Welkom op mijn weblog
Weblog van Arjan Gout.
Gestart op 7 juli 2007; de concert-klimaatdag van Al Gore.
Mijn Links
*
*
*
*
*
*
*
Stuur een e-mail
Plaats mij op de maillijst
[Je ontvangt dan eem mailtje als er een nieuw bericht is geplaatst. Je kunt op elk moment weer opzeggen.]
KALENDER
Klik op een datum om de postings van die dag te zien:
« February 2012 »
| Mon | Tue | Wed | Thu | Fri | Sat | Sun | | | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | |
|
Politiek en de klap van de windmolen
Wat doe je als demissionair minister met je beleid, voor zover dat tot nu toe als overwegend mislukt moet worden beschouwd? Nou, dan doe je er nog even een schepje bovenop. Als je tenminste Maria van der Hoeven heet.
Lees eerst even dit bericht.
Kennelijk behoren de windmolenparken op zee niet tot de door de Tweede Kamer als zodanig bestempelde 'controversiële' besluiten, waarover straks - na de verkiezingen - een nieuwe regering moet beslissen. Zoals het idiote Shellexperiment om grote hoeveelheden CO2 onder een Barendrechtse woonwijk te persen dat wel is, - gelukkig!
En dus gooit EZ-minister Van der Hoeven er nog maar eens twee wildwaterwindparken tegenaan. Waarmee ze goud geld als water naar de zee draagt. Een totale verspilling van 4,5 miljard euro, terwijl onze politieke partijen in de aanloop naar 9 juni om het hardst moeten gaan debatteren waar de pijn van de komende rigoureuze bezuinigingen zal worden gelegd!
Kijk eens hoe mooi het ministerie van Economische Zaken het formuleert:
"Het vermogen van de toekomstige parken bedraagt samen 600 Megawatt, genoeg om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien."
Dat klinkt toch prachtig? Een stad als Rotterdam, waarvan de elektriciteit wordt geleverd door windmolens! Onzin natuurlijk, want het gaat hier om huishoudens en om slechts een beperkt deel van het energiegebruik, te weten de elektriciteit. Maar het zijn dit soort 'gegevens', dit soort zinnetjes die het kwijl in de mond doen lopen bij de milieufetisjisten van GroenLinks en hun verwanten, zoals de GL-infiltrant Diederik Samsom in de PvdA. Ook het CDA laat zich inmiddels meeslepen in deze klimaathype met haar zogenaamde 'duurzaamheidsresultaten'.
Er is maar één energiebron waar windmolens op draaien: gebakken lucht. De gebakken lucht van onoverzienbare (en onoverzichtelijke!) overheidssubsidies die slim worden weggemoffeld met foutieve rekenmodellen, tot een zogenaamd 'concurrerende' kilowattuurprijs.
Gezond verstand
Zometeen geef ik een link naar een wetenschappelijk essay, waaruit zal blijken dat het bij windmolenparken vooral om windhandel gaat. Maar eigenlijk zou dat niet nodig moeten zijn. Want iedereen met een gezond boerenverstand, en een besef van natuurkunde op lagereschoolniveau (van toen) of vmbo-niveau (van nu) kan begrijpen dat windturbines nooit een substantiële bijdrage zullen kunnen leveren in onze energievoorziening.
Elektrische stroom kunnen we namelijk niet opslaan, behalve voor korte tijd en in kleine hoeveelheden (batterijen en accu's). Als Van der Hoeven dus beweert: 'samen 600 megawatt, voldoende om 660.000 huishoudens van elektriciteit te voorzien', dan bedoelt ze feitelijk: 600 megawatt op de (spaarzame) momenten dat al die windmolens tegelijk op volle kracht draaien. En waarmee die huishoudens dus soms wel, soms een beetje en soms helemaal niet van stroom worden voorzien.
Zeg maar de situatie zoals die vroeger bestond in o.a. Roemenië. En thans nog in sommige arme Afrikaanse landen. Maar wij verwachten op elk moment van de dag stroom te hebben!
