Zomaar

Kermis op de Maliebaan

De kermis was weer in Utrecht. Het is de derde keer dat vriendin Djura daar weer moest optreden, in het kleine circusje wat daar tussen alle kermisattracties ook is neergestreken.  

Inmiddels heeft zij 2 zoons En haar man heeft binnen een paar jaar het circusvak ook geleerd en treedt nu samen met haar op. Hoe de jongens het moesten redden als zij in de piste stonden wist ze nog niet. (een is 3 en de ander is 5.) Op de een of andere manier is er altijd wel weer iemand die op kan passen.

Ik word regelmatig gebeld door Djura met se vraag of ik niet op kan passen. Je moet weten dat ik mij zo verantwoordleijk voel dat ik er wel eens moeite mee  heb dat ik niet kan oppassen. Oh, wie past er dan op de jongetjes.   Ik weet niet hoe ze het elke keer voor elkaar krijgt dat er iemand even met hen naar zwemles gaat, naar de speeltuin of een van hen van school haalt. Ik bedoel dus als ik niet kan... Het is geloof ik nog nooit niet gelukt. 

Maar nu was er de kermisweek. Maandags was ik vrij en heb ik mijzelf aangeboden als oppas. Op een kermisdag worden er 5 voorstellingen gegeven en dat betkende dat ik 5 keer nuttig kon zijn. De zonen die Sandro en Sayri genaamd zijn,  zijn binnen no-time de beste vriend van de oppas. Stiekum denk je misschien o, ze vinden mij een aardig persoon omdat ik altijd zo leuk met ze ben. Maar ze vertonen dezelfde affectie naar wie dan ook. Sandro had trouwens een vriendinnetje gevonden waar een opa bij was en vermaakte zich heel goed . Hij had mij helemaal niet nodig. Sayri zette ik op een bank bij de piste neer en die maakte het ook helemaal niet uit of ik er wel of niet was. Hij keek niet eens een keer naar mij, Wat gaf mij dit voor een gevoel? Het belang van mijn aanwezigheid was gedaald tot nul.  Dat kinderen van 3 en 5 eigenlijk al zo zelfstandig kunnen was een gedachte die de andere gedachte liet wegebben. De voorstelling kwam tot een einde en de tribune liep leeg. Sayri bleef alleen achter maar het deed hem helemaal niks. Een man keek nog even naar het jongetje alleen op de tribune..Ik kwam maar tevoorschijn voordat de man over hem zou bekommeren. 

Omdat ik al een paar uur op de kermis ronddwaalde leerde ik de mannen die bij de zweef en de draaimolen werkten al kennen. maa ook de jongens werden goed bevriend met hen en een van hen. De jongens mochten weer een keer meedraaien. Zelfs ik mocht in de minizweef meedraaien. Ja, de mannen van de kermis houden wel van een dolletje.     

Sandro en Sayri liepen met get grootste gemakt met de man van de draaimolen mee. Tja, en toen dacht ik nu stop ik ermee de kinderen hebben mij niet nodig en ik kan wel gaan. Het is zoals meestal het geval is een gedachte die ik zelf creer. Ik kan er toch ook gewoon van genieten in plaats van nuttig te willen zijn.

Ik sprak mijzelf toe met de woorden `blijven oefenen`en zo verliet ik de kermis.