Bijverdienen? Zinngeld (tip!)
Surfrace (tip!)
MoneyMiljonair Euroclix
Gratis Korting
Zorgpremie goedkoper?
7-7-7

Welkom op mijn weblog

Weblog van Arjan Gout. Gestart op 7 juli 2007; de concert-klimaatdag van Al Gore.


Mijn Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*
* Mijn zakelijke website (artitekst.nl)
* Mijn zakelijke BLOG (artitekst.web-log)

Stuur een e-mail

Plaats mij op de maillijst

[Je ontvangt dan eem mailtje als er een nieuw bericht is geplaatst. Je kunt op elk moment weer opzeggen.]



KALENDER
Klik op een datum om de postings van die dag te zien:
«  May 2012  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 

Hoe word je met non-kunst toch kunstenaar?




Mooi relletje, de afgelopen week.

Studenten mochten hun eindexamenwerkstukjes exposeren in het befaamde Haagse Gemeentemuseum. Maar toen de foto's van de would be-kunstenares Sooreh Hera op tafel kwamen, greep de directeur in. Er stonden namelijk halfnaakte homo's op afgebeeld, met als maskers de ingemonteerde gezichten van de profeet Mohammed en zijn schoonzoon Ali. Dat was dus een provocatie à la Van Gogh, resp. Hirsi Ali.

De jonge Iraanse kunstenares mocht in het 8-uur Journaal pontificaal haar verontwaardiging uiten, omlaagkijkend met een grote charmante cowboyhoed op, om herkenning te voorkomen. Grote verontwaardiging dus, over deze 'censuur'.

In dezelfde serie foto's kwamen nóg enkele homo's voor, en er bestaat inmiddels enige twijfel aan de integriteit van haar bedoelingen.

Who the fuck is nou helemaal die Sooreh Hera?
Helemaal niemand dus. Een kunststudentje dat een beetje loopt te prutsen. Die niet eens in staat is een fatsoenlijk schilderij te produceren, zelfs niet in het gemakkelijke en ongevaarlijke genre van 'non-figuratief'. Ze komt aanzetten met een paar foto's, gemanipuleerd via PhotoShop. Die helemaal nergens op lijken. In ieder geval niet op iets wat maar enigszins in de buurt komt van 'kunst'.

Dametje Sooreh's ouders zijn ongetwijfeld afkomstig uit dat deel van het Iraanse platteland, waar boerenslimheid in hoog aanzien staat. Moet ook wel, anders zouden ze nooit in het mooie Nederland zijn beland.

Hoe serieus is haar 'vermomming' eigenlijk in het NOS-journaal, terwijl we op haar website gewoon haar gezicht kunnen zien:


Op zichzelf is er niks mis mee. Het is een natuurlijk gegeven, dieren doen het ook. In de biologie staat dit mechanisme bekend als 'mimicri': jezelf voordoen als iets wat je niet bent. Nabootsing. Triest is alleen, dat de goegemeenschap er massaal in trapt.

Je wilt graag een groot kunstenaar worden.
Maar in plaats van daar echt moeite voor te doen, zoals Picasso, Corneille of Monet, kopieer je het gedrag van mensen die hun roem bereikten door aan te trappen tegen het heilige moslimhuisje. Succes gegarandeerd!
In juffrouw Hera heb ik tot op heden helaas nooit een 'kunstenaar' kunnen ontdekken.

Inmiddels heeft het museum van Gouda zich beschikbaar gesteld om de 'omstreden kunstwerken' van Soorah Hera alsnog ten toon te stellen. Dit stadje schijnt de naar omvang derde grootste Marokkanengemeenschap van Nederland binnen zijn grenzen te hebben, na Amsterdam en Utrecht. Gevaarlijk?
Burgemeester en wethouders lijken zich weinig zorgen te maken, aldus dit bericht in de Volkskrant.

De Haagse museumdirecteur heeft het zichzelf veel moeilijker gemaakt dan nodig was. Doordat hij zich liet verleiden om mee te gaan in de subversieve, inauthentieke en volstrekt ongeloofwaardige propositie van het sletje Soorah: "Ik ben een kunstenaar-slachtoffer".

Net zoals de gemeente Gouda er nu intrapt, in een kennelijke hang naar 'dapperheid'.

Onze Haagse Gemeentemuseumdirecteur had alleen maar hoeven zeggen: "Deze foto's gaan wij dus niet ophangen. Want ze voldoen gewoon niet aan zelfs het kaalste en meest minimale criterium van kunstzinnigheid. Het is niet meer dan rommel."

Want dat is het.
En alleen door daarin een duidelijk standpunt in te nemen, voorkom je dat je je laat meevoeren op de golven van de Wilders-hype. Waar slimme, maar overigens onbetekende allochtonen, op hun manier weer misbruik van kunnen maken.


Posted: 22:53, 8 December 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De afgang van Peter de Bie




Een van de laatste - zoniet de allerlaatste - écht markante persoonlijkheden verdwijnt deze maand van de radio. Op 22 december mag hij voor de laatste keer zijn boekenrubriekje verzorgen in het zaterdagochtendprogramma Tros Nieuwsshow op Radio 1. Martin Ros: voormalig Arbeiderspersuitgever, wielren- en boekenfanaat en obstinaat recensent. De Tros heeft genoeg van hem, na 21 jaar.

Het was voor mij een 'aha'-nieuwsbeleving, geen echt nieuws dus. Omdat ik er al bijna een jaar op zat te wachten. Ik zag het dus aankomen.

Ik vrees dat dit stukje alleen maar te volgen is voor mensen die het kenmerkende stemgeluid van deze ADHD-patiënt zelf kennen. Ik stel mij ook zo voor dat hij oreert met de nodige speekselverspreiding.
Ik begon aan Ros' 'houdbaarheidsdatum' te twijfelen, toen hij zich steeds vaker ging beperken tot boeken waarin mensen 'Het Hele Erge' met elkaar doen. Ook leek hij een exclusieve voorliefde te hebben ontwikkeld voor boeken over wreedheden en oorlogsgebeurtenissen, die hij liefst zo beeldend mogelijk beschreef. Past allemaal niet zo goed bij een familiezender als de Tros.

Vanavond in De Leugen Regeert kwam Tros Nieuwsshow-presentator Peter de Bie uitleg geven. Die man is voor mij nu volledig door de mand gevallen.

Wij kenden Peter de Bie uit tv-programma's als Tros Radar (als regisseur) en Opgelicht (als een soort kuifjejournalist die dapper de confrontatie met oplichters aangaat). Een man van stavast, en compleet integer. Zo was het beeld.



Helaas, vanavond was het anders. Zelden heb ik iemand zo zien zweten en kronkelen. Alsof hij voor zijn eigen Opgelicht-camera terecht was gekomen. Het bleef ook onduidelijk of het de redactie (De Bie zelf en Mieke van der Weij) was geweest die besloten had tot de excommunicatie van Ros, of dat dit van hogerhand was opgelegd.

'We konden Martin niet meer volgen', verder kwam hij niet.

Wat mij ineens heel erg duidelijk werd: Peter de Bie vertelde hier niet de waarheid. In ieder geval heeft hij Martin Ros niet - in een gesprek van man tot man - verteld hoe het nu echt zat. En die waarheid is: dat ze Martin Ros niet aankonden.

Ros maakte vervolgens nogal wat stampij, en mocht een beetje los gaan bij Pauw en Witteman. Hij kondigde een rechtszaak aan. Inmiddels is een en ander geschikt.

Met een blikken 'gouden handdruk': Ros neemt genoegen met een luizige € 15.000.

Martin Ros had heel wat achterban trouwens. Die nu verweesd achterblijft. Ben benieuwd wie er voor hem in de plaats komt. Dit voorspelt weinig goeds.

Ach die Tros, die verdwijnt ook op termijn. Helemaal vanzelf.

Vroeger hadden we het over de 'vertrossing' van de omroep. Nu zijn we in het stadium beland, dat de Tros gaat ver-BNN'en. De absolute bodem, waarbij we niet verder meer kunnen zakken, is nabij.

Posted: 22:59, 7 December 2007 		Comments (2) | Add Comment | Link

Puber-alert. Hou ze van de straat!




Even een update, n.a.v. mijn vorige bericht over onze opstandige schooljeugd.
Vandaag, maandag, gingen ze weer de straat op, en het wordt nu wat grimmiger. Inmiddels komt er ook de ME aan te pas, en het waterkanon.
Zie dit bericht.

Wat ik nog niet had verteld in mijn vorige stukje was dit.

Dat ik in de jaren dat ik zelf voor de klas stond (in het VO, dus met pubers) regelmatig heb gedacht: 'Wat ik hier sta te doen heeft echt niet alleen maar te maken met kennisoverdracht en opvoeding. Ik en mijn collega's maken hier deel uit van een systeem dat ook nog een heel belangrijke (maar steeds nog onbenoemde) bij-functie heeft. En die is: kinderen van de straat houden.' Anders gezegd: oppas spelen. Soms vroeg ik mij zelfs af, of dit niet de hoofdfunctie was, van wat 'onderwijs' heet.

Dat scholieren in opstand komen (hoewel ze nauwelijks weten waar hun 'protest' over gaat) is wel een noviteit. Tot nu toe waren het studenten, krakers of arbeiders. In die zin is dit een nieuw fenomeen.

Op de een of andere manier denk ik: dit kan best wel eens gevaarlijk worden.
Zeker als er dan een Marja van Bijsterveld op de televisie komt, om te zeggen dat die jongelui 'te ver zijn gegaan' en 'het moeten laten'.
Als je die mevrouw - met haar spraakgebrek - in beeld ziet verschijnen, denk je al gauw dat je in een EO-reportage bent beland over mensen die niet helemaal goed zijn in hun hoofd. Gelukkig komt er dan een ondertiteling in beeld, waaruit blijkt dat het gaat om de staatssecretaris van onderwijs.

Waarom gevaarlijk?

Ik moest bij dat scholierengedoe ineens denken aan Jane Goodall, die mevrouw die onderzoek deed bij apen.
Gorilla's zijn grote - en in principe vriendelijke en zachtmoedige - beesten. Mensapen die een enorm respect hebben voor de mens. Ze zullen nooit een mens aanvallen, alhoewel ze vier, vijf, zes, of misschien wel tien keer sterker zijn dan die mens. Een volwassen gorilla kan elke mens, zelfs de wereldkampioen sumoworstelen, of desnoods Anton Geesink, met één 'hug' vermorzelen. Alleen... hij weet dat niet.

De boodschap is dus: ga nooit 'knuffelen' met een gorilla.
Want geeft hij je een knuffel terug, dan schreeuw je het uit van pijn.
Waardoor die gorilla zich ineens bewust wordt van jouw kwetsbaarheid.
En van... zijn eigen kracht.
Vanaf dat moment ben je een speelbal in zijn klauwen.

Dit is wat er op dit moment lijkt te gebeuren met onze schooljeugd.
Zij zijn de gorilla. Maar zij kenden, tot nu toe, hun eigen kracht niet.
Ineens worden zij zich nu bewust van de macht van het aantal.

Gelukkig maar, voor de gevestigde orde, dat het overgrote deel van die kids niet echt weten waar ze voor aan het demonstreren zijn. En dat er nog ouders en leraren zijn, om de boel te 'appeasen'.

Anders zaten we nu op het randje van een revolutie.
Hoeveel vertrouwen hebben wij eigenlijk in onze jongeren?

Vanaf morgen zullen ouders en leraren weer zeggen: OK lui, nu is 't weer mooi geweest. En ze zullen gedwee weer in de schoolbankjes plaatsnemen. Daar kan geen politie tegenop. Want het is in het belang van alle volwassenen, dat die kids netjes in de klas blijven.

Posted: 23:25, 26 November 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Van Middelburg tot Moskou


Een agent in Middelburg maant een stakende scholier om weg te gaan (Foto: ANP)

Het is onvoorstelbaar, wat we de afgelopen week hebben gezien.
Schooljeugd, die demonstreert tegen de '1040 urennorm'. Geheel terecht denk ik, maar dat terzijde.

Hoe die kinderen - met de lange lat - in elkaar worden geslagen door defungerende politieagenten.
'Defungerend', - een eufemisme.
Want dit neigt natuurlijk naar fascisme.

Ik heb hier toch wel een groot probleem mee.
Normaal gesproken heb ik namelijk grote bewondering voor de politie. Al die dappere mannen en vrouwen die hun ziel en zaligheid in de strijd gooien om onze veiligheid te waarborgen. Om gegijzelde medeburgers uit een obscuur pand te bevrijden. Om als eerste ter plaatse te zijn bij een ernstig ongeval. Om gevaarlijke criminelen te ontwapenen. Of om - in samenwerkling met die andere dapperen van onze samenleving: de brandweerlieden - desnoods een verdwaalde kat uit een hoge boom te redden.

Alleen: zulke crisissituaties zijn de uitzondering. De regel is dat wij in een kalm en rustig, om niet te zeggen saai landje leven, waarin doorgaans alles op rolletjes gaat.

Omdat 90% van de poltieagenten niet uitkomt boven VMBO-niveau, weten ze dus niet wat ze aan moeten met al die tijd dat ze aan het 'surveilleren' zijn. Het enige wat er dan op zit is: loeren op medeburgers die misschien een klein foutje begaan. Om die dan subiet op de bon te slingeren. Zo'n beetje het gedrag van... een leraar die geen orde heeft.

Daar moest ik aan denken toen ik die beelden zag, van meppende agenten. Meppend op jongeren die daar alleen maar stonden, en zich niet snel genoeg uit de voeten konden maken.

Wat mij vooral bijbleef: het beeld van die wat oudere agent, met een grijs snorretje en sikje, die tegen de cameraman van het Journaal riep: "U mag mij niet hinderen om mijn werk te doen!"
'Mijn werk'.
Wat is zijn 'werk'? Kinderen mishandelen?

Grappig, hoe zowel onze regering als de Europese Unie wetgeving in voorbereiding hebben, waarbij het ouders wordt verboden hun kinderen te slaan. Zelfs de beperkte, liefdevolle 'pedagogische tik' kan een ouder al voor de strafrechter brengen.

Maar onze 'collectieve ouder', de politie, mag dus straffeloos helemaal los gaan op onze kinderen, onze pubers. Uit frustratie, want anders dan dat kan ik het niet duiden.

Zelf heb ik 22 jaar voor de klas gestaan. En zo ga je dus niet met pubers om.
Een beetje leraar knipt even met zijn vingers en roept: "Was een goeie actie jongens. En nu terug naar de klas!"

Maar die agenten weten niets beters te verzinnen dan 'de lange lat'. Rammen!

Ik vraag me dan af wat voor soort vaders die mannen thuis zijn.
Ik vrees het ergste.
Vermoedelijk zitten ze zwaar onder de plak bij hun vrouw.
En zijn ze niet in relatie met hun puberzoon of -dochter.
Dus... lekker afreageren op andere pubers, die op hun eigen kind lijken. Triest!

Zou het toeval zijn, dat ook precies deze week onderwijsminister Plasterk de 'betere' leraren een salarisverhoging in het vooruitzicht stelt? Zet zo'n agent eens voor een schoolklas, dan zie je waar het gezag faalt. Hij loopt huilend weg naar moeders, zodra hij zijn uniform moet uittrekken en geen bekeuringen meer mag uitdelen.

We zijn nu aangeland op precies 30 jaar na de studentenrevolte in Parijs, en de Maagdenhuisbezetting in Amsterdam. Toen de studenten, nu de scholieren.

Uit het NOS-journaal:

"Er waren drie eieren gegooid. Eén van deze eieren raakte de knie van een agent."
De reactie van de Middelburgse politie was dezelfde als die van de politie van Moskou, die vandaag ook een vreedzame demonstratie met geweld beëindigde. Waarbij schaakgrootmeester en Poetin-criticus Kasparov werd gearresteerd.

Nooit eerder lagen Middelburg en Moskou zó dicht bij elkaar.

Een interessante sociologische excercitie, deze jongerenopstand. A.s. woensdag een spoeddebat hierover in de Tweede Kamer. Ben benieuwd!




Posted: 23:34, 24 November 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Het OM in het nauw




Vanmorgen stond Maurice de Hond voor de rechtbank van Amsterdam, als verdachte in de smaadzaak die het Openbaar Ministerie tegen hem had aangespannen, omdat hij de 'Klusjesman' Michaël de Jong had aangewezen als de echte dader in de Deventer moordzaak.

Niet zomaar, om De Jong te belasteren, maar omdat er een algemeen maatschappelijk belang mee gemoeid is. Er zit namelijk al zeven jaar iemand vast, die hoogstwaarschijnlijk onschuldig is: Ernest Louwes. En het OM, de politie en het NFI (Nederlands Forensisch Instituut) hebben in deze zaak niet alleen blunder op blunder gestapeld, maar ook nog eens regelrechte fraude gepleegd met het onderzoek.

Eerder dit jaar werd De Hond al door de civiele rechter veroordeeld om De Jong en zijn vriendin Meike € 100.000 schadevergoeding te betalen, een ongehoord en absurd bedrag, dat in Nederland nog nooit eerder werd toegewezen in een soortgelijke zaak.

Hier het nieuwsbericht over de zitting van vandaag.

Er lijkt, al langere tijd, sprake van een regie op de achtergrond om De Hond aan de ketting te krijgen. Oftewel: om hem het zwijgen op te leggen. Maar... dat gaat niet meer lukken.
Niet alleen doordat al meer dan 7000 Nederlanders hun sympathie hebben betuigd met zijn streven om deze gerechtelijke dwaling recht te zetten en de rechtsstaat te herstellen. Maar ook doordat inmiddels ruim 600 burgers dagelijks zijn missie op de voet volgen, waarvan enige tientallen - met uiteenlopende deskundigheden - hun bijdragen leveren om in deze zaak de onderste steen boven te krijgen. De Hond heeft dat goed gezien: de gezamenlijke inzet en deskundigheid van een grote groep betrokken burgers, die zich gezamenlijk inspannen voor een integer doel, is in staat de 'formele deskundigheid' van zogenaamd professionele autoriteiten te logenstraffen.

In ieder geval is het - alleen en uitsluitend - aan de inspanningen van Maurice de Hond en zijn achterban te danken, dat de Hoge Raad onlangs heeft besloten om binnenkort die 'klusjesman' alsnog te gaan horen. En daar is het OM absoluut niet blij mee, om het voorzichtig te zeggen.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Zo werd het De Hond verboden om getuigen in zijn zaak in te brengen. En de aanklager, officier van Justitie Bijlsma, zat vanmorgen tijdens het briljante pleidooi van gedaagde wat afwezig te doen: een beetje aan zijn toga plukken, spelen met zijn pen, zijn mobieltje en een elastiekje. Zo van: 'Ik wil dit niet horen, ik luister niet!'
Arrogantie van de macht. Maar hoogmoed komt voor de val.

De officier van Justitie, het OM, begint te veranderen van aanklager in beklaagde. En begint dat ook te beseffen. Maar wil of kan het nog niet toegeven.

En komt dan met deze eis: 240 uur dienstverlening en een maand voorwaardelijk (waarbij De Hond gedurende twee jaar de klusjesman niet opnieuw mag beschuldigen). Hoe schaamteloos kun je zijn, om deze eis, in deze situatie, te formuleren?

240 uur. Dat is zes volle werkweken!
Diverse medestanders hadden op De Honds website al een goede suggestie voor de invulling van die werkstraf, mochten de rechters straks in hun uitspraak meegaan in deze rancuneuze idiotie. Schoonmaakwerkzaamheden, zoals gebruikelijk.

'Laat hem de bezem maar eens halen door die augiasstal van het Openbaar Ministerie.'

Dat zou ook hoog tijd worden.



Posted: 23:43, 8 November 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De zelfmoord van Peter R. de Vries




Vanavond even gekeken naar 'Peter R. de Vries, misdaadverslaggever'. Niet de beoogde eerste uitzending van het nieuwe seizoen, want die zou vorige week zijn. Maar daar kwam een kortgedingetje tussen. Dus ik dacht: wie weet, komt hij nu wel met iets écht spannends. Helaas, niets nieuws onder de misdaadzon.

Integendeel. De Vries haalde een oud lijk uit de kast, waarbij het nog maar de vraag is of hier wel sprake is geweest van een moord (in ieder geval is er nog geen stoffelijk overschot aangetroffen).

De hele uitzending van anderhalf uur ging over de verdwijining van ene Germa, meisje uit een plattelandsdorp in Brabant, na een avondje stappen in... 1984!
Lekker 'spicy' gebracht met z.g. 'reconstructies'. Niet van gebeurtenissen, maar van speculaties (dus hoe het zou kunnen zijn gegaan).

Ik heb uit professionele overwegingen de hele uitzending 'uitgezeten', maar ik moest luciferstokjes tussen mijn oogleden steken om ze open te houden. Naar De Vries kijken is nóg saaier dan een journaalverslag volgen van Lex Runderkamp over Holleeder.

De hele uitzending is in enkele zinnen samen te vatten.

* Er was geen motief voor roof (want ze bezat bijna niks)
* Er was geen motief voor wraak (want ze had geen vijanden)
* 'Dus' was het motief seks (want ze was relatief aantrekkelijk)
* Vervolgens: vijf reportages over jongens/mannen uit haar dorp die de blonde Germa mogelijk 'wel leuk' hadden gevonden en haar wellicht hadden benaderd voor seks, 'waarbij zij had geweigerd en de zaak plotseling hevig was geëscaleerd'.

Onvoorstelbaar wat we hier te zien kregen. Nagespeelde dramasituaties van veronderstelde gebeurtenissen, op basis van bedachte scenario's en hypotheses. En niets meer dan dat. Dit is dus echt de laatste keer dat ik nog tijd heb besteed aan deze querulant. Peter R. de Vries is echt de Henk van der Meijden van de misdaadverslaggeving geworden. Een anachronisme.

Eigenlijk was het al eerder duidelijk. Door de manier waarop hij in de fout is gegaan bij de Deventer moordzaak. Daar heeft hij zo enorm in geblunderd, dat hij er ook nooit meer op is teruggekomen (sterker nog: hij ging elke uitnodiging tot debat met zijn opponent Maurice de Hond schielijk uit de weg).

Dit programma heeft niets (meer) te maken met misdaadverslaggeving, laat staan met onderzoeksjournalistiek. Op z'n best heeft het iets weg van human interest, of een roddelrubriek.

Wil je echt op de hoogte blijven van realistische ontwikkelingen in de criminaliteit, kijk dan niet naar een pulpzender als SBS6, maar lees verder bij Stan de Jong of desnoods bij Hein Jan Korterink of hier.

Jaren geleden, toen ik nog jong en onbedorven was, dacht ik weleens: Die Peter R. de Vries neemt wel risico's zeg! Die mag wel uitkijken. Straks wordt-ie nog eens omgelegd.

Dat dat nog steeds niet is gebeurd, verbaast me nu niet meer zo.

De Vries 'doet' weliswaar de rol van 'misdaadmaatje', maar dan wel héél voorzichtig. Hij is een karikatuur geworden van zichzelf. Van 'opsporen', 'aanklagen' of 'onthullen' komt niets meer terecht. Een beetje beppen over een doodgelopen zaak van 23 jaar geleden... Terwijl er zoveel aan de hand is op dit moment, waarbij enorme behoefte is aan krachtige, gedurfde onderzoeksjournalistiek: Ina Post, Lucia de Berk, Ernest Louwes, Hussayin Baybasin, Robert Horchner, Joris Demmink...

Feitelijk blijft er voor Peter R. de Vries maar één optie over, als niemand anders het wil doen. En kennelijk wil niemand het doen, omdat ze hem er te zielig voor vinden.

Er een eind aan maken!

Maar ja, dan wil hij daar zelf natuurlijk ook weer verslag van doen, van hoe dat nou zo gekomen is en wie hem daartoe heeft aangezet... En dat kan dan weer niet. Altijd is er wel weer een smoes.

Wat mij betreft heeft Peter R. vanavond geprobeerd zijn eigenwaarde - of althans zijn tv-programma - definitief te suïcideren.

Als hij zo doorgaat, voorspel ik dat zijn programma het eind van dit seizoen niet meer haalt. Want dan grijpt Tina Nijkamp in.


Posted: 23:34, 28 October 2007 		Comments (11) | Add Comment | Link

Doofdoden


Automatische halve overwegbomen bij een spoorwegovergang in Enschede (spoorlijn Enschede-Gronau)

Fietsers mogen gewoon hun iPod blijven gebruiken, besliste minister Eurlings begin deze week.
Twee redenen: 1) Een verbod om op de fiets naar muziek te luisteren is nauwelijks te handhaven (bij mensen met lang haar zijn de oordopjes op afstand niet te zien) en 2) Er zijn nauwelijks (dodelijke) slachtoffers. Dat laatste betwijfel ik.

Het zal begin jaren '80 zijn geweest, toen ik nog leraar was en we met vijf derdeklassen van de Daltonscholengemeenschap op werkweek waren in Brabant. Om de omgeving te verkennen hadden we voor de leerlingen op dag 1 een speurtocht uitgezet. Als leiding hadden we de taken verdeeld, en omdat ik me nogal druk maak om het thema veiligheid, had ik een 'controlepost' gekozen nabij een onbeveiligde spoorwegovergang. Om een oogje in het zeil te houden zeg maar.

Een collega die zijn auto mee had, zette mij en een viertal andere collega's af op de diverse plekken langs de route, waar de leerlingen langs zouden komen. Ze moesten dan wat vragen beantwoorden en konden daarna weer verder. Zo konden we de groepen die te snel gingen even ophouden, om de fysieke afstand tussen de groepjes leerlingen op peil te houden.

Nadat ik op mijn post was afgezet, vleide ik mij in de bosrand naast het spoor. In een mild septemberzonnetje. Ik had nog zeker een half uur voordat de eerste groep zou arriveren. Ik las intussen een boekje en luisterde naar U2 op mijn walkman, de voorloper van de iPod. Lekker hard.

Plotseling werd ik ruw opgeschrikt. Niet door een geluid, maar doordat ik voelde hoe de grond onder mij begon te beven. In een reflex trok ik het koptelefoontje van mijn hoofd en zat ik in een reflex rechtop. Toen pas hoorde ik het aanzwellend donderend geraas en in een fractie van een seconde scheerde een trein voorbij.
Ik schrok me rot.

Toen besloot ik elk van de tien groepjes van twaalf leerlingen die langs zouden komen over deze ervaring te vertellen, met referentie aan de spoorwegovergang die ze direct na mijn 'preek' zouden gaan oversteken. Mooie gelegenheid ook, om ze meteen een nieuw woord te leren: gevaarzetting.

Ik durf de stelling aan dat noch het KLPD, noch de SWOV (Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid), noch Veilig Verkeer Nederland, noch het Ministerie van Verkeer en Waterstaat ook maar enig idee hebben van het aantal 'doofdoden' of, zo je wilt 'geluidsdoden' dat er jaarlijks in Nederland valt.
Het gaat niet alleen om iPods en walkmans. Wat te denken van de boosters in auto's, waaruit keiharde beats dreunen en schallen? Komt zo'n auto onder de trein, dan is het gebruikelijke verhaal: 'verblind door laagstaande zon'.
Tip voor het onderzoeksteam: zoek eens tussen de overblijfselen van het wrak naar sporen van een muziekinstallatie, van pakweg 100 of 150 Watt.
En... hoeveel doodgereden joggers, luisterend naar hun favoriete muziekje, zijn er de afgelopen jaren niet per ongeluk geïndiceerd als 'suïcidalen'?

Dat juist de gemeente Amsterdam zich bezorgd maakt, kan ik wel begrijpen. Een levensgevaarlijke stad voor voetgangers. Ook zonder oordopjes.
Elke keer als ik er ben verbaas ik me weer hoe door smalle winkelstraten vol met voetgangers, trams heendenderen op volle snelheid, luid bellend. Een lokale planologische miskleun.
Maar hoezeer die Amsterdammers ook afkerig zijn van overheidsbetutteling, deze noodkreet begrijp ik dan weer wel.

Posted: 21:55, 25 October 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Van krachtig naar breekbaar en broos




Het gekke is, hij was maar een half jaar ouder dan mijn vader. Die ook Jan heet.
En tijdens mijn jeugd heb ik hem altijd ervaren als veel jonger dan mijn vader.
Onstuimiger, in ieder geval.

Een man gekenmerkt door vitaliteit. En terwijl mijn eigen vader (nu net 82) na een diepe crisis weer begint op te krabbelen in het verpleeghuis, hoor ik vanmiddag ineens dat Jan Wolkers (bijna 82) vandaag is gestorven.
Het sloeg in als een bom. Niet alleen bij mij.

Jammer dat ik hier niet de foto kan laten zien, die we vanavond op het journaal zagen. Vermoedelijk de laatste foto. Maar die staat nog niet op internet.
Wolkers zag er daarop uit als bijna... een oude vrouw. Dat was mijn indruk.

Grappig, de man die in de jaren '60 te boek stond als super-macho, met zijn boze mannelijke blik, en die gedurende zijn leven steeds 'liever' en aardiger werd, eindigt als de ultieme androgyne mens. Als de mens die iedereen wel zou willen zijn. Nou, misschien niet iedereen, maar ik wel.

Gelukkig dat er vanavond, in diverse tv-programma's, heel veel tijd is besteed aan zijn dood. En vooral aan zijn leven. Dat hij niet is weggemoffeld. Wat een heerlijke man!

Ik ga hier niet alle platitudes herhalen die allerlei would-be belangrijke Nederlanders vandaag mochten poneren. Ik citeer alleen dit stukje uit een interview, waarin de typische Wolkers-humor tot uiting komt:

Journalist: 'Ouder worden heeft toch ook wel te maken met doodgaan, niet?'
Wolkers: 'Jaja... U heeft er nogal plezier in hè. Heeft u misschien ook een kist voor mij meegebracht?'

Wolkers had ook iets met wolken.
Hij citeerde er verschillende dichterlijke omschrijvingen van, ook uit de bijbel. Maar hij eindigde zijn opsomming met die, welke hij de mooiste vond, van A. Roland Holst:

Wolken, heldere droomnomaden.

Ik eindig dit stukje met de dichtregel van Wolkers zelf, waarvan hij zegt dat hij zo het leven ziet:

Een voetstap, die geen echo achter laat.

Tijd bestaat niet, zegt Jan.
Ik weet dat hij gelijk heeft.
Maar ik moet daar nog aan werken. Bij mezelf. Om dat te kunnen zien, en aanvaarden. Pas dan ben ik vrij. En kan ik echt mijn dingen gaan doen. Zoals dat voor Wolkers altijd al vanzelfsprekend was.

Posted: 23:36, 19 October 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Hallo... Ik ben TON

Eindelijk weer eens een briljante prent van Joep Bertrams.
Wegens copyright kan ik hierboven alleen een fragmentje 'citeren'. Maar ik raad je aan het hele plaatje hier te bekijken.

Hoe uitgekotst kun je jezelf laten worden? Door eindeloos te tarten.

EénVandaag deed met Rita het bekende spelletje: kiezen uit twee opties.

'Asfalt of natuur?'
- Beide!

'Links-liberaal of rechts-populistisch?'
- Beide.

'Kamerlid of minister?'
- Uhm... premier!

Ze had het eerst over een 'politieke beweging', maar liet zich toch ontvallen: 'Wat ik wil is een brede volkspartij'.
Ze wil 'in overleg met de bevolking om de problemen op te lossen.'
Wie hebben we eerder aan dit soort gratuite populisme ten onder zien gaan? Inderdaad, Emile Ratelband. Even peilen via internet wat de onderbuik van Nederland ervan vindt, en dat tot je politieke standpunt maken.

Hier haar nieuwe website (de naam trotsopnederland.nl was al geclaimd door iemand die een tv-programma met die naam in voorbereiding heeft). Dus werd het www.trotsopnederland.com - met een visualisatie die lijkt te zijn afgekeken van een folder van de Jehovah's Getuigen: Rita achter het stuur van het Schip van Staat, met de Nederlandse vlag op de achtergrond.

Het gaat weer leuk worden in de politiek!


Posted: 20:30, 18 October 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Pimps & breezersletjes




Scène uit een gangstarap-clipje, zoals dagelijks te zien op MTV, TMF en The Box (dan weliswaar ietsjes, maar nauwelijks meer aangekleed).
De nieuwe moraal, vermomd als 'muziek'. De hiphopmoraal van de pooier. En honderdduizenden verstrooide, verwarde en verdwaalde tieners laten zich wijsmaken dat dit over het leven, over de werkelijkheid gaat. En dus wordt hun werkelijkheid aangepast aan de fantasie. Want zo dwingend werkt collectieve verbeelding.

Vanavond in Pauw & Witteman: Myrthe Hilkens, een freelance journaliste (ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze heeft meteen mijn heart & mind gestolen).

Myrthe maakt zich zorgen (net als ik, en Renate Dorrestein en Ronald Plasterk en vele anderen) over de extreme en dehumaniserende seksualisering die momenteel gaande is, vooral onder de jeugd. En dus ook over het 'mensbeeld' waarmee jongeren vandaag de dag opgroeien.

Grappig om te zien: in de uitzending zat tegenover Myrthe: Femke Halsema (GroenLinks, - boegbeeld dus van 'progressiviteit'). Zij vond dat hier géén taak lag voor de overheid om in te grijpen (lees: zelfbeschikking van het individu; seksuele vrijheid). En ze viel terug op haar steevaste oplossing voor elk probleem: emancipatie van de vrouw, door meer kinderopvang, meer carrièrekansen, etc. Wat Femke niet beseft, is dat juist doordat haar ideaal al voor een groot deel is verwezenlijkt, het huidige probleem is ontstaan. Namelijk dat sommige meisjes van pakweg 12 tot 18 jaar - letterlijk - geen eigen leven meer hebben, maar seksslaafjes zijn geworden. Doordat er geen moeder meer thuis zit, als ze uit school komen, om even mee bij te praten. Om het over hun vaders maar helemaal niet te hebben.
Femke Halsema zelf is nog naïever dan de pubers over wie ze een mening denkt te kunnen hebben. Of ze weet wel beter, maar doet alsof, uit politieke correctheid.

Myrthe ziet het goed, denk ik. En dus roept ze ook weerstand op, zoals bij deze Sander ('Dirty Old Man') op zijn Volkskrantblog.

Wie de uitzending van Pauw & Witteman heeft gemist, zou nu kunnen denken dat die mevrouw Hilkens wellicht een hardvochtige, gereformeerde, calvinistische oude taart is. Nee hoor, Myrthe is gewoon (in het vocabulair van de overgeseksualiseerde hufter)...


...een ontzettend lekker jong wijf!
En dus volkomen onverdacht, in deze discussie.

 Seks is natuurlijk gewoon leuk. En ontspannend. En gezond. En je valt ervan af. En - inmiddels op de laatste plaats - is het ook nog procreatief: je krijgt er kinderen van, als je dat wilt.

En natuurlijk hoort het bij de puberteit om met seks te experimenteren. Om uit te zoeken hoe dat allemaal zit. Aftrekken en vingeren, en fantaseren over een (toekomstige, ideale) partner. En als die er eenmaal is: over de buurvrouw. Of de loodgieter. Allemaal niks mis mee.

Maar nu.

Meisjes van 12 die zich laten meeslepen naar een kelder onder een flatgebouw, om daar vijf of zes puisterige jochies te pijpen, of zich door hen te laten neuken... in ruil voor een telefoonkaart, een Breezertje of een paar sigaretten.

In een stukje elders op internet had Myrthe enkele, wat zij noemt: 'vrouwonvriendelijke lyrics' verzameld. Dat is nog netjes gezegd. Ik citeer er eentje van:

[Toelichting: 'hoe' is slangtaal voor 'whore']

Artiest: Snoop Dogg feat. Soopafly
Nummer: Can U Control Yo Hoe
Album: R & G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece (2004)

Can you control your hoe? (You got a bitch that wont do what you say)
You can’t control your hoe? (She hardheaded, she just won’t obey)
Can you control your hoe? (You’ve got to know what to do, and what to say)
You’ve got to put that bitch in her place, even if it’s slapping her in her face.
Ya got to control your hoe. Can you control your hoe?
What kind of pimp holds back? Never met a bitch that a pimp can’t slap, whats wrong with the pimpin’?
Kortom: Heb jij je hoertje wel onder bedwang? (Anders ben je geen echte vent namelijk.)

Belangrijkste aanbeveling uit dit 'liedje': "Je moet die bitch wel op haar plaats zetten! Moch dit niet helpen, dan mag je haar ook in haar gezicht slaan."

Waar hebben we dit eerder gehoord?
Precies, het is nagenoeg letterlijk één van die gewraakte passages uit de Koran, waar Geert Wilders zo graag naar verwijst.
Zien we hier gebeuren dat twee 'culturen' elkaar gevonden hebben? Die van de islam en die van het ghetto? Is hier een integratie gaande vanuit twee verschillende achterstandssituaties (of zoals sommigen zeggen: twee soorten achterlijkheid)?

Feit is dat die hele hiphop-scene (even omgerekend naar de Nederlandse afmetingen) zich voornamelijk afspeelt op vmbo-niveau en daaronder. Daar waar de invloed van de ouders in het opvoedingsproces niet kan opboksen tegen de vele externe prikkels die een andere kant op wijzen. En waar jongeren ook elkaar niet (durven) corrigeren, dankzij een rabiate subcultuur waarin 'Pakken wat je pakken kan' en 'Lekker afzeiken' de overheersende waarden zijn geworden.

Na de ouders zouden het de leraren moeten zijn die een dam opwerpen tegen deze sluipende verzieking van omgangsvormen. Die een stand zouden moeten zijn voor hun leerlingen. Maar die leraren zijn (enkele uitzonderingen daargelaten) ook geen echte leraren meer, maar onderbetaalde sociaalwerkers, voetvegen, die elke avond opgelucht ademhalen als ze weer een dag in die heksenketel hebben overleefd zonder onaanvaardbaar grof te zijn uitgekafferd, bedreigd, of erger.

De schade die hier wordt toegebracht aan de meisjes (en - op een andere manier - ook aan de jongens) lijkt nauwelijks herstelbaar. Hier gaat mogelijk een hele generatie verloren. Mensen die gedurende hun verdere leven niet meer op een gezonde, natuurlijke manier kunnen omgaan met seks en intimiteit. En voor wie het een waar wonder wordt, als ze ooit nog in staat zijn om een liefdevolle relatie op te bouwen. Maar misschien ben ik te pessimistisch?

Hoe dan ook: de regering mag kennelijk niet ingrijpen.

Wat de regering wel zou kunnen doen?
Martin Gaus en Midas Dekkers hondderdduizend keer klonen. En elk van die exemplaren voor een schoolklas zetten. Om die kids eens precies uit te leggen hoe het nou echt in elkaar zit. Met de natuur. Met de beestjes die wij zijn.

Posted: 23:53, 1 October 2007 		Comments (5) | Add Comment | Link

Engel des doods?


The image “http://www.badscience.net/wp-content/lucia.JPG” cannot be displayed, because it contains errors.

Voilà, hier is ze dan. De enige vrouw in Nederland die een levenslange gevangenisstraf uitzit. Mijn stadgenote. De grootste seriemoordenaar die ons land ooit heeft gekend. De Haagse verpleegkundige en Engel des doods: Lucia de Berk.

Lucia zit al zes jaar onschuldig vast en is hoofdpersoon geworden in een grillig Kafkaverhaal. Er waren wel lijken, maar geen moorden. Lucia werkte in drie Haagse ziekenhuizen en terwijl ze daar werkte gingen er af en toe mensen dood. Dat is iets wat aan ziekenhuizen nogal eigen is: dat er soms mensen sterven. Alle zogenaamde slachtoffers van 'massamoordenaar' Lucia waren overigens een natuurlijke dood gestorven, zo hadden de schouwartsen vastgesteld. Pas veel later, nadat een collegiaal roddelcircuit op gang was gekomen, werden die gestorvenen alsnog als moordslachtoffers bestempeld.

Waarom begin ik hier nu over?

Vanavond kwam Nova met een overzicht van de stand van zaken. En dat is goed, want de zaak ligt nu ter beoordeling van de z.g. Commissie Posthumus (die afgedane zaken moet onderzoeken waarin mogelijk sprake is van rechterlijke dwaling). En een beetje pressie vanuit de media is dan wel wenselijk, want het is schandalig dat die commissie nu al bijna een jaar bezig is om een voorstel te formuleren. En als straks de zaak zal worden heropend (via de Hoge Raad) zal het nóg minstens een jaar duren voordat Lucia definitief wordt vrijgesproken. Tegen die tijd heeft ze al acht jaar in het cachot achter de rug. Inmiddels heeft ze door alle ellende een herseninfact gekregen.

