Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Waren de goden kosmonauten?

Description

Antwoord zoeken op de vragen die archeologische ontdekkingen oproepen. Is er ander leven op aarde of is dit er geweest?


Ľ Home
Ľ My Profile
Ľ Weblog Archives
Ľ Friends

Erich von Daniken
Konden mensen in de oudheid vliegen?
Landkaart van "de schepper"
De kaart van Piri Reis
Ufo's in de kunsthistorie
The Abydos Mystery
Batteries and Electric Devices
Airplanes
Skulls from Ica,Peru and Merida, Mexico
Weird Skeletons

Astronauten uit een ver verleden.

Astronauten uit een ver verleden. Er zijn aanwijzingen dat de aarde duizenden jaren geleden door intelligent buitenaards leven is bezocht. Michael White onderzocht dit intrigerende gegeven. Stel je voor: een reusachtige UFO zweeft boven de woestijn. Laserstralen die vanuit het toestel omlaag schijnen, manoeuvreren enorme stukken steen in een rij terwijl verbaasde nomaden toekijken. Na het vertrek van het toestel blijken er drie reusachtige piramides uit het zand op te rijzen. En generaties lang vertellen de verwarde en verbaasde stamleden in hun legenden en heilige geschriften over de gebeurtenissen, waarbij het ruimtevoertuig als een vlammende boodschap van de goden en de piloten als engelen in gouden strijdwagens worden beschreven. Volgens sommigen is het inderdaad mogelijk dat deze scŤne zich 5000 jaar geleden heeft afgespeeld. Het is een raadsel waarom een hoogontwikkelde beschaving de plaatselijke bevolking zou hebben willen helpen om deze kolossale bouwwerken te maken; de theorieŽn over hun bedoelingen variŽren van kosmische zenders tot poorten naar de sterren. Sommige enthousiaste aanhangers van de theorie over de "oer-astronauten" suggereren zelfs dat het menselijke ras zelf door buitenaardse bezoekers op aarde zou zijn uitgezet. Deze bezoekers, zo beweren zij, kwamen honderdduizenden jaren geleden op aarde aan en gaven de evolutie een zetje- zoals beschreven in de openingsscŤne van de roman 2001: A Space Odyssey van Arthur C. Clarke.

HiŽrogliefen op het plafond van de oude tempel van Abydos in Egypte (circa 3000 v.Chr.) laten volgens sommigen duidelijk de ingewikkelde militaire technologie zien van de goden- een helikopter (A), kanonneerboot (B), een onderzeeŽr (C) en een kanon (D). Buitenaardse voorouders. Deze gedachten zijn niet nieuw. Het idee van hogere beschavingen uit de ruimte die de ontwikkeling van de mens beÔnvloeden, bestaat al sinds de Victoriaanse tijd. Toen bedachten leden van de Theosofische Gemeenschap, een occulte groepering, een alternatieve geschiedenis van het mensenras. Het idee sloeg echter pas in de jaren "70 wereldwijd aan met het werk van de Zwitserse schrijver Erich von Dšniken. Von Dšniken schreef een serie succesvolle boeken, die in 1969 begon met Waren de Goden Kosmonauten? Uniforme afbeeldingen. Hoewel veel van Von Dšnikens werk sindsdien aan geloofwaardigheid heeft verloren, beweren sommige ufologen dat zijn bevindingen een kern van waarheid bevatten- dat ontwikkelde wezens inderdaad de aarde hebben bezocht en hun stempel hebben achtergelaten bij de dageraad van onze beschaving. Maar zijn er bewijzen voor? Kernpunt van Von Dšnikens theorie en die van enthousiaste aanhangers van de oer-astronautentheorie is de opmerkelijke overeenkomst tussen de afbeeldingen en iconen van oude volkeren. Ook hun legenden en de eigenschappen van hun goden zijn zo eensluidend, dat het niet afgedaan kan worden als toeval, zo houden de aanhangers vol. Ze verwijzen naar de overeenkomsten in de verslagen van zeer uiteenlopende bronnen, zoals de Egyptenaren, de Maya's en de oude Chinezen, die geen van allen contact met elkaar hadden.

Een neolitische grottekening (circa 3000 v.Chr.) uit zuidwest Frankrijk toont een landschap vol in het wild levende dieren- en overal UFO-achtige voorwerpen. Deskundigen hebben geen enkel idee waarom het mensachtige figuur (vergroot) ook een staart heeft.

Oude geschriften. In het oude Indiase geschrift de Mahabharata beschrijven de makers zogenaamde Virmanas, wat "vliegende machines" betekent. In de tekst worden de Virmanas vaak door Indiase Goden bestuurd en soms beschreven als vliegende militaire voertuigen. Een ervan wordt het Agneya-wapen genoemd en komt voor in een zeer frappante passage, die luidt als volgt: Een vlammend projectiel werd afgeschoten in een gloed van rookloos vuur. De gastheren werden plotseling omgeven door een zwarte donkerte. Alle punten van het kompas waren plotseling in duisternis gehuld. Kwade winden begonnen te blazen. Wolken stegen op tot hoog in de lucht en regenden bloed. De elementen zelf leken in de war te zijn. De zon leek rond te tollen. Verzengd door de hitte van dat wapen leek de wereld te sidderen. Op het eerste gezicht zou dit gemakkelijk voor een beschrijving van een kernexplosie kunnen doorgaan, maar wij kennen zulke wapens pas kort en daarom hebben enthousiastelingen geconcludeerd dat de Virmanas van buitenaardse oorsprong moeten zijn geweest.

Een grottekening (circa 2000 v.Chr.) die op de grens van Rusland en China werd gevonden, toont volgens de Amerikaanse ufoloog Robert Dean een astronaut in ruimtepak, die een schijfvormig communicatie-apparaat vasthoudt. In het midden staat een kleine figuur met twee antennes op zijn "helm" onder een UFO die een pluim rook uitstoot. Aanvullend bewijs. Deze passage kan men echter op allerlei manieren interpreteren. Het kan ook zijn dat dit verslag oorspronkelijk een natuurverschijnsel zoals een vulkaanuitbarsting beschreef, en door de talloze verschillende versies ervan tenslotte deze vorm heeft gekregen. Volgens een aantal aanhangers van de oer-astronautentheorie lijkt de primitieve mens geobsedeerd te zijn geweest door figuren in ruimtepakken. Tekeningen van wezens die op astronauten lijken kunnen worden gevonden in grotten in Noord- en Zuid-Amerika, Europa, Afrika, het Verre Oosten en AustraliŽ. Om deze bewijzen te ondersteunen, heeft men vermeende landingsplaatsen van ufo's onderzocht. Het bekendste voorbeeld is de Nazcavlakte in Peru: op luchtfoto's is te zien dat deze vlakte een groot gestructureerd geheel is. Traditionele archeologen houden vol dat de Nazca-lijnen op de grond de wegen van de Inca's aangeven, maar dat valt moeilijk te rijmen met het feit dat deze wegen nergens heen leiden. Ook komen de lijnen samen in een aantal vreemde vormen, die volgens de vastbesloten voorstanders "parkeerhavens" voor ruimtevoertuigen zijn. Aan het hele idee van buitenaardse bezoekers- vroeger of nu- zit ťťn groot probleem vast: het raadsel van hoe buitenaardse wezens de enorme interstellaire afstanden kunnen overbruggen om hier te komen. Zelfs degenen die geloven in buitenaards bezoek, nemen aan dat de dichtstbijzijnde thuisbasis voor een andere beschaving tenminste 4,2 lichtjaren ver moet liggen ( de dichtst bij onze zon liggende ster). Oude mythen van over de hele wereld vertellen hoe de goden uit de hemel neerdaalden en kennis en vaardigheden meebrachten. Iets daarvan gaven ze aan de mensheid mee.

De Kayapo-indianen uit BraziliŽ- een stam die al minstens 4000 jaar bestaat- herdenken deze gebeurtenis nog steeds. Het rituele kostuum stelt de "hemelse leermeester" voor. Wetenschappelijke puzzel. Zulke enorme afstanden betekenen dat- zelfs als een beschaving een manier heeft gevonden om bijna zo snel als het licht te reizen- een retourtje aarde acht jaar duurt. Niet erg praktisch voor een kennismakingsbezoekje. Er wordt gesuggereerd dat hoogontwikkelde beschavingen de natuurwetten naar hun hand hebben gezet. Waarschijnlijker is het dat een ontwikkelde beschaving duizenden jaren geleden langs kwam om andere werelden te koloniseren. Misschien was het zo dat de buitenaardse wezens die bij de Farao's of de Maya's "aanwipten", even uit hun moederschip zijn gestapt en een onuitwisbaar stempel achterlieten op de geschiedenis van de mensheid.

Posted: 21:35, 30/9/2005
Link

Konden de mensen in de oudheid vliegen?

Konden de mensen in de oudheid vliegen? Modellen van vliegtuigen die duizenden jaren oud zijn... enorme kunstwerken die alleen vanuit de lucht gezien kunnen worden... oude teksten die luchtgevechten beschrijven. Zijn deze zaken de bewijzen dat oude beschavingen luchtvaarttechnieken meester waren? Vliegen is al een droom van de mensheid sinds ze voor het eerst met eerbied keken naar een vogel die moeiteloos door het luchtruim zweefde. Maar het duurde, volgens de algemeen geaccepteerde geschiedenis, tot de jaren 1780 voordat de mens door middel van een hetelucht ballon het luchtruim kon kiezen. Daarna werd de "zwaarder-dan-lucht" machine het doel. Ofschoon er wordt beweerd dat de "zwaarder-dan-lucht" vluchten al in de 13de eeuw mogelijk waren en Leonardo da Vinci in de 16de eeuw een gevleugeld luchtvaartuig en een simpele helikopter ontwierp, waren het de gebroeders Wright die in 1903 met de Kitty Hawk de eerste gemotoriseerde vlucht realiseerden. Dat is de algemeen geaccepteerde geschiedenis. Sommige onderzoekers en enkele overenthousiaste wetenschappers geloven dat er bewijzen zijn die suggereren dat de mensheid het vliegen al in een vťťl eerder stadium onder de knie had. Zo veel eerder, zeggen zij, dat de kennis van deze technologie verloren is gegaan en terecht is gekomen in oude verhalen waarin de avonturen van de mens in het luchtruim in het rijk der mythen zijn belandt. Kan het mogelijk zijn dat de mensen van vroege beschavingen- beschavingen die in de geschiedenis zijn verdwenen- de technieken hadden ontwikkeld om te kunnen vliegen? Laten we eens kijken naar de dingen waarvan beweerd wordt dat het bewijzen zijn- intrigerende voorwerpen, gravures, inscripties en legenden- en die zouden verwijzen naar de waarheid omtrent het vliegen van de mens. Het Egyptische vliegtuig

In 1898 werd een vreemd, 15 cm. groot, houten voorwerp gevonden in een tombe bij Saqquara in Egypte dat dateert uit 200 v.Chr. Het voorwerp had een romp, vleugels van 17,5 cm. die licht naar beneden gebogen waren een roer en een staart. Het leek veel op een modern vliegtuig. Maar aangezien er in die tijd nog geen vliegtuigen waren uitgevonden werd het gemerkt als zijnde een model van een vogel. Het voorwerp werd vervolgens in de kelder van een museum in Cairo opgeslagen. Het Egyptische vliegtuig. Het voorwerp werd vele jaren later door Dr. Khalil Messiha, een specialist op het gebied van oude modellen, herontdekt. Volgens Messiha en anderen die het voorwerp hebben bestudeerd, bezit het de kenmerken van hoog ontwikkelde aŽrodynamica, zoals de moderne zweefvliegtuigen die erg weinig energie nodig hebben om in de lucht te blijven. De gebogen vleugels worden tegenwoordig vanwege hun grote draagvermogen veel toegepast. Een dergelijk ontwerp wordt onder andere ook toegepast bij de bouw van de Concorde. Was het misschien een stuk kinderspeelgoed? Of was het een schaalmodel van een vliegtuig dat de Egyptenaren wilden gaan bouwen... Of hebben gebouwd? Als ze het vliegtuig op ware grootte hebben gebouwd, bestaat er geen bewijs voor. Er zijn geen vliegtuigen op ware grootte gevonden in welke tombe dan ook. De gravures van Abydos

Ofschoon er geen vliegtuigen of onderdelen gevonden zijn in de ruÔnes van het oude Egypte, zijn er dan misschien andere bewijzen voor de bewering dat ze luchtvaartuigen fabriceerden? Wat nog meer vraagtekens oproept dan het modelvliegtuig zijn de raadselachtige tekens die door Dr. Ruth Hover gevonden zijn in de tempel van Abydos, Egypte. Hover fotografeerde een paneel van een muur dat tevoorschijn kwam nadat een overlappend paneel in stukken brak. Het oudere deel van de muur toonde afbeeldingen die veel lijken op moderne vliegtuigen van opzij bekeken. Een afbeelding lijkt veel op een moderne helikopter, terwijl andere afbeeldingen geÔnterpreteerd kunnen worden als vliegtuigen, hovercrafts en zelfs vliegende schotels. Toen de foto's van de afbeeldingen voor het eerst in de openbaarheid kwamen, werd er verondersteld dat ze digitaal bewerkt waren om zodoende een sensationele grap uit te halen. En inderdaad waren sommige foto's geretoucheerd om de uiterlijke details van de vliegende voorwerpen naar voren te halen. Maar zelfs de niet-aangepaste foto's leken de erg modern uitziende figuren niet te verhullen. Maar misschien bedriegt het oog ons. Het officiŽle standpunt van de archeologen is dat de afbeeldingen niets meer of minder zijn dan elkaar overlappende hiŽrogliefen. De Midden- en Zuid Amerikaanse shuttle.

Egypte is niet de enige oude beschaving die raadselachtige voorwerpen heeft voortgebracht. In Midden-Amerika werd een opmerkelijk gouden kleinood, waarvan de ouderdom op minstens 1000 jaar wordt geschat, gevonden. Als je niet op de hoogte zou zijn van de ouderdom, zou je denken dat het een model was van een Spaceshuttle of een gevechtsvliegtuig met deltavleugels. Toen het voorwerp werd ontdekt, noemden de archeologen het een zoŲmorf, oftewel een voorwerp met een dierlijke vorm. Het lijkt echter op geen enkel vliegend dier. Het lijkt zelfs uitgesproken mechanisch met de deltavleugels, stabilisatievinnen en roer. Het heeft zelfs iets wat lijkt op de zitplaats van een piloot. Experts in de aŽrodynamica zeggen echter dat de vleugels te ver naar achteren zitten ten opzichte van het zwaartepunt en de neus is aŽrodynamisch niet verantwoord. Wat het voorwerp ook moet zijn of voorstellen, de opmerkelijke gelijkenis met een modern vliegtuig of ruimtevaartuig blijft verrassend. Nazca- een reden om te vliegen?

Verspreidt over een plateau van 55 bij 22 km. nabij Nazca, Peru, zijn enorme kunstwerken op de grond "getekend" door mensen van de Paracas en de Nazca culturen. De figuren, geogliefen zijn gestileerde afbeeldingen van 18 verschillende soorten vogels, een aap met opgekrulde staart ter grootte van een voetbalveld, een orka, een 45 m. grote spin, een hagedis, menselijke vormen en andere vreemde voorwerpen. Ofschoon de beschavingen die de figuren hebben gecreŽerd floreerden tussen 200 v.Chr. en 600 n.Chr. weet niemand precies wanneer de geogliefen werden gemaakt... of waarom. Maar sinds de ontdekking hebben wetenschappers zich afgevraagd waarom deze mensen zulke monumentale kunstwerken hebben gemaakt terwijl men ze geeneens vanaf de grond kan zien. De figuren kunnen alleen vanaf grote hoogte duidelijk gezien worden. Ze werden eigenlijk pas ontdekt toen wetenschappers er per vliegtuig over vlogen. In de buurt zijn geen bergen of andere verhogingen van waar af men de afbeeldingen kan zien. Hoe heeft men ze ooit kunnen maken? Vanwege de uitgestrektheid van de paden, die nergens heen lijken te gaan (sommige strekken zich over een afstand van 9 km. uit), hebben schrijvers zoals Erich von Dšniken gesuggereerd (met alleen dit als "bewijs") dat Nazca in feite een oude ruimte haven is. De paden, houdt hij vol, zijn landingsbanen voor luchtvaartuigen. De piloten en passagiers waren uitverkoren om de grootschalige figuren te mogen aanschouwen. Minder sensationeel is de suggestie dat deze oude beschaving in staat was tot het vervaardigen van hetelucht ballonnen waarin passagiers werden meegenomen om naar de figuren te kijken. In 1974 werd deze theorie door Julian Nott en Jim Woodman getest. Zij bouwden een ballon waarbij alleen gebruik werd gemaakt van materialen die voorhanden waren. Hun ballon, genaamd de Condor I, steeg al snel tot boven de 45 meter, waarbij bewezen werd dat het voor de toenmalige bewoners mogelijk moet zijn geweest om het doel van de lichter-dan-lucht vlucht te bereiken lang voordat de Europeanen er in slaagden. De Vaimanika-sastra Ofschoon de Chinezen de eer krijgen voor het uitvinden van de raket, geloven sommige mensen dat een oude tekst uit India een nauwkeurige omschrijving geeft van een geavanceerde vlucht van menselijke piloten. Geschreven door Maharishi Bharadwaja in de 4de eeuw v.Chr. (gedicteerd terwijl hij in trance was) lijkt de Vaimanika-sastra het te hebben over het besturen van een of ander luchtvaartuig- een vimana- met verbazingwekkende mogelijkheden. Het werk lijkt op een handleiding voor luchtgevechten (of de gebruiksaanwijzing van een computerspel) en het toont de 32 geheimen van het besturen van een vimana, waaronder: - Goodha - geeft de piloot de mogelijkheid om zijn vimana onzichtbaar te maken. - Paroksha - geeft de piloot de mogelijkheid om andere vimanas te verlammen en buiten werking te stellen. - Pralaya - stuurt een elektrische kracht door het "vijfvoudige lucht systeem" waarmee de piloot alles op zijn weg kan vernietigen. - Taara - voorziet de piloot van een ander middel om contact met de vijand te vermijden: "Door het mengen van 10 delen luchtkracht, 7 delen waterkracht en 16 delen zonnekracht en dit dan te projecteren door middel van een stervormige spiegel wordt het uiterlijk van een heldere sterrenhemel gecreŽerd." - Jalada roopa - geeft de piloot instructies over de juiste verhouding van diverse chemicaliŽn waarmee de vimana "het uiterlijk van een wolk krijgt." Is de Vaimanika het resultaat van een rijke fantasie, rijk aan symbolisme en heeft het een religieuze betekenis? Of is het een beschrijving van een oude doch hoogontwikkelde technologie die de mensheid pas in de 20ste eeuw herontdekte?

Posted: 19:22, 30/9/2005
Link

Het Mysterie van de Dropa's

Dropa's Zij kwamen uit de hemel. Het verhaal van de Dropa's, het mysterie van de Dropa Stenen of het Chinese Roswell. Dit verhaal is bekend onder vele namen en het maakt niet uit welke je kiest want het verhaal van de Dropa's is ťťn van de interessantste verhalen uit de geschiedenis van het buitenaardse en de mens. De ontdekking De ontdekking vond plaats in 1938 in het hooggebergte van Baian-Kara-Ula op de grens van China en Tibet. Een archeologische expeditie, onder leiding van de Chinese professor Chi Pu Tei, ontdekte regelmatige rijen graven in de grotten van het gebergte. De skeletten waren overblijfselen van een vreemd en afwijkend menselijk ras. De lengte van de skeletten bedroeg gemiddeld 1,30 meter. Ze waren erg licht gebouwd en ze hadden schedels die erg groot en overontwikkeld waren. Iemand vroeg of de overblijfselen van apen afkomstig konden zijn. Professor Chi Pu Tei antwoordde toen: "Wie heeft er gehoord van apen, die elkaar begraven?" Chi Pu Tei en zijn team drongen vervolgens verder de grot binnen en daar ontdekten zij interessante grotschilderingen. Op de muren van de grot vonden ze tekeningen van wezens met ronde helmen. Er waren ook hemellichamen zoals de zon, maan, aarde en sterren in de muren gegraveerd. Deze hemellichamen waren door middel van stippen met elkaar verbonden. De grootste ontdekking moest nog komen... Half begraven in de stoffige vloer vond het team een grote ronde steen, die de vorm had van een grammofoonplaat.

Er zat een gat in het midden en er liep een spiraalvormige groef vanuit het midden naar de rand. Dit voorwerp was tussen de 10.000 en 12.000 jaar oud en dus ouder dan de piramides van Egypte. Er werden in totaal 716 van dergelijke platen gevonden. Elke plaat had een diameter van 22,7 cm en was 2 cm dik. Elke plaat had een perfect cirkelvormig gat van 2 cm in het exacte midden.De boodschap Bij nadere bestudering bleek dat de groef helemaal geen groef was, maar een ononderbroken lijn van gegraveerd hiŽrogliefenschrift. De bijna microscopisch kleine tekens waren in een taal die men nog nooit tegen was gekomen. De schijven werden gemerkt en opgeslagen in de Universiteit van het toenmalige Peking. Vele experts probeerden tevergeefs om de inscripties te vertalen. Pas in 1962 slaagde een andere Chinese wetenschapper, Dr.Tsum Um Nui, erin om de code te breken.

Het resultaat was zo verbazingwekkend dat de Prehistorische Afdeling van de Universiteit hem verbood om zijn bevindingen te publiceren of er zelfs maar over te praten. Dr.Tsum Um Nui zette zijn onderzoek voort en kreeg tenslotte toch toestemming om zijn werk te publiceren. Het verscheen onder de titel: "Het gegraveerde schrift aangaande ruimteschepen die, zoals beschreven op de schijven, 12.000 jaar geleden op Aarde landden." Het schokkende verhaal werd opgeschreven door een volk dat zichzelf de Dropa's noemde. De stenen schijven vertellen het verhaal van hun reis en hoe ze met hun ruimteschip vanaf een verre planeet aankwamen op aarde. Hun ruimteschip stortte neer in het Baian-Kara-Ula gebergte. De bemanning van het ruimteschip, de Dropa's, vonden onderdak in de grotten. Ondanks hun vreedzame bedoelingen, werden de Dropa's niet begrepen door leden van een naburige stam. Deze verklaarden de oorlog aan de Dropa's en doodden er zelfs enkelen. Een vertaling van een van de passages geeft het volgende weer: "De Dropa's kwamen in hun machine uit de hemel. Onze mannen, vrouwen en kinderen hielden zich schuil in de grotten. Toen zij ten lange leste de gebarentaal van de Dropa's hadden geleerd, realiseerden zij zich eindelijk dat de nieuwkomers vreedzame bedoelingen hadden..." Een ander hoofdstuk vertelt dat het ruimteschip een noodlanding had gemaakt in een ver en afgelegen berggebied. Het was dermate moeilijk bereikbaar dat er geen mogelijkheid bestond om een nieuw ruimteschip te bouwen en daardoor werden de Dropa's genoodzaakt om op onze planeet te blijven. Het hele verhaal werd niet serieus genomen in het westen, maar dat veranderde toen de Russische wetenschapper Dr. Viatcheslav Zaitsev in 1968 uittreksels van het verhaal in het Sputnik Magazine publiceerde. Deze wetenschapper deed verdere naspeuringen en ontdekte meerdere interessante feiten. Zo was er de samenstelling van de schijven; deze bevatten een hoog gehalte kobalt en andere metalen, en dit vormde een zeer harde steensoort. Dit had het ook voor de primitieve mensen moeilijk gemaakt om de kleine tekentjes te graveren. Toen de schijven getest werden met behulp van een oscillograaf werd er een vreemd ritme opgenomen, alsof ze ooit elektrisch geladen waren geweest. De wetenschapper zei ook dat ze misschien wel als geleiders dienst hadden gedaan. Zijn er nog overlevende Dropa's? Ten tijde van de ontdekking werd het grottencomplex nog steeds bewoont door twee stammen, beter bekend als de Khams en de Dropa's. De laatsten hadden een vreemd uiterlijk. Antropologen zijn er niet in geslaagd om de beide stammen onder te brengen bij een bekend ras, ze waren niet Chinees, Mongools of Tibetaans. Ze hadden een gele huid, magere lichamen en hoofden van buiten-proportionele afmetingen, hetgeen is gebleken uit de skeletten die in 1938 in de grotten zijn gevonden. Ze hadden een geringe lichaamsbeharing, grote ogen en hun gemiddelde lengte bedroeg 1,30 meter. De heersende Dropa's(1947) - Hueypah-La (1,20 m. lang) en Veez-La (1,30 m. lang) Een oude Chinese legende verhaalt over een klein, mager en geelhuidig volk dat vanuit de wolken op de aarde neerdaalde en door iedereen opgejaagd werd vanwege hun lelijkheid. In 1995 verscheen er een opmerkelijk nieuwsbericht uit China: In de provincie Sichuan, dat te oosten ligt van het Baian-Kara-Ula gebergte, is een stam van 120 mensen ontdekt die niet door antropologen geclassificeerd konden worden. Het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe stam is de lengte van de stamleden: er is er geen een langer dan 1,20 meter, de kleinste volwassene heeft slechts een lengte van 85 cm. Deze ontdekking zou weleens het eerste harde bewijs van het bestaan van de Dropa's- mensen wiens voorouders volgens zeggen uit de ruimte kwamen.

Wat is er met de stenen gebeurd? In 1974 zag een Oostenrijkse ingenieur, Ernst Wegerer, twee van dergelijke schijven in het Banpo Museum in Xian. Hij nam in totaal vier foto's. Toen de Duitse wetenschapper Hartwig Hausdorf en zijn collega Peter Krassa, het Banpo Museum bezochten in 1994, werd hen verteld dat de directeur was bevolen om de schijven te vernietigen en het bestaan ervan te ontkennen. Verder ontdekte Hausdorf dat de Chinese regering geen officieel archief heeft over een stam met de naam Dropa. Wat is er met de schijven gebeurd? Zijn er nog schijven over? Zo ja, waar zijn deze gebleven? Het verhaal van de Dropa's zou weleens het beste bewijs van het bezoek van oude astronauten aan de aarde kunnen zijn en misschien zijn ze nog wel in ons midden.

Posted: 19:21, 30/9/2005
Link

De Landkaart van "de Schepper".

De Landkaart van "de Schepper". Wetenschappers hebben in het Oeral gebied bewijzen gevonden die indruisen tegen de traditionele mening over de menselijke geschiedenis: Stenen platen die ongeveer 120 miljoen jaar oud zijn met daarop een reliŽfkaart van het Oeral gebied.

Dit schijnt onmogelijk. Wetenschappers van de plaatselijke Universiteit hebben onweerlegbaar bewijs gevonden voor het bestaan van een oude hoog ontwikkelde beschaving. De vraag betreft een grote plaat die gevonden is in 1999 met daarop een volgens onbekend procťdť vervaardigde kaart van het gebied. De kaart bevat verwijzingen naar openbare werken: een kanalensysteem met een totale lengte van 12.000 kilometer, stuwen en krachtige dammen. Niet ver van de kanalen zijn diamantvormige velden afgebeeld waarvan de bestemming onbekend is. De kaart bevat ook enkele inscripties, zelfs numerieke. De wetenschappers dachten in eerste instantie dat het een Oud-Chinese taal betrof. Het bleek echter dat het een hiŽrogliefen schrift betrof waarvan de oorsprong onbekend is. De wetenschappers zijn er niet in geslaagd het te vertalen. "Hoe meer ik leer des te meer begrijp ik dat ik totaal niets weet," zegt professor Alexander Chuvyrov van de Universiteit van Bashkir. De vondst werd voornamelijk gedaan door professor Chuvyrov. Al in 1995 besloten de professor en een student uit China met de naam Huan Hun onderzoek te doen naar de mogelijkheid van migratie van Oud-Chinezen naar het Oeral-gebied. Tijdens een expeditie hebben zij in dat gebied diverse rotsgravures gevonden die aangebracht waren in de Oud-Chinese taal. Dit bevestigde hun vermoedens. De gravures werden gelezen en de inhoud betrof voornamelijk handel, huwelijk en overlijdensregistratie.

Tijdens het onderzoek werden er in de archieven van de gouverneur-generaal echter aantekeningen uit de 18de eeuw gevonden. Deze aantekeningen vertelden over ongeveer 200 ongebruikelijke stenen platen die zich niet ver van het dorp Chandar in de Nurimanov-regio bevonden. Chuvyrov en zijn collega besloten meteen dat deze platen in verband stonden met de Chinese migranten. Aantekeningen in het archief rapporteerden ook over onderzoekingen uit de 17de-18de eeuw toen Russische onderzoekers 200 wit-stenen platen hadden onderzocht met daarop tekens en patronen. In de vroege 20ste eeuw had archeoloog A. Schmidt ook enkele witte platen gezien in het gebied. Dit alles deed de wetenschapper besluiten om met een speurtocht te beginnen. In 1998, nadat hij een team studenten om zich heen had verzameld, begon hij met de werkzaamheden. Hij huurde een helikopter, en het eerste deel van de expeditie bestond uit een rondvlucht over het gebied waar de platen werden verondersteld te zijn. Ondanks alle pogingen werden de platen echter niet gevonden. Chuvyrov was overstuur en begon zelfs te denken dat de platen niets meer waren dan een prachtige legende. Ze kregen echter een meevaller. Tijdens een van Chuvyrov's uitstapjes naar het dorp kwam Vladimir Krainov, voormalig voorzitter van de plaatselijke agrarische vereniging, naar hem toe en vroeg: "Bent u toevallig op zoek naar wat stenen platen? Er bevindt zich een vreemde plaat in mijn tuin." "Eerst nam ik het verhaal helemaal niet serieus maar ik besloot toch om maar eens een kijkje te gaan nemen. Ik herinner me de dag nog precies: 21 juli 1999. Onder de veranda van het huis lag de licht beschadigde plaat. Hij was zo zwaar dat we hem er niet uit konden trekken. Ik ging naar Ufa om daar om hulp te vragen." Binnen een week werd er met de werkzaamheden begonnen. Nadat de plaat was uitgegraven waren de onderzoekers verbaasd over de afmetingen: 148cm. lang, 106cm. breed en 16cm. dik. Hij woog minstens 1000 kg. De eigenaar van het huis maakte houten rollen waarmee de plaat uit het gat gerold kon worden. De vondst werd "Dashka's Steen" genoemd (ter ere van Chuvyrov's kleindochter die een dag eerder geboren was) en hij werd voor onderzoek naar de universiteit gebracht. Nadat de plaat was schoongemaakt konden de onderzoekers hun ogen niet geloven. "Ik begreep gelijk dat het geen simpel stuk steen was, maar een echte landkaart, en geen simpele maar een drie dimensionale. Je kunt het zelf zien." "Hoe hebben we het voor elkaar gekregen om de plaats te identificeren? In de eerste plaats konden we ons niet voorstellen dat de kaart zo oud was. Gelukkig is het reliŽf van het huidige gebied gedurende miljoenen jaren niet veel veranderd. We konden veel plaatsen identificeren zoals de hoogte van Ufa, terwijl de vallei van Ufa het belangrijkste punt is voor onze bewijsvoering, omdat we geografische studies uit hebben gevoerd en we hebben het spoor gevonden waar het volgens de oude kaart heeft moeten liggen. Misplaatsing van de vallei heeft plaats gevonden door tektonische platen die zich vanuit het oosten hebben verplaatst. De groep Russische en Chinese specialisten op het gebied van cartografie, natuurkunde, wiskunde, geologie, scheikunde en oude Chinese taal hebben met precisie vastgesteld dat de plaat de kaart van het Oeral gebied bevat met de rivieren Belya, Ufimka en de Sutolka," vertelde Alexander Chuvyrov terwijl hij de lijnen op de kaart aanwijst aan de journalisten. "Je kunt de Ufa vallei- de breuk in de aardkorst die zich uitstrekt van de stad Ufa tot de stad Sterlitimak- zien. Op dit moment loopt de Urshak rivier over de voormalige vallei." De landkaart is gemaakt op een schaal van 1 : 1,1 km. De natuurkundige Chuvyrov heeft zich aangewend om alleen op de resultaten van gedegen onderzoek te vertrouwen, terwijl vandaag de dag zulke feiten aanwezig zijn. De geologische structuur van de plaat werd vastgesteld: hij bestaat uit drie lagen. De basis is 14 cm. dik en gemaakt van het hardste dolomiet. De tweede laag is waarschijnlijk de interessantste en gemaakt van diopside glas. De technologie van de bewerking is niet bekend bij de moderne wetenschap. De derde laag bestaat uit kalk-porselein die de kaart moet beschermen tegen invloeden van buitenaf. "Het moet opgemerkt worden," zegt de professor, "dat het reliŽf niet met de hand gemaakt is door de een of andere steenhouwer. Dat is simpelweg onmogelijk. Het is duidelijk dat de steen bewerkt is met machines." RŲntgenstralen bevestigen dat de plaat van kunstmatige oorsprong is en gemaakt werd met precisie gereedschappen. Eerst dachten de wetenschappers dat de oude kaart gemaakt werd door de oude Chinezen vanwege de verticale inscripties op de kaart. Zoals wel bekend werd het verticale schrift in de oud- Chinese taal van voor de 3de eeuw gebruikt. Om zijn bevindingen te staven bracht professor Chuvyrov een bezoek aan de bibliotheek van het Chinese rijk. Gedurende de 40 minuten die hij door mocht brengen in de bibliotheek keek hij enkele zeldzame boeken door, maar geen van deze bevatte literatuur dat leek op het schrift op de stenen plaat. Na zijn ontmoeting met collega's van de Hunan Universiteit heeft hij het "Chinese spoor" opgegeven. De wetenschapper concludeerde dat het porselein dat de plaat bedekte nooit gebruikt is in China. Ofschoon al de pogingen om het schrift te ontcijferen mislukten, vond men uit dat het schrift bestond uit hiŽrogliefen die waren verdeeld in lettergrepen. Chuvyrov beweert echter dat hij ťťn teken op de kaart heeft ontcijferd: dit teken staat voor de hoogteligging van het huidige Ufa. Hoe langer de plaat werd bestudeerd des te meer mysteries er opdoken. Op de kaart kan men een reusachtig irrigatiestelsel zien dat in verbinding staat met de rivieren. Er zijn twee 500 meter brede kanalen systemen van ongeveer 10 km. lang en elk 3 km. diep. De dammen hebben waarschijnlijk geholpen om het water van twee zijden tegen te houden, en voor het bouwen ervan zijn miljoenen tonnen aarde verplaatst. Het huidige Wolga - Don kanalen-systeem zou slechts een krasje zijn op de gevonden kaart. Als natuurkundige verondersteld Chuvyrov dat de moderne mens technisch gezien slechts een gedeelte zou kunnen bouwen van wat er op de kaart afgebeeld staat. Volgens de kaart had de Belaya rivier van oorsprong een kunstmatig aangelegde oever.

Het was moeilijk om de ouderdom van de plaat ook maar bij benadering vast te stellen. Eerst werd de radiokoolstofmethode uitgevoerd, daarna werden lagen van de plaat gescand met de uranium chronometer maar de onderzoeken toonden verschillende resultaten en de ouderdom van de plaat bleef een raadsel. Terwijl met de steen onderzocht vond men twee schelpen op het oppervlak. De ouderdom van een van deze schelpen- Navicopsina munitus van de Gyrodeidae familie- is ongeveer 500 miljoen jaar, terwijl de tweede- Ecculiophalus princeps van de Ecculiomphalinae subfamilie- ongeveer 120 miljoen jaar is. Die leeftijd werd geaccepteerd als "werk versie". "De kaart werd waarschijnlijk gemaakt in de tijd dat de magnetische pool van de Aarde in het huidige Duitsland lag, en dit was ongeveer 120 miljoen jaar geleden. De kaart die we hebben gevonden ligt buiten de gebruikelijke kennis van de mens en hebben lange tijd nodig om aan het idee te wennen. Wij zijn gewend geraakt aan ons wonder. Eerst dachten we dat de steen ongeveer 3000 jaar oud was. De leeftijd groeide echter snel en al helemaal nadat we de schelpen hadden gedateerd. Maar wie kon garanderen dat de schelpen leefden toen ze in de plaat ingebed raakten? De maker van de kaart heeft waarschijnlijk een versteende vondst gebruikt," aldus professor Chuvyrov. Wat heeft het doel kunnen zijn van de kaart? Dat is waarschijnlijk nog het interessantste. Materiaal van de vondst van Bashkir is reeds onderzocht in het Centrum voor Historische Cartografie in Wisconsin (USA). De Amerikanen stonden perplex. Volgens hen kan zo'n drie-dimensionale kaart maar ťťn doel hebben gehad namelijk om te dienen ter navigatie van uit de lucht. Voornamelijk wordt tegenwoordig in de Verenigde Staten gewerkt aan het maken van een drie-dimensionale kaart van de wereld. Zij verwachten in 2010 klaar te zijn met de werkzaamheden. Maar om dergelijke kaarten te kunnen maken zijn talloze ingewikkelde berekeningen nodig. "Probeer tenminste eens om een berg in kaart te brengen," zegt Chuvyrov, "De techniek om zulke kaarten samen te stellen vergt supercomputers en onderzoek vanuit de ruimte." Maar wie heeft dan de kaarten gemaakt? Chuvyrov is voorzichtig als hij over de onbekende cartografen spreekt: "Ik hou er niet van om over UFO's en buitenaardsen te praten. Laten we de maker van de maker maar simpelweg "De Schepper" noemen." Het lijkt erop dat diegenen die toen leefden en bouwden luchtvaartuigen gebruikten: Er zijn namelijk geen wegen op de kaart aangegeven. Het kan ook zijn dat ze het water gebruikt hebben. Ook is er een theorie dat de makers niet op die plaats hebben geleefd maar het land alleen aan het voorbereiden waren voor ingebruikname. Dit lijkt de meest aannemelijke versie, ofschoon er nog niets vastgesteld kan worden. Waarom zullen we dus niet aannemen dat de makers tot een vroege beschaving behoorden? De laatste onderzoeken van de kaart brengen de ene verrassing na de andere tevoorschijn. De wetenschappers zijn er nu zeker van dat de kaart slechts een fragment is van een kaart van de hele wereld. Volgens sommige theorieŽn waren er oorspronkelijk 348 van dergelijke fragmenten. De andere stukken liggen waarschijnlijk in dezelfde buurt. Wetenschappers hebben in het buitengebied van Chandar meer dan 400 bodemmonsters genomen en hebben uitgevonden dat de gehele kaart waarschijnlijk in het ravijn van de berg Sokolinaya is gesitueerd. Tijdens de IJstijd is de kaart echter in stukken gebroken. Als de wetenschappers er in slagen om alle fragmenten te vinden zal de totale grootte 340 bij 340 meter zijn. Na bestudering van de archieven heeft Chuvyrov de locatie van vier andere stukken kunnen vaststellen: een stuk ligt onder een huis in Chandar, een stuk onder het huis van de handelaar Khasanov, het derde stuk ligt onder een van de dorpsbaden en het vierde ligt onder een pilaar van een spoorwegbrug. In de tussentijd hebben de wetenschappers uit Bashkir informatie over hun vondst naar de diverse wetenschappelijke centra van de wereld gestuurd. In diverse internationale congressen hebben ze verslag gedaan over het onderwerp: De Kaart van de Openbare Werken van een onbekende beschaving in het Zuidelijke Oeral gebied. De vondst van de wetenschappers heeft geen analoog, op ťťn uitzondering na. Toen het onderzoek op zijn hoogtepunt was bereikte een kleine kalksteen het bureau van Chuvyrov. Op deze steen stond een gelijksoortig reliŽf. Waarschijnlijk heeft iemand, die de plaat gezien heeft het reliŽf willen namaken. Maar, wie en waarom?

Posted: 00:56, 30/9/2005
Link

De kaart van Piri Reis

De kaart van Piri Reis

Inleiding In 1929 vond een groep historici een verbazingwekkende landkaart die getekend was op hertenvel.

Onderzoek wees uit dat het een echt document was dat in 1513 door Piri Reis, een beroemd admiraal van de Turkse vloot, werd getekend. Zijn passie was cartgrafie. Zijn hoge rang bij de Turkse marine stond hem een bevoorrechte toegang tot de Keizerlijke Bibliotheek van Constantinopel toe. De Turkse admiraal geeft in een serie aantekeningen op de kaart toe dat hij de gegevens samenstelde uit en kopieerde van een groot aantal landkaarten waarvan sommigen dateerden uit de vierde eeuw voor Christus en daarvoor. De tegenstrijdigheid De kaart van Piri Reis toont de westkust van Afrika, de oostkust van Zuid-Amerika en de noordkust van Antarctica. De noordelijke kustlijn van Antarctica wordt op een perfect gedetailleerde wijze weergegeven. Het meest raadselachtige is echter niet de vraag hoe Piri Reis erin is geslaagd om zo'n accurate kaart van het poolgebied te tekenen 300 jaar voordat het ontdekt werd, maar de kaart toont de kustlijn onder het ijs. Geologisch bewijs heeft aangetoond dat de laatste keer dat het gebied zonder ijs te zien was 4000 jaar voor Christus ligt. Op 6 juli 1960 reageerde de Amerikaanse Luchtmacht op een verzoek van Prof. Charles H. Hapgood om de oude kaart van Piri Reis te evalueren: 6 juli 1960 Onderwerp: Kaart van Admiraal Piri Reis Aan: Prof. Charles H. Hapgood Keene College Keene, New Hampshire Geachte Professor Hapgood, Uw verzoek tot evaluatie van bepaalde ongebruikelijke zaken van de kaart van Piri Reis uit 1513 door onze organisatie is bekeken. De claim dat het onderste gedeelte de Princess Martha Coast van Queen Maud Land, Antarctica, en Palmer schiereiland weergeeft is redelijk te noemen. Wij denken dat dit de meest logische en naar alle waarschijnlijkheid enige correcte interpretatie van de kaart is. De geografische details die in het onderste gedeelte van de kaart worden weergegeven komen opvallend overeen met de resultaten van het seismische profiel dat in 1949 door het Zweeds-Engelse onderzoeksteam werd gemaakt. Dit geeft aan dat de kustlijn in kaart is gebracht voordat het door ijs werd overdekt. De ijslaag in het betreffende gebied is nu ongeveer 1500 meter dik. We hebben er geen idee van hoe de gegevens op de kaart overeen kunnen komen met de veronderstelde staat van de geografische kennis in 1513. Harold Z. Ohlmeyer, Lt. Kolonel, USAF Commandant De officiŽle wetenschap heeft altijd gezegd dat de ijslaag die Antarctica bedekt miljoenen jaren oud is. De kaart van Piri Reis toont het noordelijke deel van dat gebied voordat het door ijs werd bedekt. Je zou kunnen denken dat het een miljoen jaar geleden in kaart is gebracht maar dat is onmogelijk omdat de mens toen nog niet bestond. Verdere en meer accurate studies hebben bewezen dat de laatste ijsvrije periode op Antarctica ongeveer 6000 jaar geleden eindigde. Er bestaan nog steeds twijfels over het begin van deze ijsvrije periode die volgens diverse onderzoekers ergens tussen het jaar 13000 en 9000 voor Christus moet zijn gevallen. De vraag is: Wie bracht het Queen Maud Land 6000 jaar geleden in kaart? Welke onbekende beschaving had de technologie of reden om dat te doen? Het is goed bekend dat de eerste beschavingen, volgens de traditionele geschiedenis, zich rond 3000 voor Christus in het Midden-Oosten ontwikkelden. Deze werden binnen een millenium gevolgd door de beschaving in de Indus-vallei en in China. Hieruit volgt dat geen van deze beschavingen de kaart gemaakt kan hebben. Wie was er 4000 jaar geleden in staat om dingen te doen die NU alleen mogelijk zijn met de modernste technologieŽn? Gedurende de Middeleeuwen waren er een aantal zeilkaarten, genaamd Portolani, in omloop. Dit waren accurate kaarten die de meest in gebruik zijnde vaarroutes, met kustlijnen, havens, doorvaarten, baaien, ed. weergaven. De meeste portolani richtten zich op de Middellandse- en AegeÔsche Zee en andere bekende routes, net zoals het vaarboek dat Piri Reis had geschreven. Enkele van de kaarten lieten onbekend land zien en deze circuleerden onder een selecte groep zeelieden die hun kennis over de speciale kaarten verborgen hielden. Men denkt dat Columbus ťťn van hen was. Om deze kaart te kunnen tekenen gebruikte Piri Reis verschillende bronnen die hij tijdens zijn reizen verzamelde. Hij gaf door middel van notities aan hoe hij zijn werkzaamheden aan de kaart volgebracht. Hij gaf toe dat hij niet verantwoordelijk was geweest voor het oorspronkelijke onderzoek en cartografie. Zijn rol bestond alleen uit het samenstellen aan de hand van een groot aantal bronkaarten. Hij vertelde ook dat enkele van de bronkaarten getekend waren door zeelieden terwijl andere kaarten zeer oud waren en dateerden uit de vierde eeuw voor Christus of daarvoor. Dr. Charles Hapgood vertelt in zijn boek, Maps of the Ancient Sea Kings: Het lijkt erop dat de accurate informatie van generatie op generatie is doorgegeven en dat de kaarten afkomstig zijn van onbekende mensen en dat ze door bijvoorbeeld de FoeniciŽrs is doorgegeven. Zij waren immers gedurende duizend jaar en meer de beroemdste zeelieden van de oude wereld. We hebben bewijzen dat de kaarten verzameld en bestudeerd werden in de grote bibliotheek van Alexandria (Egypte) en de compilatie kaarten werden gemaakt door de geografen die daar werkten. Piri Reis is waarschijnlijk in het bezit gekomen van kaarten die zich eens in de bibliotheek van Alexandria, de belangrijkste van de oude tijden, hebben bevonden. Volgens Hapgood's reconstructie zijn kopieŽn van deze documenten en enkele originele kaarten overgebracht naar andere plaatsen, waaronder Constantinopel. Vervolgens kwamen deze kaarten rond 1204, het jaar van de vierde kruistocht, toen de Venetianen Constantinopel binnenvielen, in handen van Europese zeelieden. De meeste kaarten, zo vervolgt Hapgood, bevatten gegevens van de Middellandse- en de Zwarte Zee. Maar ook kaarten van andere gebieden overleefden de veldslag. Hieronder waren kaarten van de Amerika's en van de Arctische- en Antarctische Oceanen. Het werd duidelijk dat de oude reizigers van pool naar pool reisden. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken geven de bewijzen ook weer dat enkele van de oude volken Antarctica bezochten toen de kusten nog ijsvrij waren. Het is ook duidelijk dat ze navigatie-instrumenten hadden die superieur waren aan alles dat in gebruik was bij mensen uit de Oude Tijd, de Middeleeuwen of de Moderne Tijd tot de tweede helft van de 18de eeuw. Dit bewijs van een verloren technologie ondersteunt en geeft ook geloofwaardigheid aan veel andere stellingen die naar voren zijn gebracht over het bestaan van een ver ontwikkelde beschaving in verloren tijden. Onderzoekers zijn erin geslaagd om veel van de bewijzen naar het rijk der fabelen te verwijzen, maar hier hebben we bewijzen die men niet over het hoofd kan zien. De bewijzen maken het nodig dat alle andere bewijzen die in het verleden naar voren zijn gebracht zonder vooroordeel herzien moeten worden. In 1953 stuurde een Turkse marine officier de kaart van Piri Reis naar het US Navy Hydrographic Bureau. Ter evaluatie riep M.I. Walters, hoofd van het Bureau, de hulp in van Arlington H. Mallery, een autoriteit op het gebied van oude kaarten die eerder met hem had samengewerkt. Na een lange studie ontdekte Mallery de projectie methode die gebruikt was. Om de accuratesse van de kaart te onderzoeken maakte hij een raster en plaatste de kaart van Piri Reis op een wereldbol. Hieruit bleek dat de kaart totaal accuraat was. Hij verklaarde vervolgens dat de enige manier waarop de kaart getekend kon worden vanuit de lucht was. Maar wie kon er 6000 jaar geleden vliegtuigen gebruiken om de Aarde in kaart te brengen? De mensen van het Hydrographic Office konden hun ogen niet geloven. Ze konden zelfs fouten op de moderne kaarten verbeteren!! De precisie waarmee de lengtegraad coŲrdinaten zijn vastgesteld wijzen daarentegen op de noodzakelijkheid tot gebruik van de spheroÔde trigonometrie, een proces dat pas in het midden van de 18de eeuw bekend werd. Hapgood stuurde zijn verzameling oude kaarten naar Richard Strachan van het Massachusetts Institute of Technology. Hapgood wilde te weten komen welk wiskundige niveau er nodig was om de originele bron-kaarten te tekenen. Stracham antwoordde in 1965 dat het niveau onwaarschijnlijk hoog heeft moeten zijn. Hij zei ook dat om dergelijke kaarten te maken de tekenaars op de hoogte moesten zijn van de spheroÔde trigonometrie, de kromming van de Aarde en projectie-methoden; hiervoor is kennis van hoog niveau nodig. Bekijk hier de kaart van Piri Reis met geprojecteerde lengte- en breedtegraden. De manier waarop de kaart van Piri Reis het Queen Maud land, de kustlijnen, de rivieren, berggebieden, plateaus, woestijen, baaien toont werd bevestigd door een Zweeds-Engelse expeditie naar Antarctica (zoals gemeld in de brief van Ohlmeyer aan Hapgood). De onderzoekers gebruikten sonar en seismische golven, die aantoonden dat die baaien, rivieren enz. zich onder de 1,5 km. dikke ijslaag bevonden. Charles Hapgood schreef in 1953 een boek met de naam Earth's shifting crust: a key to some basic problems of earth science waarin hij theoretisch stelt hoe Antarctica ijsvrij kon blijven tot 4000 voor Christus. Deze theorie luidt als volgt: De reden dat Antarctica ijsvrij was en dus ook veel warmer kan het gevolg zijn van het feit dat de lokatie ervan niet aan de Zuidpool lag. Het lag ongeveer 3000 km. noordelijker. Hapgood zegt dat dit: het land buiten de Antarctische cirkel plaatste en dus in een warmer of minder koud gebied. De reden waarom het continent zich naar beneden verplaatste kan voortkomen uit een mechanisme dat men "aard-korst-verplaatsing" noemt. Dit mechanisme, dat men niet moet verwarren met de plaattektoniek of het continentaal-verschuiven, is een beweging waarbij de lithosfeer, de hele buitenste korst van de Aarde, zich over de zachte kern van de Aarde verplaatst. Dit is te vergelijken met de schil van een sinaasappel die als hij los zou zitten zo over het binnenste heen en weer geschoven zou kunnen worden. Deze theorie werd naar Albert Einstein gestuurd die hierop zeer enthousiast reageerde. Ofschoon geologen Hapgood's theorieŽn niet wilden accepteren, stond Einstein hier positief tegenover en hij antwoordde: "In een poolgebied hebben we te maken met een continentale vorming van ijs dat niet symmetrisch over de pool verdeeld wordt. De omwentelingen van de Aarde zijn de oorzaak van deze asymmetrisch gedeponeerde massa's. Zij veroorzaken ook een centrifugaal moment dat wordt doorgegeven aan de kwetsbare aardkorst. Het constante toenemen van deze centrifugale krachten zal op een gegeven moment, als er een bepaald punt bereikt is, een beweging van de aardkorst ten opzichte van het binnenste veroorzaken...." (Einstein's voorwoord in "Earth's shifting crust.) Of Hapgood's theorie nu juist is of niet, het mysterie van de kaart blijft bestaan. De kaart van Piri Reis is iets wat niet behoort te bestaan. Ik bedoel dat dat er zo ver terug in de tijd niemand bestaan kan hebben die in staat zou zijn geweest om een kaart met een dergelijke precisie te tekenen. In feite zijn de relatieve lengtegraad coŲrdinaten totaal acuraat, zoals wordt bevestigd door officiŽle studies. En het is een demonstratie van een onmogelijke techniek: het eerste instrument dat bij benadering de lengtegraad kon berekenen werd in 1761 door de Engelsman John Harrison uitgevonden. Daarvoor was er geen enkele manier bekend waarop de lengtegraad op een acceptabele manier berekend kon worden, er konden vergissingen optreden van honderden kilometers. De kaart van Piri Reis is een van de verscheidene kaarten die onbekend land, onmogelijke kennis en precisie die zelfs in het heden nog verbazing opwekt, laten zien. Piri Reis heeft in feite zelf toegegeven dat hij zijn kaart op veel oudere kaarten heeft gebaseerd, en deze oudere kaarten zijn ook door andere als bron gebruikt bij het tekenen van kaarten met een nog grotere precisie. Indrukwekkend is de "Dulcert's Portolano" uit het jaar 1339, waarop breedtegraden van Europa en Afrika perfect zijn afgetekend en de lengtegraad coŲrdinaten van de Middellandse Zee en de Zwarte Zee schelen ongeveer een halve graad. Een nog verbazinwekkender kaart is de "kaart van Zeno" uit het jaar 1380. Ze toont een groot gebied in het noorden dat met een onthutsende precisie reikt tot aan Groenland. "Het is onmogelijk," zegt Hapgood, "dat iemand in de 14de eeuw de exacte breedte- en lengtegraden heeft kunnen berekenen..." Een andere bijzondere kaart is getekend door de Turkse Hadje Ahmed in het jaar 1559 waarop hij een landstrip heeft getekend van ongeveer 1600 km. breed en die Alaska en SiberiŽ verbindt. Een dergelijke landbrug was in die tijd door water bedekt ten gevolge van het eind van de IJstijd. Oronteus Fineus tekende, in 1532, ook een ongelooflijk juiste kaart. Hij liet ook het Antarctische gebied zien zonder ijslaag. Er zijn kaarten die Groenland tonen als twee afzonderlijke eilanden. Dit werd bevestigd door een Franse poolexpeditiedat er een zeer dikke ijslaag is die de twee eilanden verbindt. Zoals we gezien hebben, zijn er in de oude tijden veel kaarten gemaakt van vrijwel de gehele geografie van de Aarde. Het lijken onderdelen te zijn van een heel oude wereldkaart, die getekend werd door onbekende mensen die gebruik maakten van technologieŽn waarvan we denken dat wij de eerste uitvinders zijn. In een tijd waarvan men denkt dat de mens in uiterst primitieve omstandigheden leefde, zette iemand de complete geografie van de wereld "op papier". En deze algemene kennis raakte versnipperd, werd hier en daar door verschillende mensen, die de kennis hadden verloren, verzameld en zij kopieerden hetgeen ze in bibliotheken, markten an allerlei andere plaatsen terugvonden. Hapgood deed een ontdekking dat op een verbazingwekkende manier verder de tijd in leidde; hij vond een document dat nagemaakt was van een oude in een rotskolom gebeitelde kaart uit het jaar 1137. Het toont hetzelfde niveau van technologie als de westerse kaarten, dezelfde rastermethode en hetzelfde gebruik van spheroÔde trigonometrie. Er zijn zoveel overeenkomsten met de westerse kaarten dat men serieus kan aannemen dat er een gemeenschappelijke bron was; Zou het een verloren beschaving kunnen zijn geweest, misschien wel dezelfde die we al duizenden jaren achtervolgen?

Posted: 00:28, 30/9/2005
Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer