Anneliefs

Gelukkig

Uit recent Australisch onderzoek is gebleken dat mensen die een weblog bijhouden gelukkiger zijn dan andere mensen. Ik voelde me direct aangesproken.. Ik ben niet alleen gelukkiger, maar ik ervaar ook minder negatieve emoties als angst, stress en verdriet en daarnaast geeft het óók nog eens een boost aan mijn sociale leven.

Dit onderzoek bevatte dus een hoop goed nieuws voor mij. Ik blog nu bijna twee jaar en eindelijk begrijp ik waarom ik tegenwoordig als een blij ei door het leven stuiter. Want ja, het gaat goed met mij. Het gaat zelfs heel erg goed met mij. In vergelijking met, én in tegenstelling tot. Ik lach mij door de dagen. De negatieve emotie 'angst' klinkt mij bovendien buitenaards in de oren. Ik ben nergens bang voor (onweer en wespen uitgezonderd), maar ik had nog nooit een causaal verband met mijn ewblog ontdekt.

Verdriet heb ik slechts zelden en de laatste zeven maanden heb ik eigenlijk niet één keer om mezelf gehuild. Althans, niet omdat ik me een emotioneel wrak voelde en mijn geesteswereld als inktzwart en uitzichtloos ervoer. Ik heb me zelfs vrij recent af zitten vragen of het geen tijd werd om weer eens gewoon om mezelf te huilen. Ook omdat ik dat tot vorig jaar ongeveer om de dag deed (zo'n weblog heeft blijkbaar wel incubatietijd, het werkt niet direct). Toen ik vervolgens niks te huilen kon verzinnen, heb ik het plan maar laten varen. 

Mijn sociale netwerk schijnt tegenwoordig sterker te zijn en ik heb meer zelfvertrouwen dan ooit. Als ik die Australiërs moet geloven dan toch. Op dit punt heb ik echter een kleine aarzeling. Ik heb genoeg vrienden en vriendinnen en ik heb het reuzegezellig met ze, daar gaat het allemaal niet om. Maar feit is dat mijn weblog nu juist wel eens tussen ons in staat. Soms kan ik gewoon niks nieuws meer  vertellen omdat ze alles al gelezen hebben. En nee, dat komt mijn zelfvertrouwen ook niet echt ten goede. Van de andere kant: mijn weblog vormt soms juist wel weer extra aanleiding om me op te zoeken, te bellen of een berichtje voor me achter te laten. Vereenzamen doe je niet snel als je je belevenissen online zet.

Het is dus in het belang van mijn persoonlijke (geestelijke) gezondheid dat ik tot in lengte der dagen door zal gaan met mijn weblog. Dat vind ik niet erg, want ik heb er plezier in. Bovendien bevalt mijn huidige state of mind me uitstekend. En als ik me dan toch een keer rot voel, dan schrijf ik het wel van me af.
Zo ga ik vast een fantastisch leven tegemoet.

Blog ergo sum.