Hoogleraar Ton Derksen schreef er een boek over en Maarten 't Hart schreef een briljant artikel in de NRC, waarin hij de zaak tegen Lucia beschreef als een middeleeuws heksenproces (moet je echt even lezen: hier kan geen horrorfilm tegenop).
Internationale deskundigen hebben de vloer aangeveegd met het vonnis. Zelfs het vermaarde wetenschappelijke tijdschrift Nature wijdde er een artikel aan.

Waar ik op wil wijzen is dit: onze publieke omroep is niet dapper, niet stoutmoedig (de commerciëlen laat ik hier maar buiten beschouwing, die zijn alleen uit op platte sensatie-journalistiek).

Zowel Netwerk, EénVandaag als Nova lijken, net zoals het OM en de overheid als geheel, prioriteit te geven aan risicomanagement en schadereductie, lang voordat waarheidsvinding in beeld komt. De Nova-uitzending van vanavond is daarvan het zoveelste voorbeeld. Anderen (zoals betrokken burgers en klokkenluiders) mogen eerst de kooltjes uit het vuur slepen. En pas wanneer de informatie zodanig onweerlegbaar is geworden dat ze niet meer heikel is, komen de actualiteitenrubrieken er mee aanzetten. En dan ook nog brutaalweg doen alsof zij de eersten zijn. Etalagejournalistiek noem ik dat.

In een belendende kwestie (de Deventer moordzaak, waarin Ernest Louwes inmiddels al bijna zijn gehele straf van 12 jaar cel heeft uitgezeten) durven de omroepen nog steeds niet echt stelling te nemen. Terwijl ook hier - meer nog dan in de zaak Lucia de Berk - sprake is van (naast de 'normale' professionele blunders) het achterhouden van ontlastend bewijsmateriaal, negeren van getuigen, manipulatie van het onderzoek, doelbewuste misleiding van de rechter en het frusteren van de verdediging door het OM.

'Lucia de B.' is niet meer tegen te houden. Dat is (bijna) een gelopen zaak. Zij zal vrijkomen. Over één, twee, of drie jaar. Dat is te zeggen (en te hopen): als ze dan nog leeft. Ze zal als een menselijk wrak uit de gevangenis komen. Net als Ina Post, die we eerder deze week bij Pauw & Witteman zagen. Mogelijk moet ook Lucia daarna nog een langdurige strijd aangaan, om volledig te worden gerehabiliteerd.

Met Ernest Louwes ligt het anders.
In die zaak heeft het Openbaar Ministerie niet alleen een tsunami van massieve onkunde en achterlijkheid geïnvesteerd, maar heeft daarin ook gefraudeerd, geïntimideerd, afgeperst en gemalverseerd op een niveau waar zelfs Holleeder nog wat van kan leren. Kortom: de overheid als criminele organisatie. En dus doet men er alles aan om te voorkomen dat de inhoud van die doofpot in de openbaarheid komt.

Ja, dan heb je dus een breekijzer nodig als Maurice de Hond, die via het internet met een paar honderd burgers - met uiteenlopende deskundigheden - die zaak tot op de bodem gaat uitzoeken. En de vinger legt op een pijnlijke wond: de verwonding van onze rechtsstaat.

Mocht je nu denken: wie was die Louwes nu ook al weer?
Kijk dan even naar dit filmpje, dan weet je het weer.

Wie de Nova-uitzending heeft gemist: je kunt deze hier alsnog bekijken.


Posted: 22:06, 29 September 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De dag dat onze rechtsstaat valt




Zien wij hier een heuse Zware Crimineel? Ja, beweert het Openbaar Ministerie (OM).
Maar ik denk van niet. Zelfs Peter R. de Vries kan zijn twijfels nauwelijks verbergen. En dat zegt wat, na zijn blunder aangaande de Deventer Moordzaak (waarin hij tegen beter weten in Ernest Louwes als de dader blijft aanwijzen).

Robert Hörchner, een succesvol Brabants zakenman, verplaatste zijn confectiebedrijf eind 1999 naar Polen. Terwijl Hörchner in Polen zijn zaken regelde, werd zijn leegstaande productiehal in Den Bosch wederrechtelijk bezet door een drugsbende, die er tijdelijk een XTC-laboratorium in onderbracht. Na een politie-inval beschuldigde Justite Hörchner ervan dat hij daaraan opzettelijk medewerking zou hebben gegeven. De verdachtmaking was totaal uit de lucht gegrepen, en Hörchner werd dan ook tot in hoogste instantie door alle rechters vrijgesproken.
Nu komt Justitie met zulke blunders doorgaans makkelijk weg (niemand is verantwoordelijk, kom daar bij een normaal bedrijf eens om!) en het echtpaar Hörchner moest op de blaren zitten: bedrijf failliet, levens verwoest.

Begrijpelijk dus, dat Robert Hörchner en zijn vrouw een civiele procedure begonnen om schadevergoeding te krijgen.
Maar dit zinde justitie niet. Hoe klein kan een grote (overheids)organisatie zijn? In ieder geval toonde zij zich een slecht verliezer. Vanaf dat moment werd alles in het werk gesteld om dit echtpaar kapot te krijgen. Niet goedschiks, dan kwaadschiks.

Het echtpaar Robert Hörchner en Annelies Pijnenborg beschreef het bovenstaande iets uitvoeriger in de inleiding op hun eigen website.

Het zal je maar gebeuren. Hetzelfde OM dat had geprobeerd deze mensen (een oor aan) te naaien, maar door diverse rechters werd teruggefloten, speelt het dan maar creatief over de Europese band. Nu komt er ineens een 'verdenking' uit Polen, dat Hörchner aldaar in 2000 een hash-handeltje wilde opzetten, in plaats van een confectiebedrijf. De verdenking is niet onderbouwd, maar dankzij de ondertekening door (oud-)minister Donner van Justitie van een Europees uitleveringsverdrag, werd Hörchner in juli opgepakt en veroordeeld om naar Polen te worden uitgeleverd. Daar mag hij dan - zonder enig substantieel bewijs - vermoedelijk jarenlang de cel in om te proberen zijn onschuld te bewijzen.

Zijn advocaat Cees Korvinus spande een kort geding aan, om deze uitlevering tegen te houden. De uitslag daarvan werd gisteren bekend: het verzoek werd afgewezen.
Deportatie naar Polen dus; oude tijden herleven.

De schrik slaat je om het hart als je je langer dan een kwartier in deze zaak verdiept.

We hadden al eerder gezien hoe Justitie (met aan het hoofd een pedoseksueel naar wie geen onderzoek mag worden gedaan) en het OM totaal uit de bocht gevlogen zijn, als door de macht gecorrumpeerde, arrogante organisaties die met het recht een loopje nemen, in plaats van het te bewaken.

Nu er met zekerheid onschuldigen in Nederlandse gevangenissen zitten voor misdrijven die zij niet hebben begaan, terwijl het Openbaar Ministerie ongehinderd door kan gaan met het manipuleren van de waarheid (ontlastend bewijs buiten het dossier houden, telefoontaps vervalsen, uitkomsten van onderzoek frauderen, enz., enz.) denk ik dat de val van onze rechtsstaat niet ver weg meer is.

Of eigenlijk is het al niet meer de juiste vraag wanneer onze rechtsstaat omvalt. Het is waarschijnlijk al gebeurd. Maar slechts enkelen durven dat (zichzelf) toe te geven. Politici en pers lijken te zijn ingepakt en houden - grotendeels - hun mond. Over de grootste misstand, het grootste schandaal ooit dat zich als een houtworm door onze samenleving heeft gevreten. Daar kan zelfs geen parlementaire enquête tegenop: de schaamte is te groot en er zijn teveel (grote) belangen mee gemoeid.

Dus beroept men zich op de 'Trias Politica', de scheiding der machten. Onder de aanname dat onze rechterlijke macht 'onafhankelijk' is. Dat is inmiddels een fictie gebleken.

Voor wie weinig tijd heeft: bekijk de uitzending van EenVandaag van gisteren.

Wil je er meer van weten? Ik vond enkele uitstekende artikelen in het Katholiek Nieuwsblad. Lees eerst dit artikel en dan dit.

Posted: 18:58, 25 September 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De dag van Rita




Vandaag ook gekeken naar de Slag bij Veldhoven? Op Nederland 1, van 10:00 tot 15:30 uur. Is gelukkig met een sisser afgelopen. Voor de VVD dan, of wat daar nog van over is, als liberale partij.

Vorig jaar - na de lijsttrekkersverkiezing - was al duidelijk dat dit conflict onvermijdelijk was. Vandaag is het uiteindelijk dan toch gebeurd. De laatste kans voor de VVD om nog iets overeind te houden van haar liberale missie: Verdonk eruit gooien. Dat had al veel eerder moeten gebeuren.

Het gaf ons wel een aardig inkijkje in de interne verhoudingen.
We zagen - over de hoofden van bestuur en partijleden heen - vooral een clash der mastodonten, zoals Ferry Mingelen de veldslag omschreef.
De ereleden, de prominenten, de 'oude mannen'.

Hoe vaak kan iemand decennialang ongestraft door de mand blijven vallen?
Mij dunkt dat het laatste restje krediet van Hans Wiegel nu wel is opgebruikt. Hij ging vierkant achter Verdonk staan, met een surrealistisch voorstel om een 'ultieme poging' te doen de partijen weer bij elkaar te brengen.

De redding voor Rutte kwam vooral van Frits Bolkestein en van (sprekend vanuit de zaal) EU-parlementariër Gijs de Vries. Beiden met magnifieke toespraken (als enigen trouwens uit het hoofd, zonder papiertje). En met precies de juiste argumenten. Maar... eerlijk is eerlijk, ook Rutte's eigen openingsspeech was niet van de lucht.

Natuurlijk is het nog lang niet in orde met de VVD. En dat heeft die partij aan zichzelf te wijten. In de kern van deze partij zit een ernstige tumor. Een gezwel met de naam: opportunisme.

Want letterlijk iedereen op deze ledenvergadering putte zich - alvorens iets inhoudelijks of strategisch te zeggen - uit in adoratie voor de 'geweldige kwaliteiten' van Verdonk, als minister en als Kamerlid. Niet uit bewondering, maar uit pure angst. Angst voor de ruim 620.000 voorkeurstemmen die ze had vergaard. In plaats van gewoon te zeggen waar het op aan komt.

En dat is dat Rita Verdonk, net als Hans Wiegel, alleen maar 'buitenkant' is. Geen inhoud, geen visie, geen compassie.
En dus waren die bejubelingen en loftuitingen tevens bedoeld om de eigen schaamte te verhullen. Dat de partij zo iemand heeft kunnen toelaten in de eigen gelederen.

Bovendien is Rita Verdonk in haar gedrag vals.
Deze omhooggevallen gevangenisbewaarder moet toch als de wiedeweerga naar een directieve gedragstherapie? Dat is: in het mildste scenario. Ik meen bij haar ook kenmerken te zien die wijzen op een ernstiger stoornis (vermoedelijk in de sfeer van PDD-NOS).
En vandaag zag ik ineens hoezeer ze daarin overeenkomt met Hans Wiegel.

Als je goed kijkt zie je dat beiden in een fantasiewereld leven. Ernstiger is, dat ze daarbij massa's mensen weten mee te slepen. Ik kan zo een heel rijtje kenmerken opsommen, van zowel Verdonk als Wiegel:

* geen enkel echt succes bereiken (wel het creëren van een beeld daarvan)
* schaamteloos populisme
* genotsbeleving als het slecht gaat met anderen (de 'tegenstander')
* zichzelf steevast presenteren als 'reddende engel'
* alle onheil afwentelen op anderen, zelf geen verantwoordelijkheid nemen
* het structureel vermijden van direct, authentiek contact (let op ogen en mimiek)
* boeren- of autohandelarenslimheid presenteren als intellect
* obsessief streven naar invloed en macht-om-de-macht
* alles en iedereen manipuleren met de zelfgekozen hardnekkige 'act'
* convulsieve neiging tot narcisme

Zo kan ik nog wel 'n tijdje doorgaan. Het gedrag dat voortvloeit uit deze persoonlijkheidsstructuur kan eenvoudig worden samengevat:

Belletje trekken. En dan hard weglopen.

Dat is Rita Verdonk. En dat is ook Hans Wiegel.

Verdonk leverde gisteren en vandaag zelf het bewijs.
Ze zei 'geschokt' en 'verbijsterd' te zijn over haar uitzetting (mooi woord trouwens, in haar geval).
Maar ze zag er vanaf om zelf naar het congres te komen om haar weerwoord te geven. Hoezo daadkracht?
Weet je wat ik denk? Dat ze thuis voor de tv heeft zitten genotteren dat er meer dan 1000 mensen uit het hele land bijeen waren gekomen om elkaar een dag lang in de haren te vliegen over slechts één onderwerp: Rita Verdonk.

Oké. Ook in de VVD zitten nog wel enkele mensen met authenticiteit. Niet dat andere partijen zo heel veel 'beter' zouden zijn. Maar de VVD heeft wel - niet geheel onterecht - de schijn tegen. Precies op het moment waar de PvdA het hart van de mensen en de samenleving wist te raken (ja, ik bedoel Joop den Uyl) kwam Wiegel met zijn antisociale en destructieve misleidende credo. En met zijn inmiddels historisch vastgestelde leugens over 'puinruimen' )*. Wiegel en Verdonk: ze omspannen een tijdsgewricht van 30 jaar. En ze hebben elkaar gevonden. Dertig jaar geleden al nam de VVD de verkeerde afslag.

Ik wens de VVD toe, dat ze de weg naar het ware liberalisme zal terugvinden. Maar dan zullen nog een paar harde noten moeten worden gekraakt.

)* Later kwam de waarheid naar boven: het kabinet Den Uyl bleek zo'n beetje het zuinigste van alle naoorlogse kabinetten te zijn geweest. Daarna, onder Van Agt en Wiegel, begon het grote uitdelen en liep het financieringstekort uit de hand. Precies andersom dus dan Wiegel altijd - tot op de dag van vandaag - beweert.



Posted: 22:14, 15 September 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Familiedrama



Moeder Kate McCann, gefotografeerd met de twee kleintjes die ze nog over heeft.

Na ruim vier maanden ophef over de verdwijning van Maddie is de familie weer thuis in Engeland. En de speculaties liegen er niet om.
Vanmiddag hoorde ik dat mevrouw McCann een anaesthesist is, en dat ze haar dochtertje per ongeluk een te hoge dosering slaapmiddel heeft toegediend. Vast staat dat meneer McCann ruim drie weken na de verdwijning een auto heeft gehuurd. Was dit om het lijk van zijn dochtertje op een afgelegener plekje te verstoppen? Die verdenking werd sterker nadat er in de kofferbak van die huurauto, na geur- en bloedsporen, nu ook een haar van Maddie is gevonden. Laatste gerucht is, dat Gerry McCann niet de echte vader van Madeleine zou zijn.

Hebben we hier te maken met eenzelfde soort toneelspel als van Jules Croiset, die zichzelf ontvoerde, of van GroenLinks politica Tara Singh Varma die zichzelf als terminale kankerpatiënt neerzette? Oftewel: hebben we hier misschien te maken met een (verworven) vorm van pseudologia fantastica?
Hebben de McCanns met verve de radeloze ouders gespeeld, terwijl zij al die tijd al wisten, als enigen, wat het lot van hun dochtertje was?

Eigenlijk maakt het niet zoveel meer uit. De pijn van het verlies is er niet minder om. En als de zaak zo stinkt als ik denk dat ie stinkt, dan kunnen ze maar beter met de waarheid boven tafel komen. Zodat eindelijk ook het rouwproces kan beginnen. Anders vrees ik dat er zoiets als dit kan gebeuren.



Posted: 19:18, 12 September 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Jongeren zijn gewoon honden




Vanavond in Pauw & Witteman: staatssecretaris van justitie Albayrak, die wat olie op de golven kwam gooien naar aanleiding van de ophef over de jeugdinrichtingen die niet doen wat ze zouden moeten doen. De Inspectie van de Jeugdzorg had vandaag de staatssecretaris een vernietigend rapport aangeboden, vandaar.

Die speciale jeugdopvangcentra/-gevangenissen zijn een soort TBS-instellingen, maar dan voor jeugdigen, pakweg tussen de acht en achttien jaar. Iedereen met een beetje gezond verstand heeft zo'n rapport niet eens nodig, want die kan zelf al bedenken dat het daar wel mis moet gaan. Waarom?

Rijp en groen zit er door elkaar heen. In vaktermen: 'strafrechtelijk gestelden' en 'civielgestelden'. En: van kind tot jongvolwassene. Scherper gesteld: daders zowel als slachtoffers. Bovendien: boefjes én psychisch gestoorden. Of: zowel boef als gestoord. Of alleen maar gestoord, of anderszins 'onhanteerbaar'. Zelfs ook... alleen maar verwaarloosd (en zo gauw geen andere opvang voorhanden hebbend).

Dan krijg je dus de situatie dat er een meisje is opgenomen dat slachtoffer werd van een loverboy, en dat in diezelfde inrichting... haar voormalige loverboy tegenkomt. Je gelooft het niet, maar het is echt gebeurd.
Nebahat Albayrak gaat op korte termijn proberen om althans die groepen (daders en slachtoffers, crimineeltjes en gestoordjes) uit elkaar te trekken. Moeilijk genoeg.

En ze kondigde vanavond - zoals dat een staatssecretaris past - een 'verbeterplan' aan. En waar bestaat dat dan uit?

1) Verlagen van de groepsgrootte (van 10 naar 8 en van 12 naar 10 jeugdigen)
2) Hogere eisen aan het niveau van de begeleiders (minimaal HBO)
3) Aantrekken van extra jeugdpsychiaters

Voordat ik hier laatdunkende grapjes over ga maken: de arme Nebamat heeft dit allemaal niet zelf bedacht en verordonneerd. De maatregelen zijn opgesteld in verenigd overleg met haar collega's Rouvoet (Jeugd), Hirsch Ballin (Justitie) en Dijksma (Onderwijs). Het is dus een compleet besluit, gesteund door alle coalitiepartijen. Het klinkt redelijk. Maar het is... compleet niks.

Ik leg uit waarom.

Jaren geleden liet Martin Gaus in een tv-uitzending overtuigend zien hoe je een 'valse' of 'gestoorde' hond weer normaal, ofwel gezond kan maken.
(Even tussendoor: 'valse' of 'gestoorde' honden, of dieren in het algemeen, komen in de natuur nauwelijks voor. Afwijkend, agressief of gestoord huisdiergedrag komt vrijwel altijd voort uit een baasje dat dringend in therapie zou moeten.)

Wat Gaus deed was heel simpel.

Hij plaatste zo'n probleemgeval in één hok met een krachtige, dominante, en verder overigens perfect gezonde hond. Gevolg: het manipulatieve gedrag van de 'valse' of  'psychisch zieke' hond was binnen enkele uren als sneeuw voor de zon verdwenen. Doordat hij van meet af aan - welke trucjes hij ook probeerde - door zijn leider (zeg maar 'meester') werd gecorrigeerd. Zacht wanneer dat kon, hard wanneer dat moest. Zo werkt het.

Zo werkt het bij dieren, zo werkt het bij mensen. Want mensen moeten niet zo arrogant doen om te denken dat het bij hen heel anders gaat.

Stop een hele kluit 'probleemjongeren' bij elkaar in een inrichting en je kunt er donder op zeggen dat het fout gaat. Welk programma je ook ontwikkelt, hoe inventief of hoe intensief ook. Het blijft pappen en nathouden. Waarom? Omdat je de jongeren (en hun leiding) concentreert op het probleem in plaats van de oplossing.

Mijn advies aan Albayrak en aan het kabinet: hef die veertien justitiële jeugdgevangenissen op. En realiseer een slim spreidingsbeleid. Geef ze voorbeelden, rolmodellen, van jeugdigen die wél succesvol zijn in hun leven, en die er best lol in hebben om iemand een tijdje 'mee te nemen' of 'op weg te helpen'.

Breng communities in kaart van jeugdigen die wél het voorrecht hebben gehad om te leren hoe je leuk en ontspannen met elkaar kunt omgaan, en voor wie dat normaal is. En zet in elk zo'n gemeenschap één probleemgeval neer. Als een soort 'adoptiefpuber'. Kijk dan eens wat er gaat gebeuren. Je gelooft je ogen niet.

'Containment' heette dat, als ik mij niet vergis, in de aloude Koude Oorlog-strategie.

Je gaat toch niet dat soort 'probleemjongeren' bij elkaar zetten, net zo lang tot ze elkaar - én de groepsleiding - in elkaar beginnen te slaan?
Hoe simpel kan een oplossing zijn?

Dat een staatssecretaris, een minister van justitie, een heel kabinet en een Tweede Kamer, en zelfs de WRR (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid) niet zelf - of zoals het in hun jargon heet: 'eigenstandig' - tot deze conclusie kunnen komen.

Nu alleen nog de uitwerking...

Posted: 23:25, 10 September 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Danny The Hunk



"Daar was altaaid feel criminalitaait"... vertelde Danny de Munk vanavond over zijn oude buurtje aan de rand van de Jordaan, in de eerste aflevering van Pauw & Witteman van het nieuwe seizoen.

Ik was eerst verbaasd, en moest toen ontzettend lachen. En ik ben benieuwd hoeveel mensen het ook is opgevallen.

Iedereen weet dat Danny een heel klein mannetje is. Dat komt ervan als je op jonge leeftijd de hoofdrol mag spelen in Ciske de Rat. En alle schoolmeisjes van Nederland (en hun moeders) liggen vervolgens aan je voeten en vechten om je handtekening. Dan pikt je lichaam - in z'n biologische wijsheid - dat gegeven meteen op, dat 'klein zijn' succesvol is. En ontwikkelt het een spontane groeistoornis. Nou ja, dat is nu eenmaal gebeurd en is niet meer te herstellen. Maar nu is Danny een man, en dat wil hij weten ook. En de Vara kwam hem vanavond welwillend te hulp.

Eerst dacht ik: hij heeft een kussentje gekregen voor onder zijn bips. Of was het een hogere stoel? Nadat ik de beelden goed had bekeken wist ik het zeker: hij had een hogere stoel én een kussentje gekregen.

Ik weet dat zeker, want ik heb een referentiepunt. De Munk zat namelijk naast Jan Pronk en stak bijna een kop boven hem uit. Weet ik dan hoe lang Jan Pronk is? Ja, ongeveer wel. Want ik kwam hem onlangs tegen op de Laan van Meerdervoort en we hebben toen een kort gesprek gevoerd. Pronk is wat kleiner dan ik, maar niet veel. Hij zal toch gauw meer dan 1,70 m zijn. Hetgeen betekent dat Danny de Munk vanavond in beeld kwam als een man van ten minste 1,85 m! En dan ook nog dat shirt opengegooid tot en met het derde knoopje van boven en... jaja, dan zit daar werkelijk - à la André Hazes - een echte Danny de Hunk.

Als je nou toch zo'n minderwaardigheidscomplex hebt over je lengte, en plastische chirurgie is geen optie, neem dan inderdaad maar een kussentje. Zodat je op het televisiebeeld (bijna) net zo lang overkomt als anderen. Dat valt nog te begrijpen. Maar ga dan niet nog eens een stoel vragen waarop je net zo lang lijkt alsof je staat, terwijl de anderen zitten. Danny kwam zelfs uit boven de boomlange Frank Sanders (de weduwe van Jos Brink) en leek precies even lang als langelijs Jeroen Pauw.

Ik heb de hele saaie uitzending uitgezeten, wachtend op het moment dat Jeroen Pauw hierover dan toch nog een relativerend grapje zou maken.

Hij deed het niet.

Posted: 23:52, 3 September 2007 		Comments (2) | Add Comment | Link

Vadertje staat buitenspel




OK, het berichtje komt uit Nieuw Zeeland, maar dat is ook een 'westers' land en het zou dus net zo goed over Nederland kunnen gaan. 't Is het bekende verhaal: dief steelt spullen en krijgt meteen daarna al spijt. Nog voordat de bewoners weer thuis zijn, breekt hij voor de tweede maal in, nu om alles weer netjes terug te brengen. Ook de paar spulletjes die hij met de gestolen creditcard had gekocht. In een achtergelaten briefje belooft hij zelfs de braakschade te zullen vergoeden.

Waar ik mij dan aan erger, is de laatste zin van het bericht:

 Aan de hand van tips van winkeleigenaren hoopt de politie de man snel te kunnen oppakken.

Wat is dat nou? 'Oppakken'? En dan? In het gevang?
Een slechte beurt weer, van Vadertje Staat.
Wat zou een echte vader hier doen? Die zou zijn reprimande wijselijk vermengen met een compliment, zodat daaruit voor de zoon een aanmoediging ontstaat om de kennis van goed en kwaad (en de keuze voor het eerste) verder te versterken.
Maar de staat is allang geen 'goede, wijze vader' meer.
De staat bestaat uit angstige mensen, die zich vastklampen aan regeltjes en reglementen. En die een plasje doen van opwinding en bijna onverhuld plezier, als een boosaard die regels overtreedt. Zodat zij kunnen ingrijpen.

Voor deze bureaucraten was 9/11 een verademing!
Nóg meer bewakingscamera's, nóg meer telefoontaps, nóg meer beperkingen voor de gewone burger. Lik op stuk, no-nonsense, zero tolerance!

Waar zien we het 'vaderschap' van de overheid vandaag de dag nog terug?
Ik meen: in de ziekelijke hang naar 'herstel van normen en waarden' (alsof die ooit zijn weggeweest). Dat is waar de neoconservatieve marionettenspelers die Bush aansturen raken aan de diepere gevoelssensaties van Jan Pieter Balkenende (die, als hij een man was geweest - of een echte vader - zijn tweede voornaam nooit veranderd zou hebben).
En vraag die overheid vooral niet door naar het fundament van de waarden waarvan al die normen en regels zijn afgeleid, want ze staat met een mond vol tanden.

De overheid zoals ze momenteel in rap tempo degenereert, gaat er steeds meer uitzien als een autoritaire vader, die het onder de duim houden van zijn vrouw en kinderen ziet als zijn 'opdracht' (desnoods afkomstig van een Hogere Macht, mocht het niet vrijwillig lukken). En die ook geen enkele moeite heeft met de z.g. dubbele moraal: hij mag wél wat anderen niet mogen. Laten we zeggen: het type vader dat in de jaren '50 van de vorige eeuw zijn gezag zag afbrokkelen. Goddank.

Maar hij is weer helemaal terug hoor, die 'vader'!
    1) Als familiehoofd in 1 miljoen allochtone gezinnen.
    2) Als familiehoofd van Nederland.

Toeval?

Gelukkig zijn de in snel tempo acculturerende zonen en dochters (vooral de dochters) van onze import-medelanders dagelijks heftig bezig hun islamitische vaders wegwijs te maken in de mores van onze samenleving. Maar welke oerhollandse, puberale puistenkoppen doen nu eigenlijk nog moeite om hun vaderfiguren tot de orde te roepen? Niet dus. Hiet is de aloude jansaliegeest weer helemaal terug. Terwijl JP voortdurend aan het dobbelen is, wat nou toch het verschil zou zijn met 'die V.O.C.-mentaliteit'.

Mijn conclusie: onze overheid getuigt van slecht vaderschap. Het soort vader dat wij allang niet meer in huis willen hebben. Op zondag het vlees komen snijden is niet langer een excuus. Weg ermee!

Wat betreft die dief in Nieuw-Zeeland. Ik zou er natuurlijk ook naast kunnen zitten. Misschien willen ze hem alleen maar 'oppakken' om een goed gesprek te voeren. En hem dan huiswaarts te sturen, zonder verdere vervolging. Als een goede vader.


Posted: 17:56, 2 September 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Burnout




Vandaag opnieuw een gedicht, maar nu aan het eind. Want ik wil het graag inleiden.

Poëzie kan een hulpmiddel zijn om onze werkelijkheid te begrijpen of hanteerbaar te maken. Elke vorm van taal trouwens, gebruiken we om onze werkelijkheid te ordenen, om haar richting en betekenis te geven. Dus ook bezweringsformules, wetsteksten, arresten, verordeningen, aanwijsbordjes, gebedsteksten, liefdesliedjes en gebruiksaanwijzingen doen daaraan mee.

Waarom springt poëzie eruit? Ik denk: omdat ze ons confronteert met de kern, de essentie van ons bestaan. En daar staan we liever niet al te vaak bij stil. Liever helemaal niet zelfs. Want gedichten zijn meestal ook nog eens moeilijk te vatten. En economisch totaal niet van nut. We hebben wel wat beters te doen. Dus houden we ze liefst zo lang mogelijk buiten de deur. Net zo lang tot het niet meer kan. Tot we ze wel moeten toelaten. En dat is dan altijd op de begrafenis of crematie van een ander. Want zelf zullen we ze niet meer horen, in die kist.

Dichtregels - van Keats, Rilke, Baudelaire of Adriaan Roland Holst tot en met Toon Hermans, André Hazes of Ali-B - kunnen ons troosten. Kunnen ons soms woorden geven, waar we stamelend staan te kijken naar wat we niet begrijpen dat er gebeurt.

Zo moet het de afgelopen week ook zijn gegaan in Griekenland.

Vuur is een van de krachtige elementen van ons bestaan. Vriend en vijand tegelijk. Net als water, hemel en aarde. Maar van alle is vuur de meest gluiperige, de meest verwoestende. En letterlijk de meest vluchtige.

Wat een triest gezicht, om die dorpsbewoners met emmertjes water te zien gooien om hun erf nat te houden. En hoe ze de brandweer proberen te helpen (of de afwezige brandweer te vervangen) door met een zielig straaltje water uit een tuinslang het roodgele monster te willen weerstaan.



De anekdotes zijn schrijnend. Zoals het verhaal van Anastassia, gisteren en eergisteren in het Journaal en in Nova. Een moeder die met twee van haar vier kinderen haar huis ontvluchtte in de auto. Op de eerste kruising buiten het dorp koos ze de verkeerde afslag. Het vuur haalde haar in. Ze werd de volgende dag teruggevonden, in haar uitgebrande auto, als een Pompeï-artefact, met haar twee kleintjes in haar armen geklemd. Vervolgens liet de camera een opname zien van haar huis, op diezelfde day after: alles intact! Speelgoed van de kinderen onaangetast en op een tafeltje op het terras een diadeem van haar dochtertje. Anastassia's huis was - als een van drie huizen in haar dorp - volledig gespaard gebleven van de brand. Was ze maar thuis gebleven.

Daardoor moest ik ineens denken aan dat machtige gedicht van P.N. van Eijk, dat al jarenlang mijn 'lijfgedicht' is, sinds ik er de betekenis van begreep. Ook voor mijn eigen leven.

De officiële titel is: Een Perzisch edelman.
Maar het is beter bekend als: De tuinman en de dood.

Het gaat over ieders persoonlijke lot. En over de moeite die je soms kan doen om te proberen dat te ontlopen, gestuurd door angst. En over hoe dat je lelijk kan opbreken. Soms (maar wanneer?) is stil op je plek blijven zitten de beste optie. Hoe dan ook, dit is een fantastische (en paradoxale) metafoor.

Ik ga dit gedicht verder niet uitleggen. Misschien heb je het in één keer door. Misschien moet je het (zoals ik) twee-, of drie-, of vijfmaal lezen. Maar dan is het ook een kostbaar bezit voor de rest van je leven.

EEN PERZISCH EDELMAN

Vanmorgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,

Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik !

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,

Toen keek ik achter mij. Daar stond de dood.

 

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,

Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,

Vóór de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

 

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)

Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom', zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,

'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd ?'

 

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,

Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen ik 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,

Die ik 's avonds halen moest in Ispahaan'.
  

De tuinman en de Dood / P.N. van Eyck (1887 - 1954)

(Uit: Verzameld Werk, Amsterdam, 1958 - 1964)


Posted: 23:25, 29 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Zwerven in woorden




Deze keer begin ik met een gedicht.
En ik dat ga ik misschien wel vaker doen.
Ik leg zo meteen uit waarom. Eerst maar even lezen.

De vagebond

Zij wikken en wegen
hun geld en hun god,
en kanten zich tegen
mijn vluchtiger lot.

Omdat ik mijn handen
en oogen leeg,
door hunne landen
omdroeg, en zweeg

in hun geschillen,
en ging als blind.
Om der eenzame wille
van sterren en wind.

Dit gedicht van Adriaan Roland Holst kende ik al, en ik kwam het onlangs weer tegen op het weblog van de piloot die 'zijn pet aan de wolken hing', en waarnaar ik eerder verwees. Het is onderdeel van de introtekst op zijn blog. De reden waarom ik dit gedicht hier overneem, is dat het daar zo perfect op z'n plaats is. Het is, in een notendop, Richards levensverhaal. Poëzie is dus niet altijd alleen maar franje.

In zijn geval is dit gedicht zelfs een credo, een statement. Daardoor is het ook onderscheidend. Dat betekende voor mij dat ik, na De vagebond herlezen te hebben, ook het weblog zelf ging lezen; mijn belangstelling was gewekt. En ik kwam niet bedrogen uit.
Daarnaast kan ik mij ook goed voorstellen dat dit gedicht voor Richard zelf een zegen is. Hij ziet het elke keer wanneer hij een nieuwe posting op zijn blog plaatst. En het zou zomaar kunnen dat hij af en toe, op momenten dat hij twijfelt aan zijn kloeke besluit om 'andersreizend' door het leven te gaan, er steun en aanmoediging in vindt.

Sterke gedichten zijn tijd- en plaatsloos. En dan hebben we het nog niet eens over 'mooi'.


Posted: 22:57, 28 August 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Een klassevrouw



Gisteravond Linda de Mol in Zomergasten gezien?

Ik was (blij) verrast toen ze, om vijf voor elf, vanuit het niets ineens begon over de Deventer moordzaak.
Dat stukje uit de uitzending kun je hier terugzien:

http://dmz.homelinux.net/av/070826_zomergasten.asf

Toch niet zo'n dom blondje dus!

En ongelooflijk belangrijk dat - terwijl de Hoge Raad nog zit te dubben over het al of niet toewijzen van een tweede herzieningsprocedure voor Ernest Louwes - een zo vooraanstaande BN'er het voortouw neemt. De impact daarvan moet niet worden onderschat!

Maurice de Hond vertelde er vanmorgen dit over:

Zoals Linda gisteren reageerde, reageren -achter de schermen- ook andere mensen.
Er is daar veel meer beweging aan de gang dan aan de buitenkant blijkt.
Vanzelfsprekend is het geweldig dat nu eens iemand met een hoog profiel dat ook in het openbaar zegt.

Ook bij sommigen in de media begint het besef door te dringen dat er sprake is van de mogelijkheid van groot onrecht en een disfunctioneren van de rechtsstaat.
Het besef dat het gaat om de toekomst van de rechtsstaat en dat wij steeds meer falen aan het blootleggen zijn begint achter de schermen als een olievlek te werken.
[...] Ik garandeer dat ik melding zal doen van relevante informatie, zodra dat kan.

Wat een klassevrouw! Uit alles bleek, dat ze zich behoorlijk in de zaak had verdiept. In schril contrast daarmee stonden de nogal stompzinnige vragen van gastheer Joris Luyendijk.

Pim Boswijk, een van de deelnemers op het forum van Maurice de Hond, verwoordde het als volgt:

Die Joris stelt wel wat merkwaardige vragen aan Linda:

"Deventermoordzaak, wat moet je dáár nu weer mee"
Over Maurice: "Wat hij denkt dat onrecht is..."
En dan als klap op de vuurpijl: "Als je in staat bent om iemand dood te steken met 5 messteken, dan ben je ook in staat om te acteren dat je boos bent."
Ja,ja Joris, nog even en alle acteurs zijn in staat iemand dood te steken, ofwel, een moordenaar (vooral die met een mes) kan over het algemeen goed acteren dat hij boos is.... Mag ik even een teiltje.

Wat ik hieruit opmaak is dat Luyendijk nogal lui is geweest in de voorbereiding van dit gesprek (oeps... dit naamgrapje was onbedoeld). En dat hij daarbij deels is afgegaan op vragen die de redactie voor hem heeft bedacht, in plaats van de boel zelf goed voor te bereiden. Ik merk dat wel vaker bij praatprogramma's. Dan loop je dus wel het risico dat je op een gegeven moment vragen zit op te lezen die door een naïeve stagiair zijn opgesteld.

Het kán trouwens wel goed gaan, vertrouwen op een redactie.

Vooral als die onder leiding staat van Ellen Blazer. Daar kon je je als presentatrice zelfs aan optrekken. Maar ja, andere tijden.


Posted: 21:35, 27 August 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Bokito heeft een opvolger




Het zal je maar gebeuren. Krijg je als vrouw een huisdier cadeau en dan gaat ie grensoverschrijdend bezig op een manier waar SP-Kamerlid Van Bommel - vandaag gecompromitteerd in het nieuws - totaal bij verbleekt... Want dan doet ie dit.

Hoe gekker kan het worden?
Soms weet je niet of je moet lachen of huilen (of huilen van het lachen) als je enkele recente nieuwsberichten met elkaar in verband brengt.

Twee berichten van eerder dit jaar.


Tja, wat moet je daar nou mee?
Het 'bezitten' van plaatjes, foto's of filmpjes verbieden, maar de acteurs vrijuit laten gaan? Want zoveel is wel duidelijk: het 'bezitten' van een dier is niet verboden, zo lang het schepsel niet beschadigd raakt. Althans zo lees ik dit bericht.

'Nou, dat is mij niet aan dovemansoren gezegd', moet deze meneer hebben gedacht:



Grappige passage uit dit bericht:

Seks met dieren is in Nederland niet verboden. De politie probeert daarom bewijs te verzamelen dat de man heeft ingebroken in de schuur waar de pony staat.

Dus... we kunnen hem niet pakken op bestialiteit, dan maar op het delict 'inbraak'.
't Is wel duidelijk hoe de samenleving worstelt met de mens-dier verhouding. en met haar eigen ethiek.

Nu even terug naar het verhaal over die arme Australische mevrouw:

Zaterdag wierp de kameel zich op zijn bazin en begon aan wat de politie een mogelijk 'paringsritueel' noemde. De kameel, die door de vrouw zelf werd opgevoed, had eerder al een geit vermorzeld.

Dan denk ik... tja, een kameel. Die gelooft natuurlijk in Allah. Dus niet zo vreemd dat ie een geit neemt. Dat is tot daar aan toe. Maar dan ook nog een westerse vrouw! En nog helemaal doodneuken ook. Ze worden wel brutaal hè.

Er doemt nu een heel nieuw scenario op. Waarbij de wetgever het moeilijk gaat krijgen. Want wat nu als het initiatief tot het 'intieme' contact niet bij de mens ligt, maar bij het dier?

Ik krijg ineens een grappige fantasie. Ik zie een rechtszaal, waarin een civiele procedure wordt gevoerd. Aan de ene kant staat een ezel, aan de andere kant Gerard Reve. Beiden gesteund door een advocaat. De rechter vraagt aan Reve om nog even voor te doen, wat er nou precies was gebeurd. Want hij kan het niet geloven.

En er is nog iets om over na te denken.
Mensenmannetjes die over de schreef gingen, hadden vroeger nogal eens de neiging om de schuldvraag te verleggen naar het object van hun passie: de vrouw. Die had zich té opzichtig en sexy gekleed, wulps heur haar geschikt en bovendien met haar kontje gewiebeld, met andere woorden: hij 'kon niet anders'. Dat 'verleidingsargument' wordt al vele jaren door de rechter van tafel geveegd. Als man dien je je gewoon te beheersen. Maar hoe zit dat dan met dierenmannetjes?

Ik kijk uit naar het moment waarop een menselijk slachtoffer (of diens nabestaanden) een dier voor de rechtbank daagt, wegens seksuele intimidatie, resp. aanranding, resp. verkrachting, resp. zware mishandeling, al dan niet de dood tot gevolg hebbend.

En ik verheug me er nu al op dat Marianne Thieme daar dan bij is, om vervolgens in Nova commentaar te geven. Benieuwd hoe ze zich daaruit gaat redden.

Dat dan nota bene vandaag SP'er Harry van Bommel beschadigd is geraakt, doordat hij op een tripje naar het Midden-Oosten een medewerkster van de Nederlandse ambassade in Syrië tijdens de lunch - bij wijze van compliment - een 'lekker dier' heeft genoemd.
Dat gaat toch alle perken te buiten? Foei Harry!

Posted: 23:47, 22 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Voorgrond, achtergond


Ha! Eindelijk een filmpje dat ik van internet kon plukken voordat het babbeldebabbel-programma Wat nu mij vóór was.

Kijk en laat je verrassen.


De verrassing die mij in dit filmpje overkwam, deed me denken aan iets van vele jaren geleden. Het was begin jaren '70 toen ik met een vriendinnetje van mijn HBO-opleiding (nooit mee gebeatrixt, helaas) een try out mocht gaan bijwonen in de Koninklijke Schouwburg, voor - als ik het me goed herinner - slechts 2 gulden 50 per toegangskaartje. Speciaal voor studenten.
Het ging om het toneelstuk 'Voorgrond, achtergond' van Leo Vroman, uit 1969.

Eigenlijk gaat dit filmpje over hetzelfde principe. Ik vertel er wat meer over op mijn bedrijfslog.

Posted: 23:51, 18 August 2007 		Comments (4) | Add Comment | Link

...en alweer terug



Tja, het lijkt een beetje aan mij te kleven. Verhuizen en dan toch steeds weer terugkomen.
En ook: moeite met afscheid nemen. Zelfs van een blogje dat pas een maand bestaat. Maar 't heeft al een naam en dan is het inmiddels toch een soort... kindje geworden. Pleng, pleng.

Mijn goede vriend Arnoud wees me er gisteren - off line - decent op (net als eerder een van mijn broers), dat mijn stukjes niet erg consistent zijn, wat betreft de onderwerpen. Van klimaatproblematiek tot TV-gebabbel, van een kapotte kurkentrekker tot majeure onderwerpen zoals spellingkwesties, onze rechtsstaat of een beledigde koningin. 't Is nogal een allegaartje kortom.
Ander puntje is, dat mijn stukjes af en toe aan de (iets té?) pittige kant zijn. Het is immers niet mijn intentie een schocklog te onderhouden.

Zelf besef ik dat ook en ik vraag me dus al een tijdje af of dat iets is om mij zorgen over te maken. Ja, als je zó denkt... dan is het dus al een zorg!

Mijn 'probleem' is dat ik voor veel zaken belangstelling heb en dat er op vele terreinen dingen gebeuren die mij vrolijk maken, boos maken of anderszins opwinden. En waarover ik mij graag uitdruk - in taal, in het geschreven woord.

Wie een stabiel publiek wil opbouwen, zo wil de theorie, moet zich beperken tot een duidelijke doelgroep (en dan alleen schrijven over de onderwerpen die die doelgroep interesseren). Dat kan ik wel, maar dat vind ik niet leuk. Daarvoor is mijn geest veel te vrij, stoutmoedig en creatief (of te fladderig, zoals anderen soms zeggen).

Dus heb ik nu besloten om maar gewoon gebruik te maken van de mogelijkheid die ik - onbedoeld - zelf heb gecreëerd. Het nieuwe blog 'Artitekst Web-log' wordt niet de voortzetting van 7-7-7, maar ga ik gebruiken om - heel serieus - met mijn 'markt' in discussie te gaan over, zeg maar 'Zen in the Art of Copywriting'. Dus over tekst, beeld, communicatie, marketing, doelgroepbenadering, concepting, creatie. Op een heel gedisciplineerde manier, dat is goed voor mij (oftewel: daar zijn voor mij nog de nodige leermomenten te halen).

Daarnaast blijf ik dan dit blog 7-7-7 aanhouden als een soort 'speeltuin' waarin ik mijzelf lekker te buiten kan gaan aan columnerend schrijven, iets wat ik toch wel een beetje als een roeping beschouw (maar wie niet?). Laat ik het maar beschouwen als een plek om te oefenen, in de beste betekenis van het woord: een essay-place to be.

Overigens heb ik ook eens wat rondgesnuffeld bij collega-bloggers. Als ik inlog op bloggers.nl krijg ik een lijst te zien van 20 à 30 bloggers die recent hebben gepost. Een aantal van die weblogs ben ik eens gaan bekijken, en het is precies de oogst die past bij een te natte en te koude zomer.

Twee conclusies.

1) Er zijn vrijwel geen blogs bij die het lezen waard zijn, anders dan wanneer je de persoon in kwestie persoonlijk kent en met hem/haar meeleeft (feitelijk dus alleen bestemd voor familie en vrienden).

2) Vrijwel alle blogs hebben nóg minder reacties dan dat van mij.
Van de eerste tien blogs die ik bekeek waren zes auteurs (meestal vrouw) alleen maar bezig met het beschrijven van het eigen ziekteproces (meestal borstkanker, daarna andere vormen van kanker en eenmaal een beschrijving van de hersentumor van haar man). Vrijwel alle postings hebben nul, of hooguit 1-3 reacties, met een enkele uitspatting van 15 à 20, op het moment dat de verschrikkelijke boodschap door de dokter bekend is gemaakt. Wat een ellende! Verder natuurlijk blogs van mensen die over hun hobby schrijven (de spoortrein op zolder). Of meisjes over hun pony. Of jongetjes over hun Playstation.

Kortom: de meeste bloggers lijken alleen maar te schrijven voor zichzelf en/of een kleine kring van intimi. Voor anderen zijn die blogs doorgaans totaal niet lezenswaardig.

Binnen de community van Bloggers.nl vond ik daarop tot nu toe één uitzondering.
Dat is het weblog van Richard van Leeuwen (blognaam Richard747).



Naast het feit dat hij mooi schrijft, vind ik zijn blog interessant omdat ik een soort verwantschap bespeur. Ook Richard 'heeft' iets met verhuizen, c.q. reizen, c.q. een plekje vinden waar het goed toeven is. Wat is het doel? Is dat de bestemming, of de reis zelf? En is er, nee, moet er wel een doel zijn? Of doen we maar wat in dit leven?

Hij verhaalt indringend, en soms komisch, over zijn voorbije carrière als KLM-vlieger. Voorbij, omdat hij die zelf wenste op te geven. Omdat professioneel vliegen je niet de hele wereld laat zien, zoals weleens wordt gedacht. Die bespiegelingen over zijn verleden wisselt hij af met beschrijvingen van zijn huidige voorbereiding op zijn Echte, Eerste Grote Reis: de wereld in. En ook hoe de 'oude krachten' hem proberen 'thuis' te houden. Over hoe het zijn relatie beïnvloedt. Over zijn twijfels. Ik lees het allemaal alsof ik gaandeweg een mooi boek zie ontstaan.

Genoeg hierover, want je kunt het ook zelf lezen. Zijn blog heet 'Voortzetting van een onderbroken reis' en je vindt het hier.

Posted: 17:51, 17 August 2007 		Comments (4) | Add Comment | Link

Naar de buren...




Ben vandaag verhuisd naar een buurgemeente genaamd 'web-log.nl' om te kijken of het daar beter bloggen is. Want ik merk dat 'bloggers.nl' toch wel erg weinig mogelijkheden biedt.

Voorlopig laat ik hier de oude berichten staan. En wie weet, kom ik hier nog eens terug.

Mijn nieuwe stukjes kun je voortaan lezen op http://artitekst.web-log.nl/

Posted: 22:46, 16 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Oké, tot hier...




Ken jij dat ook van jezelf?
Dat je soms al jarenlang een heel stellige mening of overtuiging hebt, waarvan je denkt: die geef ik nóóit meer op. En dat je daarop op enig moment moet terugkomen?
Zo'n mening had ik heel lang over acteurs, toneelspelers.
Dat vond ik altijd... zo'n raar volkje!

Nu pas kan ik zien hoe die mening bij mij is ontstaan.
Ik denk dat het komt doordat ik als kind ben opgegroeid met de 'oude generatie' toneelspelers. Mensen die, op hun beurt, waren opgegroeid in een tijd waarin 'aan het toneel gaan' niet minder dan een revolutionaire daad was.

Maar ik heb me altijd aan die mensen geërgerd, vanwege hun gebrek aan authenticiteit. Wie goed een rol kon spelen, was een goed acteur. Hoe overdrevener, hoe beter. Ik vond vroeger vrijwel elk toneelstuk een draak, omdat opwinding, overstuur zijn, nogal kunstmatig werd gecreëerd. En, erger nog, ook in hun persoonlijke leven konden die mensen hun rollen niet meer loslaten.
Nee, ik moet dit beter formuleren. Ze konden hun dagelijkse leven niet meer leiden, zonder zichzelf daarin neer te zetten in een zelfontworpen rol. Met andere woorden: hun hele privéleven was óók een toneelstuk geworden. Je kon dat bijvoorbeeld goed zien in de interviews die ze afgaven. De zelfingenomenheid droop ervan af. Ik heb het dan dus over de 'groten' van het Nederlandse toneel, zoals  Ko van Dijk, Mary Dresselhuys en Jules Croiset. Ik vond dat heel onaangename mensen, en heb daardoor ook het idee ontwikkeld, dat toneelspel een belachelijke aberratie is.

Maar ik ben daar de laatste tijd toch iets anders over gaan denken. Waarschijnlijk doordat er een heel nieuwe generatie acteurs is opgestaan. Toneelspelers die wél het  onderscheid kunnen maken tussen het dagelijkse leven en 'de planken'. Die niet alleen maar met schrapende stemmen en hysterisch gegil hun voorgeschreven teksten staan te declameren, maar in staat zijn op ieder moment een karakter in te vullen op een manier die verrast en volledig 'klopt' met de dramatische situatie.

Vanavond was er op tv weer zo'n aflevering van De vloer op, waarin acteurs aan de hand van een simpele situatiebeschrijving helemaal los mogen gaan. En ze doen dat briljant. Improvisatie van het allerhoogste niveau.
Beurtelings zit ik op het puntje van mijn stoel, met tranen van ontroering, of lig ik buikschuddend van het lachen onder de tafel. Dit is inmiddels mijn nr. 1 top-tv programma. Als je het nog nooit hebt gezien: ga een keer kijken, je weet niet wat je meemaakt. Elke vrijdagavond op Nederland 2, na Nova.

Vorige afleveringen kun je hier terugzien.

Posted: 23:39, 10 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De fictie van de rechtsstaat


Maurice - Deventer moordzaak - de Hond was de afgelopen twee maanden in de VS voor een gecombineerde vakantie-/studiereis. Via zijn weblog stuurde hij een link door van een van zijn contacten aldaar, die hij gisteren ontving. Een hoofdredactioneel commentaar uit de North Country Gazette, waaruit blijkt dat het in de VS nog aanzienlijk rampzaliger gesteld is met de integriteit en de betrouwbaarheid van het recht dan bij ons.

Ik pik er even één passage uit, die mij bijzonder opviel:

"Too many people are being coerced into admitting to crimes they didn't commit because prosecutors are threatening to increase the charges if they don't plead guilty. That's extortion. That's a criminal act. If you made such a threat to a business partner or neighbor, you'd be criminally charged."

Dit gaat dus over het z.g. 'Plea Bargaining'. Een idiotie van jewelste, die in de politieke praktijk is gegroeid en waarin de Amerikaanse grondwet (Constitution) niet voorziet. Gelukkig hebben wij dat onmenselijke systeem hier nog niet, maar we zijn al aardig op weg. Zeker twee Nederlandse onderdanen zijn er de afgelopen jaren het slachtoffer van geworden, nadat zij door justitieminister Donner zonder enige scrupules aan de VS werden uitgeleverd (een van de kleinere 'donaties' om Jaap de Hoop Scheffer aan zijn baan bij de NAVO te helpen?)

Om het even naar de Nederlandse verhoudingen te vertalen:

Stel, je wordt ervan beschuldigd je middelvinger te hebben opgestoken naar een agent, toen hij je aansprak op je verkeersgedrag. Tegelijk zou je hebben geroepen: "Fuck you!"

Je herkent wel de intentie, maar je bent een beschaafd en ontwikkeld mens, en dus uitte je je boodschap in een andere vorm. Je stak je duim omhoog en riep "Goed zo!"

Je krijgt een dagvaarding en moet voor de politierechter verschijnen. Vooraf krijg je echter een 'transactievoorstel' van de officier van justitie. Als je nu meteen toegeeft dat je je middelvinger opstak en Fuck you! riep, dan kom je ervan af met een boete van 120 euro. Sla je dit voorstel af, dan volgt er een rechtzaak waarbij de officier een taakstraf van 500 uur plus 2000 euro boete zal eisen. En die zaak ga je geheid verliezen, want het enige 'bewijs' bestaat uit het proces-verbaal opgemaakt onder ambtseed door de zich beledigd voelende agent. Met andere woorden: tel even je knopen.

Als je dit leest denk je: dit is een stukje uit een conference van een cabaretier. Nee hoor, dit is dagelijkse praktijk in de VS. Een praktijk die alleen maar kan bestaan dankzij de apathie van het publiek. Nederlanders, let op uw zaak.

Het is geen gemakkelijk stuk, maar als je redelijk een Engelse tekst kunt begrijpen, en je hebt een half uurtje tijd, dan raad ik je aan dit artikel goed te lezen. Je zult versteld staan. En dit is ons voorland. Lees het hier.

Posted: 02:55, 8 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Babbeldebabbel




Toen het 'serieuze' tv-seizoen was afgelopen, werd 'De wereld draait door' (met Matthijs van Nieuwkerk) tijdelijk vervangen door achtereenvolgens 'De zomer draait door' en 'Wat heet!' (met o.a. Claudia de Breij). Dat laatste programma werd, wegens dramatische kijkcijfers, door de Vara alweer snel van het scherm gehaald.

Nu mogen we al enkele weken genieten van de opvolger: het dagelijkse 'Wat nu?!'

Waar gaat het over? Alledaagse onderwerpjes, die elke oplettende burger al uit het nieuws kent. Geen of nauwelijks verdieping. En zwakke presentatoren die geen leiding kunnen geven, waardoor iedereen door elkaar heen zit te praten, zodat het voor de kijker onverstaanbaar wordt. Zoals lichtgewicht Isolde Hallensleben (van wie ik nog nooit had gehoord) die er echt bij zit als een leerkracht van groep drie die een kringgesprekje probeert te leiden.

Hierdoor ga ik andere, meer gerenommeerde praatprogramma's ook weer met een frisse blik bekijken. Zoals Pauw & Witteman, of Knevel & Van den Brink. Eigenlijk zijn het allemaal derivaten van Barend & Van Dorp. Steeds minder zie ik de meerwaarde van zulke programma's ten opzichte van bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje. Afhankelijk van de visite hebben die feestjes vaak nog meer te bieden. Armoe troef, dus.

Maar er komt nog iets bij, dat echt nieuw is. Anders zou ik hier natuurlijk geen stukje aan wijden.

In 'Wat nu?!' géén eigen reportages of interviews of anderszins externe beelden. Grondstof voor elk giebelgesprekje is een internetfilmpje van YouTube. En daarnaast is er ook nog een vaste rubriek met 'zomaar' drie 'leuke filmpjes', ook al van YouTube.

Een schitterende vondst natuurlijk. Want je hoeft nergens voor te betalen. Geen reporters, geen camera- en geluidsmensen, nauwelijks nabewerking, zelfs geen auteursrechtkosten. Door de lage resolutie is het beeld slechter dan een Super8-filmpje uit de jaren '60 en het geluid is niet om aan te horen, maar ja, niet zeuren nou.

Het schijnt tot het format van dit programma te behoren, dit jatwerk (dat eigen is aan het www). Maar... ik zie het de laatste weken in steeds meer programma's opduiken. En ik beschouw dit bepaald niet als verrijking van het medium televisie.

Zo heb ik de meeste filmpjes al eerder via het web gezien, filmpjes van vaak al drie tot vijf jaar geleden. Wie een beetje regelmatig surft, en naast NU.nl ook nog enkele schocklogs volgt (zoals GeenStijl, Retecool of Volkomenkut), kan dit bevestigen. Met actualiteit heeft dit dus al helemaal niets meer te maken.

Als je het positief wilt bekijken, zou je kunnen zeggen dat hier de 'oude media' de ontmoeting met de 'nieuwe' aangaan. Of dat het vershil tussen die twee vervaagt. Maar ik denk dat het anders is. Het is een knieval van wat ooit serieuze televisie was, een knieval voor het gemak, de luiheid. Je zoekt een onderwerp? Even Googlen en je hebt zes of zeven filmpjes om uit te kiezen. Helemaal gratis.

Wat de televisieomroep aan het bewijzen is, is haar toenemende overbodigheid.

Posted: 20:14, 7 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Wie is de hoer? - UPDATE



Zoals ik voorspelde, blijft de discussie nog even voortduren. Dankzij de onverstandige Amsterdamse agenten, die kennelijk uit waren op een pluimpje van hun baas met hun zero-tolerance optreden.

Vanmorgen: Koninklijk Huis-expert Peter Rehwinkel in de Volkskrant.
Vanmiddag: Peter Rehwinkel in www.stand.nl.
En nu ook dit nieuwsbericht.

Blijkt ook nog dat die bekeuring is uitgedeeld aan een verwarde, dakloze man. Die er vermoedelijk alleen maar op uit was een gratis nachtje in de cel te mogen doorbrengen. Maar nee, 400 euro boete (die hij toch niet kan betalen). Dus dan maar uitzitten. Hadden ze 'm beter meteen naar de nachtopvang kunnen brengen.

Posted: 16:20, 3 August 2007 		Comments (3) | Add Comment | Link

Eén man mag wel - tot op zijn botten - worden beledigd



Ik had gisteren Richard747 beloofd om nog terug te komen op mijn kwalificatie van Justitie/het Openbaar Ministerie (OM) als 'zieke organisatie' (zie de reacties bij 'Wie is de hoer?'). Die belofte los ik hierbij in.

Maar eerst nog even over smaad, laster en belediging in het algemeen.

De wetsartikelen die hierop betrekking hebben worden (zowel straf- als civielrechtelijk) volkomen willekeurig ingevuld, zo lijkt het. Nadat Reve God als ezel mocht neuken, Hans Teeuwen onze vorstin op het toneel mocht 'nemen' en Van Gogh de moslims als 'geitenneukers' mocht neerzetten (allemaal onbestraft), wordt Maurice de Hond afgelopen voorjaar veroordeeld door de civiele rechtbank Amsterdam tot een schadevergoeding aan Michaël de Jong, die hij had aangewezen als de vermoedelijke moordenaar van de weduwe Wittenberg. Op basis van goed onderbouwde stukken trouwens. Maar wat vooral verbazing wekt, is de buitenproportionele schadevergoeding die werd toegekend: 100.000 euro. Daarnaast nog de proceskosten en de advocaatkosten van MdeJ, waardoor De Hond 120.000 euro kwijt is. Dit is in de Nederlandse verhoudingen een absolute idiotie.

Zet dit nu eens af tegen de beschuldigingen aan het adres van de hoogste ambtenaar van het ministerie van Justitie, de secretaris-generaal:


Joris Demmink, pedofiel en recidiverend kindermisbruiker.

Wááát? Nee toch? Jawel!

Over de strapatsen in den buitenlande van deze jongetjesliefhebber wordt al meer dan tien jaar bericht. De laatste maanden kwam het in een stroomversnelling. Want er blijkt meer aan de hand te zijn.

Demmink is chantabel, en daarom moest een Turkse Koerd, Hussayin Baybasin, via gemanipuleerde telefoontaps monddood worden gemaakt. Lees er meer over hier, maar google gerust nog wat verder en blijf je verbazen.

De beschuldigingen aan het adres van Demmink zijn zó grof en zó beledigend, dat je zou verwachten dat het Ministerie van Justitie hierop direct actie zou nemen, om onmiddellijke rectificatie te eisen (gevolgd door een eis tot schadevergoeding, van... hoeveel euro?). Maar nee, niets van dat alles.

De moddergooiers mogen hun beschuldigingen ongehinderd blijven uiten. Onbetwist exponent van deze stroming is enfant terrible van de NRC, Mischa Kat, die er vandaag in is geslaagd de zaak Demmink over de grens te tillen naar België.
Niet eerder las ik zo'n provocatief geformuleerde beschuldiging.

Doordat ik af en toe teksten redigeer voor Maurice de Hond, heb ik mijzelf ook enigszins verdiept in de Deventer moordzaak. En nu ik gedurende ruim een jaar kennis heb genomen van vele officiële stukken (en de tegenstrijdigheden die zich daarin manifesteren), ben ik er inmiddels van overtuigd geraakt dat het Openbaar Ministerie niet per definitie een organisatie is die uit is op waarheidsvinding. In de meeste gevallen zal het allemaal wel kloppen: 90%, of 95%, of 98% van de veroordeelden zitten vermoedelijk terecht vast. Maar je zal maar tot die enkele procenten behoren die Justitie niet zo goed uitkomen. Doordat jij - door toevallige aanwezigheid - bent uitgekozen als 'dader', om eerder gemaakte blunders aan het zicht te onttrekken of, erger nog, een werkelijke dader buitenspel te houden. De echte dader die nooit mag gaan praten over wat hij weet. Dit is wat er aan de hand is in de Deventer moordzaak. Zie deze en deze website over deze onverkwikkelijke zaak.

