst af van het Rijksrechercheonderzoek, dat standaard wordt uitgevoerd na elk schietincident van een politiefunctionaris. Ik ben benieuwd.
Al eerder liet ik zien hoe Peter R. - in vlagen van hoogmoedswaanzin - bezig is zijn eigen carrière om zeep te helpen. Vanavond wil hij nog een stapje verder gaan. Het lijkt op een vlucht vooruit. -- All or Nothing!
Peter R. zou er in deze zaak wel eens héél erg naast kunnen zitten! Met zijn naar eigen zeggen 'bloedstollende verborgen camera-actie'. Twee kernpunten:
* Moeder Beth kwam enkele dagen na de vermissing naar Aruba en was er toen van overtuigd (of wist dit zelfs) dat Natalee nog in leven was (hetgeen Joran dan uitsluit als dader of medeplichtige!)
* Gerald Dompig, de Arubaanse politiecommissaris die destijds het onderzoek leidde, geeft aan hoe hij destijds werd tegengewerkt - en zelfs bedreigd - door de FBI en de Amerikaanse consul. Zo mocht hij geen enkel onderzoek doen naar Natalee's familie.
Hier valt ineens een overeenkomst op met de Deventer moordzaak, waarin ook een alternatieve verdachte uit de wind werd gehouden.
Ook daar lijkt sprake te zijn van 'hogere belangen', die ten koste van alles buiten het onderzoek moeten blijven. Dan liever desnoods maar een onschuldige 'framen'. De Vries werkte er graag aan mee om Ernest Louwes - tegen beter weten in - neer te zetten als 'de moordenaar'.
Nu dat ook in de zaak Holloway aan de orde kan zijn, werpt dat een geheel nieuw licht op de betrokkenheid en de mogelijke belangen van Peter R. de Vries zelf. Is hij echt altijd de onafhankelijke crime-reporter, zoals hij zichzelf graag profileert? Of laat hij zich af en toe gewillig (misschien zelfs tegen betaling?) gebruiken als verlengstuk van gecorrumpeerde machten?
Hier het - al wat oudere - verslag uit Netwerk.
En hier een veelzeggend artikel van 3 juli jl. uit Amigoe (met dank aan Undercover).
Overigens las ik gisteren dat De Vries zich - volgens advocaat Spong - mogelijk schuldig maakt aan een strafbaar feit, door Joran van der Sloot voortdurend te blijven beschuldigen, ook nadat de zaak al was geseponeerd. Interessant is nu de vergelijking met Maurice de Hond, die maar liefst € 100.000 moest betalen aan schadevergoeding en een taakstraf plus twee maanden voorwaardelijk kreeg opgelegd, wegens het (met aanzienlijk méér onderbouwing) beschuldigen van Michaël de Jong, de 'Klusjesman' in de Deventer moordzaak.
Lees daarover deze uitstekende column.
En wat zien we vandaag?
Dat mijn kritiek inmiddels wetenschappelijk is onderbouwd.
Lees maar, in dit nieuwsbericht.
Wel jammer, want ik was als kind best gecharmeerd van Pipo en Mammaloe. Maar zodra er een marketing-tool van wordt gemaakt, wordt zo'n clown ineens een bedreigend monster. En kinderen lijken dat, met hun onnavolgbare intuïtie, meteen ook heel goed door te hebben.
Overigens was ik niet de enige, die de abjecte kongsie tussen ziekteleed en nephumor doorzag. Ben je niet bang voor een pittige confrontatie? Kijk dan naar deze sketch van Jiskefet. (Ook Arjan Ederveen en Tosca Niterink hadden er, eerder al, een schitterende parodie over gemaakt. Maar die kan ik tot nu toe nergens op het web vinden, helaas).
Een ijzingwekkend verhaal, dat Maurice de Hond vanmorgen op zijn eigen weblog publiceerde. Waarin hij heel precies uiteenzet hoe hij zijn jeugdvriend Johnny P. - met wie hij later gebrouilleerd was geraakt - in het bos tijdens het joggen tegenkwam. En hoe hij verdachte werd, nadat was gebleken dat diezelfde Johnny P. later die dag in datzelfde bos was vermoord. De aanwijzingen tegen De Hond waren sterk, en ook Peter R. de Vries vond de omstandigheden ronduit verdacht. Wat is hiervan waar?
Het bos waarin de voormalige schoolvriend van Maurice de Hond gewurgd werd aangetroffen
Een naar mijn mening briljante exercitie van Maurice de Hond. Hopelijk gaan nu bij de 'Hondwatchers' van justitie (die ongetwijfeld meelezen op zijn weblog) eindelijk de ogen open. Want dit fantasy-verhaal laat zien hoe iemand op basis van enkele toevalligheden (wrong place, wrong time) heel makkelijk tot verdachte kan worden. Als er dan ook nog - hoe vergezocht ook - sprake lijkt van een mogelijk motief, is veroordeling nabij. Zoals o.a. bleek in de Schiedammer parkmoord (Cees Borsboom), de Deventer moordzaak (Ernest Louwes) en de z.g. seriële moordenares 'Engel des doods' (Lucia de Berk). In de laatste twee zaken blijft justitie hardnekkig - en tegen beter weten in - vasthouden aan haar eigen gelijk.
Ernest Louwes heeft inmiddels bijna zijn hele straf erop zitten. Momenteel buigt de Hoge Raad zich over een derde herzieningsverzoek. Voor Lucia is de zaak nog veel schrijnender. Die verpleegster zit levenslang uit voor moorden die nooit hebben plaatsgevonden. En nadat onlangs een onderzoekscommissie (nota bene ingesteld door justitie zélf!) vaststelde dat het tegen Lucia ingebrachte bewijs totaal faalt, had het dus op de weg gelegen van deze juffrouw:
- Nebahat Albayrak, staatssecretaris van Justitie - om Lucia voorlopig in vrijheid te stellen in afwachting van de herzieningsprocedure. Maar nee hoor, geen Turks fruit voor Lucia. Mevrouw Albayrak bevestigt hiermee mijn eerdere indruk dat zij - koketterend met haar allochtone afkomst - zich in haar functie van staatssecretaris gedraagt als een stagiaire, nu ze willoos de aanbeveling (lees 'order') van het Openbaar Ministerie opvolgt om dit zoveelste slachtoffer van dwaalrecht rücksichtlos in de kerker te houden.
De reden is duidelijk (en eigenlijk al eerder min of meer toegegeven door de Sjef van Oekel van het College van Procureurs-Generaal, Harm Brouwer): damage control.
Oftewel: het OM weet dondersgoed dat het compleet fout zit. Maar eigen fouten toegeven betekent, in dit stadium, reputatieschade. En erger nog: carrièreschade. Men weet wel dat de waarheid uiteindelijk zal bovenkomen. Maar dat mag niet te snel gebeuren. Eerst moeten nog wat verantwoordelijken op het schaakbord worden verplaatst. Zodat zij straks niet meer kunnen worden aangesproken op hun dubieuze (of zelfs strafbare) gedragingen. Als daartoe onschuldige burgers gevangen moeten blijven zitten, dan zij dat maar zo. Want het ene belang is het andere niet. Het belang van een Procureur-Generaal gaat nu eenmaal vóór dat van een boekhouder. Dat van een Secretaris-Generaal boven dat van een 'gewone' pedofiel. En het veronderstelde belang van een Staatssecrestagiaire gaat boven dat van een verpleegster. Zo gaat dat nu eenmaal, in onze rechtsstaat Nederland.
Eerdere logs over Lucia de Berk vind je hier en hier en hier.
Gisteren werd Benazir Bhutto vermoord. Het kon ook niet uitblijven.
'Officiële' daders: radicale moslims c.q. Al Qaida. Maar dat lag wel érg voor de hand.
Ik kon het niet nalaten te denken dat deze politieke moord ook wel goed past in een opzetje van Musharraf, met goedkeuring van Bush. Hetzij door actief handelen, hetzij door het nalaten van adequate bescherming. Doet een beetje denken aan de onbeantwoorde vragen rond de moord op Fortuyn, onze eigen 'Bhutto'.
Vandaag werd ik in dit vermoeden gesterkt, toen ik onderstaand filmpje zag, en mij rot schrok.
Het is een interview van David Frost met Benazir Bhutto, op 2 november jl.
Klik het filmpje aan en zet de knop op het schuifje naar 6:00 minuten.
Dan hoor je haar - min of meer terloops - duidelijk zeggen: "Omar Sheikh, the man who murdered Osama Bin-Laden". Huh?
De grap is: David Frost reageert hier totaal niet op. Terwijl dit toch echt 'breaking news' is.
Beginnende Alzheimer bij Frost? Of... bewust genegeerd? En tekende Bhutto met deze opmerking wellicht haar eigen doodvonnis?
Alweer een mogelijke blunder van onze rechterlijke macht. Opnieuw een onderzoekscommissie die een 'afgedane' zaak aan de kaak stelt. Deze keer de twee meisjes uit Twente, van 10 en 12 jaar, die een reeks andere - nog veel jongere - kinderen seksueel hadden 'gemolesteerd'. De ouders en een oom van de meisjes werden opgepakt, opgesloten en veroordeeld. Alleen de vader, Hennie K., zit nog vast. En niet zo'n beetje ook: acht jaar cel plus tbs.
Vanavond legde prof. Hans Crombag, lid van de onderzoekscommissie, uit hoe zowel de rechercheurs als het OM, als ook de rechters, zich hadden laten meeslepen door heftige emoties. In het dorp gonsde het van de geruchten, de daders waren al aangewezen. Het opsporings- en vervolgingsapparaat sloot zich hier kritiekloos bij aan. Crombag benoemde dit fenomeen als: 'collective story telling'.
Vrij vertaald: 'Op de brandstapel met die heks!' (Denk aan de zaak Lucia de Berk!)
Politie, OM en rechters volgden gedwee de volkswoede, en pasten de waarheidsvinding geruisloos aan, aan het 'gesundenes Volksempfinden'. Hoe populistisch is onze rechterlijke macht? Misschien kan zelfs Wilders er nog van leren?
De beweerde dader, Hennie K., zal - tenzij de Hoge Raad alsnog herziening toewijst - vrijwel zeker de rest van zijn leven in gevangenschap moeten doorbrengen. Levenslang dus. Maar het was toch 8 jaar? Jawel, maar de adder onder 't gras zit 'm in die tbs. Een Catch 22-situatie.
Stel u voor.
U wordt beschuldigd van een (zwaar) misdrijf. U weet dat u onschuldig bent, maar toch wordt u veroordeeld. Inmiddels weten wij hoe gemakkelijk dat gaat. U hoeft alleen maar ergens op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats te zijn geweest en/of een belletje te hebben gedaan met uw mobieltje en u kunt zomaar aan de bak zijn.
U wordt - in de aanloop naar uw rechtszaak - tijdelijk in het Pieter Baan Centrum geplaatst, voor onderzoek naar uw psychische toestand.
Deze plaatsing gaat u met groot zelfvertrouwen tegemoet. Want u weet dat er niets uit te zoeken valt, u bent immers geen dader. De onderzoeken en vraaggesprekken waaraan u wordt onderworpen, over uw vermeende neigingen tot pedofilie, kleptomanie, smet- of pleinvrees of enige vorm van psychopathie verwijst u met de nodige humor naar de prullenbak. Die humor doet u de das om.
De rechter oordeelt dat u - na het uitzitten van de opgelegde celstraf - behandeld dient te worden. En daarmee valt u in het tbs-zwaard. Want dan komt u terecht in een Kafka-achtig dilemma.
Er is namelijk maar één manier om uit een tbs-situatie te komen.
Jezelf laten behandelen, en gewillig meewerken aan die behandeling.
Behandeling is echter pas mogelijk, wanneer er een patiënt is. Je zult dus eerst moeten erkennen dat je 'patiënt' bent. Dat betekent dat je met twee vaststellingen akkoord zult moeten gaan: 1) Ik heb het misdrijf begaan en 2) De conclusie van het Pieter Baan Centrum (dat ik ten tijde van het beweerde misdrijf geheel of deels ontoerekeningsvatbaar was) was juist.
Maar wat nu als 1) en 2) niet juist zijn?
Wat zou u doen?
Behandeling weigeren, in de wetenschap dat u geen dader bent, en niet ziek bent? En dus absoluut niet behandelwaardig. Maar tevens wetend dat u dan de rest van uw leven opgesloten zult blijven!
Of: de strategische keuze maken om 'mee te bewegen', d.w.z. liegen dat u het wel heeft gedaan? Dan bent u 'dader' en behandelwaardig (want u accepteert dan ook dat u geestelijk ziek bent).
U volgt de voorgeschreven (groeps)therapieën, u doet uw best en met een beetje geluk staat u over een of twee jaar weer op vrije voeten.
U bent dan weer vrij, en u bent in de ogen van het 'apparaat' nu een aangepast burger. Maar u weet ook dat u uw persoonlijkheid voorgoed kwijt bent. En u schaamt u over uzelf. Omdat u zich - onder staatsdwang - hebt laten intimideren om uw integriteit en uw principes op te geven. U zult zich daarna nooit meer veilig voelen in deze maatschappij, in uw eigen Nederland. Omdat u weet dat het niet klopt. En dat u nu zelf medeplichtig bent geworden aan deze waarheidsverminking.
Maar... u mag het uzelf vergeven. Want u kon niet anders!
U kon niets anders doen dan toegeven - schuld bekennen - voor een misdrijf waaraan u volstrekt onschuldig was. Omdat het de enige manier was om te ontkomen aan de dwang van levenslange opsluiting, in tbs-termen: de long stay.
Een systeem dat - heel bewust en weloverwogen - mensen in een dergelijke situatie brengt, en hen in zo'n weerzinwekkend dilemma tot een keuze dwingt, is naar zijn aard (ik kan er echt geen beter woord voor vinden) ten gronde pervers.
Kafka is niet dood!
Hij leeft nog steeds. En hij woont in Nederland.
Wanneer gaan wij ons eindelijk eens van deze schande bevrijden?
Een reactie 'vanuit het veld' kreeg ik vandaag op mijn laatste stukje over Lucia de Berk, en de weigering om haar voorlopig in vrijheid te stellen:
Beste vriend,
Kan jij er voor zorgen dat er een bloggers-actie gestart wordt om te zorgen dat Lucia de Berk voor het europese hof van justitie in Luxemburg moet verschijnen, zodat er eindelijk recht gesproken wordt?
Wie ben ik? Ik ben een verpleegkundige uit het Acad. Ziekenhuis Erasmus, Rotterdam.
Bij mij , als ik werkte, ging er nooit iemand dood.
Zijn mijn collega’s daarom moordenaars ? Ik dacht het niet.
Tijdens het proces is er van dit soort statistiek gebruik gemaakt in de rechtzaal met een laptop waarop Microsoft Exel de basis was voor de veroordeling. Goedkoper kan je iemand niet levenslang geven.
Alsjeblieft: Start een bloggers-actie.
Grtzz Webtrapper
Ennuh prettige kerstdagen en een voorspoedig 2008
Ik heb dit geantwoord:
Beste 'Webtrapper',
Ik zou jouw suggestie zeker opvolgen, als die enige kans van slagen had.
De praktijk is echter, dat het Europese Hof alleen zaken aanneemt, als de betrokkene in eigen land volledig 'uitgeprocedeerd' is. Dat is vermoedelijk een van de redenen dat het OM de rechtsgang in ons land zo lang mogelijk probeert op te rekken. Door opnieuw (volstrekt overbodig) onderzoek te gaan doen, dat ook weer maanden gaat duren.
In dat verband kun je eens kijken naar de vergelijking die Maurice de Hond maakt met de verpleegkundigen in Lybië. Een vergelijkbare valse beschuldiging, waarbij internationale druk onlangs heeft geleid tot een oplossing (zelfs de Franse president kwam eraan te pas). Gezien de vele recente rechtsverkrachtingen in ons land, denk ik dat het langzamerhand tijd wordt om Amnesty International hiervoor te interesseren.
