Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Zomaar........korte verhalen

Home - Profile - Archives - Friends

Zomaar........korte verhalen - Posted at 12:33 on 23/4/2014 by Ali040761

Woensdagmorgen, +/- 13:00 uur

Ik haal de brievenbus leeg. Die ligt de laatste dagen vol met reclame voor de allereerste Koningsdag. Dat is voor ons Nederlanders wel even wennen. Na jaren Koninginnedag te hebben gevierd, is het vanaf 2014 dus Koningsdag. Ik heb ergens gelezen, dat Willem-Alexander deze dag vanaf volgend jaar een andere inhoud wil meegeven. Dus misschien is dit wel het laatste jaar, dat we met ons allen langs alle kraampjes vol rotzooi lopen.

Volgens mij doen onze koning en koningin er goed aan om deze dag anders te gaan vieren. Ieder mens heeft nu eenmaal zijn of haar eigen persoonlijkheid en koningin, nu prinses, Beatrix was van de kraampjes, om het zo maar even te noemen.

Net zoals koningin Juliana van het defilé was. Dat kan ik mij nog wel herinneren. Niet dat ik er ooit geweest ben, maar de televisie stond op 30 april aan. Horden mensen liepen door de tuinen van paleis Soesdijk. Iedere vereniging of club had iets voor de koningin gemaakt. Ze kwamen met de meest onnozele dingen aanzetten. En zoals Wim Sonneveld het al zei: handje geven, cadeautje aan de kant, knikje en achteruit de trap af.

Voor de "gewone" mensen was dit natuurlijk een hele gebeurtenis. Iets wat je hoogstwaarschijnlijk maar één keer in je leven meemaakt. Je moet je dat eens voorstellen. Jij bent uitgekozen om de koningin een handje te geven. 's Morgens in alle vroegte uit bed, natuurlijk de mooiste kleren aan en dan in de bus of trein op weg naar de koningin.  Wat zullen die mensen een zenuwen hebben gehad.

Met Beatrix ging het allemaal anders. Zij kwam naar de mensen toe. Samen met haar hele familie bezocht ze een paar steden of dorpen in het land. Oranjeverenigingen waren maanden in de weer om van alles te organiseren. Maar ook nu zullen de zenuwen een grote rol hebben gespeeld. Komt de koningin naar ons toe? Doen de prinsen mee aan ons spel? Zullen ze iets tegen ons zeggen?

Voor de andere mensen in het land werd het door deze manier van feesten ook anders. Natuurlijk ging de televisie nog wel aan, al was het alleen maar om te zien wat Maxima deze dag aan kleding droeg, maar al gauw ging men zelf ook de straat op. Iedere plaats had zijn eigen vrijmarkt. Maar de rotzooi was overal hetzelfde.

En dan nu Willem-Alexander. Dit jaar nog op de "Beatrix manier" , maar volgend jaar wordt het dan echt zijn dag. ik ben benieuwd hoe hij daar invulling aan gaat geven. Wie weet gaat hij wel met een aantal mensen skypen. Dat is iets van nu en Willem-Alexander is van nu. Zou de televisie nog aanmoeten? Of staan er volgend op allerlei pleinen en in straten grote schermen, zodat de koning alles live kan volgen. En dat hij dan plotseling zegt: ja, jij daar, met dat bruine leren jasje aan met die franjes, zo één heb ik namelijk, doe jij de headset maar even op, want ik wil even met je praten. ik zou niets meer weten te zeggen vanwege de zenuwen.

Wat en hoe koningsdag ook gevierd gaat worden, ik hoop dat het niet zomaar een vrije dag wordt. Koningsdag moet apart blijven. Er moeten altijd mensen zijn, die vol zenuwen zitten, omdat ze een handje mogen geven of omdat er tegen hen gepraat wordt. Zoiets gebeurt je vaak maar één keer in je leven.

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 11:38 on 11/4/2014 by Ali040761

Woensdagavond

Partner lief en ik gaan een rustig avondje tegemoet. En dat gebeurt niet zo vaak, dus dit wordt lekker genieten. Na een zalige maaltijd nestelen we ons op ons favoriete plekje. Partner lief heeft een eigen stoel en ik kruip op mijn hoekje van de bank.