Symboolpolitiek
Doordat windmolens geen constante en gegarandeerde elektriciteitsafgifte hebben, moeten er op de achtergrond altijd kolen-, gas en/of kerncentrales blijven meedraaien. En die kun je niet zomaar even uit- en weer inschakelen, al naar gelang er genoeg wind staat. Kortom: de conventionele centrales draaien gewoon door, en de 'extra' elektriciteit van de windmolenparken is - in alle opzichten - verspilde energie. Elektriciteit bovendien, waarvan de (echte) kilowattuurprijs altijd veel hoger zal liggen dan die van andere energiebronnen. Alleen door miljardensubsidies en een bedrieglijke berekeningswijze, lijkt het alsof de kWh-prijs van windenergie in de buurt komt van de normale prijs van elektriciteit.
Kortom: al die windmolenparken zijn niets meer dan symboolpolitiek. Een speeltje van milieufanaten. En een enorme - onnodige - verliespost voor onze economie.
Ons land kent (gelukkig maar) nog enkele eigenzinnige wetenschappers, die verder durven kijken dan hun neus lang is. Een daarvan is dr. Kees Le Pair. Samen met een collega schreef hij dit onthullende verhaal over de zwendel met windmolenenergie.
Paradox
Verdedigers van 'Nederland - Nieuw Molenland' wijzen er soms op, dat we op weg zijn naar een nieuw model van elektriciteitsvoorziening, een Europawijd 'electric grid'. Een computergestuurd netwerk van stroomvoorziening, waarin alle denkbare soorten stroomopwekking aan elkaar gekoppeld worden (en waarbij de verschillen dus zouden worden uitgevlakt).
Zij vergeten twee dingen.
Ten eerste bestaat er al decennialang een Europees hoogspanningsnet (het z.g. 'koppelnet'). En ten tweede, nog belangrijker, past windenergie daar - paradoxaal genoeg - slechter in dan welke andere energiebron ook.
De enige reden dat elektriciteit uit windmolens nog 'te dulden' is, komt doordat deze slechts circa 2% van de totale elektriciteitsbehoefte levert. Zodra de bijdrage van windenergie écht substantieel zou worden (wat de Kees Vendrikken en Diederik Samsoms van ons parlement nog steeds bepleiten), wordt de invloed op het net van deze wispelturige bron zó belangrijk, dat de schadelijkheid ervan niemand meer kan ontgaan. En dan is het meteen einde verhaal. Genoemde parlementariërs weten dat!
De hypocrisie schuilt dus hierin, dat de klimaatmaffia - braaf gevolgd door een stel meelopers van PvdA en D66 tot CDA - blijft pleiten voor een stevige uitbreiding van windenergie, wetende dat dan de wal het schip zal keren.
Deze ongelukkige wind van mevrouw Van der Hoeven moet de Tweede Kamer dus maar gauw in haar richting terugblazen. Want hij stinkt behoorlijk.
|
Posted: 01:17, 13 May 2010 |
Add Comment |
redactie tref.eu
Goed stukje. Ze zouden uw bijdragen op www.tref.eu ook wel kunnen gebruiken !
mvg
redactie |
Posted by Anonymous at 19:03, 14 May 2010 |
Link |
|
Vechten tegen windmolens
Zo is het maar net, meneer Gout... Tenminste, dat geldt voor het grootste deel van uw verhaal. Hulde!
Uw bijdrage heeft één geciteerd manco. Als uw bron zelf correct citeerde uit het bericht van EZ dan geldt: was het maar waar dat die investering van 4,5 miljard euro 660.000 Nederlandse huishoudens van elektrische stroom zou kunnen voorzien.
Bijna alle windmolenberichtgeving vermeldt het door zo'n draaiding te leveren vermogen alleen nog in de nieuwe vermogenseenheid: het huishouden. Lichtpuntje in het EZ-bericht was dat ook de nog niet helemaal afgeschafte echte eenheid werd vermeld: de watt. Dat maakt mijn argument overzichtelijk en falsifieerbaar.