Hoewel ik me hierbij doodschaam voor mijn land, denk ik dat het misschien zinvol is om Nederland internationaal aan de schandpaal te nagelen. Zijn wij hier echt beter af dan in het land van Khadaffi?
Eigenlijk schaam ik mij wel, als Hagenaar en als Nederlander, dat in mijn stad - en in mijn land - het Internationaal Strafhof gevestigd is. En dat wij daardoor bekend staan als het juridische hart (en eigenlijk ook het juridisch 'geweten') van de wereld. Terwijl de rechtsgang waaraan onze eigen burgers worden onderworpen, soms meer weg heeft van die van een bananenrepubliek. Naast de verdachten die we van ver halen, zouden we ook eens dichterbij kunnen kijken...
Leuk, eindelijk weer eens goed nieuws vandaag! Tweemaal zelfs:
1) Ernest Louwes mag de kerst thuis bij zijn gezin doorbrengen.
2) Actie voor directe vrijlating van Lucia de Berk.
Na lang tegenstribbelen door Justitie en door het Gevangeniswezen mag Ernest Louwes vanaf volgende week naar een 'open regime', dat wil zeggen dat hij buiten de gevangenis mag gaan werken (in een advocatenkantoor) en in de weekends naar huis kan. Zelf denk ik dat deze plotselinge omslag in verband kan worden gebracht met het horen door de Hoge Raad van Michaël de Jong (de 'klusjesman'), eergisteren. Een belangrijke aanwijzing hiervoor is, dat de advocaat van De Jong, mr. Jan Vlug, die bij het verhoor aanwezig was, geen enkel commentaar wilde geven ("Omdat ik mijn cliënt niet wil benadelen"). Dat is opmerkelijk, omdat Vlug er doorgaans als de kippen bij is om de pers te benaderen met nieuwtjes over de onschuld van Michaël. Kennelijk was het onderhoud met de raadsheren van de Hoge Raad minder geruststellend dan verwacht.
Ik denk dus dat de Hoge Raad hier een aanwijzing heeft gegeven en het OM en de gevangenisdirectie heeft overruled. En dat hieruit ook - met enige voorzichtigheid - af te leiden valt in welke richting de Hoge Raad denkt (herziening dus, gevolgd door vrijspraak voor Louwes).
Vanavond bij Pauw & Witteman een boze Maarten 't Hart, die a.s. vrijdag in o.a. de NRC een advertentie zet, met een petitie ondertekend door 850 wetenschappers (onder wie zelfs Nobelprijswinnaar natuurkunde Gerard 't Hooft) met als enig doel: Laat Lucia de Berk NU vrij!
Terecht merkt hij op dat na het vernietigende onderzoek van de Commissie Grimbergen (die de vloer aanveegt met de gevolgde rechtsgang en een herziening aanbeveelt), er toch weer eindeloos wordt getreuzeld en uitgesteld, en ingezet wordt op nieuw - en totaal overbodig - onderzoek. Alleen maar om de boel te traineren. En dat heeft dan weer te maken met 'damage control' bij Justitie, lees: reputaties beschermen.
't Hart, die ik in een vorige posting al aanhaalde om zijn uitstekende artikel over deze zaak (Een hedendaags heksenproces) werd gesecondeerd door Richard Gill, een briljante Engels-Nederlandse wiskundige en statistiekexpert die wél verstand van zaken heeft (in tegenstelling tot de broddelwetenschappers Elffers en De Wollf, wiens foute adviezen tot de veroordeling hadden geleid). Gill voorspelde zijn sanctie (als hij echt heel boos wordt): zijn Nederlandse paspoort demonstratief gaan verbranden op het Binnenhof, of voor de deur van het Paleis van Justitie.
Kern van het protest, dat vrijdag in de krant komt: "Wij wetenschappers pikken het niet langer, dat een onschuldig persoon op grond van volstrekt onwetenschappelijke zogenaamde 'bewijzen' zomaar tot levenslang kan worden veroordeeld."
Ik kan maar één ding zeggen: Bravo heren!
Overigens kwam 't Hart op het eind nog met een nieuwtje.
Vandaag zou staatssecretaris van justitie Albayrak met haar besluit komen op het verzoek - dat er al vele weken ligt - tot voorlopige vrijlating van Lucia, in afwachting van het herzieningsverzoek. Helaas, nog geen nieuws uit Den Haag. Misschien is ze naar een feestje?
Update 13 december: Lees ook dit verhelderende artikel dat Maurice de Hond vanmorgen op zijn weblog schreef. Over Galilei, en hoe we ruim 350 jaar later nog nauwelijks een stap verder zijn gekomen.
Update 2, 13-12-2007: Lucia blijft in de cel. Staatssecretaris Albayrak verschuilt zich laf achter het advies van het Openbaar Ministerie, bestaande uit deze twee argumenten:
"Het feit dat op verzoek van de procureur-generaal van de Hoge Raad nader onderzoek gaande is naar enkele aspecten van het strafrechtelijk onderzoek, is volgens het OM onvoldoende grond voor een strafonderbreking."
Weer een mooi voorbeeld van de slinkse redeneertrant van het OM: ingaan op iets wat niet is beweerd, en daarmee verhullen dat niet wordt ingegaan op de relevante klacht. De reden van het verzoek was namelijk niet dat er 'nader onderzoek gaande is'. Het verzoek van Lucia's advocaat was juist gebaseerd op een afgerond belangrijk onderzoek, en hield in dat dat 'nadere onderzoek' juist volstrekt overbodig is voor een besluit tot opschorting van de straf.
"Uit medisch onderzoek blijkt bovendien dat er geen redenen zijn om de straf van de verpleegkundige te onderbreken, meent Albayrak."
Als de arrogantie van de macht zichzelf niet eens meer herkent, krijg je dit soort cynisme. Lucia kreeg drie dagen na de uitslag van het hoger beroep een hersenbloeding van de stress. Uit het bovenstaande vileine zinnetje zou je zelfs kunnen afleiden dat men haar wil laten rotten in de hoop dat ze tijdig sterft. En dat de zaak dan is 'opgelost'. Maar dan maakt men een dodelijke vergissing.
Nu mogen onze parlementariërs laten zien of ze ballen in hun broek hebben. Tijd voor Kamervragen!
Gisteren ontving Al Gore de Nobelprijs voor de vrede.
Huh? Voor de vrede? Hij was toch van het klimaat?
Jawel, maar dat zit zo. Het tegenhouden van de klimaatverandering betekent: de mensheid gaat zichzelf dan minder masturberen met fossiele brandstoffen. Dus: voortaan minder oorlogen om de olie, zoals in Irak. En dus ook: méér vrede.
Beetje omslachtige redenering weliswaar, maar dat is wel waar het op neerkomt.
Marianne Thieme, onze nationale dierenfetisjist van de PvdD, heeft Gore's An Unconvenient Truth nagekoeid met haar eigen film Meat the truth.
Mag ik dit vrij vertalen met: Ontmoet deze ongemakkelijke trut?
Ooit, in het begin, kon ik nog wel sympathie opbrengen voor deze dame. Toen het nog leek te gaan om de lotsverbetering van de slachtoffers van onze bio-industrie. Ik durf zelfs toe te geven dat ik op enig moment op het punt heb gestaan om op haar partij te stemmen. Maar met haar huidige project is ze volledig door de gierput gevallen.
In haar 'milieufilm' beweert ze dat maar liefst 18% van alle broeikasgassen afkomstig is van onze veestapel, wat bijna 40% méér is dan de uitstoot van alle verkeers- en transportstromen (die maar 13% uitstoten). De moraal van het verhaal? Stop met het eten van vlees, en je mag onbeperkt rondtuffen in je benzineslurpende Hummer. Want daarmee belast je het milieu véél minder.
Doet me denken aan de komische berekening die Midas Dekkers ooit maakte: over de levenslange poep- en piesproductie van een kind dat je op de wereld zet. En dat je, door kinderloos te blijven - zoals ik - eindeloos mag reizen, ook per vliegtuig, en vervuilen zoveel je maar wilt en dat je dan nóg een prima bijdrage levert aan het milieu.
