Anneliefs

Liefde als wetenschap

Op de radio wordt op dit moment reclame gemaakt voor een nieuw KRO-programma, waarin twee vrijgezellen op zoek gaan naar de ware. Tot zover niets nieuws, maar dit keer worden ze bij de zoektocht ondersteund door wetenschappers.

Ik snap dat niet. Waarin zit het verlangen om iets groots en ongrijpbaars als De Liefde te reduceren tot wetenschappelijke feiten, theorieën en cijfermatige kennis? Liefde is een zaak van harten en van hoofden, en die twee zijn al moeilijk genoeg. Vaak zitten ze zelfs verenigd binnen één persoon niet op dezelfde lijn, laat staan in de relatie met een ander hart en een ander hoofd.

Maar goed, de liefde als wetenschap dus. Ik betwijfel ten zeerste of het werkt. Want als twee mensen in theorie een 'match made in heaven' zijn, kan de praktijk volgens mij nog best eens heel anders uitpakken. Stel: op basis van cijfermatige processen is gebleken dat iemand die je nog niet kent jouw Mr Right is. Vol goede moed, zinderend van opwinding en spanning ga je hem ontmoeten. En wat blijkt? Mr Right is een computernerd met een bloempotkapsel en een bril die zo ouderwets is dat hij bijna weer hip wordt. Witte sportsokken in sandalen, te dun, peentjeshaar en een grijns waar je bang van wordt. Maar hé, volgens de theorie passen jullie bij elkaar, en schoonheid vind je pas binnenin. Dus je geeft hem een kans en jullie gaan een drankje drinken.

Het viel je op weg naar het drankje ook al op, maar eenmaal aan de terrastafel kan je er echt niet meer onderuit: hij stinkt. Alsof je naast een gierput zit. En dat niet alleen - hij is ook nog eens totaal oninteressnat. Hij doet wel z'n best - hij probeert jou (maar vooral zichzelf) te amuseren met een verhaal over de nieuwste aanwinst in zijn postzegelcollectie (gekarteld wit), en hij negeert tactisch dat je bijna als Teigetje van je stoel af wil springen omdat je het gevoel krijgt dat je totale energievoorraad onbenut blijft zolang je in zijn nabijheid bent. Die tact is overigens tenminste nog één goede eigenschap. 

Maar ja, volgens de wetenschap zijn jullie voor elkaar bestemd. Dat kwam nou eenmaal uit de natuurkundeproeven en de statistische vergelijkingen. Maar stel je nou voor dat je echt zo'n kansloos type tegen het lijf loopt als ik hierboven beschrijf... Dan kap je er toch meteen mee? Dan denk je toch van 'fuck de wetenschap, dan maar een minder perfecte match, maar wel eentje met wie ik ten eerste over straat durf en die mij ten tweede ook nog eens weet te boeien'?  Of stel je dan als variant op je lichaam na je dood ook je leven in dienst van de wetenschap?! Nou, ik kan jullie nu al vertellen: not me. Als ik dat ooit ga doen, geef me dan maar een Drionnetje. Kan mij het schelen.

Ik weet dat ik kritisch ben, maar dit kan ik gewoon echt niet vatten. Liefde is geen wetenschap, liefde is een op zichzelf staand proces dat simpelweg niet te beredeneren valt. Het is grillig en onlogisch. Soms heel mooi en soms snijdt het door je ziel. Dat is nou eenmaal zo.

Ik wil niet eens snappen waarom.