Ik moest wel een beetje glimlachen gisteren, na de wedstrijd Duitsland - Engeland.

Er ná, welteverstaan, want toen Engeland zijn tweede goal scoorde en daarmee op 2 -2 kwam, was ik woedend dat dit doelpunt werd afgefloten. Doordat het arbitrale kwartet collectief niet had gezien dat de bal een halve meter over de doellijn op het gras was gestuiterd, zoals de videobeelden onbetwistbaar lieten zien.

Verontwaardigd was ik vooral omdat er in dit WK al meer van dit soort scheidsrechtersfouten zijn voorgekomen, terwijl die heel gemakkelijk vermeden hadden kunnen worden met eenvoudige videotechniek.

Boos op Blatter dus vooral. Joseph Blatter, de baas van de internationale voetbalbond. De FIFA-voorzitter die zijn machtige functie verkreeg door fraude en omkoping. De dictator die eerder al verordonneerde dat die afgrijselijke vuvuzela's de stadions in mochten ('Dat is nu eenmaal hun cultuur') en die zich hardnekkig blijft verzetten tegen het toestaan van elektronische registratie (met name t.a.v. bal over de lijn en buitenspelsituaties). In bijvoorbeeld het tennis zijn zulke moderne middelen een groot succes gebleken. Maar Blatter blijft zich verzetten, met het wereldvreemde (en valse) argument, dat 'het juist goed is als er discussie over scheidsrechterlijke beslissingen blijft bestaan' en dat er 'emotie in het voetbalspel moet blijven, liever nog: passie!' Wat Blatter hier feitleijk zegt, is dat hij ervan smult als er relletjes op het veld ontstaan, doordat er - vanwege een onduidelijke waarneming -  onjuiste beslissingen worden genomen door de arbitrage. Die Blatter is het prototype van een relzoeker. Iemand die niet naar een demonstratie gaat voor de goede zaak, maar om te kijken of er een opstootje van te maken valt. Immers, pas dán is er 'passie'. Alleen al daardoor is hij volstrekt ongeschikt voor deze functie. De man doet zijn naam eer aan, want hij wordt - terecht - massaal 'afgebladderd' als een van de fossielen die het internationale voetbal in een bijna noordkoreaanse houdgreep houden. Hoogste tijd dus voor een gezamenlijke opstand van topspelers en toptrainers om deze minkukel de laan uit te sturen en de FIFA-organisatie drastisch te hervormen.

Terug naar de wedstrijd.

We zullen nooit weten hoe deze wedstrijd verder zou zijn verlopen, indien deze fout niet had plaatsgevonden en de stand dus op 2 -2 was gekomen. Nu Duitsland - onterecht - op een 2 -1 voorsprong bleef staan, moesten de Engelsen volop in de aanval gaan, en dus risico's nemen. Waardoor Duitsland alleen nog maar hoefde te verdedigen en op de counteraanval kon gaan spelen. Hetgeen ze overigens goed deden. Resultaat: Duitsland - Engeland: 4 - 1.

En waar moest ik nou om glimlachen?
Welnu, na afloop van deze match werd - door zo'n beetje alle tv-stations - in herinnering gebracht wat er 44 jaar geleden gebeurde. Ook tijdens een WK, en ook bij een wedstrijd tussen Engeland en Duitsland.

In 1966 versloeg Engeland Duitsland met 3 - 2, nadat de Engelsen in precies dezelfde spelsituatie (bal ketst van de bovenlat omlaag) wél het doelpunt kregen toegewezen, terwijl het dat niet was! Met andere woorden: na vierenveertig jaar werd dit onrecht alsnog rechtgezet.

En hiermee kom ik op het filosofische gedeelte, waar deze column al steeds naar toe wil.

Want wij mensen vinden het prachtig, als het kwaad wordt bestraft. Als een onrechtvaardigheid alsnog wordt rechtgezet, desnoods vierenveertig jaar later. Want dat geeft ons houvast. En rust.

Je zou haast aan de werking van karma gaan denken. Waarbij alles altijd weer goed komt, al hoeft dat niet per definitie in hetzelfde mensenleven te zijn. Zo zouden geluk en ellende in ons huidige leven het resultaat zijn van 'goed karma' of 'slecht karma' dat wij in een of meer vorige levens hebben opgebouwd. En daarmee komen we onverbiddellijk terecht in het geloof aan reïncarnatie. Hele generaties van (voornamelijk vrouwelijke) 'therapeuten' - lees waarzegsters - verdienen er hun brood mee.

Helaas, de bewering dat onze identiteit - inclusief de hele bijbehorende goed-en-kwaadboekhouding - de dood overleeft om plaats te nemen in een nieuw individu, is volstrekt oncontroleerbaar - met behulp van welke moderne techniek dan ook. En zo kunnen de aanhangers van zulke overtuigingen de meest fantastische beweringen doen, die per definitie nooit kunnen worden weerlegd.

Wie er toch in wil blijven geloven moet maar hopen dat er geen hemelse 'Blatter' rondzweeft die zich met de organisatie of met de regels bezighoudt.