Thieme is, als progressief, bepaald ook geen bijdrage aan de emancipatie van de vrouw. Doordat ze het vooroordeel lijkt te bevestigen dat vrouwen nauwelijks in staat zijn tot logisch nadenken. Ze kijkt namelijk alleen naar de anus (uitstoot), niet naar de mond (inname). Maar elke beestje heeft toch echt twee kanten.
Alle voer dat onze veestapel binnengaat is - al dan niet industrieel bewerkt - van plantaardige oorsprong. Gras, mais, suikerbieten. Allemaal planten, die juist veel CO2 opnemen! Het gaat dus om een kringloop, die grotendeels in balans is. En die - door onze gehoefde vrienden - voor een deel prettig wordt onderbroken door die CO2-opslag ook nog eens om te zetten in melk en vlees, heerlijk!
Marianne Thieme is volledig de weg kwijt.
Als ze consequent zou zijn, eist ze nu per omgaande dat de Nederlandse regering het Europese Parlement en de Verenigde Naties oproept om te bevorderen dat wereldwijd alle in het wild levende dieren worden gedood. Die leveren immers een hoeveelheid aan CO2-, lachgas-, methaan- en ammoniakuitstoot die minstens een miljoenmaal groter is dan die van alle veestapels, wereldwijd. En vlak ook die 6+ miljard mensen niet uit. Mogen die wel blijven leven? Ondanks hun dagelijkse methaan-, CO2- en ammoniak (= pies)-uitstoot?
De wezenlijke boodschap van Marianne Thieme, die ze niet uitspreekt, is: dood aan de dieren. Dood aan de mensen. Dood aan het leven.
Waarom? Voor het milieu!
Maar milieu betekent: 'omgeving'.
Wat is nog de zin van een omgeving, als er geen mensen en dieren meer zijn?
Zo makkelijk gaat dat dus.
Wat begon als 'dierenliefde' leidt binnen de kortste keren tot fascisme.
Als ik Marianne Thieme was, zou ik geen nacht meer rustig kunnen slapen.
Wie stopt deze koe zonder kop?
De kiezer, mag ik hopen. Want de dieren, die hebben geen stem.
Studenten mochten hun eindexamenwerkstukjes exposeren in het befaamde Haagse Gemeentemuseum. Maar toen de foto's van de would be-kunstenares Sooreh Hera op tafel kwamen, greep de directeur in. Er stonden namelijk halfnaakte homo's op afgebeeld, met als maskers de ingemonteerde gezichten van de profeet Mohammed en zijn schoonzoon Ali. Dat was dus een provocatie à la Van Gogh, resp. Hirsi Ali.
De jonge Iraanse kunstenares mocht in het 8-uur Journaal pontificaal haar verontwaardiging uiten, omlaagkijkend met een grote charmante cowboyhoed op, om herkenning te voorkomen. Grote verontwaardiging dus, over deze 'censuur'.
In dezelfde serie foto's kwamen nóg enkele homo's voor, en er bestaat inmiddels enige twijfel aan de integriteit van haar bedoelingen.
Who the fuck is nou helemaal die Sooreh Hera?
Helemaal niemand dus. Een kunststudentje dat een beetje loopt te prutsen. Die niet eens in staat is een fatsoenlijk schilderij te produceren, zelfs niet in het gemakkelijke en ongevaarlijke genre van 'non-figuratief'. Ze komt aanzetten met een paar foto's, gemanipuleerd via PhotoShop. Die helemaal nergens op lijken. In ieder geval niet op iets wat maar enigszins in de buurt komt van 'kunst'.
Dametje Sooreh's ouders zijn ongetwijfeld afkomstig uit dat deel van het Iraanse platteland, waar boerenslimheid in hoog aanzien staat. Moet ook wel, anders zouden ze nooit in het mooie Nederland zijn beland.
Hoe serieus is haar 'vermomming' eigenlijk in het NOS-journaal, terwijl we op haar website gewoon haar gezicht kunnen zien:
Op zichzelf is er niks mis mee. Het is een natuurlijk gegeven, dieren doen het ook. In de biologie staat dit mechanisme bekend als 'mimicri': jezelf voordoen als iets wat je niet bent. Nabootsing. Triest is alleen, dat de goegemeenschap er massaal in trapt.
Je wilt graag een groot kunstenaar worden.
Maar in plaats van daar echt moeite voor te doen, zoals Picasso, Corneille of Monet, kopieer je het gedrag van mensen die hun roem bereikten door aan te trappen tegen het heilige moslimhuisje. Succes gegarandeerd!
In juffrouw Hera heb ik tot op heden helaas nooit een 'kunstenaar' kunnen ontdekken.
Inmiddels heeft het museum van Gouda zich beschikbaar gesteld om de 'omstreden kunstwerken' van Soorah Hera alsnog ten toon te stellen. Dit stadje schijnt de naar omvang derde grootste Marokkanengemeenschap van Nederland binnen zijn grenzen te hebben, na Amsterdam en Utrecht. Gevaarlijk?
Burgemeester en wethouders lijken zich weinig zorgen te maken, aldus dit bericht in de Volkskrant.
De Haagse museumdirecteur heeft het zichzelf veel moeilijker gemaakt dan nodig was. Doordat hij zich liet verleiden om mee te gaan in de subversieve, inauthentieke en volstrekt ongeloofwaardige propositie van het sletje Soorah: "Ik ben een kunstenaar-slachtoffer".
Net zoals de gemeente Gouda er nu intrapt, in een kennelijke hang naar 'dapperheid'.
Onze Haagse Gemeentemuseumdirecteur had alleen maar hoeven zeggen: "Deze foto's gaan wij dus niet ophangen. Want ze voldoen gewoon niet aan zelfs het kaalste en meest minimale criterium van kunstzinnigheid. Het is niet meer dan rommel."
Want dat is het.
En alleen door daarin een duidelijk standpuntin te nemen, voorkom je dat je je laat meevoeren op de golven van de Wilders-hype. Waar slimme, maar overigens onbetekende allochtonen, op hun manier weer misbruik van kunnen maken.
Een van de laatste - zoniet de allerlaatste - écht markante persoonlijkheden verdwijnt deze maand van de radio. Op 22 december mag hij voor de laatste keer zijn boekenrubriekje verzorgen in het zaterdagochtendprogramma Tros Nieuwsshow op Radio 1. Martin Ros: voormalig Arbeiderspersuitgever, wielren- en boekenfanaat en obstinaat recensent. De Tros heeft genoeg van hem, na 21 jaar.
Het was voor mij een 'aha'-nieuwsbeleving, geen echt nieuws dus. Omdat ik er al bijna een jaar op zat te wachten. Ik zag het dus aankomen.
Ik vrees dat dit stukje alleen maar te volgen is voor mensen die het kenmerkende stemgeluid van deze ADHD-patiënt zelf kennen. Ik stel mij ook zo voor dat hij oreert met de nodige speekselverspreiding.
Ik begon aan Ros' 'houdbaarheidsdatum' te twijfelen, toen hij zich steeds vaker ging beperken tot boeken waarin mensen 'Het Hele Erge' met elkaar doen. Ook leek hij een exclusieve voorliefde te hebben ontwikkeld voor boeken over wreedheden en oorlogsgebeurtenissen, die hij liefst zo beeldend mogelijk beschreef. Past allemaal niet zo goed bij een familiezender als de Tros.
Vanavond in De Leugen Regeert kwam Tros Nieuwsshow-presentator Peter de Bie uitleg geven. Die man is voor mij nu volledig door de mand gevallen.
Wij kenden Peter de Bie uit tv-programma's als Tros Radar (als regisseur) en Opgelicht (als een soort kuifjejournalist die dapper de confrontatie met oplichters aangaat). Een man van stavast, en compleet integer. Zo was het beeld.
Helaas, vanavond was het anders. Zelden heb ik iemand zo zien zweten en kronkelen. Alsof hij voor zijn eigen Opgelicht-camera terecht was gekomen. Het bleef ook onduidelijk of het de redactie (De Bie zelf en Mieke van der Weij) was geweest die besloten had tot de excommunicatie van Ros, of dat dit van hogerhand was opgelegd.