Het belangrijkste item van deze avond wordt de afstandsbediening van de televisie. Die ligt dan ook tussen ons in. Geen van beiden hoeft hierdoor op te staan om van televisiekanaal te wisselen. En er wordt bij ons altijd druk gewisseld. Dit komt, omdat wij beiden een enorme hekel hebben aan alle reclame, die er aangeboden wordt. Ik heb het idee, dat dit ook steeds erger wordt. Je zit nog maar net naar een programma te kijken en dan is het alweer: zo weer terug.............

Ik heb die reclames weleens geteld. Er worden gemiddeld tijdens zo'n blok vijftien producten aangeprezen. En misschien zou het anders zijn, als het iedere keer andere dingen zouden zijn. Maar nee hoor, je ziet keer op keer dezelfde auto's, schoonmaakartikelen enz. enz. langskomen.

Partner lief heeft een andere methode op de tijd te doden. Hij telt het aantal minuten, die een reclameblok duurt. Het gemiddelde daarvan is ongeveer zeven minuten. Verloren tijd, dat vinden we allebei. Dus wat doen we dan? We gaan zappen. Vandaar dat die afstandsbediening zo belangrijk is. Het vervelende daarvan is, dat de één zapt, terwijl de ander dat niet door heeft. Het komt dan tot lachwekkende situaties. Partner lief gaat even naar het toilet en ik zet een ander kanaal op. Partner lief komt weer terug en vraagt dan na een minuut of vijf wie nou eigenlijk wie vermoord heeft.

Want daar gaat het tegenwoordig vaak over: moord en doodslag. Waar zijn die grote spelshows gebleven? Eén van de Acht met Mies Bouman of Avro's Weekend Kwis met Fred Oster. In die show was het rennen van de cavia's. Ik hoor het Fred Oster nog vragen: meneer van Reijssen, wie heeft U mee gebracht? Nou meneer Oster, ik heb Sjaak Swart, André van Duin, de Zangeres zonder Naam en Willeke Alberti bij me. Grandioos vonden we dat.

Eén keer per veertien dagen was er een avond voetballen. Je ging met de hele familie voor de televisie zitten om dat te bekijken. Nu kun je iedere dag wel een voetbalwedstrijd zien. Partner lief is blij, dat Studio Sport nog altijd de samenvattingen op de zondagavond doet. Lekker met het bord op schoot naar het voetballen zien.

Sommige dingen moeten gewoon niet veranderen. En sommige dingen mogen van mij wel terugkomen. Ik wil de cavia's nog weleens zien rennen, maar dan wel na de reclame.

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 11:08 on 2/4/2014 by Ali040761

Maandagmorgen, +/- 12:00 uur

Zo, nu eerst maar eens even een broodje eten. Ik loop naar de keuken en begin in de keukenkastjes te rommelen. Verdorie, nu kan ik weer niets vinden, waar ik echt zin in heb. Mensen zijn wat dat betreft maar rare wezens. Het is echt niet, dat er niets in de kastjes of koelkast ligt, maar daar heb ik geen zin in. Ik heb zin in wat lekkers.

Op dat moment zie ik een duif bij ons in de tuin neerstrijken. Hij of zij, ik zie het onderscheid niet, loert wat om zich heen en begint dat wat te pikken. Dieren zijn gewoon heel anders dan mensen. Zij eten wat de pot schaft.

Eten is bij ons thuis altijd een strijd geweest. Ik lustte niet erg veel. Tenminste, dat zei ik. Vaak stond mij gewoon de kleur of geur niet aan en dan at ik het niet. En mijn ouders namen met mijn nee genoegen.

Tegenwoordig is het beleid dat kinderen alles moeten proberen. En dan natuurlijk zo gevarieerd mogelijk. Ik geloof dat "de schijf van vijf " niet meer in is, maar ik denk dat zoiets nog altijd op gaat. Neem gewoon van alles wat, maar niet teveel natuurlijk. Mijn moeder zei het vroeger al: waar te voor staat is niet goed, alleen tevreden mag je zijn.

Alles staat nu in het teken van gezondheid. Soms slaat dat wel een beetje door, vind ik. Wat vroeger heel normaal was. mag nu in één keer niet meer. Nu moet je dingen vermijden, die je altijd met smaak hebt opgegeten. Dan is de linksdraaiende yoghurt verkeerd, maar volgende week is dat de rechtsdraaiende. Nu hebben we dat hele gedoe met het vlees. Het schijnt dat ons vlees niet gezond is. Er zitten teveel medicijnen in en als je varkensvlees koopt, eet je paard. Ik geloof dat echt wel, maar ik word er soms wel erg moe van. Als je de mening van de wetenschappers moet geloven, eten wij tegenwoordig niet meer gezond. Mijn vraag is dan: wat eten zij? Hebben ze stiekem eigen tuintjes, boomgaarden en stallen met dieren? Dat lijkt mij niet!

Gelukkig lust ik nu bijna alles. In de loop der jaren heb ik mij dat toch aangeleerd. Natuurlijk zijn er dingen, waar ik niet gek op ben. Maar ik eet het wel. Alleen erwtensoep krijg ik er niet in. Als ik die groene massa maar zie, word ik al misselijk. Nu denk ik, dat dit mijn gezondheid niet ondermijnd. Zonder snert kan ik vast wel oud worden.

De duif heeft ondertussen wat kruimeltjes brood gevonden. Hij of zij kijkt mij met ondeugende kraaloogjes aan. Zit er misschien nog wat meer in het verschiet, zie je het diertje denken. Ik kom meteen in actie. Ik heb nog een zakje met zonnepitten staan. In een opwelling gekocht, omdat het zo gezond is. Maar lekker vind ik ze niet. Dus duif, jij gaat een gezonde dag meemaken. Jij eet vandaag van "de schijf van vijf". En daar zijn een heleboel kindertjes groot mee geworden.

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 13:57 on 19/3/2014 by Ali040761

Dinsdagmorgen, +/- 10:00 uur

Zo, nu eerst een bakje koffie en de krant even lezen. Door meneer Reuma duurt het bij mij 's morgens allemaal veel langer als eerst. Ik moet wel eerlijk bekennen, dat ik nooit echt een ochtendmens ben geweest, maar nu heb ik nog langer nodig om op gang te komen. Partner lief is daar zo langzamerhand aan gewend geraakt. Hij laat mij met rust en gaat zijn eigen gang. Toen meneer Reuma er net was, kon partner lief zich aan mijn langzame gedoe nog weleens ergeren. Nu weet hij hoe het staat en wacht rustig af.

De krant staat vol nieuws over de aankomende gemeenteraad verkiezingen. Wij hoeven niet naar de stembus, omdat wij in een gemeente wonen, waar de verkiezingen in november gehouden zijn. Dit in verband met de herindeling van onze gemeente. Toch staat er in ons regionale dagblad van alles over de aankomende verkiezingen. Ik kan mij zo niet herinneren of dat in november ook het geval was. Ja, de volgende dag stond de uitslag in de krant, maar van te voren is daar volgens mij niet zoveel aandacht aan besteed. Raar eigenlijk, toen was het voor ons belangrijk.

Het is meerdere mensen ontgaan, dat wij in november naar de stembus mochten. In de krant staat namelijk vermeld, dat er zo'n duizend inwoners van onze gemeente geklaagd hadden, omdat ze geen stempas hadden ontvangen. Dat hou je toch niet voor mogelijk. Wat hebben ze dan met hun stempas in november gedaan? Ze hebben niet gestemd, want dat hadden ze vast nog wel geweten. Die stempas is bij het oud papier beland. Tenminste, als ze aan recycling doen. Erg jammer vind ik dat.

Stemmen is een democratisch recht. Onze voorouders hebben daar lang voor moeten strijden. Probeer je eens voor te stellen, dat je totaal geen inbreng over  iets hebt. Iemand is door haar of zijn geboorte jouw leider en bepaalt wat er met jou gebeurt. En gaat dat niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Daar moet je toch niet aan denken.

Ik weet, dat niet alles gaat zoals je zou willen. Ik weet ook, dat politieke partijen niet altijd doen, wat ze in eerste instantie beloven. Dat komt gewoon, omdat er in dit land geen enkele partij alleen kan regeren. Dus zullen er compromissen moeten worden gesloten.

Net zoals ik vroeger met mijn ouders deed. Als ik op stap ging, onderhandelde ik over het tijdstip van thuis komen. Wat mijn ouders wilden, was mij altijd veel te vroeg.Soms kreeg ik er na zo'n onderhandeling een uur bij, maar soms ook niet. Je moest het ermee doen en de volgende week gingen we weer aan de onderhandelingstafel zitten. Politieke partijen werken precies zo. De ene keer win je wat en de andere keer verlies je iets. C'est la vie!!

Dus ik ga altijd stemmen. Kun je ook meepraten, als er iets misloopt. Door jouw stem heb je dat recht.

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 11:53 on 13/3/2014 by Ali040761

Zondag

Kleinzoon heeft een ochtendhumeur. En niet een klein beetje. Nee, hij heeft echt  's morgens een bokkenpruik op. Dan geef ik het je te doen. Daar sta je, een jochie van drie jaar oud, tussen allemaal kwebbelde vrouwen, die met elkaar naar een danswedstrijd toe gaan. Die vrouwen zijn natuurlijk al uren op. Alle danskleding moet worden ingepakt en het duurt ook wel een tijdje voordat het haar en de make-up goed zitten.

Kleinzoon bekijkt iedereen vanachter mama's been. Nee, omali krijgt geen kusje, want de kusjes zijn op. Hij moet eerst weer nieuwe maken. Gelukkig stapt iedereen in de auto en kan hij op de achterbank nog even een half uurtje wakker worden.

Bij de danszaal is hij weer het jochie waar ik zo gek op ben. Hij kwebbelt honderduit en er zijn weer nieuwe kusjes gemaakt. Ik heb er direct twee te pakken. En dat is gewoon een geweldig gevoel. Zo'n klein ding wat bij je op schoot kruipt en dan begint te vertellen. En ondertussen krijg jij zijn kusjes. Na een uurtje de kat uit de boom te hebben gekeken, gaat hij op stap. Alles moet onderzocht worden. Vooral als mama rchting kleedkamer gaat, wil hij mee. Triomfantelijk kijkt hij achterom. Net of hij het de achterblijvers nog even duidelijk wil maken: hij mag daar komen! Ik kijk hem achterna en kan een glimlach niet onderdrukken. Nog een paar jaar jongen, denk ik, dan word je zonder pardon de kleedkamer uitgezet. Geniet er dus nog maar even van.

Als hij met mama terugkomt, gaat hij spelen. Met papiertjes en een steen, die hij buiten heeft gevonden, gaat zijn fantasie met hem aan de haal. Raar eigenlijk, er is zoveel speelgoed op de markt en die kleintjes kunnen zich heel goed met niets vermaken. Vorig jaar zijn partner lief en ik met kleinzoon naar Plopsaland geweest. Daar kun je werkelijk overal op en in, maar de doodnormale glijbaan was de grote favoriet. Vooral als het heel hard ging.

Natuurlijk moet er ook regelmatig geplast worden. Trots lopen we samen richting de toiletten. Hij, omdat hij dat al kan en ik, omdat hij mij heeft uitgezocht om mee te gaan. Het knoopje van de spijkerbroek gaat wat moeilijk los, maar kleinzoon stelt mij gerust. Doe maar rustig aan hoor omali, want jij bent al oud.......

Als mama op de dansvloer staat, schieten mijn ogen van haar naar hem. Ik wil het dansen graag zien, maar drie minuten is te lang voor kleinzoon. Je ziet hem denken, mama redt zich wel. Ik ga wat anders doen. En weg is hij. Hij is nog even in mijn gezichtsveld, maar een moment later zie ik hem nergens meer. Ik ga op zoek en zo'n gebouw is dan best groot. Nergens kan ik hem vinden. Mama is ondertussen uitgedanst en in de kleedkamer om iets anders aan te trekken. Zou hij meegelopen zijn? Lichtelijk in paniek loop ik die kant op en dan hoor ik het vertrouwde lachje. Ik vind hem onder een tafeltje. Hij doet verstoppertje en omali kon hem lekker niet vinden. Ik graai hem onder het tafeltje weg en knuffel hem zowat plat. Hij heeft gelijk: omali wordt oud............

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 10:38 on 27/2/2014 by Ali040761

Zondagnacht, +/- 03:00 uur

Woest ga ik overeind zitten. Nu heb ik nog geen oog dicht gedaan. Wat haat ik die nachten van zondag op maandag. Je hebt dan een lekker, vaak ontspannen, weekend achter de rug, maar maandagmorgen gaat de wekker weer. je moet weer een week werken, dus ga je zondagavond op tijd op bed. En, wat gebeurt er dan? Je ligt, net als ik nu, uren naar het plafond te staren. Wat zal ik doen? Op het nachtkastje zie ik mijn boek liggen. Zal ik een hoofdstuk gaan lezen? Op dat moment komt er naast mij een zacht geronk onder de dekens weg. Partner lief is al een eind in de droomwereld. Toch maar niet lezen!

Zal ik eruit gaan en nog even televisie gaan zien? Dat heb ik wel eens eerder op dit soort nachten gedaan. Niet dat mij dat ooit bevallen is. Er is op dit tijdstip nooit wat op die televisie. Of je moet van die goed gevulde Hollandse meiden houden. Stiekem gaat mijn blik naar mijn eigen borsten. Nou, die kunnen ook best wat vulling gebruiken. Zou ik zoiets ooit kunnen doen, een borstvergroting? Ik denk het niet. De pijn zou ik wel kunnen verdragen, maar wat als het misgaat? En ik ben zo'n pechvogel, bij mij gaat het vast en zeker mis. Dus geen borstvergroting en geen televisie aan!

Ik krijg honger. Ik heb best zin in een broodje kaas. Voorzichtig sla ik het dekbed terug. Maar dan bedenk ik me, dat  's nachts eten helemaal niet goed voor de lijn is. Dat heb ik gelezen in zo'n blaadje, die altijd in wachtruimtes liggen. Ik kom regelmatig bij een dokter en hoe vaak lees ik dan niet over Kerstdecoraties, terwijl het hartje zomer is. Waarom kunnen ze die blaadjes niet wat up to date houden. De puzzel is meestal ook al gedaan. Eigenlijk zouden er vrijwilligers moeten zijn, die elke week iedere wachtruimte van nieuwe blaadjes voorzien. En dan natuurlijk geen oude, van drie jaar geleden, maar nieuwe. Zodat alle beroemdheden, die er in staan, ook nog daadwerkelijk beroemd zijn. Want wat gaat dat snel in dat wereldje. Zo ben je beroemd en zo kent niemand je meer. Of je trouwt met een beroemdheid, maar hij of zij zet je na een paar maanden alweer aan de kant. Zie je plotseling iemand anders aan de arm van jouw geliefde hangen. Ik ga toch maar niet eten!

Partner lief draait zich om. Ik kijk naar het slapende gezicht, lekker ontspannen. Er ligt een vage glimlach over het gezicht. Dat is vast een mooie droom. En dan gaan de ogen open. Hé, ben jij wakker? Ja, stamel ik, het is die akelige zondagnacht weer. Maar ga jij maar weer slapen. Partner lief komt overeind. Nee, natuurlijk niet. Als jij wakker bent, ben ik dat ook. Zullen we eruit gaan, een lekker broodje kaas maken en de televisie nog even aanzetten? Nog voor de zin is afgemaakt, sta ik naast het bed. Ja, dat doen we! Gezellig met zijn tweetjes!

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 10:22 on 20/2/2014 by Ali040761

Woensdagmiddag, +/- 15:30 uur

Nu ik meneer Reuma op visite heb, ben ik genoodzaakt om regelmatig rust te nemen. Een vervelend gedoe, maar er zit gewoon niets anders op. Ik moet energie opdoen om de rest van de dag gewoon door te kunnen komen. Dit is zo'n middag. Ik lig op de bank te bedenken wat ik zal gaan doen. Naast mij ligt een puzzelboekje en aan de andere kant van de bank het boek waarin ik begonnen ben. Een schitterend boek, dat wel, maar het speelt zich af in de tijd van de farao's van Egypte. Die mensen hadden in die tijd van die moeilijke namen. Daar moet ik echt mijn hoofd bijhouden, anders weet ik niet meer wie nou wie is. Momenteel kan ik dat niet opbrengen. Meneer Reuma zorgt ervoor, dat ik af en toe ook geestelijk helemaal leeg ben.

Ik zet de televisie aan. De Olympische Winterspelen zijn erop. Toevallig is het een dag zonder schaatsen, maar er zijn genoeg andere sporten om naar te kijken. Zo langzamerhand ben ik een echte expert aan het worden. Niet dat ik ooit een wintersport zal gaan beoefenen. Ik hou helemaal niet van de winter. Ik kan mij niet voorstellen, dat je vrijwillig de sneeuw opzoekt. Als je 's morgens uit bed komt, moet je eerst een kilo kleren aan. Bah, ik moet er niet aan denken. Geef mij de zomer maar. Een broek en een shirt aan en je bent klaar.

Misschien ben ik wel in het verkeerde land geboren. Hoewel, als ik daar over nadenk : wat wonen wij in een fantastisch land! Je mag doen wat je wilt, je kunt zeggen wat je wilt......... Dat is in andere landen wel anders. In Soedan bijvoorbeeld zijn de christenen op de vlucht voor de moslims en in de Republiek Centraal Afrika is dat precies andersom. Dan zijn er nog landen waar de moslims elkaar bestrijden en als ik dan denk aan het confict in Noord - Ierland, zijn de christenen niet veel beter. Toch is alles zo dubbel. De Verenigde Statan hebben hun mond vol van Rusland, maar zelf voeren ze de doodstraf nog uit. Niet in elke staat, dat weet ik, maar toch........

Ook hier in Nederland kunnen we er wat van. Benno L. woont nu in Leiden. Heel veel mensen vinden dat hij toch ergens moet wonen. Het is alleen wel frappant, dat al die mensen niet in Leiden wonen. Ook weer zo dubbel. Hij moet ergens wonen, maar niet bij mij in de gemeente. Wij hebben tegenwoordig een echte "ikke maatschappij".

Er is trouwens wel een plekje voor Benno L. Je hebt momenteel elke avond het programma Utopia op de televisie. Waarom gaat hij daar niet wonen? Er zijn geen kinderen in de buurt en er zit een groot hek om die loods. Dus wegkomen kan hij niet. Verder zijn er genoeg camera's om hem dag en nacht in de gaten te houden. Een ideetje misschien?

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 13:32 on 14/2/2014 by Ali040761

Zondagmorgen, +/- 11:30 uur

Lui, een ander woord kan ik er niet voor bedenken. Ik ben lui. Onderhand ben ik al ruim een uur uit bed en ik ben nog niet verder gekomen dan de bank in de woonkamer. O ja, ik heb koffie gezet. en dan eigenlijk niet echt gezet. Partner lief zorgt er de avond ervoor, dat alles klaar staat. Dus ik hoef alleen maar het knopje in te drukken en dat heb ik gedaan. Helaas komt het koffiezetapparaat niet naar mij toe, dus ik moet af en toe opstaan om een nieuw bakje in te schenken. Dat is ook het enige wat ik doe. Voor de rest hang ik wat op de bank. In mijn gedachten moet ik van alles, maar het komt er nu nog niet van. Ik pak de afstandsbediening en zet de televisie aan.

De Olympische Winterspelen zijn erop. Een terugblik van de schaatswedstrijd van gisteren. Zie je wel, zelfs bij de televisie zijn ze lui. Ik heb ergens gelezen, dat er in die twee weken wel vijftig sporten worden bedreven, maar onderhand heb ik al drie keer dezelfde schaatswedstrijd gezien. Laat toch eens wat anders zien! Maar nee, weer zie ik Ireen Wust de drie kilometer winnen. Wel een hele goede prestatie natuurlijk, maar nu weet ik het wel. Alles wordt zo verschrikkelijk uitgelurkt.

Toen ik nog een klein meisje was. zagen wij met elkaar ook altijd naar het schaatsen. Wij hadden het vroeger niet zo breed, maar in een "schaatsweekend" kocht mijn moeder een krant. Op de middenpagina stond namelijk een heel invulschema. Die krant kwam dan in het midden van de tafel en bleef daar een heel weekend liggen. Alles werd bijgehouden. De rondetijden met daarbij het aflopende of oplopende schema van die desbetreffende schaatser. Vooral op de tien kilometer was dat een hels karwei. Maar ik vond het prachtig!

Natuurlijk was daar ook eigen belang bij. In zo'n weekend kregen mijn broer en ik dan namelijk veel meer lekkers, dan dat we gewend waren. Normaal was het gewoon limonadesiroop met water wat we dronken, maar nu stond er gazeuse of cola in de koelkast. Niet van één of ander duur merk, maar dat mocht de pret niet drukken. We proefden het verschil toch niet. En er waren pinda's, doppinda's. Met elkaar pinda's doppen, wat een feest! Mijn broer lustte het rode vliesje, die om de pinda heen zat, niet, dus die lagen overal en nergens. Was mijn moeder op alle andere dagen een "Pietje Precies", Op deze dagen kon ze alles hebben. Ze begon pas op maandag te schelden. En omdat wij dat wisten, zorgden we ervoor, dat we maandags altijd erg vroeg op schhol waren.

Er is alweer een uur om. Nu zit ik nog altijd in mijn ochtendjas op de bank. Nog één bakje koffie en dan moet ik toch maar overeind. Partner lief is onderhand al druk in de weer. Gewaasen en aangekleed komt hij de kamer binnen. Ik krijg een blik van ga wat doen. Nog één zucht en ik sta op. Eerst maar even douchen.............

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 14:50 on 3/2/2014 by Ali040761

Woensdagmorgen, 11:15 uur

Het hoge woord is eruit. De dokter kjkt mij ernstig aan. Mevrouw, zegt hij, U bent echt ziek. En dan natuurlijk alle klemtoon op ECHT. Vol ongeloof kijk ik terug. Wat moet ik met zo'n zin. Oké, ik voel mij al tijden "half". Dat is ook een gek woord, "half". Je bent niet fit, maar ook niet ziek. Waarom zeg je dan gewoon niet, dat je niet fit bent. Nee, je noemt jezelf "half". Net of het dan niet zo erg is. Maar goed, de diagnose is gesteld.......reuma.

Nu begint de dokter allerlei soorten reuma te benoemen. Ik heb nooit geweten, dat er zoveel soorten zijn. Reuma is bij mij gewoon reuma. In mijn jeugd ben ik weleens mensen tegen gekomen, die reuma hadden. Vooral vrouwen. Ik zie ze nog zitten in een rolstoel. Met dikke handen en vingers, helemaal krom getrokken door de reuma. Zit dat ook voor mij in het verschiet? Op dat moment zegt de dokter, dat ik blij moet zijn, dat deze diagnose niet 25 jaar geleden gesteld is. Dan was ik zeker in een rolstoel beland.

De tranen schieten in mijn ogen. Dit wil ik helemaal niet. Het voelt als verraad. Mijn eigen lichaam verraadt mij. In mijn ogen doe ik genoeg voor dal lichaam, maar het schijnt niet genoeg te zijn. Mijn lichaam wil iets anders. Mijn lichaam wil graag pijn afgeven en misschien ook wel altijd zitten. Dat laat ik niet gebeuren. Ik ga vechten!

De dokter meldt dat er tegenwoordig goede reumaremmende geneesmiddelen zijn. Het wordt alleen even uitzoeken, wat bij mij past en welke dosering ik moet gaan gebruiken. De rest van mijn leven.

Ik wil graag oud worden. Dus dat houdt in, dat ik nog heel wat pilletjes moet slikken. Ik hoor nu bij de chronische patiënten. Daar hoor je vaak wat over op de televisie. Meestal niet al te positief. Die mensen kosten een hoop geld. Door die mensen gaan de kosten van de zorg ieder jaar omhoog. En als je de politici moet geloven, wordt dat alleen maar erger. Daarom moet ieder jaar de eigen bijdrage omhoog. Als je gezond bent, vind je dat een rare conclusie. Ook ik kan mij dat maar moeilijk indenken. Hé, ik moet zeggen kon, want ik hoor nu ook bij dat clubje.

De dokter komt bij het einde van zijn verhaal. Nu moet ik naar de andere kant van de gang. Daat zit een dame op mij te wachten. Ik heb geen idee, wat ik daar moet doen.

Ze kijkt mij vriendelijk aan en noemt haar beroep, reuma consulente. Zij kan mij helpen met van alles en nog wat. Als ik behoefte heb aan aangepast bestek of een sta-op stoel, ik hoef alleen maar even met haar te bellen. Zij zal er dan voor zorgen, dat ik bij het juiste adres terecht kom. Ik ben aanvullend verzekerd, dus de kosten hoeven het probleem niet te zijn. Ik moet leren leven met de beperkingen, die er misschien gaan komen. Ja, aanvullend verzekerd, maar ik zal Nederland niet op extra kosten jagen. No way!!!!!

Ali

Zomaar........korte verhalen - Posted at 14:39 on 28/1/2014 by Ali040761

Dinsdag +/- 14:30

Het is zo ver: ik heb mijn eigen webblogpagina. Ik, de "anti socialmedia mevrouw" heeft een eigen pagina. En waarom? Niet om alles met iedereen te delen. Ik kan mij namelijk niet voorstellen, dat er iemand geïnteresseerd is in het feit of ik vanavond andijvie of spruitjes eet. Dat kan mij ook niets schelen. Ik zie vanavond wel, wat er op mijn bord ligt. Partner lief is degene, die dat bepaald. Het is trouwens wel fijn, dat ik daar niet over hoef na te denken. Nee, ik ga aan tafel zitten en wacht gewoon op wat er komen gaat. Ik laat mij iedere avond gewoon verrassen. Ik heb een eigen pagina, omdat ik een oude hobby weer heb opgepakt, het schrijven van columns.

Zolang als ik mij kan herinneren, schrijf ik graag. Ik heb jaren een dagboek bij gehouden. Daarin schreef ik daadwerkelijk alles op. Alle verdrietjes, die je als jongere teveel op, maar ook alle vreugde. Het feit, dat je op school ergens een 10 voor kreeg, werd uitgebreid vermeld in het dagboek. Maar ook als je weer eens mot met je ouders had. En op een geven moment houdt dat gewoon op. Je stopt met het dagboek. Waarom eigenlijk? Het is tenslotte een hele goede remedie om dingen van je af te schrijven. Daarom dus deze pagina. Zodat ik weer kan schrijven, alleen nu over van alles. Dingen, die mij bezig houden.

Ik koester nog altijd mijn oude poëzie-albums. Heel af en toe kijk ik er nog weleens in. Sommige mensen kan ik mij helemaal niet meer herinneren. Maar de bladzijden waarop de gedichtjes van mijn vader en moeder staan, zijn voor mij echt goud waard. Mijn vader, die zich graag modern voordeed, heeft toen een eigen gedichtje bedacht. Ik zie hem nog zitten. Hij moest zich verplaatsen in mijn beleving, een meisje van zeven jaar. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik zijn gedichtje nu beter begrijp. Mijn moeder nam gewoon een gedichtje uit zo'n boekje, waar ze voor iedere catagorie in vermeld stonden. maar ze deed het met liefde, dat weet ik zeker.

Op school kreeg je dan albums van klasgenootjes mee. Ik vond het een feest. Eerst alles doorbladeren, want ik wilde absoluut geen gedichtje schrijven, dat er al instond. Eerst lijntjes trekken met een potlood, want dat kon je naderhand weer uitgummen. Zo schreef je dan stiekem toch helemaal recht. Het leukste was de plaatjes uitzoeken. Van die plaatjes met glitters erop. Was het een favoriet klasgenootje, dan kon zij rekenen op minimaal drie plaatjes van mij. Ik schrijf zij, want er liepen alleen meisjes met zo'n poëzie-album. Tenminste, ik heb er nooit een jongen mee zien lopen. Die wilden wel in die van jou schrijven, maar zelf hadden ze er echt niet één.

Nu hebben ze van die vriendenboekjes. Sorry, maar ik vind er niets aan. Alles is voor gedrukt, niemand kan echt zijn of haar ei daarin kwijt. Vaak wordt zoiets ingevuld door de mama of papa. In de oude poëzie-albums staan alle hanepoten van alle kinderen.

Hé, dit is mijn eerste column. Dit vind ik leuk! Lezers, ik kan het jullie verzekeren: er volgen meer!                                                              Ali

Hosting door HQ ICT Systeembeheer