Het Openbaar Ministerie is niet alleen een zieke organisatie. Met aan de top een kennelijke masochist die zich ongehinderd laat uitmaken voor kindermisbruiker. Het is tevens een arrogante, manipulatieve en frauderende organisatie, die er niet voor terugschrikt bewijs à décharge achter te houden, bewijs à charge te overdrijven of zelf te componeren en alle overig bewijs te vervalsen, al naar gelang het uitkomt om een zaak 'sluitend' te maken. De hierbij gehanteerde arrogantie is zó onstuimig, dat deze alleen maar kan zijn afgekeken van Neerlands grootste maffiaheld ooit: Klaas Bruinsma, 'de dominee'.

Het doet mij pijn in mijn hart, maar ik kan niet om deze conclusie heen.
Ons Openbaar Ministerie van Justitie is - ten diepste - een criminele organisatie.

Voor wie deze conclusie gemotiveerd kan weerleggen, eet ik mijn hoed op.

Posted: 23:46, 2 August 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Wie is de hoer? (2)




Het is natuurlijk allemaal begonnen met het z.g. 'Ezelsproces' tegen Gerard (toen nog Kornelis van het) Reve, in 1967.

Dit was de gewraakte passage uit Nader tot U:

"En God Zelf zou bij mij langs komen in de gedaante van een éénjarige, muisgrijze Ezel ... 'Mijn Heer en mijn God! ... Ik houd zo verschrikkelijk veel van U,' zou ik proberen te zeggen, [en ik zou] Hem beginnen te kussen en naar binnen trekken, en [ik zou] Hem drie keer achter elkaar langdurig in Zijn Geheime Opening bezitten..."

Een mooie beschrijving van deze zaak, die ik niet kan verbeteren, vond ik hier.

Hier ging het dus om de belediging van het Opperwezen.
Waarbij het de vraag is - zoals ook de auteur stelt van het artikel waarnaar ik heb gelinkt - of zo'n almachtig en dus onaantastbaar wezen überhaupt wel beledigd kán worden. Van het Reves verdediging vond ik subliem.

Enkele jaren later was het W.F. Hermans die via de rechtbank zijn persoonlijke PR in de lift mocht zetten. Hij had niet God zelf beledigd, maar Zijn onderdanen, althans het katholieke volksdeel. Ook Hermans kwam ermee weg, zij het via een aanzienlijk laffere repliek dan die van Van het Reve. Hermans' verweer kwam neer op: "Ik was niet degene die de beledigingen uitte, het was mijn romanfiguur."

Beledigen van koningen of keizers is eigenlijk al helemaal geen issue. In de tijd dat monarchen nog echte heersers waren, was het zelfs een eerzaam beroep: de nar. Het lijkt erop dat de geschiedenis, beter dan het heden, het maatschappelijk belang van tegenspraak en spot begreep.

Zelf zie ik een 'waterscheiding' rond de jaren 80/90 van de laatste eeuw. In die zin, dat de 'beledigers' uit de jaren '50, '60 en '70 vooral een ontwikkelingsdoel leken na te streven: de afbraak van een niet gelegitimeerd en vermolmd autoritair systeem. Beledigen dus met een ethisch gedreven grondslag. 'Wij moeten dit doen, voor een betere maatschappij'. Dit als onderscheid met latere vormen van belediging, die werden verzorgd door de kinderen van de naoorlogse sociaal-revolutionairen, en die eigenlijk alleen nog maar gaan om het 'kwetsen om te kwetsen' (een treitershow op de radio, het tv-programma De Gouden Kooi en, afgelopen week nog in het nieuws: rappers die er een sport van maken om elkaar zó diep te beledigen dat er zelfs moord en doodslag uit volgt).

Maar terwijl ik dit opschrijf, ga ik al twijfelen of dit onderscheid niet illusoir is.

Mag je aan - zoals ik het nu maar even noem - grofspraak de eis stellen dat die een, op zichzelf, redelijk doel dient? Neemt dat niet meteen de angel weg, die juist bedoeld was om te steken?

Waar ik dus mee worstel, is Theo van Gogh.

Met veel plezier las ik zijn website De Gezonde Roker en zijn columns in Metro.
Tegelijk schrok ik soms van de vaak nogal 'oversized' manier waarop hij tegenstanders placht te bejegenen en beledigen (niet alleen de moslims, maar bijvoorbeeld ook de burgemeester van Amsterdam). Op een gegeven moment was er bijna geen column meer, waarin niet het woord 'geitenneukers' voor kwam. En hij had nog gelijk ook: het was in feite geen belediging. Want er staat inderdaad zoiets in de koran als (vertaald naar begrijpelijk Nederlands): "Heb je geen vrouw, pak dan niet je buurvrouw, maar neem jezelf een geit."

Ook Van Gogh mocht ruimschoots gebruik maken van zijn recht op vrije meningsuiting. Ook hij werd niet teruggefloten door de rechter. Althans, niet door een Nederlandse rechter. Uiteindelijk werd hij veroordeeld door de sharia, en conform geëxecuteerd. Dat wil zeggen: ritueel geslacht, zoals geiten, lammeren en ezels.

Ik zit daar heel dubbel in, qua Van Gogh.
Enerzijds denk ik: een godsdienst die ook maar één knip voor z'n neus waard denkt te zijn, moet tegen bespotting kunnen. Sterker nog: juist een godsdienst verdient het om ultiem te worden bespot. Want als ze waar is, kan de bespotting alleen maar bijdragen tot verdere versterking. En als ze onwaar is, verdient ze te worden ontmaskerd. Tot zover snapte ik Theo wel, dat hij die intrinsieke en valse paradigma's aan de kaak wilde stellen.
Maar... moet je daarvoor dan ook de massa van eenvoudige, niets kwaads in de zin hebbende gelovigen op hun tenen gaan staan?
Het mag, natuurlijk. Maar ik vind het niet... chic.

Mijn idee: beledig de godsdienst(en) zoveel je wilt. En beledig niet de gelovigen. Want zij weten niet wat ze doen. Oftewel: ze weten niet beter. Dit kunnen ze begrijpen, want zo redeneren ze zelf ook. Over ons, de 'heidenen'.

Posted: 23:54, 1 August 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Wie is de hoer?



Ja hoor, het is weer komkommertijd.
En dus... hebben ook politie en justitie weinig om handen. 'Dan gaan we zelf maar eens nieuws creëren,' moeten ze gedacht hebben.

Gisteren het opmerkelijke nieuwtje dat - voor het eerst in vele, vele jaren - een oprechte burger zijn Vrijheid van Meningsuiting iets te letterlijk had opgevat, en werd veroordeeld tot 400 euro boete wegens majesteitsschennis. Hier het bericht.

Vandaag werd er nog even een schepje bovenop gedaan. Een paar overijverige agenten zagen twee studentikoze Spunk-journalistjes rondlopen in T-shirts met als opschrift: 'Beatrix is een hoer' resp. 'Alle moslims zijn geitenneukers'. Ze interviewden voorbijgangers met de vraag: 'Welke van deze teksten vindt u het meest kwetsend?'
Die twee werden dus meteen ingerekend. Mee naar het bureau en drie uur vast. Anderhalf uur fimmateriaal (met alle interviews) werd in beslag genomen.
Zo doen we dat in Nederland, in de vakantie. Zero tolerance!

Scherpe actie trouwens. Leuk bedacht ook. Die jongelui komen er wel, als journalisten.

Maar ik denk (en dacht gisteren al): waar gáát nou dit helemaal over?
Om een boze Amsterdammer hiervoor te vervolgen, die alleen maar bezig is zijn frustratie af te reageren tegen de agenten die deze frustratie opriepen. "Deze openbare belediging was," zo hoorde ik op de radio de persofficier van justitie zeggen, "in deze context strafbaar te stellen."
Openbaar en In deze context! Onthou dat even.
Voor de twee jeugdige journalisten-in-spé zal iets dergelijks gegolden hebben. Maar hoe valide is zulk rechterlijk en politioneel optreden?

Ik weet nog wel pregnanter voorbeelden van majesteitsschennis, die veel eerder voor vervolging in aanmerking zouden komen.
Dan denk ik aan de zaterdagcolumns in de NRC van Youp van 't Hek, waarin hij regelmatig voorwendt tot de intimi van de Majesteit te behoren, en af en toe  pikante vertrouwelijkheden uit haar mond te mogen noteren. Maar het was vooral toen ik zag hoe Hans Teeuwen, jaren geleden alweer, op het toneel een 'luchtbeatrix' lag te bespelen en te vingeren, dat ik dacht: 'Vanaf dit moment zal in Nederland nooit meer iemand kunnen worden vervolgd wegens belediging van het staatshoofd.'

Zie dit stukje uit Teeuwens conference.

Dat dat nu toch gebeurt, kan ik maar op twee manieren verklaren.

De officier van justitie had het over 'in deze context'.
En bedoelde daarmee vermoedelijk: 'zonder enige nodige aanleiding', 'zomaar'. Maar wat hier eigenlijk achter zit is dit: als je geen (bekende) columnist of cabaretier bent, dan ben je strafbaar. Ben je een 'gewone' Nederlander, dan heb je geen 'context' en dan gebruiken we - wij van het OM - jou maar al te graag om even stevig een voorbeeld te stellen.
De tweede verklaring (waarom alleen sloebers worden vervolgd die op straat iets roepen) ligt in de term openbaarheid.

De beledigingen van Teeuwen (hij zocht echt een grens op, die er niet lijkt te zijn) vonden plaats in een 'besloten gemeenschap' van theaterbezoekers. Mensen die zelf een kaartje hadden gekocht om de voorstelling bij te wonen. Ik vraag me alleen af: zouden daar geen mensen bij hebben gezeten die wellicht van deze grap minder gediend waren? Bovendien werd de hele conference later op televisie uitgezonden. En ook staat het filmpje inmiddels op internet. Hetzelfde geldt voor de columns van Youp. Hoe openbaarder wil je 't hebben?

Nee, dan de toevallige passant die iets naar een politieagent roept. Met een publieke impact gelijk aan 0. Die moet ineens worden vervolgd en bestraft.
Conclusie: Justitie is een angstige organisatie die functioneert op grote afstand van de maatschappij. Stoer doen met een handhavingsbeleid als het om criminelen of gewone burgers gaat, maar te schijterig om een publiekslieveling aan te pakken. Omdat ze dan de wind van voren krijgen.

Beatrix leest vandaag het nieuws en probeert vergeefs een paar gruwelijke vloeken in te slikken. Want ze beseft dat die sukkels van politie en justitie het voor elkaar hebben gekregen dat half Nederland momenteel aan het dicussiëren (en lachen) is over het 'hoergehalte' van hun Koningin. En dat zal nog wel even doorgaan. Op radio en tv, net als op talloze nieuwssites en - ongetwijfeld - ook andere weblogs. Schoolvoorbeeld van een contraproductief vervolgingsbeleid.

Tenzij je ervan uitgaat dat deze agenten en/of magistraten van die republikeinse school zijn die van de monarchie af wil. Maar die complottheorie gaat zelfs mij te ver.

Posted: 01:53, 31 July 2007 		Comments (3) | Add Comment | Link

Geen gat in de muur




Waarom De versierde mens (1e druk 1957) bij mij als een bliksemschicht binnenkwam? Ik denk omdat het mijn eerste kennismaking was met het surrealisme. Dat ik tijdens het lezen in een werkelijkheid stapte die vol van spanning en suspense was, nog voordat er maar iets gebeurde. Dat ik de zon op mijn huid voelde branden alsof ik zelf in een Mexicaanse woestijn rondsjouwde. En dat alles kon alleen maar met woorden, op een blad papier, worden opgeroepen. Verbijsterend.

Ik was toen 18 jaar. En kort nadat ik Mulisch had 'ontdekt' kwam hij een lezing geven op mijn school (ik zat toen in de Havo-bovenbouw van de pedagogische academie).

Ik kan mij nog levendig voor de geest halen hoe hij naar de zijmuur van de aula keek, en ons vroeg om ons voor te stellen dat daar een gat in de muur zat.
"Maar dat gat bestaat dus niet," doceerde de Meester. "Want waar wij spreken over een 'gat' hebben we het niet over iets wat bestaat, maar over iets wat juist ontbreekt: het gedeelte waar zich géén muur bevindt."
Dat viel bij mij in goede aarde, want ik was zelf ook dol op zulke gedachtespelletjes.

Of neem Mulisch' bewering: 'Alle theorieën zijn onzin'.
Dit is zelf echter óók een theorie, dus... is het onzin dat alle theorieën onzin zijn?

De tweede literaire mastodont (in de Nederlandse verhoudingen dan) die mij van mijn stuk bracht was W.F. Hermans.

Dit was het eerste boek dat ik van hem las, en dat op mij een verpletterende indruk maakte:

 illustratie

Een wonderkind of een total loss (1e druk 1967)

Mooi geschreven, maar als ik er achteraf op terugkijk is het een litanie van zelfbeklag, waarin ik mijzelf als puber/adolescent volledig herkende, alsof het mijn eigen verhaal was. Het boek was niet goed voor mij, omdat ik geen ouders had, of vrienden, of andere onderwijzers, met wie ik erover kon praten en die het bij mij konden relativeren. En het werd alleen maar erger. Want door het lezen van (vooral) Hermans, raakte ik ook geïnteresseerd in filosofie en ging ik ook Schopenhauer lezen en Hegel. Geen literatuur waar een jongeman vrolijk van wordt.

Tegenwoordig wordt er veel gesproken over de kwalijke invloed van bijvoorbeeld Gangsta Rap op de jeugd. Maar hoe gevaarlijk - op een heel andere manier - waren de boeken die ik las, onbegeleid?
Het heeft ongetwijfeld mijn IQ gescherpt, maar de normale  ontwikkeling van mijn EQ en SQ op achterstand gezet. Een achterstand die ik pas vele jaren later heb kunnen inhalen. Soms heb ik zelfs het idee dat ik nog steeds bezig ben om sommige schadelijke resten op te ruimen.

En toch... Toch had ik deze introductie in de wereld van literatuur en filosofie niet willen missen. Want het heeft me ook een basis gegeven die van echte waarde is, en die ik nooit meer zal kwijtraken. Net als mijn naam.

Posted: 20:11, 29 July 2007 		Comments (3) | Add Comment | Link

Ontdekking van de Mulisch-hemel




Vandaag wordt Harry Mulisch 80 jaar.

Gisteravond naar NOVA gekeken, dat er zijn hele uitzending aan besteedde. En terecht, want dit is toch wel een heel markant mannetje.  Eén van de 'Grote Drie' van de Nederlandse naoorlogse literatuur, te weten Mulisch, Hermans en Van het Reve. (Ik heb nooit begrepen waarom er geen sprake mocht zijn van de Grote Vier, en Jan Wolkers dus steevast buiten de boot moest vallen.)

Nou goed. Van die  Grote Drie is Mulisch thans nog de enig overlevende. Maar ja, maakt dat eigenlijk nog wat uit? Net als zijn conculega's Hermans en Reve is Mulisch inmiddels grotendeels gemarginaliseerd.
Wat betekenen zij nog voor de huidige jeugd? Niets! Afgezien dan, dat de jongelui het 'moeten' lezen voor hun lijst.

Alle drie zijn ze de 'Heintje Davids' van de letterkunde. Iets waar je ouders, of je grootouders, mee zwijmelden. Zo snel gaan carrières teloor. We hebben nu toch Joe Speedboat? En Giphart? En 'superkut' Van Royen? Ook literatuur toch? Of niet?

Harry is een van mijn helden. En hij was absoluut mijn eerste held.

Van huis uit heb ik nooit leren lezen. Dat kwam voor mij pas op de Havo/Pedagogische academie, door een inspirerende leraar Nederlands. Tot dan toe had ik alleen strips gelezen: Donald Duck, Bommel, Kuifje, Robbedoes. Mijn eerste boek - zonder plaatjes - dat ik verslond, was Pastoor Poncke (van Felix Timmermans als ik het goed heb). Daarna leende ik uit de schoolbibliotheek: De Versierde Mens. Van... Harry Mulisch. Dat boek, een verhalenbundel, deed mij de das om. Ik zou daarna nooit meer zijn wie ik was. Toen ontdekte ik de verbeeldingskracht die woorden kunnen oproepen. Ik vind het nog steeds zijn mooiste boek.

Verder heb ik genoten van Voer voor psychologen, Wenken voor de Jongste Dag en Paralipomena Orphica. Vooral dus zijn meer filosofische, beschouwende werken.

Ik heb gewoon nogal moeite met het lezen van romans. Geen geduld voor.

Maar wat ik van Harry vooral heb 'meegekregen': het belang van de paradox. Dat is wat het leven leuk maakt. Want het leven zelf is één geweldige paradox. Maar veel mensen begrepen dat niet. En bestempelden hem tot 'ijdeltuit'. Dat is hij ook, ongetwijfeld. Maar hij heeft er humor mee, en zijn kritikasters niet. Dat is nu net het verschil. Ik zal hier morgen nog iets meer over zeggen, wordt nu te laat.

Posted: 01:32, 29 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

What's in a name?




Raadseltje: wat is het enige dat je één keer krijgt en nooit meer kwijtraakt? Zelfs niet als je dood gaat?

Een leuk liedje, vol humor, waar ik me ook altijd door getroost heb gevoeld, zo van: het kan dus nóg erger. De song A Boy Named Sue van Johnny Cash.

Op de lagere school begon het al.
"Gout is stout". En: "Haha, geen echt goud zeker!" Of: "Dan ga je zeker trouwen met mevrouw Zilver?"

Nou ja, ik heb me daar steeds dapper doorheen weten te slaan, dit soort André van Duin-humor avant la lettre.

Ernstiger werd het, toen ik met mijn vriendinnetje terugkeerde uit Schotland, met de nachttrein naar Londen. Op het pittoreske stationnetje van Inverness moesten we een formuliertje invullen. De oude stationschef proestte het uit toen hij mijn achternaam las. Het kleine mannetje greep naar zijn been en begon een dansje te maken terwijl hij een pijnvolle grimas op zijn gezicht trok: 'Gout, hèhèhè, gout that is? Hope I don't catch it!'

Dat je dus door het leven moet - althans in internationaal verband - met een naam die een medische aandoening beschrijft, in dit geval een vorm van arthritis. Oftewel de 'Keizersziekte', zoals mijn nieuwe huisarts Karin - die ook al over mijn naam viel - het benoemde. Want Napoleon leed er ook aan. Net als diverse andere koningen en keizers. Gevolg van teveel eten of snoepen en te weinig beweging. Teveel van 'het goede leven' dus.

Maar ja, wat is er eigenlijk mis mee, om rond te lopen met de achternaam van een ziekte? Eigenlijk moet je er trots op zijn. Zoals Parkinson, Weil, Hodgekin.

Het wachten is op de dag, waarop ik mij in het buitenland aan iemand voorstel, en mijn gesprekspartner opmerkt: 'Mister Gout, are you a descendant of the great researcher who discovered and first described the gout disease?'

Jan de Vries uit Den Bosch heeft op zijn weblog een lijstje aangelegd van opmerkelijke namen, in relatie met hun beroep.

Ja, natuurlijk was Menno Baksteen (pilotenvakbondsbaas) mij ook al opgevallen. En ik heb dit soort lijstjes al eerder gezien. Ook met met mijn naam erop.
Toch wel grappig om 't vandaag weer tegen te komen. Ook al gaat het om een activiteit uit het verleden.

Gier, Kees de - mestdistributeur
Gilles Marie Louise -  zangeres
God - deurwaarder die Hasseltse Kerk Tilburg ontruimde
Godthelp dr. ir J. - adj-directeur van de afdeling technische menskunde
Goedgedrag - commissaris politie Curacao
Gordijn - Marijke onderzoekster RUG relatie slaapstoornissen/depressie
Gout Arjan - directeur Stichting Eerlijk Zaken Doen
Graat, Wilma - vishandel
Grave Luckey - crematiebegeleidster in Weert
Grave -voorzitter uitvaartvereniging
Griep J. - huisarts Barsingerhorn
Groen - Groen Links-burgemeester Uithoorn
Groen, Jim, Mike en Emiel - grasbaanracers

Hier A Boy Named Sue zoals Cash het zong in zijn befaamde concert voor de inmates van de San Quentin gevangenis. Luisteren & kijken.

Posted: 14:24, 28 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Crashing News




Ken je dat? Dat je soms moet lachen, terwijl je weet dat het eigenlijk niet gepast is?

Dat had ik zojuist.
Net voordat ik het hondje van mijn ex ging uitlaten (dat hier vakantielogeert) hoorde ik nog even het radionieuws van 01:00 uur.

Phoenix, Arizona. Twee helicopters gecrasht. Met elkaar.
Allebei nieuwshelicopters en allebei een politie-achtervolging aan het filmen.
Concurrenten, zeg maar. En dan toch ineens weer solidair, in het samen sterven.
"Geen van de inzittenden heeft het ongeluk overleefd."

Ik weet 't, het is niet netjes. Maar toch kon ik een glimlach niet onderdrukken.

Het is alsof een haai verslonden wordt door een goudvis.
Lekker op jacht naar breaking news. En dan is er ineens die concurrent, die ook aan het filmen is.

U kent ze wel, die programma's, bij de commerciëlen.

Ik heb me wel eens laten uitleggen hoe moeilijk zo'n gecompliceerd apparaat als een helicopter te besturen is. Daar moet je echt heel geconcentreerd mee bezig zijn. Gaat ie eenmaal spinnen, dan is het ding vaak niet meer beheersbaar. En als je dan ook nog eens moet luisteren naar een cameraman, die unieke posities eist en je moet daarnaast óók nog een hinderlijke mede-bromvlieg de pas afsnijden, wegdrukken of intimideren, tja... dan kan het zomaar misgaan.

Waarom vond ik dit berichtje nou zo grappig?
Ik denk omdat deze rabiate nieuwsjagers in één klap (letterlijk) zelf onderdeel van het nieuws werden. Jammer alleen dat er niet, op enige afstand, een derde helicopter vloog om dit juweeltje te filmen ;-)

Hier nog enkele andere leuke heli-crashes:

www.phonecast.nl/mov_2007.asp

http://www.jokeroo.com/extremevideos/helicoptercrash..html

http://www.wimp.com/helicoptercrash/

http://www.myvideo.de/watch/313712#

Posted: 01:47, 28 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Komt een vrouw bij de dokter...


http://jurgenverstrepen.typepad.com/jurgen_verstrepen_maakt_l/images/creatieve_boerka_1.jpg

Er zijn soms van die berichten waarvan je  denkt: waar blijven ze? Waarom horen wij er nu pas wat over? Zoals vandaag.

Huisartsen en specialisten beginnen er langzamerhand genoeg van te krijgen dat vrouwelijke patiënten van allochtone kunne behandeling eisen door een seksegenote. En mocht de vrouw naar toegeven neigen, dan is er altijd nog haar echtgenoot die op hoge toon eist dat een mannelijke arts met zijn poten van haar afblijft.

Voor ons verlichte Nederburgers is de verleiding groot om hier grapjes over te maken. Zo wilde ik deze posting aanvankelijk als titel geven: 'Kutwijf zoekt kutdokter', maar dat heb ik geschrapt. Te wild en respectloos.

Maar ja, wat is respect?
En hoe ver ga je met aanpassing aan religieus getinte aberraties?

Uit de berichtgeving begreep ik dat de medische stand tot nu toe vrij ver is gegaan om tegemoet te komen aan de islamitische onteringsangst die verbonden is aan 'Kleedt u zich maar even uit'.
Desnoods werd zelfs een (vrouwelijke) arts uit een ziekenhuis elders in de regio opgetrommeld, om bij mevrouw Fatima even de bloeddruk op te nemen. En dan hebben we het dus nog niet eens over de meer beruchte, grensoverschrijdende westerse intimiteiten als het plaatsen van een spiraaltje.
Dit multicultivriendelijke beleid ging lange tijd 'goed'. Maar nu lijkt het erop dat toenemende logistieke problemen de wal dwingen het schip te keren. Oftewel: het vruchtwater staat onze artsen inmiddels tot aan de vaginale lippen.

't Is trouwens een transformatieprobleempje, volgens mij. Wij Hollanders hebben het al eerder in eigen huis gehad. Met onze eigen autochtone godsdienstwaanzinnigen op de Veluwe. Die pertinent inentingen en bloedtransfusies weigerden. By the way: zij zouden daardoor bij uitstek geschikt zijn - als ze wat prettiger in hun vel en hun spieren zaten - als deelnemers aan de Tour de France, - maar dit terzijde.

De discussie van vandaag concentreerde zich hierop: tot nu toe hebben we ons best gedaan om tegemoet te komen aan deze islamitische vrouwenwens, die in feite een mannenwens is. Voor zover het ging om niet acute en planbare medische handelingen of onderzoeken, konden wij die wensen doorgaans inwilligen. Maar nu begint het ons boven het hoofd te groeien. Kortom: noodkreet!

Tja, dat krijg je dan. Wat dat betreft reageren die islamrakkers net als hondjes, pubers, godsdienstigen of vrouwen in het algemeen. Geef ze een vinger en ze nemen je hele hand.

Nu willen ze (die achterlijke muzelmannen) dus al dat er óók bij spoedeisende hulp een vrouwelijke arts of specialist of chirurg beschikbaar is. En zover heeft het moeten komen, voordat er op de Nederlandse radio voor het eerst kan worden gezegd dat er... 'kennelijk een grens is bereikt'.

Mijn hemel! (of liever: Gods hemel, dan wel Allah's hemel): waar hebben we het over?

Zijn we nog wel volledig bij ons verstand?
Of is de Taliban inmiddels in ons land?

Kan zomaar een strofe uit een rapnummer zijn.

Jezusmina, het lijkt wel of ik een hoofdredactioneel commentaar zit te schrijven voor de Telegraaf. Ik schaam me er bijna voor.



 Uhh... had jij dit stukje niet moeten schrijven, Geert? Waar blijf je?
Of ben je op vakantie?


Posted: 23:55, 26 July 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Tweedeling



Toen ik dit abstracte schilderij voor de eerste keer zag, dacht ik: heel mooi!
Het blijkt echter te zijn geschilderd door een artiest van eenvoudige komaf en zonder noemenswaardige opleiding (en al helemáál geen kunstacademie).
Toch zijn er minstens drie redenen om dit kunstwerk heel bijzonder te noemen.

Het is ogenschijnlijk achteloos geschilderd, ongeveer zoals Karel Appel te werk ging. Geen sprake van maniërisme of eclecticisme; hier lijkt pure emotie in het spel.

Daarnaast is het werk 'gelaagd'. De achtergrond, het medium (zeg maar 'het doek') is hier een integrerend onderdeel van het werk. Deze laag is van de Organische School (ook wel geheten het 'Basticisme') en heeft zich in tientallen jaren ontwikkeld op basis van langzame groei, deels vanuit zelfontplooiing, deels vanuit omgevingsfactoren. De fel contrasterende gele verf op de voorgrond is daarentegen een uiting van decisief vermogen: een kort beslissingsmoment, aangebracht in slechts enkele seconden. Het lijkt de handtekening van een expressionist, een ventist, een cobraïst. Het grenst aan Dada.

Maar de derde en meest overtuigende bijzonderheid is, dat dit werk mij schockeerde op het moment dat ik het ontwaarde. Is dat niet juist wat een werk tot kunst verheft? Dat het je uit je gewone doen brengt? Dat het je op je bek slaat?

Ik zag de schildering vanmiddag, waar ze gisteren nog niet was. Bij mij in de straat, nota bene, op vijf meter naast mijn huis. In de openlucht.

Over de  - vooralsnog anonieme - kunstenaar heb ik zo mijn vermoedens. Hij of zij is werkzaam bij de Dienst Stadsontwikkeling van de Gemeente Den Haag. Afdeling Groenvoorziening. Vroeger heette dat nog gewoon Plantsoenendienst.

Hoe figuratief of non-figuratief is deze afbeelding eigenlijk?
De verfvlek heeft weliswaar niet de vorm van een ster, maar geel is hij wel. En hij kan, nee: moet sowieso worden opgevat als een stigma. Een stigma dat zegt 'Jij bent er geweest!'


Want als jij daar maar blijft staan, terwijl je volgens alle  gangbare criteria ziek, oud en kaal bent geworden, dan val je binnen de categorie Endlösung. En je detoneert verschrikkelijk, tussen al dat frisse groen. Dus ben je, in al je gesimuleerde bescheidenheid, een ontzettend dominante boom. En dan dien je te worden afgevoerd. Per gemeentelijke vrachtauto van de Dienst Groenvoorziening. Naar de hakselaar.

Krijg je dit stempel opgeverfd...


...dan weet je dat je ten dode bent opgeschreven.
En dat er, op jouw unieke plekje, over enkele weken een nieuwe, jonge prachtboom komt te staan.

Ik bedenk me nu, dat dit stukje wel enigszins aansluit op mijn vorige posting. Want wat voor mensen geldt, lijkt evenzo van toepassing op onze gebladerde vrienden.

Een Ueberbaum in stadslandgoed Clingendael wordt honderden jaren achtereen gekoesterd en verzorgd. Als hij maar even piept, zucht of kraakt, komt er een heuse boomchirurg aan te pas. Zo niet voor de Unterbaum in een gewone woonstraat. Die wordt gewoon 50 jaar lang door de gemeente verwaarloosd.
We hebben immers kettingzagen?
En er zijn toch bomen zat?

Zo hoeven bedreigde autochtone burgers uit Irak, Darfur, Liberia of Palestina ook niet te rekenen op een Europese Unie, of een echtpaar Sarkozy, dat vecht voor hun voortbestaan. Er zijn toch armoedzaaiers zat?

Bovendien: ze worden vrijwel nooit gegijzeld, dus waar praten we over?
Ze waren toch al nooit iets waard.
 

Posted: 17:02, 26 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Geopolitiek




Kijk even naar  de man met het clownshoedje hierboven. Of naar de clown met het mannelijk bedoelde hoedje. Deze derderangskopie van - de écht leuke - Tommy Cooper, wordt vanaf vandaag weer helemaal 'serieus' genomen door alle Europese regeringsleiders. Ik vind dat een regelrechte schande.
Van NU.nl:

Frankrijk en Libië sluiten nucleair akkoord
Uitgegeven: 25 juli 2007 21:53

TRIPOLI - Frankrijk en Libië hebben woensdag een akkoord gesloten over nucleaire samenwerking. Frankrijk gaat het Noord-Afrikaanse land helpen met de bouw van een nucleaire reactor die zeewater omzet in drinkwater.

Wat Khadafi hier - zoals altijd schalks - heeft veroorzaakt, en waar hij mee wegkomt, is buiten alle proporties. Die hele kwestie van de gearresteerde vijf Bulgaarse verpleegsters en Palestijnse arts die (doelbewust en opzettelijk) het aidsvirus zouden hebben geïnjecteerd bij arme Lybische kindertjes is natuurlijk een hoax van jewelste.

Was Bulgarije nog geen onderdeel van de EU geweest, dan had er geen haan naar gekraaid. Zie Darfur. Maar ja, nu zijn de Bulgaren dus, conform de onderlinge afspraken, bevorderd tot familie, mensen met 'meerwaarde'. Alsof het Engelsen, Fransen, Duitsers of Nederlanders zouden zijn. En dan wordt er dus onderhandeld, over deze 'kostbare levens'. En komt er flink geld op tafel.

Hoezo rechtsgelijkheid en rechtszekerheid? Hoezo Universele Verklaring van de Rechten van de Mens?

Het gaat alleen maar over twee dingen: een hemd en een rok.
En het hemd is altijd dichterbij.

Posted: 23:32, 25 July 2007 		Comments (2) | Add Comment | Link

Le faux terme

ANP







AMSTERDAM - Yves Leterme, de Belgische politicus die waarschijnlijk premier wordt, heeft een blunder begaan. Toen televisieverslaggevers hem zaterdag vroegen het Belgische volkslied ten gehore te brengen, begon hij La Marseillaise te zingen - het Franse volkslied.

Bovenstaand berichtje stond al twee dagen geleden op NU.nl. Vanmorgen om 11:00 uur op Radio 1 deed nieuwslezer Dick ter Hark het nog even over. Hij eindigde zijn gesproken bericht met:

"Leterme begon de Marseilleise te zingen, in plaats van de Brabankon."

Brabankon?

Ik vermoed dat het zo'n lui getypt berichtje is geweest, zonder diakritische tekens. Waarop dus de c-cedille als gewone c stond. Of hij zag het kringeltje niet onder de ç, als gevolg van zijn leeftijd (Dick is inmiddels 52). Maar... dan is hij nog opgegroeid in de tijd dat er nog een goede lagere school was en zou hij toch moeten weten dat het Brabançonne is!  Dan overrule je toch met je eigen kennis het gemis in zo'n tekst? Maar misschien heeft Ter Hark gewoon wat minder met België, en zou hij die fout niet maken als het ging om... Curakaa-oo.


Posted: 01:12, 24 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Even met iets anders bezig



Ben even een paar dagen off line. Tot ziens.

Posted: 16:32, 21 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Het evangelie van Johannes


Telkens als ik mijn oude tante (86) ophaal om naar mijn ouders in Lelystad te gaan, kom ik langs dat straatje (meer een paadje eigenlijk) waar aan een lantaarnpaal dat vreemde naambordje zit. Met de intrigerende naam 'Johannes Voetpad'.
Ik heb er dus maar even een foto van gemaakt.

Voor de Arnouden en Paardenhoofden alhier wil ik meteen stellen: de spelling is correct. Maar juist correcte spelling kan soms leiden tot dubbelzinnigheden.

Want... het gaat hier inderdaad om een voetpad. Je zou dus - op het eerste gezicht - kunnen denken dat het hier gaat om een voetpad dat is vernoemd naar 'Johannes'. Welke Johannes? Johannes de Doper? De Johannes van het Nieuwe Testament, die onze eschatologische ondergang aankondigt? Johannes Lennon? We weten het niet.

Wel weet ik toevallig dat dit paadje ligt in een stadsdeel waarin de straatnamen naar dichters en schrijvers zijn vernoemd. Zoals: Aagje Dekenlaan. Pieter Langendijkstraat. Betje Wolffstraat. Jan Luykenlaan.

Johannes Voet was dus ook een dichter. Maar toch wel grappig, dat je dan juist een Voetpad naar jezelf vernoemd krijgt, als je al Voet heet. Is dit toeval, of is de Haagse straatnamencommissie getroffen door een zeldzame humoraanval?

Maar de humor gaat nog verder. Kijk nog maar eens naar de foto.

Onder het naambordje hangt een soort verkeersbord, dat ik niet anders kan interpreteren dan: 'Verboden hier te voetballen'.

Bij mijn weten komt dit bord niet voor in het RVV (Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens), maar het staat natuurlijk wel stoer. Als een soort 'trap na' aan de dichter: "Jij krijgt geen plein, geen laan, geen weg, zelfs geen straat, maar een voetpad. En op dat voetpad zal niet mogen worden gevoetbald!"

Maar kijken we wat dichterbij naar dat bordje, dan zien we dit:


En dan... krijg ik dus meteen een associatie met Eusebio, een van de grootste voetballers aller tijden. Voetballen jongens, op dat paadje!

Stel je voor zeg, dat ik - in of buiten dit weblog - ooit nog iets bijzonders presteer dat mijn achternaam waardig is.
En dat er dan na mijn dood een bordje komt te staan bij een mijningang:
Haha!


Johannes Voet, dichter en lid van de Hoge Raad.

Posted: 01:24, 21 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Draaien en trekken


Krak!, zei gisteren m'n Leifheit-kurke(n)trekker.

Nou is Leifheit een degelijk Duits merk, dus geeft deze zelfbewuste kwaliteitsfirma maar liefst 5 jaar garantie op haar huishoudelijke producten.

Daar heb ik al eens gebruik van mogen maken, want dit is de tweede keer dat precies hetzelfde type kurkrukkertje het begeeft. Het vorige had ik teruggebracht naar Blokker, en ik kreeg moeiteloos een nieuw exemplaar mee. Maar ook dat hield het niet langer dan anderhalf jaar vol.



Oorzaak (vermoed ik): de nepkurken die steeds meer wijnfabrikanten in hun flessen stoppen. Ze heten nog wel 'kurk', maar bestaan uit een taai soort kunststof. Voordelen: ze zijn niet poreus, sluiten het edelvocht netjes zuurstofdicht af en zijn goedkoper dan echte kurk. Nadeel: ze zijn bijna niet uit de fles te trekken.

Gek eigenlijk, dat die kurktransformatie in de wijnhandel nog niet tot de R&D-afdeling van Leifheit is doorgedrongen. En dat ze kennelijk nog niet hebben getest op die nieuwe 'kurken', want dan zou deze ontwerpfout toch allang boven wijn zijn gekomen? En volgens mij wordt ie nog steeds verkocht.

Ik ga de restanten van deze laatste crash niet meer naar Blokker terugbrengen. Heb bij de supermarkt op de hoek maar even zo'n eenvoudige ontkurker gehaald, met twee van die hefboompjes, voor 3 euro.

Weet nu ook, via het kartonnetje, hoe zo'n ding elders in Europa heet:

* Korkociag dzwigniowy
* Corkscrew
* Hebelkorkenzieher
* Tire-bouchon

(Hebben jullie dat nou ook? Dat je het gewoon niet laten kan om die verpakkingsliteratuur te lezen? Of moet je daar een taalfreak voor zijn? Die eerste benaming - in het Pools - vind ik bijvoorbeeld heel grappig. Wat het tweede woord betekent, geen idee. Maar als je 'korkociag' fonetisch uitspreekt, krijg je een heel begrijpelijke vertaling: 'korko' = kurk en dan... tsjak!)

Laat ik Leifheit maar een beetje helpen. Ik zal de stoffelijke overschotten naar ze opsturen. Zodat ze alert worden op het 'moderne kunststofkurkprocedé'. En afscheid kunnen nemen van dit fraaie, maar breekbare model. Waardoor er voortaan minder in de afvalbakken zullen belanden. En dan kan Al Gore ook weer ietsjes tevredener zijn over onze klimaatinvloedbeperkende maatregelen.

Interactief consumenteren, noem ik dat.

Posted: 17:55, 20 July 2007 		Comments (2) | Add Comment | Link

Fanmail




Grappig, zojuist kreeg ik - voor de tweede keer - een comment van een anonieme poster, die op mijn weblog meeleest en zichzelf 'Paardekop' noemt.

Heel goed!
Deze mr. of mrs. of miss Ed kan zich er later - als dit blog eenmaal beroemd is - op verstaan het als eerste te hebben ontdekt, en de potentiële intrinsieke waarde daarvan vroegtijdig te hebben ingezien. Huuuh!

Dit was Paardekops reactie op mijn stukje 'Spellingzeiken':
pannennnnkoekennnhuisss? Klantvriendelijk hoor.
Maar gaat die klantvriendelijkheid dan ook zover dat als hij of zij conform het witte en groene boekje Gout nu eens als Goud willen spellen, mag dat dan ook?

Posted by Paardekop at 00:37, 20 July 2007

Antwoord: alles mag. Ik lig er niet wakker van. In de geschiedenis van onze familie kwamen alle varianten voor: Goud, Gout, Goudt. Dezelfde klanken kun je vaak met verschillende letters opschrijven.

Fijn, dat een sprekend paard mij aanleiding geeft nog eens uit te leggen hoe dat nou zit met taal en spelling. Dank je wel Ed.

Spelling heeft nauwelijks met taal te maken. Spelling is niet meer dan een conventie. Een manier van noteren. En eigenlijk... krijgt ze veel te veel aandacht.

Taal en spelling verhouden zich ongeveer tot elkaar als de zon tot de planeten. Of dichter bij huis: als de taal het verkeer is, bestaat de spelling uit de verkeerslichten, de wegbelijning, het asfalt, de bermen, de verkeersborden.

Taal is altijd: het gesproken woord. Spelling is niets meer (of minder) dan de - altijd gebrekkige - afbeelding van die taal.

Metafoor:
Taal = een fantastische uitvoering van een muziekstuk door een cellospeler.
Spelling = diezelfde partituur op papier, in notenschrift.

By the way Paardekop... Behoor jij jezelf niet te spellen als Paardennnnnnnnkop?

Posted: 01:55, 20 July 2007 		Comments (6) | Add Comment | Link

Spellingzeiken



Even iets heel anders.
Vanavond kreeg ik een mailtje van een dierbare, die mij erop wees dat ik - als tekstschrijver nota bene - een spellingfout had gemaakt.
Want ik had in een mailtje geschreven: pannekoekenhuis.

Ik besteed hier even aandacht aan, omdat mijn beroepseer in het geding is. Begrijpelijk toch?

Dit was zijn boodschap:

Effe zeiken:

Het is pannenkoekenhuis (volgens van Dale online)…

Groet’n van XXXXX. 


Dit was mijn antwoord:

1) De spelling is vrij. Kan er niks aan doen, zo staat het in de wet. Vooralsnog ontkom ik daarmee aan arrestatie en vervolging.

2) Van Dale is als een burgemeester in oorlogstijd, die laf de Befehle van de dictatoriale en zelfingenomen Spellingcommissie uitvoert.
Ook het Groene Boekje heeft zich daarvan tot slaaf gemaakt.

Ik volg - heel bewust - de z.g. 'witte spelling', net als een aantal vooraanstaande schrijvers en journalisten.
Dat wil zeggen dat we de volstrekt idiote regel van de 'tussen-n' negeren, vooral waar die leidt tot belachelijke aberraties als:

- pannenkoek (heeft niets met een pan te maken, maar is afgeleid van 'pane' = brood)
- ruggengraat (één wervelkolom voor meerdere ruggen?)
- zielenpijn (van één ziel, welteverstaan)

En waar die 'n' wél thuishoort, laten die spellingcriminelen 'm juist weg:

- gedachtespinsel (hoe kun je van één gedachte een spinsel maken?)
- gemeenteberaad (ook als er 400 gemeenten bijeenkomen)
- dagbladuitgaveoverzicht (van tientallen dagbladuitgaven)

Maar de allermooiste miskleunen zijn deze:

- Koninginnedag (volgens de regel moet dit zijn: 'Koninginnendag', maar dan worden we pijnlijk met onze eigen regel geconfronteerd, dus noemen wij dit: 'Uitzondering')
- Zonnesteek, zonnewende, zonneschijn (idem)

Ook niet over nagedacht: dat je - als je consequent wilt zijn - ook diverse straatnaambordjes zou moeten veranderen:

Prinsegracht/Prinsengracht
Heregracht/Herengracht
Hondesteeg/Hondensteeg

O jee! Uuuh... niet voorzien. Maarre... dat wordt te duur, dus dat doen we dan maar niet.

En dan beweren dat die spellingverkrachting, pardon: spellinghervorming, bedoeld is om het voor de onderwijzers en leerlingen... makkelijker te maken!

3) Voor mijn klanten volg ik gewoon de dictatuur, als ze dat wensen.
Dus willen zij een pannenkoekenhuis, i.p.v. een pannekoekhuis, dan krijgen zij een pannennnnkoekennnhuisss.

Posted: 23:19, 18 July 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Over klimaat en natuur

 

Ik had beloofd hier nog op terug te komen. Bij dezen dus.

Deze keer hou ik het maar een beetje kort, want na een kleine week lijkt het erop dat nauwelijks meer dan anderhalve man en een paardenkop op mijn weblog meeleest. Gezien de (niet-) reacties dus. Moet ik misschien eerst aan blog-marketing gaan doen?

Nou ja, wat ik dus wou zeggen. Die hele klimaatdiscussie gaat nergens over. Mensen hebben een volkomen verstoord beeld over de natuur, en over het leven.

De 'maakbaarheid'-filosofie uit de jaren '70 van de vorige eeuw (Joop den Uyl) is inmiddels achterhaald gebleken. En dat ging dan alleen nog maar over het sociale domein: de maatschappij. Maar nu... Nu denkt men ineens dat we de hele natuur, en heel de aarde (sommigen betrekken er zelfs het universum in) naar onze hand kunnen zetten. Of 'behouden', wat in feite op hetzelfde neerkomt. Dat terwijl Darwin toch echt een essentiële wetenschappelijke doorbraak in het denken heeft veroorzaakt. En om te zien hoe het werkt, hoe het in elkaar zit, hoef je echt alleen maar je ogen de kost te geven en je gezond verstand te gebruiken.

Dan zie je dat wie wij nu zijn, en hoe onze natuurlijke omgeving in elkaar zit, puur een gevolg is van willekeur. En van een langdurige strijd, die nog elke dag voortgaat.

Een van de belangrijkste mechanismen waardoor soorten kunnen overleven in de 'struggle for life', is aanpassing. Aanpassing aan veranderende omstandigheden. In de biologie heet dat 'survival of the fittest'. En dat woord 'fittest' is een van de meest misverstane begrippen van de laatste eeuw.

Het gaat hier namelijk niet over 'fitness' in de context van de sportschool. Het gaat over 'being fit to the purpose', oftewel, in hoeverre ben je aangepast aan het doel, de omstandigheid? In de zin van: is je nek lang genoeg om die bovenste bladeren te kunnen opeten? (als alle blad onder de vijf meter is verdwenen). Zo ja, dan ben je een giraffe. Zo nee, dan sterf je uit.

Mensen hebben onvoorstelbaar naïeve en romantische ideeën en voorstellingen over de natuur. En dus ook over zichzelf. Ze zijn en blijven gewoon beestjes. Weliswaar met een bijzonder geestige afwijking (het denken), waardoor ze het idee hebben ontwikkeld dat ze bij uitstek verantwoordelijk zijn voor de aarde, en voor heel het bestaan. Allemaal onzin. Soorten komen en gaan. En wij zijn niet meer dan een van die duizenden soorten.

Mooi voorbeeld van deze mensenwaanzin: Lenie 't Hart, die momenteel bezig is met een intensief inentingsprogramma om de zeehondjes te 'redden' van een aanstaande epidemie van zeehondenziekte.

Het is mij allemaal best hoor. Maar doe dan niet of je bezig bent om de 'natuur' te beschermen. Als de natuur zijn gang kan gaan, sterven ze bij bosjes. En dan is er volgend jaar, of het jaar daarop, weer een uitgedunde, maar supergezonde kolonie.

Maar ja, 'Pieterburen' is wel een bedrijf. Dat geld moet verdienen. Aan bezoekers met kindertjes die graag in die grote reebruine zeehondenoogjes willen kijken.
Maar wees dan eerlijk. En ga niet pretenderen dat je bezig bent met 'natuurbescherming'. Geef gewoon toe dat je, bij wijze van liefhebberij, een mooi aquarium aan het onderhouden bent.


Posted: 22:55, 13 July 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

Ha, een reactie!


Mijn goede vriend Arnoud reageerde op de posting 'Douchekopzorg' met 'Onzin'.

Hoofdmoot van zijn bijdrage:

De problematiek van watertekorten bestaat uit drie onderdelen:

* Het daadwerkelijk tekort aan water (kwantiteitsprobleem);
* Verslechtering van de waterkwaliteit als gevolg van vermindering van de doorspoeling, het oppervlaktewater verzilt, er ontstaat blauwalg, stinkende grachten e.d. (kwaliteitsprobleem);
* Toename van de temperatuur waardoor koelwaterproblemen ontstaan voor industrie en elektriciteitscentrales .

Ik noem die sterretjes even 1, 2 en 3.

1) Een 'kwantiteitsprobleem' met water is er per definitie niet, zoals ik eerder betoogde. Hoogstens is er een tijdelijk probleem wat bettreft een tekort of een overschot. Maar de totale waterhoeveelheid is constant. In de gematigde maritieme zone waarin Nederland ligt (Cf-klimaat) is er sowieso geen kans op verdroging. Kwestie van de juiste techniek om het volop aanwezige water naar de bestemde plekken te brengen.

2) 'Vermindering van de doorspoeling': dat was nou precies het punt dat ik naar voren wilde brengen: laat het water zoveel mogelijk stromen (= gebruik er zoveel mogelijk van). Net zoals de natuur dat doet. Laat de kringloop zijn gang gaan. Hoe meer doorstroming hoe beter. Veel douchen, veel water drinken. En op tijd plassen, niet ophouden! Krijg je alleen maar blauwalg en stinkende urineleiders en prostaatkanker van.

3) 'Koelwaterproblemen'. Tja, dat is een temperatuurkwestie. Dat kun je het water niet kwalijk nemen. Maar ook hier geldt: hoe meer (door)stroming, hoe meer het probleem naar de achtergrond verdwijnt. Water is echt een panacee voor het leven. Niet voor niets bestaan we zelf voor meer dan driekwart uit water.

Posted: 23:01, 12 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Muzikaal intermezzo



Even een tussendoortje.

Gisteravond met Tineke naar het Zuiderpark geweest. In het openluchttheater was een optreden van de zoon van John Lennon en Yoko Ono: Sean Lennon (spreek uit: Sjohwn).
Ik had de dag ervoor - voor de zekerheid - al kaartjes gehaald op de Prinsengracht, bij het Paard van Troje, die het concert had georganiseerd.
Dat bleek achteraf onnodig. Het openluchttheater, met 900 zitplaatsen, was voor iets meer dan de helft gevuld. En de kaartjes? Die kostten maar een tientje (+ 1,50 bespreekkosten).
Lag het misschien aan de - beperkte - aankondiging?
In ieder geval: toen ik bij toeval op het bericht stuitte, trad onmiddellijk een soort magie in werking. Als kind was ik immers opgegroeid met de Beatles. En ik vergeet nooit meer die achtste december, ik was toen 30 jaar, toen ik 's morgens wakker werd naast mijn geliefde en op de radio het nieuws hoorde dat John was vermoord door Mark Chapman, een dolgedraaide fan.

Ik was verdoofd. En besteedde het begin van mijn eerste lesuur op school, spontaan, met het netjes schoonzemen van het linker vierkant van het driedelige schoolbord. Daarop tekende ik in het midden met de liniaal een rechthoek, met afgeronde hoeken. In het midden van de bovenste lijn liet ik een onderbreking open, daarin tekende ik met rood krijt een roos. In het kader schreef ik, met mooie strakke letters, één regel: Thank you for your music John. Dat liet ik de hele dag op het bord staan.

De volgende dag kwam een brugklasser naar mij toe, tijdens het daltonuur, en zei: "Meneer, mijn moeder vraagt of u die tekening misschien ook voor haar wil maken, op een blaadje..."

Zelf heb ik nooit het genoegen mogen smaken John Lennon live te zien optreden. Het was alsof zich hier de kans voordeed dit alsnog een (heel) klein beetje goed te maken: een optreden van zijn eigen 'vlees en bloed'.



Een gezellig avondje was het, sowieso.
En - in tegenstelling tot de verwachting - hielden we het in tweeërlei opzicht droog. Niet alleen bleven de voorspelde donderbuien uit, maar de echte emotie kwam er ook niet.
Een aardig optreden, maar meer ook niet. De 'verrassing' vooraf was eigenlijk nog mooier: een kwartiertje optreden van Martha Hayward, die binnenkort gaat trouwen met de bassist van Seans band. En het duet dat hij - aan het eind van zijn show - samen met haar zong.

Sean Lennon heeft een beetje de stem van zijn vader, maar mist de dynamiek. Ook in zijn uiterlijk, bewegingen en mimiek zie je aspecten van de oude Lennon terug. Sjon is een parmantig mannetje, met een spijkerbroek en daaroverheen een zwart colbert, met koperen knopen - wat de associatie oproept met een fanfare, of een militaire kapel (ik moest ook meteen aan Sgt. Pepper denken). Hij loopt mooi rechtop, een beetje fier zelfs. Hij heeft iets deftigs, en vooral: rustigs.

Dat geldt ook voor zijn muziek. Het is allemaal zooooo rustig. Oftewel 'low key', zoals hij het zelf grappend benoemde ("En het nummer dat ik nu ga spelen, is helemáál low key!").
Wat ook opviel, is dat hij voortdurend van gitaar wisselt. Sean lijkt verwikkeld in een dilemma tussen 'akoestisch' en 'elektrisch'. Streelt hij zijn Spaanse gitaar, dan doet hij 'gevoelig'. Pakt hij het elektrische monster, dan gaat hij op 'ruig'. Maar geen van beide zijn overtuigend. Waarschijnlijk omdat hij niet kan kiezen. Omdat hij niet echt weet wat hij wil. Of wat hij kan.

Het meest pijnlijke moment vond ik, toen hij een lange gitaarsolo ging maken, die overduidelijk een navolging was van Pink Floyd, maar dan uit hun begintijd (dus toen ze nog niet echt goed konden spelen en maar wat aanrommelden). Compleet met zaagtand-sinussen, heftige nagalmen en 'rondzingen'.

Toen we na afloop naar huis wandelden door het Zuiderpark, discussieerden we over wat we hadden gezien en gehoord. En eenmaal thuis, hebben we twee elpees opgezet, van John en van John en Yoko. En dan hoor je waar het verschil zit.

Sean Lennon doet zo ontzettend zijn best. Maar hij is niet in staat om ook maar één liedje neer te zetten dat 'meteen pakt'. Op ons komt het zo over, dat hij dit moet doen, in het voetspoor van zijn vader. Om zijn vader te eren als het ware. Maar daardoor komt hij niet los van de brille van zijn pa.

We spraken erover, dat het een heel vervelend lot moet zijn, als je hier op deze manier in zit. Als zoon van de Grote John Lennon ben je natuurlijk erg bevoorrecht. En als je dan ook nog bent opgegroeid, of voorbestemd, als muzikant, dan zijn de verwachtingen hoog.

Sean speelt zijn muziek 'met de handrem erop'. Hij lijkt te balanceren tuseen twee angsten. De ene is: Ik ga geen nummers van mijn vader spelen. Of iets wat daarop lijkt. Want dan gaan ze het vergelijken, en die vergelijking kan ik nooit doorstaan. De andere: Ik zou helemaal mijn eigen weg willen gaan, maar dat geeft geen pas! Alleen al de pretentie zeg, dat ik mijn vader zou willen overtreffen.
Gevolg: het is helemaal niks. Een soort coverband. Van zichzelf.

"Het viel me op dat die bandleden helemaal niets met elkaar leken te hebben," zei Tineke. Daar was ik het mee eens. Naast - en vooral achter - Sean Lennon stonden een sologitarist met hoedje, een bassist met petje, een langharige drummer en als toetsenist een schattig klein Japans meisje met een hoedje waaraan op een steeltje een zonnebloem zat (verwijzing naar Yoko?). De interacties tussen Sean en de overige bandleden deden formeel en geforceerd aan. Een beetje 'gemaakt', omdat het zo hoort?

Heel triest eigenlijk, dat je je zo moet uitsloven, om iets neer te zetten dat toch nooit echt wat kan worden. Voor het geld hoef je het niet te doen, dat krijg je al mee van je vader. Net als de vanzelfsprekende bekendheid ('De zoon van...').

Wat ik hier zie: de wet van de remmende voorsprong.

"Ik denk dat hij hier gewoon genoegen mee neemt," zei Tineke. "Om dit soort kleinschalige optredens te doen. En om niet al teveel rumoer te veroorzaken."
Rechts achter het podium zagen wij het 'bewijs' van deze stelling staan. Een bescheiden camper.

Nu begrijp ik waarom de 900 plaatsen voor dit concert bij lange na niet uitverkocht waren. Maar toch heel leuk, om te zien hoe dit gaat met reputaties. En met de waan van de dag.

Hier nog een filmpje dat ik tegenkwam, waar Sean een liedje zingt bij David Letterman: www.youtube.com/watch



Posted: 22:30, 12 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

De grote plas



Als je in Nederland of Engeland woont, bedoel je met 'de grote plas': de Noordzee.
En als je iets verder kijkt, bedoel je de Atlantische Oceaan.
Maar op wereldschaal bedoelen we met 'de grote plas' natuurlijk: de Grote Oceaan, oftewel de Pacific, die het grootste deel van de aarbol bedekt.

Daarbij vallen al die dagelijkse plasjes van mensen en dieren in het niet. De dieren gaan vooralsnog vrijuit, maar de mensen betalen er flink voor, via hun verplichte belastingbijdragen voor geproduceerde 'vervuilingseenheden', aan hun lokale Waterschap (wat een woord!).

Moet ik nu dus ineens denken aan die hooggeleerde Nederlandse bioloog.
Die ons, op zijn eigen, onnavolgbaar schalkse manier, heeft aangetoond waar er nog echt relevante milieuwinst te behalen valt.

Hij rekende ons voor - op basis van het aantal geboorten per jaar - wat er zoal ons landschap binnenstroomt aan vervuilende poep en pies. Als je dat allemaal optelt, dan zou je er treurig van worden. Maar ja, die babietjes zijn zóóó leuk! Dan vergeet je even dat je Wijnand of Diederik heet.

De boodschap was dus: als je écht iets voor het milieu wilt betekenen: neem géén kinderen. Eén en al vervuiling!



Inderdaad. Ik had het over Midas.

In mijn volgende posting zal ik wat verder ingaan op mijn eigen ideeën over de natuur, en over het milieu dat ons omringt.


Posted: 01:25, 10 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Zwaar beneveld



Soms vraag ik mij af of Al die Goreanen wel genoeg zelfstandig nadenken.
Misschien moeten ze wat vaker onder de douche gaan staan. Langdurig, en met heel veel koud water. Om de gedachten wat beter te laten stromen.

Ja, ik ga dus nog even verder over dat douchen.

Als ik mij even probeer te verplaatsen in de ware milieu-evangelisten, zoals wij kennen:

  Wijnand Duyvendak (GroenLinks)

en

  Diederik Samson (PvdA)

dan  vermoed ik dat  zij  ons wat betreft de persoonlijke hygiëne drie dingen op de mouw willen spelden:
  • douche minder vaak (word maar wat viezer)
  • gebruik een bespaardouchekop
  • douche minder warm, liefts lauw

Vooral die laatste twee aanbevelingen kunnen desastreus zijn voor onze gezondheid. Dat zit zo.

De aangepaste douchekop bespaart water, door per tijdseenheid minder water te verspreiden door vergroting van de waterdruk. Er wordt dus een veel fijnere nevel verspreid. En hoe fijner die nevel, hoe groter de kans op verspreiding van de dodelijke legionella-bacterie. Als je dan ook nog eens de temperatuur verlaagt, neemt dat risico extra toe.

Mijn advies is dus:
  • douchen zo vaak en zo lang als je wilt
  • neem een zo heet mogelijke douche
  • draai op het eind de warmwaterkraan langzaam dicht, zodat je eindigt met een koude douche
  • daarna met een grote badhanddoek weer lekker opwarmen, door flink je huid te schuren (= de bloedsomloop stimuleren)

Posted: 23:43, 9 July 2007 		Comments (0) | Add Comment | Link

Douchekopzorg



Ha, lekker douchen!

Met of zonder seks (samen of alleen), met of zonder nadenken/filosoferen en van alles en nog wat schoonmaken (buiten jezelf dus).
Kraantjes- en sproeierfabrikant Grohe liet er uitgebreid onderzoek naar doen.

Maar lekker ontspannen douchen is er tegenwoordig ook niet meer bij.

Ondanks dat een douche nemen gemiddeld ongeveer 50 liter water kost (tegen ruim 100 liter voor het vullen van een badkuip), en hoewel het douchen toeneemt terwijl het badpoedelen afneemt, dient u zich vooral schuldig te voelen als u nog steeds geen gebruik maakt van een waterbesparende douchekop.

Kan het nog gekker?

Ik zag zelfs een aanbieder die beweerde dat - omdat het om verwarmd water gaat - 'een bespaarkop die 50% water bespaart, dus ook 50% energie bespaart.' Wie één seconde nadenkt, beseft dat dit volstrekte onzin is.

Overigens is er - zeker in ons klimaat - geen enkele aanleiding om in het huishouden aan waterbesparing te doen. We hebben water te over, er is méér dan zat. Het is opvallend dat veel mensen water lijken te beschouwen als een soort brandstof: iets dat op kan raken. Maar er zijn twee grote verschillen tussen het gebruiken van water en van fossiele brandstoffen:
  • water vervuilt niet; het reinigt, en het onderhoudt en ondersteunt het leven
  • anders dan steenkool, olie of gas, raakt water nooit op: het is onderdeel van een kringloop; de totale hoeveelheid water op aarde blijft steeds gelijk

 De oproep om minder water te gebruiken is dus net zo belachelijk als mensen vragen om wat vaker hun adem in te houden, - om minder zuurstof te gebruiken.

Ik vermoed zelfs dat er een gevaar kan zitten aan dat idiote idee om water te besparen. Daarover meer in mijn volgende posting.

Posted: 22:37, 9 July 2007 		Comments (1) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Geld verdienen met je website ? - Meer bezoekers via Autosurf - Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen