Ik loop altijd even naar de tuin als ik uit de verte het gebrom van een hommel hoor aanzwellen, en de vloer begint te trillen.
Een helikopter!
't Is puur mijn belangstelling, van kinds af aan, voor die prachtige machines.
En altijd even speculeren waar ze heen gaan, en wat het doel is van hun vlucht.
Doorgaans kan ik dat - met vrij grote zekerheid - vaststellen aan de richting, de hoogte en de kleur van het wentelwiekmechaniek.
Beatrix, op weg naar huis (soms).
Een zwaargewonde, op weg naar het nabijgelegen Leyenburgziekenhuis (meestal).
Iets aan de hand in de omgeving (af en toe).
Vanmiddag was dat laatste het geval.
Dan zijn er twee mogelijkheden: een blauwe of een gele helikopter.
Een blauwe betekent: politie.
Vroeger kwam die juttenbromvlieg ongeveer elke twee weken langs, op zondagmiddag.
Zo'n kwartier voordat de thuiswedstrijd van ADO Den Haag in het Zuiderpark (dat naast mijn huis ligt) was afgelopen, kwam hij eraan. Surveillance vanuit de lucht.
Kwam hij op andere tijden, dan was er iets aan de hand. Zoals een overval. Of die keer, een paar jaar geleden, dat een moeder door haar 19-jarige drugsverslaafde zoon was afgeslacht, in haar flat op het Monnickendamplein. Zoeken naar de gevluchte dader.
Vanmiddag was het een gele, die op de foto, bovenaan dit bericht.
Het ding scheerde nauwelijks 100 meter over mijn huis heen. Het had kennelijk de daling al ingezet.
Ik ging net boodschappen doen, en nam dus voor de zekerheid mijn camera mee. Verder niets gezien.
Maar toen ik thuiskwam, stond het bericht inmiddels op NU.nl: het was gebeurd in de Haveltestraat, ongeveer 500 meter hiervandaan.
Soms komt nieuws ineens heel dichtbij. Maar dat geldt voor iedereen, denk ik.
Moest denken aan de fameuze zanger/gitarist Eric Clapton, die op dezelfde manier zijn kind verloor, en er een lied over schreef.