Ons futuristische zeepark zal dus maar liefst 600 miljoen watt, alias 600 MW alias 600.000 kilowatt gaan uitstoten (jawel: uitstoten, zie onder). Die 600 MW aan windmolens op zee leveren gemiddeld maar 32 procent van de tijd hun vermogen. (Op land is dat nog 10 procent minder.) Effectief is er dan nog maar 192 MW te verdelen. Zouden 660.000 huishoudens daarmee moeten rondkomen, dan moeten ze dus genoegen nemen met een verbruiksrantsoen van elk niet meer dan 291 watt. Maar dat is misschien ook wel het eindstadium van Diederiks groene wensdenken... De wereld zou dan immers zijn gered.
Elektriciteitsvoorziening aan een normaal huishouden verloopt via drie groepen die samen 11 kW (kilowatt) kunnen leveren. Maar bij het berekenen van het distributienet in woonwijken (denk aan de transformatoren en de dikte van de leidingen) gaat men ervan uit dat niet alle huishoudens tegelijk het volle vermogen aanspreken. Gemiddeld is voor elke woning maar zo'n 2,2 ... 2,5 kW beschikbaar. Zomaar een praktijkwaarde. Maar altijd nog 7 à 8,5 keer zo veel als minister Van der Hoeven ons blijkbaar gunt. (Terzijde: in die 2,5 kW schuilt ook de domper voor ieder die droomt van een elektrische auto in zijn garage; dat gaat misschien goed zolang het een speeltje blijft voor de happy few.)
Waarom hierboven dat woordje "uitstoten"? Was "opwekken" niet beter geweest? Jawel. Maar "uitstoten" gebruik je voor schadelijke stoffen en voorts voor kooldioxide. Dat spul waarvan de gestadige toeneming in de atmosfeer over de laatste eeuw inmiddels zo'n 1,5 miljard mensen hun voedsel zou geven. Althans dat beweren sommige serieuze (en bij uitstek groene) onderzoekers. In dat opzicht zijn windmolens zegenrijk. Angstvallig wordt namelijk verzwegen dat toepassing van windmolens niet leidt tot vermindering, maar vergroting van kooldioxide-uitstoot. Wat dus weer bijdraagt aan de fotosynthese en daarmee aan de plantengroei. Zo hangt alles met alles samen. Die CO2-uitstoot zal disproportioneel groeien naarmate de netstabiliteit afneemt, dat wil zeggen naarmate een groter aandeel windenergie aan het net wordt geleverd. Gidsland Duitsland (rij er doorheen en verbaas je over de molenwieken aan alle horizons...) heeft na de duizenden geplaatste windmolens om die reden nog geen enkele conventionele centrale kunnen sluiten. En zou zonder al die molens al een aardige CO2-reductie kunnen binnenslepen.
|
Posted by Don Quichot de la Mancha at 07:24, 28 May 2010 |
Link |
|
re: Vechten tegen windmolens
@ Don Quichot
Dank voor uw bekwame toevoeging.
Echter... windmolens stoten geen CO2 uit.
Doelt u wellicht op de CO2 die vrijkomt bij de productie en het transport van de windmolens?
Of bedoelt u dat door de 'netinstabiliteit' veroorzaakt door windmolens, er zelfs juist méér conventionele centrales nodig zijn? Dat zou wel erg cru zijn. Ben benieuwd welke berekening daar dan aan ten grondslag ligt? |
Posted by Arjan777 at 15:22, 28 May 2010 |
Link |
|
Windmolengekte
Geachte heer Gout,
Uitstoten en opwekken zijn semantisch verwant. Beide begrippen produceren, genereren, iets. Nee, windmolens stoten zelf geen CO2 uit, maar produceren kilowatturen. Als het waait. Dat lijkt prachtig, maar is het niet. Uw artikel levert zelf al de brandstof voor mijn stelling. Terecht merkt u op dat windmolens alleen te dulden zijn omdat ze alhier slechts 2% van de totale elektriciteitsbehoefte dekken. Lokaal ligt die verhouding veelal ongunstiger. Op land zet je een cluster van windmolens bij voorkeur daar neer waar ze het effectiefst zijn en zo min mogelijk mensen ergeren. Dus niet in de stad of op een industrieterrein, hoewel daar de elektriciteitsinfrastuctuur berekend is op grote vermogens. Maar liefst ergens in een groot winderig weidegebied met vooral koeien en her en der wat boerderijen. Zou je daar het integrale molenproduct zomaar aan het lichte plaatselijke net koppelen, dan is dat vragen om grote moeilijkheden. Een cluster van bijvoorbeeld 25 moderne "2-megawatters" zou dat lokale netje zomaar met een rampzalige 50 MW opzadelen ("genoeg voor 20 000 huishoudens" ofwel het puur huishoudelijk verbruik van een populatie van zo'n 42 000 mensen). Omdat het net daar nooit op was berekend, zijn lange hoogspanningsleidingen en transformatoren nodig voor koppeling aan een plaats in het net waar je de schade beter in de hand kunt houden. Bij voorkeur vlak bij een toch al grote centrale. Want ergens moet je de windmolenstekkers toch aan het net prikken. Resultaat: substantiële extra investeringen. Veel materiaalverbruik, veel transport, veel arbeid. Prachtig natuurlijk voor de gesubsidieerde economie. Maar wie niet zo van CO2-uitstoot houdt, zou er zich beter niet aan wagen. Windmolens moeten al geruime tijd (deskundigen schatten 1,5 à 2 jaar) exclusief draaien om de in hun eigen productie gestopte CO2 terug te verdienen. En al hun onderhoud produceert vervolgens nog meer CO2... Daarbovenop komt dan alle CO2 die in de genoemde extra voorzieningen ging zitten. Plus de CO2 die erna voortdurend extra wordt uitgestoten door de additionele transportverliezen in de al even additionele hoogspanningsleidingen en transformatoren. Waarvan het onderhoud over hun afschrijftermijn ook nog CO2-uitstoot zal genereren. Erna moet men alle rommel nog afbreken, opruimen en omsmelten. U raadt het al: nog meer CO2-uitstoot.
En dan zijn we er nog lang niet. Op enig willekeurig moment moet het aanbod van elektriciteit steeds overeenstemmen met de vraag. Al ruim een eeuw hebben de mensen achter de knoppen in de centrales zeer kundig met de voortdurend wisselende vraag leren leven. Hun onzichtbare klanten staan 's morgens massaal op, doen het licht in de badkamer aan, gaan koffie zetten, kijken even naar ontbijt-tv... Wat later gaan de lichten in de duizenden kantoren aan, de computers, de kopieerapparaten en wat dies meer zij. Om van de energieslurpende fabrieken nog te zwijgen. Anticiperend op deze statistieken wordt het opgewekte vermogen tijdig in stappen opgeregeld, bovenop de nachtelijke "basislast". Binnen de smalle marges die de netfrequentie en de netspanning toestaan wordt de boel met een weergaloze balanceeract steeds weer stabiel gehouden. "Speeltjes" zijn daarbij de grote trage kolencentrales of kerncentrales voor de basislast (kerncentrales en kolenvuren "regelen" maar langzaam) plus snel regelende olieturbines en (zeker in Nederland) gasturbines. Groot bezwaar van die snel reagerende dingen: ze hebben doorgaans een slechter rendement dan hun grote trage broeders. Vuistregel: hoe sneller ze moeten zijn, hoe slechter ze renderen. Dat wil zeggen, hoe minder ze presteren bij een gegeven brandstofverbruik. Dat vertaalt zich onvermijdelijk in meer CO2 per opgewekt kilowattuur.
Wat windmolens hieraan toevoegen is weinig minder dan een ramp voor "de mensen achter de regelknoppen". Bovenop de statistische zekerheid van miljoenen klanten die binnen een overzienbare periode opstaan en weer naar bed gaan, en alle daaraan gerelateerde economische (in)activiteit, komt nu de onvoorspelbaarheid van de wind. Binnen de kortste keren kan men zich zomaar geconfronteerd zien met tientallen megawatts die ergens moeten blijven. Je kunt dan hopen dat tienduizenden gezinnen hun windvaantje in de gaten houden en meteen hun elektrische fornuis of wasautomaat zullen aanschakelen. Dat gebeurt niet. Om grote catastrofes te voorkomen (en die zijn onvermijdelijk bij zulke vermogens die, aldus de wet tot behoud van energie, nu eenmaal ergens moeten blijven) zit er maar één ding op: razendsnel het door de centrales opgewekte vermogen terugregelen. Alle prachtige computerhulpmiddelen en mogelijke automatisering ten spijt, het welslagen hangt uiteindelijk alleen af van het juist op tijd verminderen van door olie- of gasturbines geleverd vermogen. Omdat die heel snel moeten zijn, hebben ze een slecht rendement. Als er veel "wind aan het net hangt" misschien maar een miserabele 30%. In plaats van de 45% (of zelfs nog veel gunstiger) die mogelijk is zonder windmolens. Dat lijkt misschien mooi in dit voorbeeld. Er wordt immers teruggeregeld, en dan gaan die ondingen toch juist uit? Jawel. Maar de clou is: meestal staan ze op wind wachtend hard te werken en verbruiken dan veel meer brandstof dan zonder windmolens nodig is. Want zonder windmolens had men toegekund met tragere gasturbines met een gunstiger rendement en een wezenlijk geringere CO2-uitstoot. Zodra de wind wegvalt, moeten de turbines weer razendsnel bijspringen. Om bijplaatsing van windmolens te accommoderen is al kapitaal vernietigd door het voortijdig vervangen van turbine-eenheden door snellere met een slechter rendement. Daarbovenop komt nog het gegeven dat veelvuldig regelen van grote vermogens, omhoog of omlaag, ten koste gaat van de levensduur van de turbines. Gevolgen zijn grotere onderhoudskosten, verslechtering van de betrouwbaarheid en voortijdige vervanging. En ook dat pakt alweer ongunstig uit in termen van CO2-uitstoot.
Een uitvoerige winst- en verliesrekening van de windmolengekte, inclusief een harde CO2-balans, is in dit bestek onmogelijk. Al is het maar omdat "de partijen" heel spaarzaam zijn met harde cijfers. Hoe, bijvoorbeeld, om te gaan met de nachtstroom? Zelfs critici veronachtzamen veelal het feit dat het nachtelijk windregime doorgaans wordt meegerekend in de productiefactor van windmolens. Dat wil zeggen, het deel van de tijd dat zo'n draaiding echt produceert. In gunstige gevallen op land bijvoorbeeld 0,22 of, uitgedrukt als percentage, 22 procent. Terwijl alle nachtelijke "molenstroom" alleen problemen oplevert en niemand erop zit te wachten. Het is al moeilijk genoeg de nachtelijke, conventioneel opgewekte basislast te laten renderen. Wordt de nachtelijke windenergie in mindering gebracht op die in het "nuttige tijdvenster", dan verslechtert de productiefactor van windmolens met nog vele procenten. Bijvoorbeeld van 22 procent naar 16 procent. Zolang zich tenminste geen technische en tegelijk economische oplossingen aandienen voor opslag van windenergie.
Voor meer cijfers zij overigens verwezen naar het voortreffelijke artikel van De Groot en Le Pair, waarnaar uw bijdrage doorverwijst. Ieder die zich, al is het maar uit ongeloof, nader wil verdiepen in de ongemakkelijke waarheden van windenergie, kan ook terecht in het onvolprezen webboek van wijlen ir. Halkema:
http://www.wind-energie-halkema.org//index.html
Politici die deze molenwaanzin op kosten van hun kiezers propageren en entameren zijn niet groen. Evenmin als de windstroom uit de stopcontacten groen zou zijn. Wie met windmolentjes loopt, zou geen kiezer serieus mogen nemen. Want die krijgt daarvoor onverbiddelijk de vette rekening gepresenteerd. En Het Milieu is er niet mee gediend.
|
Posted by Don Quichot at 09:54, 31 May 2010 |
Link |
|
re: Windmolengekte
Beste heer Quichot,
Weer een mooi en uitvoerig betoog van uw hand. En het klinkt samenhangend, ondanks het ontbreken van veel cijfers. Maar zoals u opmerkt, is het de opponent die dit dwarsboomt.
Toch bevreemdt het mij dat een overheidswebsite (windenergie.nl) nogal juichend is over windenergie, zich daarbij beroepend op o.a. onderzoek van TU Delft.
Bij de 'Meest gestelde vragen' wordt bijvoorbeeld ingegaan op de kritiek t.a.v. de balanshandhaving:
"De cruciale vraag is of elektriciteitscentrales vaker en sterker moeten op- en af regelen (of aan- of afschakelen) door het fluctuerende aanbod aan windenergie. Dit is niet het geval. Ook zonder windenergie stemt de elektricteitscentrale het aanbod af op de vraag, met efficiëntieverlies tot gevolg. Daarbij is het aanbod van windenergie vrij willekeurig verdeeld over de dag. In sommige gevallen levert windenergie dus een bijdrage waardoor juist geen capaciteit hoeft te worden bijgeschakeld. Op andere momenten is wel extra op- of afregelen nodig. Per saldo leidt het inpassen van windenergie niet tot extra bijregelen. De elektriciteitscentrale wordt dus niet minder efficiënt door windenergie."
En de conclusie luidt dan:
"Inpassen van windenergie leidt dus niet tot een significant grotere uitstoot van CO2 door elektriciteitscentrales. Daarmee blijft windenergie een van de schoonste vormen van energieopwekking."
Zie http://www.windenergie.nl/16/meest-gestelde-vragen/_faq/15 (lees de tekst bij vraag 9).
Hoe zit het nu in deze welles-nietesdiscussie? Moeten wij ervan uitgaan dat de overheid haar burgers hier doelbewust een rad voor ogen draait? Dat zou toch wel erg gortig zijn!
Ik zou (en ik denk vele kiezers met mij) zo kort voor de verkiezingen toch wel graag 'hom of kuit' willen hebben.
Met andere woorden: vallen wij de windenergie niet te hard? Per slot van rekening is het wel 'gratis' elektriciteit, die geheel veilig, duurzaam en brandstofonafhankelijk is.
Uw kritische opmerkingen over de 'volatiliteit' van windenergie zien vooral op lokale situaties. Echter, is het niet zo dat bij toevoeging van stroom aan het hoofdnet (het Europese koppelnet) dit bezwaar veel minder telt? Ik bedoel: het gaat toch om het totale vermogen op dat net, en niet om bepaalde plekken waar er stroom wordt toegevoegd of afgenomen?
Ik heb ook nagedacht over een oplossing om de wisselende stroomafgifte van windmolens op te vangen. Je kunt die afgegeven energie namelijk gemakkelijk opslaan (als kinetische energie) door water (uit zee of uit bijvoorbeeld een rivier of het IJsselmeer) m.b.v. windenergie op te pompen naar een hoger gelegen bassin. Om die energie vervolgens weer via waterkracht te benutten op elk gewenst moment als daar behoefte aan is. Bij een hydrocentrale is geen sprake van moeizaam op- of afregelen: kwestie van aan- of uitzetten, no problem.
Ook netbeheerder TenneT lijkt op deze mogelijkheid te zinspelen:
"TenneT/transpower neemt deel aan het onderdeel betreffende het onderzoek hoe de flexibiliteit van waterkracht in de Alpen kan worden aangewend voor inpassing van wind in het elektriciteitssysteem."
Hier de link:
http://www.tennet.org/tennet/nieuws/steuneuropeseunievoorintegratiewindenergie.aspx
Ten slotte vraag ik mij af waarom u hier reageert onder het komische pseudoniem 'Don Quichot'. Heeft dat misschien te maken met uw functie, uw positie of de aard van uw werkzaamheden? Zijn er wellicht belangen in het spel, die verhinderen dat u onder uw eigen naam publiceert?
U zult wel begrijpen dat voor veel lezers anonieme bijdragen - zonder dat daarvoor een duidelijke reden wordt vermeld - minder gewicht in de schaal leggen. De lezer vraagt zich dan af wat er te verbergen valt.
|
Posted by Arjan777 at 02:04, 2 June 2010 |
Link |
|
|
|