'We konden Martin niet meer volgen', verder kwam hij niet.
Wat mij ineens heel erg duidelijk werd: Peter de Bie vertelde hier niet de waarheid. In ieder geval heeft hij Martin Ros niet - in een gesprek van man tot man - verteld hoe het nu echt zat. En die waarheid is: dat ze Martin Ros niet aankonden.
Ros maakte vervolgens nogal wat stampij, en mocht een beetje los gaan bij Pauw en Witteman. Hij kondigde een rechtszaak aan. Inmiddels is een en ander geschikt.
Met een blikken 'gouden handdruk': Ros neemt genoegen met een luizige € 15.000.
Martin Ros had heel wat achterban trouwens. Die nu verweesd achterblijft. Ben benieuwd wie er voor hem in de plaats komt. Dit voorspelt weinig goeds.
Ach die Tros, die verdwijnt ook op termijn. Helemaal vanzelf.
Vroeger hadden we het over de 'vertrossing' van de omroep. Nu zijn we in het stadium beland, dat de Tros gaat ver-BNN'en. De absolute bodem, waarbij we niet verder meer kunnen zakken, is nabij.
Even een update, n.a.v. mijn vorige bericht over onze opstandige schooljeugd.
Vandaag, maandag, gingen ze weer de straat op, en het wordt nu wat grimmiger. Inmiddels komt er ook de ME aan te pas, en het waterkanon.
Zie dit bericht.
Wat ik nog niet had verteld in mijn vorige stukje was dit.
Dat ik in de jaren dat ik zelf voor de klas stond (in het VO, dus met pubers) regelmatig heb gedacht: 'Wat ik hier sta te doen heeft echt niet alleen maar te maken met kennisoverdracht en opvoeding. Ik en mijn collega's maken hier deel uit van een systeem dat ook nog een heel belangrijke (maar steeds nog onbenoemde) bij-functie heeft. En die is: kinderen van de straat houden.' Anders gezegd: oppas spelen. Soms vroeg ik mij zelfs af, of dit niet de hoofdfunctie was, van wat 'onderwijs' heet.
Dat scholieren in opstand komen (hoewel ze nauwelijks weten waar hun 'protest' over gaat) is wel een noviteit. Tot nu toe waren het studenten, krakers of arbeiders. In die zin is dit een nieuw fenomeen.
Op de een of andere manier denk ik: dit kan best wel eens gevaarlijk worden.
Zeker als er dan een Marja van Bijsterveld op de televisie komt, om te zeggen dat die jongelui 'te ver zijn gegaan' en 'het moeten laten'.
Als je die mevrouw - met haar spraakgebrek - in beeld ziet verschijnen, denk je al gauw dat je in een EO-reportage bent beland over mensen die niet helemaal goed zijn in hun hoofd. Gelukkig komt er dan een ondertiteling in beeld, waaruit blijkt dat het gaat om de staatssecretaris van onderwijs.
Waarom gevaarlijk?
Ik moest bij dat scholierengedoe ineens denken aan Jane Goodall, die mevrouw die onderzoek deed bij apen.
Gorilla's zijn grote - en in principe vriendelijke en zachtmoedige - beesten. Mensapen die een enorm respect hebben voor de mens. Ze zullen nooit een mens aanvallen, alhoewel ze vier, vijf, zes, of misschien wel tien keer sterker zijn dan die mens. Een volwassen gorilla kan elke mens, zelfs de wereldkampioen sumoworstelen, of desnoods Anton Geesink, met één 'hug' vermorzelen. Alleen... hij weet dat niet.
De boodschap is dus: ga nooit 'knuffelen' met een gorilla.
Want geeft hij je een knuffel terug, dan schreeuw je het uit van pijn.
Waardoor die gorilla zich ineens bewust wordt van jouw kwetsbaarheid.
En van... zijn eigen kracht.
Vanaf dat moment ben je een speelbal in zijn klauwen.
Dit is wat er op dit moment lijkt te gebeuren met onze schooljeugd.
Zij zijn de gorilla. Maar zij kenden, tot nu toe, hun eigen kracht niet.
Ineens worden zij zich nu bewust van de macht van het aantal.
Gelukkig maar, voor de gevestigde orde, dat het overgrote deel van die kids niet echt weten waar ze voor aan het demonstreren zijn. En dat er nog ouders en leraren zijn, om de boel te 'appeasen'.
Anders zaten we nu op het randje van een revolutie.
Hoeveel vertrouwen hebben wij eigenlijk in onze jongeren?
Vanaf morgen zullen ouders en leraren weer zeggen: OK lui, nu is 't weer mooi geweest. En ze zullen gedwee weer in de schoolbankjes plaatsnemen. Daar kan geen politie tegenop. Want het is in het belang van alle volwassenen, dat die kids netjes in de klas blijven.
Het is onvoorstelbaar, wat we de afgelopen week hebben gezien.
Schooljeugd, die demonstreert tegen de '1040 urennorm'. Geheel terecht denk ik, maar dat terzijde.
Hoe die kinderen - met de lange lat - in elkaar worden geslagen door defungerende politieagenten.
'Defungerend', - een eufemisme.
Want dit neigt natuurlijk naar fascisme.
Ik heb hier toch wel een groot probleem mee.
Normaal gesproken heb ik namelijk grote bewondering voor de politie. Al die dappere mannen en vrouwen die hun ziel en zaligheid in de strijd gooien om onze veiligheid te waarborgen. Om gegijzelde medeburgers uit een obscuur pand te bevrijden. Om als eerste ter plaatse te zijn bij een ernstig ongeval. Om gevaarlijke criminelen te ontwapenen. Of om - in samenwerkling met die andere dapperen van onze samenleving: de brandweerlieden - desnoods een verdwaalde kat uit een hoge boom te redden.
Alleen: zulke crisissituaties zijn de uitzondering. De regel is dat wij in een kalm en rustig, om niet te zeggen saai landje leven, waarin doorgaans alles op rolletjes gaat.
Omdat 90% van de poltieagenten niet uitkomt boven VMBO-niveau, weten ze dus niet wat ze aan moeten met al die tijd dat ze aan het 'surveilleren' zijn. Het enige wat er dan op zit is: loeren op medeburgers die misschien een klein foutje begaan. Om die dan subiet op de bon te slingeren. Zo'n beetje het gedrag van... een leraar die geen orde heeft.
Daar moest ik aan denken toen ik die beelden zag, van meppende agenten. Meppend op jongeren die daar alleen maar stonden, en zich niet snel genoeg uit de voeten konden maken.
Wat mij vooral bijbleef: het beeld van die wat oudere agent, met een grijs snorretje en sikje, die tegen de cameraman van het Journaal riep: "U mag mij niet hinderen om mijn werk te doen!"
'Mijn werk'.
Wat is zijn 'werk'? Kinderen mishandelen?
Grappig, hoe zowel onze regering als de Europese Unie wetgeving in voorbereiding hebben, waarbij het ouders wordt verboden hun kinderen te slaan. Zelfs de beperkte, liefdevolle 'pedagogische tik' kan een ouder al voor de strafrechter brengen.
Maar onze 'collectieve ouder', de politie, mag dus straffeloos helemaal los gaan op onze kinderen, onze pubers. Uit frustratie, want anders dan dat kan ik het niet duiden.
Zelf heb ik 22 jaar voor de klas gestaan. En zo ga je dus niet met pubers om.
Een beetje leraar knipt even met zijn vingers en roept: "Was een goeie actie jongens. En nu terug naar de klas!"
Maar die agenten weten niets beters te verzinnen dan 'de lange lat'. Rammen!
Ik vraag me dan af wat voor soort vaders die mannen thuis zijn.
Ik vrees het ergste.
Vermoedelijk zitten ze zwaar onder de plak bij hun vrouw.
En zijn ze niet in relatie met hun puberzoon of -dochter.
Dus... lekker afreageren op andere pubers, die op hun eigen kind lijken. Triest!
Zou het toeval zijn, dat ook precies deze week onderwijsminister Plasterk de 'betere' leraren een salarisverhoging in het vooruitzicht stelt? Zet zo'n agent eens voor een schoolklas, dan zie je waar het gezag faalt. Hij loopt huilend weg naar moeders, zodra hij zijn uniform moet uittrekken en geen bekeuringen meer mag uitdelen.
We zijn nu aangeland op precies 30 jaar na de studentenrevolte in Parijs, en de Maagdenhuisbezetting in Amsterdam. Toen de studenten, nu de scholieren.
Uit het NOS-journaal:
"Er waren drie eieren gegooid. Eén van deze eieren raakte de knie van een agent."
De reactie van de Middelburgse politie was dezelfde als die van de politie van Moskou, die vandaag ook een vreedzame demonstratie met geweld beëindigde. Waarbij schaakgrootmeester en Poetin-criticus Kasparov werd gearresteerd.
Nooit eerder lagen Middelburg en Moskou zó dicht bij elkaar.
Een interessante sociologische excercitie, deze jongerenopstand. A.s. woensdag een spoeddebat hierover in de Tweede Kamer. Ben benieuwd!
Vanmorgen stond Maurice de Hond voor de rechtbank van Amsterdam, als verdachte in de smaadzaak die het Openbaar Ministerie tegen hem had aangespannen, omdat hij de 'Klusjesman' Michaël de Jong had aangewezen als de echte dader in de Deventer moordzaak.
Niet zomaar, om De Jong te belasteren, maar omdat er een algemeen maatschappelijk belang mee gemoeid is. Er zit namelijk al zeven jaar iemand vast, die hoogstwaarschijnlijk onschuldig is: Ernest Louwes. En het OM, de politie en het NFI (Nederlands Forensisch Instituut) hebben in deze zaak niet alleen blunder op blunder gestapeld, maar ook nog eens regelrechte fraude gepleegd met het onderzoek.
Eerder dit jaar werd De Hond al door de civiele rechter veroordeeld om De Jong en zijn vriendin Meike € 100.000 schadevergoeding te betalen, een ongehoord en absurd bedrag, dat in Nederland nog nooit eerder werd toegewezen in een soortgelijke zaak.
Er lijkt, al langere tijd, sprake van een regie op de achtergrond om De Hond aan de ketting te krijgen. Oftewel: om hem het zwijgen op te leggen. Maar... dat gaat niet meer lukken.
Niet alleen doordat al meer dan 7000 Nederlanders hun sympathie hebben betuigd met zijn streven om deze gerechtelijke dwaling recht te zetten en de rechtsstaat te herstellen. Maar ook doordat inmiddels ruim 600 burgers dagelijks zijn missie op de voet volgen, waarvan enige tientallen - met uiteenlopende deskundigheden - hun bijdragen leveren om in deze zaak de onderste steen boven te krijgen. De Hond heeft dat goed gezien: de gezamenlijke inzet en deskundigheid van een grote groep betrokken burgers, die zich gezamenlijk inspannen voor een integer doel, is in staat de 'formele deskundigheid' van zogenaamd professionele autoriteiten te logenstraffen.
In ieder geval is het - alleen en uitsluitend - aan de inspanningen van Maurice de Hond en zijn achterban te danken, dat de Hoge Raad onlangs heeft besloten om binnenkort die 'klusjesman' alsnog te gaan horen. En daar is het OM absoluut niet blij mee, om het voorzichtig te zeggen.
Een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Zo werd het De Hond verboden om getuigen in zijn zaak in te brengen. En de aanklager, officier van Justitie Bijlsma, zat vanmorgen tijdens het briljante pleidooi van gedaagde wat afwezig te doen: een beetje aan zijn toga plukken, spelen met zijn pen, zijn mobieltje en een elastiekje. Zo van: 'Ik wil dit niet horen, ik luister niet!'
Arrogantie van de macht. Maar hoogmoed komt voor de val.
De officier van Justitie, het OM, begint te veranderen van aanklager in beklaagde. En begint dat ook te beseffen. Maar wil of kan het nog niet toegeven.
En komt dan met deze eis: 240 uur dienstverlening en een maand voorwaardelijk (waarbij De Hond gedurende twee jaar de klusjesman niet opnieuw mag beschuldigen). Hoe schaamteloos kun je zijn, om deze eis, in deze situatie, te formuleren?
240 uur. Dat is zes volle werkweken!
Diverse medestanders hadden op De Honds website al een goede suggestie voor de invulling van die werkstraf, mochten de rechters straks in hun uitspraak meegaan in deze rancuneuze idiotie. Schoonmaakwerkzaamheden, zoals gebruikelijk.
'Laat hem de bezem maar eens halen door die augiasstal van het Openbaar Ministerie.'
Vanavond even gekeken naar 'Peter R. de Vries, misdaadverslaggever'. Niet de beoogde eerste uitzending van het nieuwe seizoen, want die zou vorige week zijn. Maar daar kwam een kortgedingetje tussen. Dus ik dacht: wie weet, komt hij nu wel met iets écht spannends. Helaas, niets nieuws onder de misdaadzon.
Integendeel. De Vries haalde een oud lijk uit de kast, waarbij het nog maar de vraag is of hier wel sprake is geweest van een moord (in ieder geval is er nog geen stoffelijk overschot aangetroffen).
De hele uitzending van anderhalf uur ging over de verdwijining van ene Germa, meisje uit een plattelandsdorp in Brabant, na een avondje stappen in... 1984!
Lekker 'spicy' gebracht met z.g. 'reconstructies'. Niet van gebeurtenissen, maar van speculaties (dus hoe het zou kunnen zijn gegaan).
Ik heb uit professionele overwegingen de hele uitzending 'uitgezeten', maar ik moest luciferstokjes tussen mijn oogleden steken om ze open te houden. Naar De Vries kijken is nóg saaier dan een journaalverslag volgen van Lex Runderkamp over Holleeder.
De hele uitzending is in enkele zinnen samen te vatten.
* Er was geen motief voor roof (want ze bezat bijna niks)
* Er was geen motief voor wraak (want ze had geen vijanden)
* 'Dus' was het motief seks (want ze was relatief aantrekkelijk)
* Vervolgens: vijf reportages over jongens/mannen uit haar dorp die de blonde Germa mogelijk 'wel leuk' hadden gevonden en haar wellicht hadden benaderd voor seks, 'waarbij zij had geweigerd en de zaak plotseling hevig was geëscaleerd'.
Onvoorstelbaar wat we hier te zien kregen. Nagespeelde dramasituaties van veronderstelde gebeurtenissen, op basis van bedachte scenario's en hypotheses. En niets meer dan dat. Dit is dus echt de laatste keer dat ik nog tijd heb besteed aan deze querulant. Peter R. de Vries is echt de Henk van der Meijden van de misdaadverslaggeving geworden. Een anachronisme.
Eigenlijk was het al eerder duidelijk. Door de manier waarop hij in de fout is gegaan bij de Deventer moordzaak. Daar heeft hij zo enorm in geblunderd, dat hij er ook nooit meer op is teruggekomen (sterker nog: hij ging elke uitnodiging tot debat met zijn opponent Maurice de Hond schielijk uit de weg).
Dit programma heeft niets (meer) te maken met misdaadverslaggeving, laat staan met onderzoeksjournalistiek. Op z'n best heeft het iets weg van human interest, of een roddelrubriek.
Wil je echt op de hoogte blijven van realistische ontwikkelingen in de criminaliteit, kijk dan niet naar een pulpzender als SBS6, maar lees verder bij Stan de Jong of desnoods bij Hein Jan Korterink of hier.
Jaren geleden, toen ik nog jong en onbedorven was, dacht ik weleens: Die Peter R. de Vries neemt wel risico's zeg! Die mag wel uitkijken. Straks wordt-ie nog eens omgelegd.
Dat dat nog steeds niet is gebeurd, verbaast me nu niet meer zo.
De Vries 'doet' weliswaar de rol van 'misdaadmaatje', maar dan wel héél voorzichtig. Hij is een karikatuur geworden van zichzelf. Van 'opsporen', 'aanklagen' of 'onthullen' komt niets meer terecht. Een beetje beppen over een doodgelopen zaak van 23 jaar geleden... Terwijl er zoveel aan de hand is op dit moment, waarbij enorme behoefte is aan krachtige, gedurfde onderzoeksjournalistiek: Ina Post, Lucia de Berk, Ernest Louwes, Hussayin Baybasin, Robert Horchner, Joris Demmink...
Feitelijk blijft er voor Peter R. de Vries maar één optie over, als niemand anders het wil doen. En kennelijk wil niemand het doen, omdat ze hem er te zielig voor vinden.
Er een eind aan maken!
Maar ja, dan wil hij daar zelf natuurlijk ook weer verslag van doen, van hoe dat nou zo gekomen is en wie hem daartoe heeft aangezet... En dat kan dan weer niet. Altijd is er wel weer een smoes.
Wat mij betreft heeft Peter R. vanavond geprobeerd zijn eigenwaarde - of althans zijn tv-programma - definitief te suïcideren.
Als hij zo doorgaat, voorspel ik dat zijn programma het eind van dit seizoen niet meer haalt. Want dan grijpt Tina Nijkamp in.
Fietsers mogen gewoon hun iPod blijven gebruiken, besliste minister Eurlings begin deze week.
Twee redenen: 1) Een verbod om op de fiets naar muziek te luisteren is nauwelijks te handhaven (bij mensen met lang haar zijn de oordopjes op afstand niet te zien) en 2) Er zijn nauwelijks (dodelijke) slachtoffers. Dat laatste betwijfel ik.
Het zal begin jaren '80 zijn geweest, toen ik nog leraar was en we met vijf derdeklassen van de Daltonscholengemeenschap op werkweek waren in Brabant. Om de omgeving te verkennen hadden we voor de leerlingen op dag 1 een speurtocht uitgezet. Als leiding hadden we de taken verdeeld, en omdat ik me nogal druk maak om het thema veiligheid, had ik een 'controlepost' gekozen nabij een onbeveiligde spoorwegovergang. Om een oogje in het zeil te houden zeg maar.
Een collega die zijn auto mee had, zette mij en een viertal andere collega's af op de diverse plekken langs de route, waar de leerlingen langs zouden komen. Ze moesten dan wat vragen beantwoorden en konden daarna weer verder. Zo konden we de groepen die te snel gingen even ophouden, om de fysieke afstand tussen de groepjes leerlingen op peil te houden.
Nadat ik op mijn post was afgezet, vleide ik mij in de bosrand naast het spoor. In een mild septemberzonnetje. Ik had nog zeker een half uur voordat de eerste groep zou arriveren. Ik las intussen een boekje en luisterde naar U2 op mijn walkman, de voorloper van de iPod. Lekker hard.
Plotseling werd ik ruw opgeschrikt. Niet door een geluid, maar doordat ik voelde hoe de grond onder mij begon te beven. In een reflex trok ik het koptelefoontje van mijn hoofd en zat ik in een reflex rechtop. Toen pas hoorde ik het aanzwellend donderend geraas en in een fractie van een seconde scheerde een trein voorbij.
Ik schrok me rot.
Toen besloot ik elk van de tien groepjes van twaalf leerlingen die langs zouden komen over deze ervaring te vertellen, met referentie aan de spoorwegovergang die ze direct na mijn 'preek' zouden gaan oversteken. Mooie gelegenheid ook, om ze meteen een nieuw woord te leren: gevaarzetting.
Ik durf de stelling aan dat noch het KLPD, noch de SWOV (Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid), noch Veilig Verkeer Nederland, noch het Ministerie van Verkeer en Waterstaat ook maar enig idee hebben van het aantal 'doofdoden' of, zo je wilt 'geluidsdoden' dat er jaarlijks in Nederland valt.
Het gaat niet alleen om iPods en walkmans. Wat te denken van de boosters in auto's, waaruit keiharde beats dreunen en schallen? Komt zo'n auto onder de trein, dan is het gebruikelijke verhaal: 'verblind door laagstaande zon'.
Tip voor het onderzoeksteam: zoek eens tussen de overblijfselen van het wrak naar sporen van een muziekinstallatie, van pakweg 100 of 150 Watt.
En... hoeveel doodgereden joggers, luisterend naar hun favoriete muziekje, zijn er de afgelopen jaren niet per ongeluk geïndiceerd als 'suïcidalen'?
Dat juist de gemeente Amsterdam zich bezorgd maakt, kan ik wel begrijpen. Een levensgevaarlijke stad voor voetgangers. Ook zonder oordopjes.
Elke keer als ik er ben verbaas ik me weer hoe door smalle winkelstraten vol met voetgangers, trams heendenderen op volle snelheid, luid bellend. Een lokale planologische miskleun.
Maar hoezeer die Amsterdammers ook afkerig zijn van overheidsbetutteling, deze noodkreet begrijp ik dan weer wel.
Het gekke is, hij was maar een half jaar ouder dan mijn vader. Die ook Jan heet.
En tijdens mijn jeugd heb ik hem altijd ervaren als veel jonger dan mijn vader.
Onstuimiger, in ieder geval.
Een man gekenmerkt door vitaliteit. En terwijl mijn eigen vader (nu net 82) na een diepe crisis weer begint op te krabbelen in het verpleeghuis, hoor ik vanmiddag ineens dat Jan Wolkers (bijna 82) vandaag is gestorven.
Het sloeg in als een bom. Niet alleen bij mij.
Jammer dat ik hier niet de foto kan laten zien, die we vanavond op het journaal zagen. Vermoedelijk de laatste foto. Maar die staat nog niet op internet.
Wolkers zag er daarop uit als bijna... een oude vrouw. Dat was mijn indruk.
Grappig, de man die in de jaren '60 te boek stond als super-macho, met zijn boze mannelijke blik, en die gedurende zijn leven steeds 'liever' en aardiger werd, eindigt als de ultieme androgyne mens. Als de mens die iedereen wel zou willen zijn. Nou, misschien niet iedereen, maar ik wel.
Gelukkig dat er vanavond, in diverse tv-programma's, heel veel tijd is besteed aan zijn dood. En vooral aan zijn leven. Dat hij niet is weggemoffeld. Wat een heerlijke man!
Ik ga hier niet alle platitudes herhalen die allerlei would-be belangrijke Nederlanders vandaag mochten poneren. Ik citeer alleen dit stukje uit een interview, waarin de typische Wolkers-humor tot uiting komt:
Journalist: 'Ouder worden heeft toch ook wel te maken met doodgaan, niet?'
Wolkers: 'Jaja... U heeft er nogal plezier in hè. Heeft u misschien ook een kist voor mij meegebracht?'
Wolkers had ook iets met wolken.
Hij citeerde er verschillende dichterlijke omschrijvingen van, ook uit de bijbel. Maar hij eindigde zijn opsomming met die, welke hij de mooiste vond, van A. Roland Holst:
Wolken, heldere droomnomaden.
Ik eindig dit stukje met de dichtregel van Wolkers zelf, waarvan hij zegt dat hij zo het leven ziet:
Een voetstap, die geen echo achter laat.
Tijd bestaat niet, zegt Jan.
Ik weet dat hij gelijk heeft.
Maar ik moet daar nog aan werken. Bij mezelf. Om dat te kunnen zien, en aanvaarden. Pas dan ben ik vrij. En kan ik echt mijn dingen gaan doen. Zoals dat voor Wolkers altijd al vanzelfsprekend was.
Eindelijk weer eens een briljante prent van Joep Bertrams.
Wegens copyright kan ik hierboven alleen een fragmentje 'citeren'. Maar ik raad je aan het hele plaatje hier te bekijken.
Hoe uitgekotst kun je jezelf laten worden? Door eindeloos te tarten.
EénVandaag deed met Rita het bekende spelletje: kiezen uit twee opties.
'Asfalt of natuur?'
- Beide!
'Links-liberaal of rechts-populistisch?'
- Beide.
'Kamerlid of minister?'
- Uhm... premier!
Ze had het eerst over een 'politieke beweging', maar liet zich toch ontvallen: 'Wat ik wil is een brede volkspartij'.
Ze wil 'in overleg met de bevolking om de problemen op te lossen.'
Wie hebben we eerder aan dit soort gratuite populisme ten onder zien gaan? Inderdaad, Emile Ratelband. Even peilen via internet wat de onderbuik van Nederland ervan vindt, en dat tot je politieke standpunt maken.
Hier haar nieuwe website (de naam trotsopnederland.nl was al geclaimd door iemand die een tv-programma met die naam in voorbereiding heeft). Dus werd het www.trotsopnederland.com - met een visualisatie die lijkt te zijn afgekeken van een folder van de Jehovah's Getuigen: Rita achter het stuur van het Schip van Staat, met de Nederlandse vlag op de achtergrond.
Scène uit een gangstarap-clipje, zoals dagelijks te zien op MTV, TMF en The Box (dan weliswaar ietsjes, maar nauwelijks meer aangekleed).
De nieuwe moraal, vermomd als 'muziek'. De hiphopmoraal van de pooier. En honderdduizenden verstrooide, verwarde en verdwaalde tieners laten zich wijsmaken dat dit over het leven, over de werkelijkheid gaat. En dus wordt hun werkelijkheid aangepast aan de fantasie. Want zo dwingend werkt collectieve verbeelding.
Vanavond in Pauw & Witteman: Myrthe Hilkens, een freelance journaliste (ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze heeft meteen mijn heart & mind gestolen).
Myrthe maakt zich zorgen (net als ik, en Renate Dorrestein en Ronald Plasterk en vele anderen) over de extreme en dehumaniserende seksualisering die momenteel gaande is, vooral onder de jeugd. En dus ook over het 'mensbeeld' waarmee jongeren vandaag de dag opgroeien.
Grappig om te zien: in de uitzending zat tegenover Myrthe: Femke Halsema (GroenLinks, - boegbeeld dus van 'progressiviteit'). Zij vond dat hier géén taak lag voor de overheid om in te grijpen (lees: zelfbeschikking van het individu; seksuele vrijheid). En ze viel terug op haar steevaste oplossing voor elk probleem: emancipatie van de vrouw, door meer kinderopvang, meer carrièrekansen, etc. Wat Femke niet beseft, is dat juist doordat haar ideaal al voor een groot deel is verwezenlijkt, het huidige probleem is ontstaan. Namelijk dat sommige meisjes van pakweg 12 tot 18 jaar - letterlijk - geen eigen leven meer hebben, maar seksslaafjes zijn geworden. Doordat er geen moeder meer thuis zit, als ze uit school komen, om even mee bij te praten. Om het over hun vaders maar helemaal niet te hebben.
Femke Halsema zelf is nog naïever dan de pubers over wie ze een mening denkt te kunnen hebben. Of ze weet wel beter, maar doet alsof, uit politieke correctheid.
Myrthe ziet het goed, denk ik. En dus roept ze ook weerstand op, zoals bij deze Sander ('Dirty Old Man') op zijn Volkskrantblog.
Wie de uitzending van Pauw & Witteman heeft gemist, zou nu kunnen denken dat die mevrouw Hilkens wellicht een hardvochtige, gereformeerde, calvinistische oude taart is. Nee hoor, Myrthe is gewoon (in het vocabulair van de overgeseksualiseerde hufter)...
...een ontzettend lekker jong wijf!
En dus volkomen onverdacht, in deze discussie.
Seks is natuurlijk gewoon leuk. En ontspannend. En gezond. En je valt ervan af. En - inmiddels op de laatste plaats - is het ook nog procreatief: je krijgt er kinderen van, als je dat wilt.
En natuurlijk hoort het bij de puberteit om met seks te experimenteren. Om uit te zoeken hoe dat allemaal zit. Aftrekken en vingeren, en fantaseren over een (toekomstige, ideale) partner. En als die er eenmaal is: over de buurvrouw. Of de loodgieter. Allemaal niks mis mee.
Maar nu.
Meisjes van 12 die zich laten meeslepen naar een kelder onder een flatgebouw, om daar vijf of zes puisterige jochies te pijpen, of zich door hen te laten neuken... in ruil voor een telefoonkaart, een Breezertje of een paar sigaretten.
In een stukje elders op internet had Myrthe enkele, wat zij noemt: 'vrouwonvriendelijke lyrics' verzameld. Dat is nog netjes gezegd. Ik citeer er eentje van:
[Toelichting: 'hoe' is slangtaal voor 'whore']
Artiest: Snoop Dogg feat. Soopafly
Nummer: Can U Control Yo Hoe
Album: R & G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece (2004)
Can you control your hoe? (You got a bitch that wont do what you say)
You can’t control your hoe? (She hardheaded, she just won’t obey)
Can you control your hoe? (You’ve got to know what to do, and what to say)
You’ve got to put that bitch in her place, even if it’s slapping her in her face.
Ya got to control your hoe. Can you control your hoe?
What kind of pimp holds back? Never met a bitch that a pimp can’t slap, whats wrong with the pimpin’?
Kortom: Heb jij je hoertje wel onder bedwang? (Anders ben je geen echte vent namelijk.)
Belangrijkste aanbeveling uit dit 'liedje': "Je moet die bitch wel op haar plaats zetten! Moch dit niet helpen, dan mag je haar ook in haar gezicht slaan."
Waar hebben we dit eerder gehoord?
Precies, het is nagenoeg letterlijk één van die gewraakte passages uit de Koran, waar Geert Wilders zo graag naar verwijst.
Zien we hier gebeuren dat twee 'culturen' elkaar gevonden hebben? Die van de islam en die van het ghetto? Is hier een integratie gaande vanuit twee verschillende achterstandssituaties (of zoals sommigen zeggen: twee soorten achterlijkheid)?
Feit is dat die hele hiphop-scene (even omgerekend naar de Nederlandse afmetingen) zich voornamelijk afspeelt op vmbo-niveau en daaronder. Daar waar de invloed van de ouders in het opvoedingsproces niet kan opboksen tegen de vele externe prikkels die een andere kant op wijzen. En waar jongeren ook elkaar niet (durven) corrigeren, dankzij een rabiate subcultuur waarin 'Pakken wat je pakken kan' en 'Lekker afzeiken' de overheersende waarden zijn geworden.
Na de ouders zouden het de leraren moeten zijn die een dam opwerpen tegen deze sluipende verzieking van omgangsvormen. Die een stand zouden moeten zijn voor hun leerlingen. Maar die leraren zijn (enkele uitzonderingen daargelaten) ook geen echte leraren meer, maar onderbetaalde sociaalwerkers, voetvegen, die elke avond opgelucht ademhalen als ze weer een dag in die heksenketel hebben overleefd zonder onaanvaardbaar grof te zijn uitgekafferd, bedreigd, of erger.
De schade die hier wordt toegebracht aan de meisjes (en - op een andere manier - ook aan de jongens) lijkt nauwelijks herstelbaar. Hier gaat mogelijk een hele generatie verloren. Mensen die gedurende hun verdere leven niet meer op een gezonde, natuurlijke manier kunnen omgaan met seks en intimiteit. En voor wie het een waar wonder wordt, als ze ooit nog in staat zijn om een liefdevolle relatie op te bouwen. Maar misschien ben ik te pessimistisch?
Hoe dan ook: de regering mag kennelijk niet ingrijpen.
Wat de regering wel zou kunnen doen?
Martin Gaus en Midas Dekkers hondderdduizend keer klonen. En elk van die exemplaren voor een schoolklas zetten. Om die kids eens precies uit te leggen hoe het nou echt in elkaar zit. Met de natuur. Met de beestjes die wij zijn.
Zo'n twee jaar geleden overgewaaid vanuit de VS: sociale nieuwssites. Waarbij internetters zelf het nieuws kunnen kiezen, in plaats van een redactie die dat voor hen uitmaakt. Dat kan door op de berichten van collega-internetters te stemmen. Een vernieuwing op internet die valt onder de noemer 'Web 2'. 
![](javascript:fotovenster("http://www.telesport.nl/multimedia/archive/00155/almere1_jpg_155848d.jpg"," ","null ",200,135);)
