Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

ALBANIE OFFROAD

TRANS ALBANIA OFF ROAD

{ 21:00, 3/3/2009 } { 7 comments } { Link }

Het was indrukwekkend rijden in Albanie.

Reisplanning Trans Albania Off Road    

  3 sept. 15.30 uur vertrek v.a. Hamalandhal Lichtenvoorde naar Koln/Bonn.

              Aankomst avonds Dubrovnik HR = Kroatië overnachting in Cavtat HR.

  4 sept. Off road Cavtat HR. naar Ulcinj Montenegro          

  5 sept. Off road Ulcinj naar Shkoder Albanie

  6 sept. Off road naar Kukes Albanie

  7 sept. Off road naar Peshkopi Albanie

  8 sept. Off road naar Durres Albanie

  9 sept. Off road naar Elbasan Albanie

10 sept. Off road naar Korce Albanie

11 sept. Off road naar Edessa Griekenland

12 sept. Off road naar Thessaloniki Griekenland

13 sept. Terugreis v.a. Thessaloniki aankomst in Dusseldorf

.

bekijk kort filmpje: .............................    lees dan verder

http://vimeo.com/8777860

 



WAAROM EEN REIS DOOR ALBANIE?

{ 20:59, 3/3/2009 } { 0 comments } { Link }

Door Fons.

Ongeveer 23 jaar geleden (1986) reden we door toen nog Joegoslavie op weg naar Griekenland,  (voor ons die tijd een hele expeditie)  en voorbij Skopje zag je in de verte naar het westen een prachtig rood gekleurd gebergte en daarachter wisten we lag Albanie, een land waarvan we alleen wisten dat het totaal afgesloten was van de buitenwereld. Het was communistisch, armoedig en er zou praktisch alleen vervoer zijn met paard en wagen, ezels enz.. en we zagen onderweg tijdens de reis veel mensen die het land ontvlucht waren.  

Het enige wat mij destijd boeide was: hoe zou het daar zijn in dat land?       

Daarom...

                                

En nu willen we een motor offroad tocht maken door dit Albanie.

Albanië is een nog onbekend land dat veel te bieden heeft voor reizigers. Schitterende meren, bergen en een kustlijn worden in dit land afgewisseld met historische steden. Ook vind je er bijzondere opgravingen die herinneren aan de Romeinse en Griekse periodes.

ALBANIE WACHT OP ONS

Albanië is langs de kust gezegend met een prachtig middellandse zeeklimaat: droge, hete zomers en milde winters. De gemiddelde neerslag per jaar ligt op 1300 mm. Verderop in het binnenland is het ruig en flink bergachtig met hoogten van 2000 meter en er is sprake van een landklimaat, wat betekent dat de zomers warm zijn en de winters regenachtig en koud tot zeer koud hoog in de bergen.



4 sept. DE EERSTE DAG

{ 20:58, 3/3/2009 } { 5 comments } { Link }

DE EERSTE DAG

Even terug naar gisteravond, Tonnie en Leo waren 17.oo uur met de bus met 13 motoren aangekomen in Cavtat nabij Dubrovnik.

Wij hadden een prima vlucht, alleen we kwamen na vertraging om 22.50 u. aan, de taxis stonden klaar en beneden in het centrum bij gepraat.

Op de luchthaven

.

Cavtat, de eerste nacht, onze appartementen (links)

. 

Als wij ’s morgens om 8.00 uur buiten komen, schittert een nog laagstaande zon op het water van het binnenhaventje van Cavtat aan de Adriatische zee.

In dit appartement gaf het geen ontbijt, dus Leo S. haalde wat koekjes en wat te drinken.

Tijdens het uitladen en de montage werkzaamheden van de motoren werd dit verorberd.

Als alles is opgebouwd en opgeruimd wordt het tijd om ons in de juiste kleding te hijsen en te beginnen aan de eerste etappe, deze gaat van Cavtat in Kroatië naar Ulcinj in Montenegro.

.

Opbouwen op de parkeerplaats.

.

Klokslag 11.00 uur is het startsein naar het dichtst bijzijnde tankstation.

Als alles is volgetankt betaald Leo T.

Leo T. is de man van de Euro/Lek deze week tijdens de motorritten. (€1,10 = 1500 Lek)

Hij beheerd de portemonaie welke elke avond wordt aangevuld door onze overkoepelende man van financiën Leo S.

Na een rustige aanlooproute passeren wij om 12.00 uur de grens met Montenegro.

Alles verloopt spoedig zelfs een verlopen groene kaart werd niet opgemerkt.

Na 3 kwartier werd het toch wel eens tijd om wat fatsoenlijks te eten.

Het eerste de beste restaurantje aan de weg werd aangedaan “Konoba Nova” voor een heerlijke Montenegrijnse hap.

Karel kreeg meteen al onenigheid met de wespen van dat land, een prik bleef dan ook niet uit.

Toen (bijna) iedereen weg was, zagen de laatsten de motor van Hans nog staan, waar zou die dan zijn?

Achteraf zat hij nog rustig op “kamertje honderd” zonder licht in de gedeeltelijke verbouwing.

Éénmaal de bergen in, volgde het éne na het andere bergweggetje elkaar op.

Het gebied waar wij reden waren de meeste wegen en paden van asfalt.

Vele, vele bochten, soms waren de weggetjes zo smal dat je zowel links als rechts de struiken raakte.

Je moest (op de motor moet je altijd 2 paar ogen hebben) heel alert zijn voor tegenliggers, zo liepen er koeien, dan schapen, dan een schoolbus en op een gegeven moment waren ze aan het hout zagen en laden midden op de weg.

Alles werd aan de kant gezet, zodat wij er door konden.

Doch leverden meteen al mooie plaatjes en belevenissen op.

We vervolgden onze weg rondom het Prèanj binnenmeer, prachtig.

Tijdens een tussenstop kregen we nog gezelschap van een politieman.

Hij was nogal belangstellend en geïnteresseerd in ons avontuur.

Onderweg naar en door de stad Cetinje werden wij nog 2 keer aangehouden door politie. Politie die overal veelvuldig aanwezig is, doch voor toeristen over hun hart strijken.

Zo reden wij één keer duidelijk te hard, en één keer in groepsvorming. Beide keren liep het met een opstekend vingertje af.

de grens van Montenegro.

Pas en groene kaart controle, een van onze groene kaarten  was 1 sept.`09 afgelopen,  maar later in de rij niet meer gecontroleerd, maar er komen nog meer grenzen.

Montenegro, een en al gebergte, smalle bergwegen een en al bochten we werden er bijna tureluurs van, absoluut geen uitwijkmogelijkheden en aan een kant meestal een  ravijn. zeldzame tegenliggers, koeien, schapen en af en toe  een schoolbus.

.

Houtzagen en laden midden op de weg. 

De vergezichten waren  geweldig.

 .

Zelfs politie toont belangstelling voor ons.

.

Jan geeft uitleg.

.

Zo arriveerden wij na 278 kilometer om 20.00 uur bij ons hotel “Petrini” in Ulcinj, wederom aan de Adriatische zee.

Na het avondeten en een paar biertjes ging ieder op tijd naar bed, want gisteren hadden wij een korte nachtrust gehad en vandaag een lange dag achter de rug.

Welterusten en tot morgen

Wordt vervolgd………………

Martin



5 sept. TWEEDE DAG

{ 20:57, 3/3/2009 } { 8 comments } { Link }

De tweede dag

Na een uitstekend ontbijt met o.a. pannekoek en omelet en een lekkende achterrem van Karel te hebben gerepareerd, zijn we vanuit Ulcinje vertrokken naar Skhoder. Het onweerde deze morgen met de daarbij behorende regen, de wegen waren spekglad,dus goed oppassen.Gerrie was zijn rugzak vergeten en reed de hele weg terug naar het hotel.Helaas vond hij het hotel niet terug en belde met de volgauto.Gelukkig hadden hun de rugzak zien staan en hem meegenomen.Rond 12.30 uur passeren wij de grens tussen Montenegro en Albanie, een uitgebreidde papierenkontrole zorgde voor enig oponthoud, maar alles oke.Wat een verschil ineens, zowel de omgeving, landschap, economie en zelfs het weer.Wat een troep overal op en langs de wegen. Een grote vuilnisbelt.De wegen zijn hier echte off-road wegen. (Ook de verharde wegen)

Frans op weg naar Shkoder 

 

 

De temperatuur liep alweer op tot boven de 30 graden.Volgens Karel wel 80 graden. Iedereen was dan ook al snel kletsnat, nu van het zweet.

In de eerste de beste droge rivierbedding had Fons de KTM al aan de kook.

Deze werd iets rijkelijker afgesteld en het probleem deed zich deze dag niet meer voor.

Jan H, deelde nog shirtjes uit aan de inmiddels toegestroomde plaatselijke bevolking.

Net 300 meter weer gereden kreeg Jan H. een lekke achterband.

Dezelfde jeugd kwam er weer bijrennen???????????

Fons, Gert en Martin waren al weg en door het wachten kregen zij bezoek van een wijnboer welke tevens zijn schapen uitliet!

Ook had hij een ezel bij zich, geen van allen durfden langs de 3 motoren.

.

Wij moesten perse zijn druiven proeven, terwijl zijn schapen met een sprint waren vertrokken.

.

Fons:  Je beledigd ze als je niet aanpakt.

Overal, op zowel verharde als onverharde wegen/paden kon maar zo vee lopen.

.

Ik zie nog voor mij de schildpadjes, honden, kippen, ezels, koeien en veel varkens.

.

Een varken rende even voor mij uit en dook pardoes in een langs de weg lopende afvoergoot.

Wat voelden wij ons alletwee op dat moment in onze nopjes

Het stonk bijna overal, ook werd er veel afval verbrand langs de wegen.

Spannend was een oversteek middels een krakkemikkerig bruggetje. Alles ging goed.

.

Leo en Hans

.

Wat minder goed ging, was een volgende rivierbedding.

Hier werd het een en ander gefilmd door Ronald, maar wilde zelf ook wel eens op film.

Na een spektakulaire oversteek van dat laatste beetje water, moest hij zo hard in de rem dat hij in het mulle zand een spektaculaire duikeling maakte.

Dit staat prachtig in beeld, gelukkig is alles goed afgelopen.

Ronald bedankt voor de figuratie!

.

Leo en Martin doorkruisen een bijna drooggevallen rivier.

.

Het was een dag met ongeveer 160 km. Waarin van alles zat zoals beschreven.

Het hotel ziet er goed uit (gedeeltelijk nog in aanbouw) het eten was heerlijk.

De schrijver gaat nu ook buiten genieten van gezellige  Balkan muziek hier tegenover.

Pal naast een gigantische lichtgroene moskee, opgesmukt met vele lampen.

.

Val, verraderlijke stoeprand

.

Fons: verassend Albanie.

.

Door het lage vruchtbare gebied nabij Shkoder lopen vele paden

.

We zakken in het moeras

.

Lastige oversteek van een betonnen goot

Wordt vervolgd................... 

                        Martin



6 sept. DERDE DAG

{ 20:56, 3/3/2009 } { 3 comments } { Link }

Tekst tegoed  houden tot morgen, het is al laat, geweldige tocht gehad, we proberen nog wat foto`s te plaatsen.

DE DERDE DAG

Het is zondagmorgen 6.00 uur als ik door het “gezang” van de Imam van Shkodër gewekt word.

Amper weer ingedommeld beginnen ergens in de omgeving onvermoeibare haantjes te kraaien, totdat om 7.00 uur de klokken van de katholieke kerk beginnen te luiden.

Een logisch gevolg hiervan was dat iedereen ruim op tijd aan de ontbijttafel zat.

Ook deze morgen was het ontbijt weer boven onze verwachtingen.

Doordat de motor van Fons eerst niet wilde starten en na aanduwen niet goed wilde lopen.

Werd de KTM voorzien van een nieuwe bougie en tevens iets rijkelijker afgesteld.

Na een uur vertraging, reden wij het laatste gedeelte van de route van gisteren nu in tegenovergestelde richting.

Dus eerst over een lange, hoge dijk van losse stenen met een harde tot stormachtige zijwind.

.

Daarna weer die prachtige snelle rivierbedding.

http://i44.photobucket.com/albums/f49/morcetti/doorrivierbijShkoder.jpg

.

Niet alleen omdat dit zo’n mooi gedeelte was, maar ook om Gerrie en Jan E. (zij waren er gisteren dit gedeelte n.l. niet bij) te laten zien waar Ronald de twee buitelingen had gemaakt.

.

We zien nog enkele huizen met hun plaatselijke bewoners

Daarna rijden we enkele uren door bijna onbewoond gebied.

Na vele slinger weggetje door de bergen komen wij in de provincie Pukë waar wij (ditmaal) een nog stromend riviertje oversteken.

Éénmaal aan de overzijde gaan we linksom.

Steeds hoger en steiler tot wij echt niet verder kunnen.

Er was nagenoeg geen ruimte, maar wij moesten toch een ommekeer maken.

Nadat we wederom de rivier(bedding) waren over gestoken vervolgden wij de weg waar wij die drie kwartier eerder hadden verlaten.

.

Karel en René op weg naar Kukes.

.

Zo nu eerst een (Bavaria) kop koffie.

Als wij om 12.00 uur verder rijden, volgt het éne na het andere off-road pad zich op.

Tientallen kilometers aan één stuk als slingerend door de bergen, allemaal zo rond de 1000 meter hoog.

Onderweg passeerden we nog granietmijnen en enkele onduidelijke gebouw(vall)en.

Was het gisteren nog zo warm, vandaag was de temperatuur ideaal.

Licht bewolkt en rond de 21 graden.

Toen we een dorpje zochten en aandeden om te tanken, kwamen we tot de conclusie dat er een oude/gebruikte Duitse benzinepomp stond.

Er was geen stroom, dus werd een aggregaat aan geslingerd.

Éénmaal de tanks gevuld, zagen we dat de prijs in Duitse marken stond aangegeven!!!!

Hierna volgde een prachtige asfalt race, over de lichtelijk geasfalteerde bergweggetjes.

Als een sierlijk lint bewoog deze voor mij uit.

Plots een stofwolk, een paar bochten verder zie ik het spoor van de weg af gaan, een stukje door de droogstaande greppel, om zo een eind verder weer op het asfalt te komen.

Jammer dat de bewuste rijder zijn helmcamera op dat moment niet aan had staan.

.

Karel op de Albanische hoogvlakte

.

Een klein hapje eten voor wij in Kukës aan zouden komen liep iets uit de hand.

In plaats van een stukje kip, kwamen bijna hele kippen op tafel met brood en salat.

Wat drinken (bulkwater) en toen verder.

Onderweg naar Kukës was er een snelheidscontrole (je gelooft het niet, met lazer)

Toen de policia ons zag aankomen werd de lazer omgedraaid en de arm er omheen geslagen.

Toeristen zijn ze zuinig op.

.

Gert,  Martin, Karel en Rene in een Albanees dorpje nabij het enorme stuwmeer bij Kukes

.

Vlak voor ons hotel “Albania” in Kukës, stonden policia op het kruispunt het verkeer te regelen m.b.v. fluitjes.

Toen wij om 18.00 uur aan kwamen, werd er ruimte gemaakt door de policia en konden wij zo doorrijden de stoep op, het trapje op en parkeren in een garage naast de kapper.

Achter slot en grendel.

Wat een welkom.

Eerst een paar biertjes en daarna een verfrissende douche.

Het warm eten moest gebeuren in een restaurant aan de overkant.

Toen we hiervan terug liepen zagen we naast de ingang van het hotel een onderbroek op de grond liggen.

Hej, die is van mij zegt Jan E.

Ik heb er twee uit gewassen en daar boven over het balkon van mijn kamer gehangen.

Naar boven wijzend, zien wij er nog één hangen aan de “K” van “ALPHA BANK”

Of Jan E. lang heeft gehengeld weten wij niet, maar de andere morgen was de “K” weer zichtbaar.

 

Welterusten en tot morgen

Wordt vervolgd………………

Martin



7 sept. DE VIERDE DAG

{ 20:55, 3/3/2009 } { 4 comments } { Link }

 Na een goede nachtrust (bijna iedereen lag op tijd in bed) was er geen ontbijt in het hotel.

Dus in de stad ergens wat zoeken.

Tussen de vele kapperszaken zat een snackbar.

Kun je nagaan op maandagmorgen 8.15 uur al zulke zaken doen, 14 gevulde broodjes met een of ander warm vlees, groente en (niet al te warme) patat er tussen. (Bedenk het maar eens)

Maar goed hij was wel zo groot, dat we voorlopig voldoende hadden.

Achteraf maar goed ook, want we zouden nog lang niet wat weer krijgen.

Tijdens die snack werd verteld dat die afgelopen nacht nog een heftige aardbeving was geweest.

Sommigen hadden het gemerkt, sommigen niet. (Geen schade geconstateerd)

Alles afgetankt, reden we rond 9.30 uur de stad uit de bergen in.

De pomphouder had ons de juiste richting aangegeven.

Iets terug rijden, linksaf en dan tussen die twee bergen doorsteken, dat gaat richting Kosovo.

Achter die doorsteek lag een berg van 1550 meter hoog, daar moet je langsop.

Na ongeveer 4 km. gingen wij onder de in aanleg zijnde autobaan door en wat er toen onder de wielen doorging en wat wij om ons heen zagen was geweldig.

Wat voel je je dan nietig, omgeven door zo’n natuurwonder.

.

Kilometers lang onder langs een wilde rivier door een canyon.

.

Tunnel uit.

.

Diverse tunneltjes in.

.

Gerrie:  Langs geweldig rots massief.

.

Vier man in beeld.

.

Na een flinke afstand even verzamelen, kijken of iedereen er nog is.

.

Even bijpraten over hetgeen gezien, gefotografeerd en gefilmd.

Gert zei, we ruilen dit land om met belgie!!!!!!!!

.

Hans: Op snelheid naar Peshkopi

.

Jan:  machtige tracks

.

Ver de bergen in zien we in een uitholling van een rots iemand liggen op een stapel takken met een deken, een zwerfster zo te zien.

.

Dan na lang rijden en wat hoger in de bergen een paar huisjes en het wordt frisser.

.

Dan zien we een bijzondere hut, als de vrouw ons ziet laat ze zich uit haar slaapkamer glijden en rent (strompel ze de mist in)

.

met binnenplaats, schutting en deur.

.

Na een twijfelgeval hebben we per abuis het verkeerde pad genomen.

Op een gegeven moment werd het mistiger en mistiger.

We waren letterlijk en figuurlijk in de wolken.

Tot op een hoogte van 1550 meter, waar het iets begon regenen en hagelen.

.

Het spoor totaal bijster.

.

Heel weinig zicht, niemand in de buurt en een wirwar van geiten/ezelpaden.

Plots zien we een hond en iets verder een bouwval.

Dichterbij gekomen staan kinderen buiten en al snel kwamen ook een paar mannen naar buiten.

.

We werden gewaarschuwd dat het zicht slecht was hoger in de bergen en het moeilijk is om de weg te vinden.

.

Alles was onverstaanbaar, alleen onze gedetailleerde landkaart bracht uitkomst.

De aanwezige paden stonden er niet op.

Een van de jongens haalde een oude bromfiets tevoorschijn en wilde voorrijden, alleen zijn tank was leeg.

Dat was natuurlijk geen probleem nu we thuis allemaal grotere tanks hadden gemonteerd.

Er werden nog wat shirtjes, petten en stickers uitgedeeld en rijden maar.

De mist werd dichter we zagen weinig meer, alleen een man voor ons was nog net te zien.

Gerrie raakte even achterop en zag ons niet meer, gelukkig hield hij het goede spoor en vond weer aansluiting.

Plots gaf de motor van Fons de geest.

Een luide roep stop, het bleek dat iedereen was gestopt, met geluk, het was niet te zien, toeval, want ook was op het zelfde moment de ketting van de brommer eraf gelopen.

Fons bekeek eerst de mobiele telefoon, geen enkele ontvangst, dat betekent: elkaar niet uit het oog verliezen, want anders hebben we een serieus probleem.

Achteraf hetzelfde probleem als gisteren, we reden stapvoets over het met stenen bezaaide pad, motor werd te heet, gooit er dan wat koelvloeistof uit, juist over de electrische aansluitingen.

Toen dit gelukkig was opgelost en de motor weer liep konden we de achtervolging vervolgen.

.

Uit de dikke mist en inmiddels stormachtige wind dook plotseling iemand op met een volgepakte ezel. (St. Jozef?)

.

Wij zijn er niet achter gekomen, wel werd de jongen verteld dat ook hij de weg kwijt was.

Dus omkeren en terug, op die terugweg kwamen we een houtsprokkelaar achterop.

Weer ging die jongen met hem aan de praat, hij maakte ons een schetsje op papier.

Als we ons daar stipt aan hielden, zouden wij na ongeveer 20 km. op een rotspad komen, welke ons dan leidde richting Peshkopi.

Toen de bromfiets van die jongen de geest gaf, de accu was er nu afgevallen, hebben we de brommer weer aan de praat gemaakt de tank vol benzine gedaan en afscheid van hem genomen.

.

Zijn tankdop was erg klein. Deze jongen uit het bergdorp plukte een blad en had zo een trechter.

.

De spanning steeg voor ons, terwijl de benzine voorraad daalde.

Telkens zagen we langs het pad gesluierde vrouwen op de hellingen staan.

Het leken wel mariabeeldjes in de mist, met de stok van jozef in de hand om de geiten in de gaten te houden.

Eindelijk kwamen we onder het wolkendek met een prachtig uitzicht op Kukes.

We stonden op de plek waar de pomphouder ’s morgens op wees daar moet je niet zijn.

Daar is het hoog en slecht weer en je bent te ver afgedwaald richting Kosovo.

Maar goed iedereen haalde weer opgelucht adem dat wij eindelijk weer beeld hadden.

.

Wat voor beeld.

.

Velen mannen, vrouwen en kinderen onderweg gezien met vaak volgepakte ezels.

.

Gert mocht nog een ritje maken op zo’n ezel.

Twee koeien op elkaar maak je wel eens mee, maar 2 …….

.

Het leven en vervoer is puur

.

Na tientallen kilometers off road komen we langs een meel opslagplaats, met ook een bordje Coca Cola.

Hier zijn we naar binnen gegaan, wat gedronken en gegeten wat er te eten was.

Stukjes warme worst met brood.

Wat een belangstelling en enthousiastme onderweg.

Vele shirtjes en petjes zijn er dezer dagen al uitgedeeld aan de diverse dorpskinderen.

Albanese autobestuurders proberen ons soms voor te blijven op de pistes.

De hele familie er soms bij in, hoe durven ze het met een auto met zo’n snelheid over zulke slechte wegen. Opa soms andersom in de auto.

Het is dan voor ons wel even stofhappen, maar mooi om te zien.

.

Jan:  Machtig offroad racen.

.

Martin:   mooie snelle pistes naar Peshkopi.

.

Maar goed na 150 km, waarvan 140 echt off-road komen we aan bij het enigste hotel in Peshkopi waar ook stromend water en elektriciteit is. (Luxe hotel)

De koeien hier lijken meer van het vuilnisbakkenras.

Lopen hier los op straat en trekken in de vuilnis, welke hier ook overal massaal ligt.

.

Het eten was goed.

Wij gaan nu slapen, tot morgen.

Wordt vervolgd...................  Martin



8 sept. DE VIJFDE DAG

{ 20:54, 3/3/2009 } { 4 comments } { Link }

 

De vijfde dag

Deze dag was een route van Peshkopi naar Durres.

Van het achtergebleven berggebied naar het meer ontwikkelde kustgebied.

Na alles volgetankt te hebben reden we binnen 3 km. de bergen in, meteen off-road.

De sintelwegen gingen snel over in stenen,stenen, grote keien en later rotsen.

.

Gert en Jan op weg naar Durres.

.

Ook deze dag begon weer met oneindig mooie routes en geweldige berglandschappen.

.

Geweldig zand en gravel wegen rijden langs zo`n berg en je voelt je echt nietig.

En wat voor off-road.

Honderdveertig kilometer aan een stuk, het werd als maar ruwer en ruwer.

In het begin waren met name die grote keien onze vijanden, maar het waren er zoveel en zoveel kilometers aan een stuk, dat wij ze op het laatst zagen als onze vrienden.

Dan ben je goed bezig.

Tijdens al deze kilometers hebben wij natuurlijk enorm veel gezien en meegemaakt.

Veel hiervan komt overeen met gisteren, wel hadden wij vandaag stralend mooi weer zelfs op de hoogste top van 1220 meter.

Diepe ravijnen volgden elkaar op dan links dan rechts, met steeds maar die rollende keien onder de wielen.

Wat dus aardig wat kapriolen met zich meebracht.

Natuurlijk vertelde niet iedereen alles van oei of pff.

Alleen Rene vertelde zijn verhaal dat het net goed was gegaan toen hij Gerrie in had gehaald voor de video opnames.

Hij haalde Gerrie in zoals afgesproken en wilde voor hem de haakse bocht zo spektaculair mogelijk nemen, dat lukte dan ook op het randje van de afgrond.

Alleen had hij niet in de gaten dat de kamera achterwaarts op de helm was gemonteerd.

Jammer dan.

De crash van Gerrie staat bij toeval wel vastgelegd op de foto.

Gelukkig alleen een zere vinger en een gat in de ontstekingsdeksel van het carter was de schade.

.

Met een noodreparatie van 2 componenten aluminiumcompound (hadden we bij ons) werd het carterdeksel weer gedicht. Olie weer op peil gebracht en rijden maar.

.

Crashschade

.

Tijdens deze reparatie werd de tijd door Jan H. nuttig besteed door met zijn achterwerk naar Mekka te gaan liggen.

Nadat wij hem hierop hadden gewezen bracht hij zichzelf in de juiste positie.

Achteraf bleek hij last van zijn rug te hebben.

Reparatie aan het Carter, verder is het hier doodstil.

Er volgen nog vele kilometers offroad met nog grotere stenen en rotsen, daarna de afdaling welke overgaat in meer zanderige en vele prachtige kombochten tot in het dal, we kregen er harde onderarmen van.

Kijken of de brug het houdt.

 .

Enigszins moe maar zeker voldaan, arriveerden wij 18.15 uur bij hotel “TIRANA”

Enkelen verwisselen een luchtfilter terwijl een ander een verloren onderdeel namaakt.

Vanuit ons balkon kijken wij uit op de blauwe Adriatische zee. Prachtig.

Na enkele biertjes en een fantastische maaltijd worden we getrakteerd op een prachtig vuurwerk, als gevolg van een uit de hand gelopen aangestoken vuilnishoop die hier zoals eerder vermeld overal liggen.

Nu ik dit verslagje type op de laptop onder de veranda, ontwikkeld zich deze vuilnisbrand tot een serieuze bosbrand, de omvang is op dit moment nog niet bekend.

Wel weet ik dat het niet ver weg is de brand steeds feller word en we overleggen of we de motoren weg moeten halen.

De vlammen laaien hoog op en je hoort duidelijk het geknetter van het hout.

Al zegt de hoteleigenaar telkens “no problem” toch komt de brandweer naar het hotel om onze motoren te bewaken.

Rond de klok van 23.30 uur geeft de brandweer het sein alles onder controle te hebben.

We gingen dan ook gerust naar bed.

Twee van ons zijn er op dit moment naar het internetcafe en de rest maakt een strandwandeling

Tot morgen



9 sept. DE ZESDE DAG

{ 20:53, 3/3/2009 } { 6 comments } { Link }

We zijn net aangekomen in Elbasan, sommigen flink vermoeid, door enkele moeilijke passages vanmiddag. Net met het donker waren we binnen. Alles goed met iedereen.
verder verslag volgt

De zesde dag

Vandaag ging de route van Durres naar Elbasan.

Jan E. geeft aan vandaag niet mee te gaan, hij voelt zich koortsachtig.

We verlaten de kustplaats langs de kust naar het zuiden, we proberen op het strand te komen maar dat lukt amper. (Te druk en te klein)

De dorpjes waar we ’s morgens o.a. doorheen komen “Hasmashaj en Kryeluz” liggen op hoogtes varierend van 100 tot 400 meter.
Het lijkt niet hoog maar de klimmen en afdalingen zijn spectaculair te noemen.
Persoonlijk heb ik er niet veel van gezien maar er is wel een en andere duikeling gemaakt.
Gelukkig allemaal goed afgelopen.
Zo zie je maar weer snelle rotspistes gaan goed zoals gisteren en hier gebeurd van alles.
Dit was een dag van meer trial (behendigheid) dan snelheid.
Op mijn motor zittende en al rijdende door deze omgeving doet me dat denken aan bijbelse verhalen.
De Calvarieberg.
Al die wuivende palmstruiken langs de kant van de weg.
Echt enkele meters hoog en aan weerszijden van het zand/rotspad.
Ezels bepakt met palmtakken en soms lang gras. (onkruid)
Ik zag twee koeien aangespannen voor een kar volgepakt met palmtakken en daar bovenop een manspersoon.
Een koe trekt duidelijk harder dan de ander waardoor de andere telkens zijn achterpoot tegen het grote wiel aankrijgt.
De man bovenop dutjet gewoon verder.
Ik denk, waar komt hij nu al vandaan en waar gaat hij naar toe ?
.
Ik zie vrouwen lopen met maisstengels op hun rug opgerolt in een zak.
Meisjes met kruiwagens mest, daar loopt er een met een zeis.
Daar weer een ganzenhoedster.
Iedereen is bezig.
In een volgend dorpje rijdt een man op een ezel met aan zijn oor een mobieltje.
Handsfree nooit van gehoord!
Later in een grotere plaats “Rrogozhine” midden op een verkeerspleintje rijdt tussen de auto’s (allemaal oude Mercedessen) een echte gebruinde oude Albanese man, met de pet diep in de ogen in amazonezit op zijn ezeltje ook rond.
Geweldig dat dit daar nog kan.
Verkeersregels kennen ze volgens mij daar ook niet. Het gaat meer vanzelfsprekend en/of in overleg.
Verkeersborden, wegwijzerborden en afstandsborden nergens te zien.
Plots langs de grote weg buitenaf waar wel borden staan met 50 een snelheidscontrole.
De policia welke er bij staan, geven ons (toeristen) te kennen dat we door moeten rijden, zelfs harder!!!!!!!
Tijdens de middagpauze rond 14.00 uur eten we na lang wachten een spaghettischotel met allerlei soorten zeediertjes. Het smaakt dus naar vis.
We rijden verder, gaan deze verbindingsweg af en steken een rivier over.
Komen door een stoffig dorpje, waar van allerlei dieren op en langs het pad lopen.
Zoals in alle dorpjes ook hier hoge muren of afrasteringen langs de weg/pad.
Met bij elk onderkomen een poort.
De mensen leven buiten en zijn net als in dit dorpje overal enthousiast.
Al roepende en zwaaiende en willen een handje klap.
We zoeken aan het eind van de dag een pad binnendoor richting onze overnachtingsplaats.
Het pad word ruwer en ruiger, de rivier zien we steeds verder beneden.
Dus de afgrond ook steeds dieper.
.
Een vrouw met ongeveer 20 kalkoenen verspert onze doorgang even.
.
Dan komen we over een steile rotspartij. Smal en glad.
Er is geen weg meer terug, we kunnen niet meer draaien.
Een steile afdaling brengt ons bij een geul uit de bergen waar we doorheen moeten en meteen weer steil naar boven over grote keien.
Voor iedereen boven was waren we een half uur verder, maar dit was gelukt.
.
Maar wij waren er nog niet.
Diverse soorten hindernissen herhaalden zich.
Hans blesseerde zich bij een val waarbij hij een voetsteun op zijn kuitbeen kreeg.
Achteraf een lichte kneuzing.
Dit was een totaal andere rit dan gisteren.
Het landschap, de bevolking de ondergrond, de dorpjes noem maar op.
Ook nu weer moe maar voldaan arriveerden wij na 150 mooie kilometers om 19.00 uur in Elbasan.
.
Offroad tot bij het hotel.
 http://i44.photobucket.com/albums/f49/morcetti/offroadtotbijhethotelindestad.jpg
 .
Velgentest.
 
 
 
 


10 sept. DE ZEVENDE DAG

{ 20:52, 3/3/2009 } { 5 comments } { Link }
De zevende dag
 
Als wij wakker worden tegen 7 uur, klinkt ons de vrolijke “Balkanmuziek” al in de oren.
Het is vandaag 10 september, wij vieren samen met Tonnie zijn vijftigste verjaardag.
Dus snel naar beneden aan de ontbijttafel.
Zijn stoel in de tuin is versierd met slingers van closetpapier, een bord met tekst en een Albanese vlag.
Toen Tonnie kwam hebben wij samen “Lang zal hij leven” gezongen en werd het ontbijt gebracht.
Broodje “Mish” (Geroosterd brood met warm vlees, saus, groente en patat)
Al met al een hele hap.
.
Daarna was er nog koffie met gebak, met als opschrift in Albanese taal “Tonnie 50 hartelijk gefeliciteerd”
.
Na het officiele gedeelte reden wij om 10.15 uur weg van ons hotel, door het centrum van de oude mijnenstad.
Het was er al druk en er was markt (misschien elke dag wel)
Levende kippen liggen bij bosjes op de stoep met de poten aan elkaar geknoopt te wachten op een koper.
Rest allemaal groente, fruit, kleding en smuk.
Wij rijden vandaag van Elbasan naar Korce.
Nu zonder Gert (ziek) en Hans (geblesseerd)
Niet iedereen kon in de bus, dus als verjaardagscadeau kan Tonnie meerijden op de motor van Gert.
Na 24 kilometer verbindingsroute en alles volgetankt te hebben rijden wij bij Gramsh de off-road paden op.
.
Ronald op weg naar Korce
.
Geweldig mooi was het weer, de off-road paden zijn bijna te vergelijken met de vijfde dag alleen nu niet zo lang.
Wel snel en langs diepe ravijnen waardoor rivier de Oor stroomt.
Er staan vele herdenkings/grafstenen bij vele bochten langs de afgrond.
Bij een kleine rustpauze onderweg werd een rotsblok verplaatst van zo’n 500 kg.
Deze donderde met geweld naar beneden en ’s avonds was op het nieuws, aardbeving nabij Elbasan.
De tweede aardbeving welke ons op afstand achtervolgd deze week.
Rond de klok van twee kwamen we langs een klein restaurantje in Goce
Omkeren en informeren.
.
Daar bleken ze forel vis te hebben, zelf vangen met een schepnet.
.
Duurde het gisteren nog lang, nu was alles zo klaar, heerlijk en goedkoop.
.
Gerrie,  van Gramsh naar Korce
.
Middels diverse off-road paden door nagenoeg vlak gebied, op de diepe gaten en sleuven na, komen wij na totaal 160 kilometer tegen 17.00 uur bij ons hotel in Korce.
Vroeg terug, een paar lekkere biertjes, 21.00 uur lekker eten, even borrelen en naar bed.
 Wordt vervolgd...................
                                    Martin
 


11 sept. DE ACHTSTE DAG

{ 20:51, 3/3/2009 } { 2 comments } { Link }
 

De achtste dag

Vandaag gaat de rit van Korce naar Edessa in Griekenland.

Het ontbijt was deze morgen anders dan andere ochtenden, n.l. een  uitgebreid buffet.

Hans besluit definitief het rijden voor gezien te houden en staat de Yamaha af aan Tonnie.

Alleen met het berijden hiervan werd gewacht tot na de grenskontrole, omdat de reserve motor op Tonnie’s naam staat en die ander uiteraard op naam van Hans.

Gert is zover opgeknapt hij gaat wel weer mee.

Bij het tanken zien we een handelaar in benzine in allerlei tanks achterop, een uitlaat achter was verboden en gevaarlijk, dus plaatste hij deze maar vooraan.

.

De rit begint door enkele bergdorpjes (o.a. Malavec) en langs een kanaal over de dijk van keien.

Via diverse mooie off-road paden verlaten wij later de bergen van Albanie.

Albanese dorpsvrouwen

Om 12.00 uur rijden we na een intensieve papieren kontrole Griekenland binnen.

Zeer benieuwd waren we of meteen na de grens ook geen afval meer langs de weg zou liggen, maar niets was minder waar.

Weliswaar hoe verder we Griekenland inreden hoe minder vuilnis overal.

Doch die Grieken kunnen er ook wat van.

Bij het eerste de beste restaurantje langs de weg, wachten wij op de volgbus.

De Yamaha werd uitgeladen en Tonnie kleedde zich om.

Gezamenlijk wat eten, daarna gingen de bus en de motoren ieder hun eigen weg.

De griekse bergen dagen ons ook uit voor verkenning.

Dat doen we dan ook uitgebreid, alhoewel de paden minder mooi doorlopen dan wij in Albanie gewend waren.

Fons: Huizen van zandsteen vergaan door erosie.

. 

Ook was hier veel meer asfalt, zelfs in de bergen.

Na 165 km. arriveren wij tegen 19.00 uur in Edessa.

Waren al onze motoren tot nu toe elke nacht goed opgeborgen in een schuur of achter een afgesloten hek, hier bleven ze op de doodlopende weg staan, verzekerd aan een dikke ketting en staalkabel.

Een appartement met vierpersoons vertrekken is tot onze beschikking.

Het is al schemerig, dus van de omgeving is weinig te zien.

Wel was ons al duidelijk geworden de laatste paar kilometer, dat wij een wintersportgebied binnen waren gereden.

Na een heerlijke douche zijn we gezamenlijk naar het centrum boven ons gelopen voor het diner.

De biertjes welke Leo en Hans ’s middags in de supermarkt hadden gehaald zouden inmiddels wel koud genoeg zijn voor gebruik, dachten wij.

Deze waren voor wij gingen eten over de 3 diepvrieskastjes verdeeld.

En inderdaad nu waren ze bevroren.

Buiten onder het afdak zijn de biertjes burgemeester gemaakt en toen te bed.

Wordt vervolgd...................

                                    Martin


12 sept. DE NEGENDE DAG

{ 20:50, 3/3/2009 } { 5 comments } { Link }
De negende dag
 
Frans, Gerrie en Jan H. waren al wezen shoppen toen wij met de meegebrachtte mini krukjes in de middelste kamer bijeen kwamen voor het ontbijt.
Jan H. zou eieren bakken, maar had tijdens het vragen naar een koekepan bij de eigenaresse, te horen gekregen dat er niet gebakken mocht worden.
Dan maar koken.
Hoe dan ook ze hadden een heerlijk ontbijt gemaakt.
Eenmaal buiten zagen we voor ons een bergmeer op 700 meter hoogte.
Achter ons lag het skigebied (de naam kan ik niet typen, want ik kan de letters niet vinden)
Vandaag gaat de laatste etappe van onze ondernemende reis naar het einddoel Thessaloniki aan de Egeische zee.
Bij het vertrek had de KTM van Fons wederom vochtproblemen.
Het had afgelopen nacht iets geregend, nu sloeg het afdichtrubber van de bougiedop door.
Toen de oorzaak bekend was, was het probleem snel opgelost.
Via geweldig mooie en snelle bergweggetjes rijden/racen wij de bergen uit naar het zuiden.
Kilometers aan een stuk, steeds minder rotsen en stenen.
De ondergrond veranderd meer en meer in gravel en hard/droog zand.
Door al die gravel is het prachtig speedwayen door die honderden bochten soms langs de afgronden.
Alhoewel deze afgronden niet te vergelijken zijn welke wij in Albanie passeerden, moeten wij ze natuurlijk ook niet onderschatten.
Ook hier geregeld de uitroep van “OEI” onder uit de helm.
De bergen eenmaal achter ons, komen wij door vele, vele boomgaarden.
In een kleine zandafgraving worden de verhalen uitgewisseld hetgeen was beleefd en beoordeeld onder de helm.
De hele week nog geen lekke band gehad, was hier ook een opmerking.
Binnen 5 minuten stond de KTM van Jan H. al op betonblokken met een lekke achterband.
“Het kan ok gin pogg’n lien’n”
Rondom ons heen vele soorten fruitbomen en struiken waar nog restanten van de oogst aan waren blijven hangen.
Of misschien speciaal voor ons!
Pruimen, appels, marketonzen, bramen, bessen en uiteraard ook tropische vruchten.
Wat hier ook werd gevonden in het erbij staande waterpomphuisje, was een handleiding plakken en pompen.
(Voor nadere informatie raadpleeg een van de deelnemers)
Eenmaal weer rijdend duurde het amper een kwartier toen Martin met een lekke achterband op de betonblokken stond.
Weer vertraging.
Al die rommel overal heeft ook zo zijn voordelen, zodat wij nooit lang hoefden te zoeken naar (beton)blokken, zelfs de inhoud van een niet geheel leeg olijfolieblik hielp ons bij het opleggen van de band.
Op een bord stond aangegeven “Motocrosscircuit”
Dat moest natuurlijk wel aangedaan worden, moe maar voldaan reden wij na enkele ronden op deze technische, doch harde baan, verder.
Wij hadden nog een grote afstand af te leggen, dus werd besloten doorgaande asfaltwegen te nemen naat het zuiden.
Na een bezoek aan een klein wegrestaurantje ging het rond 16.00 uur (Griekenland 17.00 uur)
in volle vaart naar de eindbestemming.
De benzine werd verdeeld, maar het einddoel was nog te ver.
Bij een tankstation werd overal 1,50 liter bij getankt, dit moest voldoende zijn, maar hemelsbreed nog 14 kilometer reden de eersten alweer op reserve.
Aangezien de motoren met lege tanks in de bus worden vervoerd, werd nu overal 1 liter getankt. De pomphouder kijkt verontwaardigd.
Na de laatste “enge” kilometers met 12 motoren (je mag elkaar niet uit het oog verliezen) op de drukke autobaan rond Thessaloniki en daarna de secundaire wegen naar Epanomi, arriveren wij na 226 kilometer om 20.45 uur (Griekse tijd) in het donker, op camping “Akti Retzika” op het strand aan de Egeische zee.
Het was al zo donker en sommigen hadden slecht of zelfs helemaal geen licht, dat we per abuis plots op een paarden renbaan reden.
Dat schiet natuurlijk niet op steeds hetzelfde rondje.
De afsluiting in de kantine was na het eten bijzonder gezellig.
Wordt vervolgd...................
                                    Martin


NAWOORD

{ 20:49, 3/3/2009 } { 0 comments } { Link }

NAWOORD

Rene:  Ten opzichte van andere prachtige avontuurlijke offroad reizen deden we in Albanie zeker geen stap achteruit.

.

Fons:  Een geslaagd motor avontuur door ruig gebergte met veel indrukken, een keiharde waarheid.

.

Leo:  Geweldig, om van te dromen.

.

Ronald:   veel indrukken opgedaan

.

Gert:  Albanie was volop genieten.

.

 

Gerrie:  Albanie, dit is echt het einde.



AFSLUITING

{ 20:48, 3/3/2009 } { 3 comments } { Link }

AFSLUITING

 

Logischerwijs had zondagmorgen niemand haast, langzaam kwam iedereen op gang.

Bij de één was het ’s nachts wat later geworden dan bij de ander.

Het kampvuur op het strand had niet iedereen meegemaakt.

De één sliep met het hoofd op het kussen, terwijl de ander ernaast lag met maat 44 op het kussen. (snuffel snuffel)

Rond 9.30 uur had iedereen het ontbijt op en begonnen de meesten met het demonteren van de motoren en het inladen ervan.

Terwijl Fons nog wat foto’s op de weblog plaatste en Martin het dagboek bijwerkte, gingen Gerrie, Leo T. en Tonnie nog even met de motoren over het strand rijden, naar het verste puntje land in zee.

Je kunt ook zeggen de laatste benzine opmaken.

Dit leverde trouwens nog een mooi kiekje van Gerrie op.

Om 14.00 uur vertrokken Gerrie en Hans met de volgeladen bus richting huis.

Ook wij pakten onze koffers in en vertrokken om 17.30 uur met 3 auto’s, bestuurd door het personeel aldaar, naar het vliegveld van Thessaloniki, alwaar wij met een half uur vertraging om 21.20 uur de lucht in gingen met “Air Berlin” met als eindbestemming Düsseldorf.

De taxibus stond daar alweer klaar en zorgde ervoor dat wij om 1.00 uur op het rembrandtplein te Lichtenvoorde werden afgezet, waar wij hartelijk werden begroet door een deel van de thuisblijvers.

Gerrie en Hans waren na een voorspoedige reis dinsdagavond 22.30 uur weer terug.

Bij weegkontrole aan de Roemeense grens bleek de bus 930 kg overbeladen te zijn.

Dit hebben hun middels een omkoop regeling weten op te lossen. (Chapeaux bas)

Negen geweldige motordagen liggen achter ons.

Rest ons nu alleen nog de herinneringen en voor straks de foto’s, video opnamen, de mooie verhalen en hetgeen opgeslagen in ons bovenkamertje.

Een pluimpje voor onszelf als organisatie van het geheel.

Dat de één meer heeft gedaan dan de ander blijft altijd, maar wij hebben het samen beleefd.

Toch speciaal dank aan Leo S. en Tonnie, welke samen de financiën en bus beheerden en bestuurden. (Hiervan komt nog een apart reisverslag met hun belevenissen)

Ook petje af voor Fons, wie negen dagen lang de tochten voorbereidde én fungeerde als voorrijder, Gerrie wie op onvermoeibare wijze de overnachtingen had geregeld.

Jongens/mannen allemaal bedankt voor de mooie motorkilometers en de gezelligheid welke wij samen beleefden.

 

TWINTIGDUIZENDVEERTIG   KILOMETER

 

Vrijdag 278 km.

Zaterdag 160 km.

Zondag 196 km.

Maandag 150 km.

Dinsdag 185 km.

Woensdag 150 km.

Donderdag 160 km.

Vrijdag 165 km.

Zaterdag 226 km.

 

12 x 1670 = 20.040 mooie kilometers !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!             

Gefeliciteerd.

 

                                                                                                                              Written by MN



VOORBEREIDING ALBANIE

{ 20:04, 3/3/2009 } { 2 comments } { Link }

   VOORBEREIDING 

                                                                                   

Albanie,  bijzonder land we zullen zien.



Offroad Adventure Montenegro en Albanie

{ 20:02, 3/3/2009 } { 1 comments } { Link }

 

Oppervlakte28,748 km2. Een bergachtige Balkan staat aan de Adriatische Zee, grenzend aan Voormalig Joegaslavië (Montenegro en Kosovo/Servië), Macedonië en Griekenland.

Meer dan 600,000 van de bovenstaande Albanezen hebben het land verlaten sinds 1991, en zijn als "gastarbeiders" werkzaam in vnl. Griekenland en Italië. Er is ook spraken van een braindrain naar landen als de U.S.A. en Canada.

Hoofdstad Tirana 275,000. Onofficieel waarschijnlijk dichter bij 500.000 door de trek naar de grote stad. Urbanites 48%. Sterk toenemend

Bevolking    Albanees 91.5%. Tosk in het zuiden, Gheg in het noorden van het land.                    Overige 8.5%. Grieks 85,000; Roma (Zigeuners) 80,000+; Vlach (Arumun) 40,000; Macedoniërs (Pataree en Gorani Moslims) 15,000.                                                                                                                              Alfabetisme 92%. Officiële taal Albanees. Alle talen 6. Talen met Bijbelgedeelten3Bi 1NT 1por 1w.i.p.

Economie  Het gecombineerde effect van oorlogen, 46 jaar van sterk nationalistisch Marxisme en de chaotische situatie van de Balkan in de ’90 er jaren hebben bijgedragen aan het feit dat Albanië nog steeds tot een van de armste landen van Europa wordt gerekend. Het economisch leven is vrijwel geheel afhankelijk van de inkomsten van Albanese emigranten, smokkel en buitenlandse hulp.

Inkomen per hoofd van de bevolking per jaar; $630

Politiek  Van 1945 tot 1991 was er een sterk communistisch systeem die Albanië uiteindelijk in totale isolatie dreef en bovendien Albanië economisch aan de afgrond bracht. Sinds 1992 is er een democratisch gekozen regering maar democratie is nog steeds in Albanië een zeer rekbaar begrip. Corruptie en machtstrijd, soms zelfs binnen de eigen regerings partij, (jan. 2002) hebben de bevolking verre van gediend. Het dieptepunt was in Februari/ Maart 1997, toen een algemene oproer ontstond als gevolg van het instorten van de beruchte geld piramides. Zeer veel Albanezen verloren in deze tijd hun, vaak door hard werk in het buitenland, verdiende geld. Het heeft de bevolking haast zonder hoop gelaten, teleurgesteld in de politieke groeperingen. De onrust en oorlog in andere Balkan landen oefenen nog steeds een druk uit op de Albanese economie.

 Geschiedenis  Albanië kent een zeer bewogen geschiedenis van overheersing en onderdrukking. Van het begin van de 16e eeuw tot aan 1912 waren de Ottomanen de heersers in Albanië, en werd Albanië van een christelijke staat omgevormd tot een vazal van het Ottomaanse Rijk. De inwoners werden door allerlei maatregelen gedwongen om over te gaan tot de Islam. Een minderheid van de bevolking echter verzette zich daartegen, vaak wonend in meer afgelegen berg gebieden.

Alhoewel afrekeningen tussen criminele bendes plaatsvinden, lopen buitenlanders over het algemeen weinig risico hierbij betrokken te raken. Aangezien de burgerbevolking veelal in het bezit is van wapens, wordt enige terughoudendheid ten opzichte van de lokale bevolking (geen provocatief gedrag) aanbevolen.



De Hoofdstad

{ 20:01, 3/3/2009 } { 1 comments } { Link }

 

TIRANA

tirana

Albanië is een heuvelachtig land en de wegen zijn veelal slecht en onverlicht. Reizen na zonsondergang buiten de grotere bevolkingscentra wordt daarom ontraden. Geadviseerd wordt in dunbevolkte streken en buiten de hoofdwegen met meer dan één voertuig te reizen, voor het geval een voertuig schade oploopt.



150 km en sleutelen.

{ 20:00, 3/3/2009 } { 2 comments } { Link }

GP: Is de eis van 10 liter benzine wel voldoende? Afspraak is nu dat men minimaal  150km op een tankvulling moet kunnen halen.

FN: Sleutelen aan de motor na aankomst? Als er aan de motor gesleuteld moet worden, doen we dit s’avonds direct na aankomst. Er mag hooguit 1 pilsje vooraf gepakt worden.  

 

Volgende vergadering

1ste donderdag in september, 20:10h

Locatie: Germanwings

 

Wijziging, Aankomst eerste overnachting in Cavtat



TEST EN TEAMBUILDINGSDAG

{ 19:59, 3/3/2009 } { 0 comments } { Link }

TEST EN TEAMBUILDINGSDAG

 

Op zaterdag 22 augustus j.l. was het zover, na vele gezellige maar ook zakelijke bijeenkomsten, zijn we in 2 groepjes wezen rijden.

Enig testwerk was hier dan ook aan de orde.

Zoals o.a. het rijden met een grotere tank en bepakte rugzak.

Tevens konden we alvast wennen aan de stof, want die was er volop.

Na 75 km. met op het laatst toch nog een plotselinge water doorwading, kwamen we aan bij café "Den Tol" nabij Velswijk.

Na koffie met gebak reden we (binnendoor) naar Voor Beltrum.

Bijna al diegene welke nog met de originele tank reden, stonden al na ± 125 km. droog in Zieuwent.

Bij camping "Den Tol" in Voor Beltrum stond ons een heerlijke barbeque te wachten en natuurlijk de natuurlijke sapjes.

Voor zowel de heren, als ook de dames welke inmiddels waren gearriveerd.

De één met de camper, de ander per fiets met luchtbed en slaapzak.

Want camping "Den Tol" was weer open.

De test en teambuilding was oké.

 

HET INLADEN

{ 19:58, 3/3/2009 } { 3 comments } { Link }

HET INLADEN

 

Dinsdag 1 september 2009 vanaf 13.00 uur werden de motoren ingeladen bij Gerrie.

De verlengde Mercedes Sprinter bus welke is gehuurd werd opgemeten, zowel de lengte als de breedte.

Zo ook de motoren.

13 motoren moesten er mee (incl. 1 reserve motor)

Dat lukt nooit ! (mot kön'n)

De calculator kwam er aan te pas.

Als het zou lukken hoeft er de hele reis geen aanhanger mee en dat scheelt.

Dus secuur inpakken en zie (de foto”s) het resultaat.    

Eindelijk om 20.00 uur gingen de deuren dicht en kon de bus vertrekken naar de door ons gekozen startplaats in Cavtat, Kroatië.

 

Leo S. en Tonnie, goede reis en tot donderdagavond.

.

.

morgenvroeg vertrekken Tonnie (Antonio) en Leo om in 2 dagen naar Dubrovnik te rijden. Wij de rest (12 man) zullen Donderdagavond laat op de luchthaven van Dubrovnik arriveren en de overnachtingplek is slechts 5 kilometer verder.

 



HET VERTREK

{ 19:57, 3/3/2009 } { 0 comments } { Link }

HET VERTREK

 

Op 3 september vertrokken de motorrijders per taxibus klokslag 15.40 uur vanaf de “Hamalandhal” te Lichtenvoorde voor een nieuw Off-road avontuur.

Na eerst innig afscheid te hebben genomen van de thuisblijvers, arriveren wij net voor zessen bij het vliegveld van Köln–Bonn “Flughafen Konrad Adenauer”..

De taxibus leverde ons twaalven met alle bagage keurig op tijd af voor de vlucht van 20.10 uur naar Dubrovnik in Kroatië.

Het inchecken verliep probleemloos, alleen de tas (handbagage) van Gert bleef vast zitten in de scanner.

Vlucht 4U-954 van Germanwings had 40 min. vertraging, maar met een heerlijke “Wiener Schnitzel art” was dit eenvoudig te overbruggen.

Op 12.000 mtr. hoogte, vliegen we met een kruissnelheid van 830 km/h in de Airbus A319 door het luchtruim.

Als wij om 22.40 uur landen op “Dubrovnik Airport” worden wij via de webcam nauwlettend in de gaten gehouden door één van de dames van het thuisfront.

Leo S. staat in de aankomsthal al op ons te wachten met de bekende “TRANS ALBANIA OFF ROAD” sticker in de lucht houdend.

Twee taxibusjes staan klaar om ons naar het appartement in Cavtat te brengen.

Waar onze chauffeurs ± 17.00 uur al waren aangekomen. (Wat een timing)

Nadat de 14 personen waren verdeeld over de 2 appartementen (1 van 5 pers. en 1 van 9 pers.)

hebben we beneden in het centrum nog even een paar biertjes gedronken.

Als eerste hebben we een toost uitgebracht op Bouke, wie helaas alleen nog in gedachten bij ons kon zijn.

Misschien heeft ook hij ons al die volgende dagen gevolgd én behoed.

Om 2.00 uur (eigenlijk te laat) lag een ieder op één oor.

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links

MACL
TurkijeRally
UkraineOffroad
TransAlbaniaOffroad

Categories

waarom Albanie

Recent Entries

TRANS ALBANIA OFF ROAD
WAAROM EEN REIS DOOR ALBANIE?
4 sept. DE EERSTE DAG
5 sept. TWEEDE DAG
6 sept. DERDE DAG
7 sept. DE VIERDE DAG
8 sept. DE VIJFDE DAG
9 sept. DE ZESDE DAG
10 sept. DE ZEVENDE DAG
11 sept. DE ACHTSTE DAG
12 sept. DE NEGENDE DAG
NAWOORD
AFSLUITING
VOORBEREIDING ALBANIE
Offroad Adventure Montenegro en Albanie
De Hoofdstad
150 km en sleutelen.
TEST EN TEAMBUILDINGSDAG
HET INLADEN
HET VERTREK

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer