Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Anders

Home - Profile - Archives - Friends

Me, myself and I

Posted on 10/4/2006 at 19:46 - 0 Comments - Post Comment - Link

Zo een nieuwe fase is ingegaan en wel de fase waarin ik centraal sta. Dat is de opdracht van Piet. Niet meer nadenken over wat denkt Peter, hoe voelt hij zich, wat kan ik wel en wat kan ik niet. Mij ook niet teveel bezig houden met de schil daarbuiten zoals bijvoorbeeld zijn kinderen en zo. Gewoon lekker gevoelsmatig doen wat voor mij belangrijk en noodzakelijk is. Alles vanuit zelfrespect zei hij. Mijn rol als moeder blijft buiten kijf vanzelfsprekend altijd belangrijk en is iets wat ik niet kan maar zeker ook niet wil uitschakelen. Gaan voor mijn eigen geluk en veel meer uitspreken wat ik belangrijk vind en hoe ik wil dat er met mij wordt omgegaan. Sommige manieren van communiceren en bepaald gedrag is zo ingesleten en vanzelfsprekend dat het echt nodig is dat een externe daar zijn mening over kan geven. Gewoon op basis van wat ik daar heb verteld. Op een gegeven moment concludeerde Piet 'wat heb jij de afgelopen jaren toch veel gegeven' om vervolgens de vraag te stellen 'en waarom doe je dat'? Nooit over nagedacht, niet eens over het feit dat ik daar uberhaupt een keuze in heb. Het is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik anderen voor laat gaan, bezig ben met het geluk van anderen met name met dat van Peet, daar graag een bijdrage aan wil leveren en daar de nodige tijd in investeer. Ik vind het belangrijk dat hij de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen en de kansen in het leven te benutten die op zijn weg komen. Nu kom ik pas tot de conclusie dat ik daardoor vaak mijn eigen vierkante meter onvoldoende heb opgeeist. Ik begin nu dan ook te beseffen, kom tot het verrijkend inzicht dat ik mensen in mijn omgeving ook teveel de gelegenheid bied om mij op te eisen. Door te praten over mijn opvoeding vroeger komt ook daaruit toch heel veel naar voren over hoe ik nu handel. Mijn ouders hebben mij altijd enorm positief bevestigd in mijn behulpzaamheid en mijn sociale kant. Dit heb ik daardoor ook extra ontwikkeld en laten zien. Ruzie en confrontaties heb ik altijd willen vermijden. Ik kan mij niet herinneren dat ik mijn ouders ooit echt heb horen ruzie maken. Door mijn werk heb ik geleerd om juist wel te durven confronteren, daar lukt het ook wel. Maar prive zoek ik toch liever de weg van de minste weerstand en dat ik vaak er voor mezelf geen punt van maak. Als je dat te vaak doet gaat het wel ten koste van jezelf, dat herken ik wel.

 

Vandaag na Piet met Joop naar Scheveningen gegaan. Dat valt dus ook in de categorie doen waar ik mijzelf goed bij voel. Het voelde in het begin wel een beetje onwennig. Zo zelf het onderwerp van gesprek te zijn. Bij Piet is dat een stuk makkelijker om dat dat een zakelijke relatie is en ik daarvoor betaal. Kan je nagaan wat een rare kronkels ik heb als ik zelf opeens een dosis aandacht krijg. Kortom ik moet daar meer aan wennen. Het is ook heerlijk om in mijn eigen uurtje met Piet lekker over mezelf te ouwehoeren. In eerste instantie vond ik het moeilijk om niet zielig over te komen of zo, maar vandaag ging het al een stuk makkelijker. Kon daar ook gewoon huilen, iets wat ik echt niet snel doe. Langzaam maar zeker worden alle muurtjes afgebroken en kom ik echt bij de kern van mijn eigen ik. Het voelt heel kwetsbaar om dat met iemand, ook al is dat een relatief vreemde voor mij, te delen. Aan de andere kant zal het mij wel goed doen, ook naar anderen toe.

 

Het gesprek met Joop heeft mij ook echt goed gedaan. Alleen al doordat hij (als man) de keuze van Peter op geen enkele manier kan begrijpen. Dan gaat het over de keuze van de vrouw waarmee hij vreemd is gegaan en niet zozeer het feit dat hij vreemd is gegaan. Ik geoof dat Joop dat wel kan begrijpen, hoor ik tussen de regels door. Een persoonlijk compliment dat hij mij een leuke vrouw vindt wordt door mij vanzelfsprekend dankbaar aanvaard. Wel heeft hij mij wederom bevestigd dat mannen gevoelsmatig toch echt wel anders in elkaar zitten dan vrouwen. Toch vaak egoistischer in het algemeen. Ik vind het ook prettig dat hij net zoals Elly overigens weinig oordeel heeft maar aangeeft dat ikzelf de keuze moet maken en mijn hart/gevoel moet volgen. Een aantal mogelijke scenario's hebben we de revue laten passeren. Bij een mogelijke scheiding denk ik dan weer gelijk alweer helemaal door richting twee pappa's en twee mamma's voor onze kinderen. Bah dat is wel het laatste waar ik aan moet denken dat dat gebeurt.

 

Ik kan mijn relatie met Joop moeilijk omschrijven. Zou ik hem nou als vriend omschrijven of gewoon een soort van goede collega. Ik voelde mij vandaag heel prettig bij hem. Ook omdat hij aangeeft dat hij het liefst heeft dat Peter en ik weer bij elkaar komen. Hij is ook erg op Peter gesteld en ik ben blij dat zij nog intensiever samen gaan werken. Het beperkende is alleen dat ik niet geloof in man/vrouw vriendschappen zeker niet als hij valt in de categorie lief en leuk.

 

Ik heb Peter nog aan de telefoon gehad, heb hem zelf gebeld om het nog een goede reis te wensen. Ik ben echt als de dood dat hij het opeens aan z'n hart krijgt of zo. Het is toch een binnenvetter uiteindelijk. Maar goed, in mijn IK-fase moet ik mij daar nu dus geen zorgen over maken. Ik merk dat ik toch wel weer heel verwijtend naar hem ben, gewoonweg omdat ik het niet kan begrijpen. Ik zei ook tegen Piet dat wij eigenlijk uitgepraat zijn, we moeten nu ieder voor onszelf aan de slag. Ik hoop dat ik de kracht vind en het geduld heb om de komende maanden te blijven investeren. Wat een kuttijd!


Borsato

Posted on 9/4/2006 at 21:22 - 0 Comments - Post Comment - Link

'En dat ik in deze leugen moest belanden

Heeft mij niet alleen verward maar ook verwond

Want je lijf is aangeraakt door vreemde handen

En er zaten vreemde lippen aan je mond'

 

 

 


De belangrijkste vraag

Posted on 9/4/2006 at 21:07 - 0 Comments - Post Comment - Link

Je bent de vader van mijn kinderen en ik de moeder van die van jou. Buiten die levenslange verbintenis 'Wat ben jij nou al die jaren van en voor mij geweest?'

 

Weet je ik heb werkelijk geen idee. Achteraf is onze liefdesrelatie een groot kaartenhuis zonder enig fundament. En nu vraag je mij om te vergeven en te accepteren. Weer te gaan bouwen en naar de toekomst kijken. Je hebt werkelijk geen idee wat voor vernietigende schade je hebt aangericht. Het allerergste is dat je gewoonweg niet in staat bent om je een voorstelling te maken over hoe ik mij voel.

 

 

 


Hoe nu verder?

Posted on 9/4/2006 at 11:35 - 0 Comments - Post Comment - Link

In tegestelling tot de eerste dagen kom ik nu beter bij mijn gevoel. Tjonge wat is dat zwaar. Ik wil veel liever boos blijven dan dit te voelen en ervaren.  Wij zijn in het begin ook, nu voor mij onvoorstelbaar, een paar keer met elkaar naar bed geweest. Ik had zo'n enorme behoefte aan bevestiging van mijn vrouwzijn of iets dergelijks. Het was wat mij betreft ook echt fysiek, ik voelde geen intimiteit. Die behoefte aan bevestiging en erkenning heb ik nu ook, ik wil gezien en gewaardeerd worden. Dat is ook de reden dat ik een aantal dates had staan met twee andere mannen. Ik heb die toch maar afgebeld. Ik zit nu zo in mijn eigen gevoelsproces dat ik dat er gewoonweg helemaal niet bij kan hebben. Dat zelf actief op zoek gaan, ik vind het ook wel een beetje zielig gedrag. Zoals Pieter zei, een beetje puberaal gedrag dat niet zal leiden tot de oplossing of een hoger gevoel van eigenwaarde.

 

Ik zal geduld moeten hebben met Peter zijn proces en hij zal nog wel meer geduld moeten hebben met waar ik inzit. Ik wil en kan niet praten over de toekomst of toekomstplannen. Ik moet echt gevoelsmatig wederom kiezen voor Peter als levenspartner. Peter zei dat het ergste nu achter de rug is, het vertellen en voor mij incasseren. Nou tegensgestelde is waar, ik heb mijn allerdiepste dieptepunt nog steeds niet bereikt. Soms denk ik ik zit nu zo diep "The only way is up" om vervolgens tot de conclusie te komen dat de waarheid nog veel confronterender is naarmate de tijd verstrijkt. Hoe zit dat nu met pijn heelt alle wonden. Ik zal waarschijnlijk nog veel tijd nodig hebben. Ondanks mijn positieve levensinstelling heb ik grote twijfels of wij samen dit proces kunnen doormaken.

 

Wat hebben we veel verloren .........

 

 


Wie is die man?

Posted on 9/4/2006 at 11:09 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wie is die man waar ik al bijna 10 jaar mijn leven mee deel? Wie is die man die de vader is van mijn kinderen? Ik ben tot de schrikbarende conclusie gekomen dat ik hem niet ken, niet echt ken. Ja ik ken die man die leuk is op feesten en partijen, hij is in de ogen van mijn ouders toch wel bijna de perfecte schoonzoon is en hij heeft in de ogen van anderen zoveel leuke en nieuwe initiatieven.

 

Het is niet zoals hij zegt dat het mogelijk is zijn duistere kant als het ware weg te laten snijden, als een kwaadaardige tumor. Hij geeft aan dat het een kant is die hij niet meer wil hebben. Is er bijna zelf van overtuigd dat hij integer, eerlijk en betrouwbaar is, ja alleen op dat vlak niet. WAT EEN ZELFBEELD KAN IEMAND HEBBEN. Ik kan het niet anders zien als een geheel, een mens is ook een geheel, met goede en minder goede kanten. Hij ziet het tot nu toe ook als een zeer afgebakend 'probleem'. Ik hoop dat hij gaat inzien dat hij ook voor anderen in zijn leven echt niet zoveel meerwaarde heeft. Zijn ex heeft hij net zoals mij zonder enig respect behandeld, tegen zijn ouders heb ik 'm nog nooit echt liefdevol zien doen en voor zijn 'andere' kinderen is hij nooit echt een goede vader geweest. Lekker veel stappen en het vrouwtje thuis de kinderen laten verzorgen. Natuurlijk was het een keuze van haarzelf, maar toch. Het levert mij zoveel frustratie op dat hij zich niet eens kan voorstellen wat voor impact dit allemaal voor mij heeft. Ik heb het hem proberen uit te leggen door te zeggen dat blijven voor mij (in ieder geval samen onder een dak wonen) mij meer energie kost dat weg te gaan. Nou dan kun je je wel voorstellen hoe dat voor mij voelt. Want weggaan betekent ook voor een deel 'ten koste van de kinderen'.

 

Alle grapjes, zeker de sexueel getinte, komen bij mij in een heel ander daglicht te staan. Wat was het allemaal vreselijk goedkoop en plat. Wat moet die man eigenlijk een vreselijk minderwaardigheids gevoel hebben. Hij compenseert dat met aanwezig en stellig gedrag, een houding van 'mij kan niets gebeuren', een zeer misplaatst superioriteitsgevoel. Want dat heeft hij daar ben ik wel van overtuigd.

 

Ik kan nog niet nadenken over de toekomst, als ik dat nu doe pak ik mijn biezen en ben ik weg. Ik ben toch zeker niet achterlijk. De wereld ligt aan mijn voeten, ik heb twee gezonde kinderen, alle potentie om mijn eigen toekomst voor een belangrijk deel vorm te geven, een fantastische vriendenkring en last but not least ik kan goed met mezelf door een deur. Als het moet kan ik goed op mijzelf zijn. Ik ben liever alleen en echt alleen, dan alleen in een relatie. Ik ben nu wel tot de conclusie gekomen dat dit een cadeautje is dat dit is gebeurd anders had ik nog steeds als een sudderlap liggen pruttelen...

 

 


Voelen, Verwaarlozing, Heden

Posted on 6/4/2006 at 22:53 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dit is nu voor mij zo moeilijk. De eerste week, anderhalve week kon ik mij verschuilen achter de analyse van het hoe en waarom van Peter. Wat waren zijn beweegredenen, wat heeft hij gemist, hoe kon hij mij zo glashard voorliegen en bedriegen, hoe heeft hij de mooiste 10 jaar van mijn leven - met als hoogtepunten de geboorte van mijn twee kinderen - zo kunnen bedoezelen. Ja dat is voor mij de makkelijke kant, analyseren, rationaliseren,. En vooral bezig zijn met de ander en juist niet met mijzelf. Dat is ook wel een rode draad die ik in heel mijn leven zie. Natuurlijk kan iedereen zijn verhaal bij mij kwijt, graag uitgebreid en veelvuldig, Ik maak altijd tijd. Voor mijzelf heb ik het liefst een goed gesprek als ik weer lekker mijn zaakjes op orde heb en er met een analyse en een kwinkslag van af ben.

 

Nu is het anders. Ik weet als geen ander dat het niet meer werkt om mij te verschuilen. Nu na het eerste gesprek met Pieter ben ik bang dat ik er toch aan moet. Want ondanks dat er kinderen sterven van de honger, jonge mensen de meest vreselijke handicaps en ziektes hebben en er ouders zijn die hun eigen kinderen naar hun laatste rustplaast begeleiden ...... ik voel mij zo vreselijk verdrietig.

 

Het lukt nu niet om te relativeren .......de emoties zowel kolkende woede als intens verdriet dringen zich op. Stuurloos en als een volkomen ongeleid projectiel ervaar ik emoties die ik bij mijzelf niet voor mogelijk had gehouden. Blijkbaar vind het ik het belangrijk om sterk te blijven, ik wil absoluut geen slachthofferrol hebben, dat past gewoonweg niet bij mij. Denk ik. Ik wil niet met mijn kop gaan hangen ik heb een paar kinderen waarvoor ik wil en moet zorgen. Mijn labiele en volledig onvoorspelbaar gedrag is iets waar ik mijzelf erg oncomfortabel bij voel. Mijn rationele kant zegt neem een beslissing, blijf bij hem met alle mogelijke redenen die je daarvoor kunt bedenken of zoek een eigen woonruimte en neem afstand. Als je die beslissing neemt kun je weer gaan bouwen. Alleen werkt het niet zo in de praktijk. Ik moet die rouwfase door, een fase waarin ik mijzelf zo kwetsbaar en alleen voel. Ik heb echt geen idee hoe mij toekomst eruit ziet. Bizar, artikelen over alleenstaande ouders waren altijd de ver van mijn bed-show, nu helaas niet meer.

 

Ik wil er (rationeel gezien) ook niet aan dat iemand mij zo'n enorm verdriet kan doen. Hoe vaak heb ik het niet tegen anderen gezegd, jij bepaalt de mate waarin je je door een ander laat kwetsen. Het is de manier waarop je naar de situatie kijkt. Helaas, nu is er voor mij geen ontkomen meer aan. Ik voel mij met terugwerkende kracht enorm verwaarloosd. Er was in onze relatie veel te weinig erkenning voor mijn behoeften. Ik heb mij tijdens het grootste gedeelte van mijn relatie (de laatste 4 a 5 jaar) ook niet bemind gevoeld. Ik maakte er vaak een grapje over dat ik inmiddels eelt op mijn ziel had. Ik kreeg weinig tot geen complimentjes over wie ik was, wat ik was of hoe ik was. Nu achteraf voel ik mij toch als iets wat hij als een constante in zijn leven zag. Misschien was dat ook wel zo, tot nu......

 

We hebben de laatste jaren best vaak gesprekken gehad over ons sexleven. Wilde ook weten wat ik kon doen om het meer te laten aansluiten bij mijn (maar ook zijn) behoeften. Ik had behoefte aan veel vaker sex, wat meer spanning en meer initiatief van zijn kant. Ik heb ook wel vaker in een dergelijk gesprek gezegd, joh zoek jij het niet ergens anders want dit is toch wel heel karig. Genant vond ik het om tegen hem (meer dan eens) te moeten zeggen dat sex niet klaarkomen is en welterusten zeggen. Achteraf had ik hetzelf eens moeten doen; zo dat was lekker,  hup eruit, omdraaien en lekker gaan slapen. Meer dan eens heb ik aangegeven waar mijn behoeften op dat vlak lagen. Is het teveel gevraagd dat je partner zijn best doet om het voor jou naar je zin te maken? Mijn sexleven, lees ik in die fijne vrouwenbladen, zou nu op mijn hoogtepunt moeten zijn. Heel eerlijk gezegd vind ik dat nog het minst belangrijk.

 

Ik dacht de hoofdrol te hebben maar het is slechts een figurantenrol. Een rol die het voor met name zijn buitenwereld leuk maakte. "Ja, met mijn partner kan je een goed gesprek hebben' (waarom wij niet?!). 'Ja met mijn partner kun je lachten' (waarom wij niet en moest hij altijd net de leukste zijn in een groep?!), 'Ja met mijn partner kun je voor de dag komen' (waarom heeft hij dat zeer zelden aan mij laten blijken').  'Ja met mijn partner kan je goede sex hebben (waarom heeft hij meer sex in een jaar met een ander?!), Ja met mijn partners is alles bespreekbaar (en waarom doe je dat dan godverdomme niet?).

 

Achteraf gezien heeft hij zijn eigen leven zo ingericht dat het voor hem allemaal prima was geregeld. Heel heel graag wil ik weten wat ik toen anders had moeten en kunnen doen.

 

Kortom, ook ik, die absoluut niet gevoelig is voor luxe en rijkdom heb mij blijkbaar laten verblinden door 'we hebben het toch best wel leuk samen'. Natuurlijk weer alles relativeren, vooral niet de confrontatie aangaan. Bijna alles wat ik had had ik bij wijze van spreke ook met een goede buurman kunnen hebben. Ik voel mij verwaarloosd, tot op mijn bot vernederd (the last to know - zelfs zijn ex wist het eerder dan ik), echt tekort gedaan op verschillende vlakken en vooral intens en intens verdrietig. Nu pas begrijp ik dat mensen fysiek ziek kunnen worden van een gebroken hart.  

 

Alles waar ik waarde aan hecht binnen een relatie blijkt een zeepbel te zijn; vertrouwen, harmonie, intimiteit, kunnen en willen delen maar vooral dat een partner zich zo nu en dan voor mij wil en kan wegcijferen. Nou dat is de grootste desillusie die er voor mij is. Er is er maar een die echt belangrijk voor hem is en dat is hijzelf. Ik heb 10 jaar lang een relatie met een man die een eigenschap heeft waar ik volkomen allergisch voor ben; egocentrisch. Je mag in zijn wereldje meedraaien hoor maar zorg niet voor teveel problemen want dan haakt ie af. Wat hij geeft (geld of aandacht) is voor hem makkelijk om te geven. Als je net iets meer vraagt dan hij blieft moet je hem vooral nemen zoals hij is. Eindelijk kan ik het zeggen: JAMMER, DAN MAAR NIET! LOSER!


Voelen, Verwaarlozing, Verleden

Posted on 6/4/2006 at 19:24 - 0 Comments - Post Comment - Link

Op het moment dat 'verwaarlozing' in ons gesprek aan de orde kwam schrok ik een beetje. Rationeel gezien kan ik niet anders zeggen dan dat ik zeker niet verwaarloosd ben door mijn ouders. Er was altijd voldoende aandacht en betrokkenheid en zorg. Als ik wat dieper nadenk/voel zit er wel een kern van waarheid in. De aandacht en betrokkenheid was altijd wel in het praktische hier en nu zoals bijvoorbeeld school, studie en werk. Diepgaande gesprekken kan ik best voeren met mijn moeder maar dan vooral als het om anderen gaat. Met mijn vader voer ik het liefst de gesprekken als wijzelf onderwerp van gesprek zijn. Dit komt uiteindelijk erg weinig voor want we zijn er beiden blijkbaar niet goed in. Het laatste gesprek op dit niveau dat ik mij kan herinneren met mijn vader was vlak na mijn 30ste verjaardag. Peter kwam in die tijd al zo'n 1,5 jaar bij mijn ouders over de vloer. Dat was in het begin zeker geen gedeeld genoegen. Leuke vent, maar vooral voor iemand anders. Ouder en met drie kinderen van toen 11, 13 en 15 jaar oud. Daar kwam ook nog een redelijk gestoorde ex bij kijken (ok laat ik het netjes zeggen een borderliner) die zwaar de loop op mij richtte. Maar goed even terug naar voelen, verwaarlozing. In mijn kindertijd/jeugd was er weinig plaats voor emoties. Als kind van een vader die tijdens de oorlog gepakt is door de duiters en voor ook hen heeft moeten werken, moest er toch heel wat aan de hand zijn wil je huilen. Het is een hele warme man, maar rationeel, analytisch en goede gesprekspartner, maar geeft weinig over zichzelf bloot en zeker niet zijn emoties.

 

De lievelingszus van mijn moeder overleed, ik was denk ik 7 of 8. Pappa deed de deur naar de keuken dicht want mamma moest huilen. Toch raar dat je moet huilen als een dierbare overlijdt, dat is misschien wel een overtuiging die mij is blijven hangen. Nou als je daar al niet om kan/mag huilen waar dan wel om. Kortom ik heb ook weinig gehuild in mijn kinderjaren. Ja fysieke pijn als ik van de fiets af was gelazerd. Dat is misschien ook geen goed voorbeeld want een keer heb ik toen twee vingers gebroken en daar heb ik drie dagen mee rond gelopen met een pleister. Toen er op school een jongetje op sloeg en zei dat ik mij aanstelde ben ik naar mijn moeder gegaan dat het toch wel erg pijn deed. Een vriendin van mijn moeder die toevallig doktersassistente was heeft toen gezegd dat het toch wel handig was om er een dokter naar te laten kijken. Deze vingers moesten bijna weer opnieuw worden gebroken en ja toen huilde ik wel. Als ik ziek was was mijn moeder wel heel zorgzaam weet ik nog. Maar toen ik als dertienjarige een vriendje kreeg (vriend van mijn oudere broer) van zestien heeft mijn moeder via mijn vader laten vragen hoever ik wel niet ging. Er was op dat moment geen vorm van sexuele voorlichting of een inhoudelijk gesprek over gevoelens en puberperikelen.

 

Nee, het bespreekbaar maken van gevoelens betreffende mijzelf is er niet met de paplepel ingegoten. Juist wel de inlevende kant naar anderen. Naar onszelf toe werd vrijwel alles werd gerelativeerd, 'als dit het ergste is wat je kan overkomen' ....


Het begin van het einde?

Posted on 4/4/2006 at 10:10 - 0 Comments - Post Comment - Link

3 weken geleden is de wereld anders geworden. Niet echt anders natuurlijk want alles is hetzelfde als toen ik het nog niet wist. Wat anders is is dat ik het nu weet. Het weten is gestart het voelen nog helemaal niet. Een soort van verbijstering kan ik het noemen, ongeloof. Waarom in godsnaam? WAAROM? Ik was aan het werk, boven. Hij vroeg mij naar beneden te komen, hij wilde met mij spreken. Aan alles voelde ik dat dit niet goed zat, zoals ik al vaker gevoeld had dat zaken bij ons niet goed zaten. Wat nu zaken, kan ik niet eens concreet zijn als het om zo iets essentieels gaat. Gevoel zat niet goed, intimiteit zat niet goed en de sex kon veel beter. Natuurlijk daar ben ik zelf ook debet aan van alles. Zelf mijn psycholoog, echt voor het eerst van mijn leven heb ik een bezoek gebracht aan zo iemand, geeft aan dat ik mij vooral moet concentreren op mijn eigen rol in het geheel. Ja maar, ja maar, ja maar. Een vreemd gevoel van onmacht en onrechtvaardigheid wordt mij meester.

 

Met enige regelmaat de afgelopen jaren heb ik geprobeerd om met 'm te praten, echt te praten, over de essentie van het leven, van onze relatie en ons gezin. Er was ook wel openheid, veel zaken konden besproken worden. Wat doen we met vreemdgaan, wat vinden we daarvan, hoe open zijn wij daarin. Vreemdgaan is wat mij betreft bespreekbaar, vlees kan zwak zijn en de verleiding groot. Zo nu en dan is een lekkere vette patat van de snackbar toch ook veel beter te versmaden dan een culinaire maaltijd bij een sterrenrestaurant. Ik heb wel eens gezegd dat ik behoefde had aan het toegeven aan een dergelijke verleiding. Hij had dat zeker niet zei hij, ik was voor hem de hemel op aarde. Ik geloofde in onze relatie dat wij konden melden waar onze behoeften lagen. Vrijheid, blijheid maar helaas geen openheid. Langzaam dringt tot mij door dat ik zo ongelofelijk anders in deze relatie zit dan hij. We zijn vrijwel gezamenlijk gestart met het ondernemerschap met alle (vooral) pieken en enkele dalen. Om niet te vergeten, we hebben samen twee fantastische kinderen op de wereld gezet. De buitenkant was blijkbaar leuk en goed, maar van binnen achteraf te weinig binding, vertrouwen en echte intimiteit. Uiteindelijk hebben we zo weinig echt met elkaar gedeeld.  Ik probeer mij op advies van Piet (de psycholoog) mij te concentreren op wat ik nu wil en met name wat ik nu echt voel. Twee erg moeilijke vragen. Ik kan mijn gevoel met geen woorden beschrijven en heb geen idee wat ik wil. Ben ik niet gevangen in mijn rol van moeder en partner? Heb ik wel een keuze? Ben ik dadelijk niet diegene die alles kapot heeft gemaakt omdat ik het niet voldoende kan relativeren. Ik kan het niet relativeren en zeker niet accepteren. Mijn rots in de branding, mijn beeld van geluk, mijn vertrouwen in elkaar, mijn ziel en zaligheid, alles is door een zin aan flarden gereten, in duizend stukken uiteen gevallen. "Ik heb al jarenlang een seksuele relatie met een collega".

 

Al voordat onze kinderen het levenslicht zagen hebben zij samen de bloemetjes buiten gezet. Heeft hij aandacht aan haar geschonken op vele manieren waarin ik mij juist tekort gedaan voel. En laat die collega nu al jarenlang naast mij kantoor houden. Wat een klootzak, hij verdient eigenlijk niet beter dan zo'n loeder!!! 


Hosting door HQ ICT Systeembeheer