Gisteren in het nieuws: de Politieregio Rotterdam-Rijnmond draagt haar straatdienders op om jaarlijks minstens 120 bekeuringen uit te schrijven, op straffe van een korting op hun salaris.

SP-Kamerlid Ronald van Raak reageerde inmiddels op dit bericht, met de mededeling dat hij deze maatregel een 'perverse prikkel' vindt, en dat is inderdaad de perfecte kwalificatie. 

Al in 2007 had de Tweede Kamer besloten dat in de prestatiecontracten met de politie het 'bonnenquotum' moest worden afgeschaft. Maar bijna een jaar geleden kwam minister Guusje ter Horst (PvdA) alsnog aan de Kamer vertellen dat ze die beslissing aan de korpsen zelf wilde overlaten. Daarbij beweerde ze: ''Het instrument om het gezag te vergroten, is het schrijven van bonnen''.

Die bewering is niet alleen onwetenschappelijk, ongefundeerd en in strijd met de algemene beleving, - ze geeft ook een aardig inkijkje in de psychische doolhof die in het hoofd van Ter Horst gevestigd is. Dat komt er dus van, wanneer je een labiele vrouw met zowel een minderwaardigheids- als een alcoholprobleem tot minister van Binnenlandse Zaken, en dus hoofd van de politie, maakt. Die gaat dan spontaan domina-gedrag vertonen, denkend dat haar gezag groeit met de lengte van haar zweep en hoe hard ze die kan laten knallen.

Bekeuringen als inkomstenbron

Los van de aanstellingsvergissing Ter Horst, zien we al vele jaren hoe de Rijksoverheid - in toenemende mate steeds onbeschaamder - het uitdelen van boetes aangrijpt als aanvullende belastinginkomsten, dus om haar begroting sluitend te maken. Zojuist hebben we gehoord dat de boetes dit jaar alweer met 15% worden verhoogd. Dat is een methode die geen enkel bedrijf, en geen enkele burger zich kan veroorloven. Alleen de overheid, met haar machtsmonopolie, kan dit afdwingen. Ze doet dit echter steeds vaker op oneigenlijke gronden.

De bekeuring (ofwel 'minnelijke schikking') is vanouds bedoeld als een correctiemiddel. Een manier om het gedrag van burgers in positieve zin te beïnvloeden. Net zoals een publiekscampagne via bijvoorbeeld Postbus 51. Iets steviger van aard, maar in wezen behorend tot dezelfde categorie.
Wanneer nu zo'n correctiemiddel goed blijkt te werken, wat is dan de meest logische follow-up? Misschien ermee doorgaan? Of het langzaam afbouwen, onderwijl de vinger aan de pols houdend? In ieder geval niet: steeds strenger gaan optreden, met steeds hogere boetes, terwijl het publiek laat zien dat het de boodschap allang begrepen heeft.

Middel in plaats van doel

En dat is precies wat onze overheid al jaren doet. Ze gedraagt zich als een leraar die naarmate zijn klas steeds gehoorzamer wordt, steeds hogere straffen uitdeelt. Dat is precies de verkeerde 'beloning' en dat moet dus een keer fout gaan. Dit is bovendien de 'mind set' van de angstige en autoritaire, pathologische persoonlijkheid, zoals je die in het leiderschap van dicaturen aantreft.

Ronald van Raak doet zijn naam eer aan, want zijn typering 'pervers' is middenin de roos. Neem als voorbeeld het verkeer, waarin het boetebeleid het meest tot de verbeelding spreekt.

Het wegverkeer in Nederland is zo ongeveer het veiligste ter wereld. Begin jaren '70 van de vorige eeuw vielen er jaarlijks nog zo'n 3400 verkeersdoden te betreuren. In nog geen veertig jaar tijd is dit cijfer teruggebracht tot minder dan 800! Door veiliger auto's, betere wegen, de verplichte valhelm en de veiligheidsgordel, enz. En ja, ook via handhaving door middel van boetes. Met name de irreguliere (verrassingsgewijze) alcoholcontroles hebben hun functionaliteit bewezen en doen dat nog steeds.

Ons verkeer is inmiddels al zó veilig geworden, dat het sociale verkeer méér mensenlevens kost dan het autoverkeer. Zo is het aantal suïcides inmiddels al tweemaal zo groot als het aantal verkeersdoden, elk jaar opnieuw.

Straf voor goed gedrag

Eén ding kunnen we wel vaststellen: de overgrote meerderheid van de verkeersdeelnemers (met name automobilisten) - ik schat zo'n 97% - houdt zich keurig aan de verkeersregels, en rijdt bovendien met verstand, met inzicht en met compassie. Oftewel: men rijdt sociaal, efficiënt en veilig.

Kleine snelheidsovertredingen (van 5 tot 10%) zijn daarbij soms onvermijdelijk. Deels om - anticiperend - congestie te voorkomen of risicovolle situaties te vermijden door even wat sneller te rijden (bijvoorbeeld bij invoegend verkeer), deels ook omdat het verstandig is de ogen op de weg te houden, in plaats van voortdurend naar de snelheidsmeter te turen.

Het zijn juist deze geringe snelheidsoverschrijdingen die massaal de kas van de overheid spekken. Terwijl zij in het 'veiligheidsplaatje' volstrekt verwaarloosbaar zijn, ook al blijft oud-verkeersofficier mr. Koos Spee (vroeger in Blik op de weg, thans bij Wegmisbruikers) hardnekkig het tegendeel beweren.

Nogmaals: de overgrote meerderheid houdt zich keurig aan de regels. En een heel kleine minderheid (enkele procenten) vertoont regelrecht 'huftergedrag' (veel te snel rijden, bumperkleven, rechts inhalen, over de vluchtstrook inhalen, snijden, enz.).

Zeker vijf of zes jaar geleden bedacht ik een slimme, innovatieve methode om deze 'verkeershufters' heel snel en doelgericht op te sporen en uit het verkeer te halen. In plaats van zomaar 'at random' te surveilleren, zoals tot nu toe gebeurt. Dat plan heb ik toen voorgelegd aan het KLPD, destijds nog onder leiding van mr. Spee. De nietsnut weigerde om het zelfs maar in overweging te nemen.

Ondertussen worden keurige automobilisten beboet voor niksige overschrijdingen (door de politie zelf terecht 'mini's' genoemd. Begrijpelijk, want een enorme massa aan kleine boetes levert meer geld op dan enkele heel grote boetes voor de (echt gevaarlijke) verkeershufters.

Als we het bovenstaande op een rijtje zetten, kan ik maar tot één conclusie komen. Namelijk dat het onze overheid niet is te doen om de verkeersveiligheid (terwijl ze dat wél pretendeert!). Nee, het gaat haar erom zoveel mogelijk eerzame, goedwillende en gehoorzame burgers zoveel mogelijk geld afhandig te maken door op steeds kleinere slakken steeds méér zout te leggen.

Belasting, vermomd als boete

Het is dan ook goed te begrijpen dat steeds meer mensen verontwaardigd zijn over deze vorm van bedrog. De politie is dan het begrijpelijke doelwit. Maar die mensen doen ook maar wat hen door de politiek wordt opgedragen. Vandaar ook vermoedelijk het plan, dat vorige week bekend werd, om de snelheidscontroles langs de weg voortaan te laten verrichten door ambtenaren van... de Belastingdienst.

Je zou dan kunnen zeggen: "Nou, da's wel zo eerlijk. Dan is in ieder geval duidelijk dat het om een extra belastingheffing gaat."

Maar dit argument is vals. Want de grond voor boete-uitdeling was immers verkeersveiligheid? Nu wordt het dus een soort loterij wie er extra belasting mag gaan betalen. Ik heb hier maar één woord voor: een zieke gedachte.

Onze rommeloverheid

Het gaat trouwens niet alleen maar over verkeersboetes.
In het openbare domein zijn er tal van situaties waarbij burgers te betrappen zijn op een foutje of een 'overtreding'. In de meeste gevallen lossen burgers dat onderling wel op, wanneer zoiets tot overlast leidt. Maar niet zodra de overheid zich ermee gaat bemoeien.

Ik geef hier een voorbeeld, waaruit blijkt hoe wereldvreemd onze regenten in het leven staan. En hoe blind ze zijn voor de tegenstrijdigheden die ze zelf oproepen.

Een wethouder beweert trots dat hij een 'ouderenvriendelijk beleid' wil voeren. Ouderen, ook indien (mentaal) gehandicapt, mogen zo lang mogelijk thuis blijven wonen, zo verwoordt hij zijn missie. Daartoe wordt extramurale zorg geregeld en daar heeft hij budget voor vrijgemaakt. Applaus voor deze wethouder!

Maar hoe jammer nou. Een mevrouw van 84 die onder deze regeling valt, zet haar vuilniszak per ongeluk op woensdag buiten, terwijl de ophaaldag op donderdag is. Door haar beginnende Alzheimer heeft ze zich in de dag vergist.

Nijvere ID-medewerkers (laag- of ongeschoolde sujetten met een Instroom/Doorstroom- oftewel Melkert-baan) detecteren de 'foute' zak, snijden die open, trekken hun latexhandschoentjes aan en vissen er een brief uit met het adres van mevrouw erop.

Gevolg (in mijn stad Den Haag): een boete van € 130.

Kijk, dat bedoel ik dus. Deze mevrouw zal niet in beroep gaan. Ze zou niet eens weten hoe ze dat zou moeten doen, en waar, en bij wie.
Maar ze wordt wel op dezelfde manier beboet als de aso's die wekelijks in de Bijlmer hun vuilniszakken vanaf tien hoog naar beneden smijten omdat ze geen zin hebben om die even met de lift naar beneden te brengen (als die al worden beboet).

Maffia in Nederland?

Terwijl (diverse) CDA- en (enkele) VVD-dissidenten de kabinetsformatie proberen te verstoren, komt demagoog Alexander Pechtold vandaag ook weer uit zijn hok tevoorschijn. Wat men maar niet lijkt te willen begrijpen, is dat de groeiende steun in het electoraat voor Wilders niet alleen maar gebaseerd is op de afkeer van teveel Islam in Nederland. Daar zitten ook heel wat proteststemmen bij van verstandige mensen, die in de gaten beginnen te krijgen hoe onze eigen overheid, op wie we (op school) geleerd hadden te moeten vertrouwen, ons misleidt.

In eerdere colums had ik dit probleem, van onze onbetrouwbare overheid, al aangesneden, zoals hier en hier.

We kunnen ons ook nog afvragen welk (onbewust) signaal er uitgaat van een overheid die voortdurend financiële standjes probeert uit te delen aan haar burgers. Dat is naast pervers, ook bijzonder kinderachtig. En denk eens aan de agenten, die kennelijk niet in staat worden geacht zelf te bepalen hoe ze het best de openbare orde en veilgheid kunnen handhaven. Ook zij worden als onmondige kinderen behandeld.

Maar er is nog een reden, waarom zo'n bonnenquotum een perverse, en bovendien riskante, maatregel is 

Want waaraan doet deze manier van geld ophalen ons eigenlijk denken?
Het uitdelen en innen van 'bekeuringen' die proportioneel in geen enkele verhouding staan tot het veronderstelde delict, is een gekende methode van duistere groeperingen, waarmee wij ons - als rechtsstaat - niet graag zouden willen identificeren. Het zijn de methoden van de Maffia in Italië, de toenmalige politie in Oost-Europa, of de Taliban in Afghanistan. Afpersing dus.

Ons land behoorde gelukkig altijd tot die minderheid van landen waarin corruptie van ambtenaren en politieagenten een uitzondering bleef. Gaat dat nu veranderen? Doordat agenten het bewustzijn wordt bijgebracht dat hun beloning moet worden aangevuld met willekeurig uitgedeelde bekeuringen?

Nederland let op uw zaak!