Anneliefs

Schokkend

Onlangs had ik het idee om mijn blog wat te verdiepen met een gedetailleerde beshrijving van een trauma dat ik op de basisschool heb opgelopen. Mijn basisschooltijd heeft sowieso garant gestaan voor een veelheid aan traumatsiche ervaringen, maar die zijn inmiddels allemaal verwerkt en in het verleden achtgergebleven. Dat mijn basisschool zo'n fantastische voedingsbodem voor trauma's vormde, was vooral gelegen in het feit dat ik enkele nogal naargeestige klasgenoten had die er verbluffend veel plezier in hadden om mij het leven zo zuur mogelijk te maken. De naargeestigste  van het stel was Marloes - een wezen dat mij in mijn nachtmerries nog wel eens komt bezoeken. Al ben ik inmiddels op een punt beland dat de rollen zijn omgekeerd en ik haar recht in haar smoel kan uitlachen. Waarom? Omdat ik dingen heb bereikt waar zij alleen maar van kan dromen, daarom.Wie het laatst lacht...

Ik besloot echter dat trauma's niet nodig zijn op mijn weblog. Tussen neus en lippen door kan er eens iets ter sprake worden gebracht, maar niemand schiet er iets mee op als ik nu zo'n spook uit het verleden zou gaan aanhalen. Ikzelf nog het minst. De reden dat ik er nu tóch over begin, heeft te maken met vriendennetwerk hyves. Iedereen zal zich wel eens afvragen hoe het zijn of haar oud-klasgenoten tegenwoordig vergaat en hyves is het perfecte middel om deze nieuwsgierigheid te bevredigen. Het is ook dankzij hyves dat ik het bovenstaand statement over Marloes aandurf.

Vanavond flitste in een onoplettend moment een andere oud-klasgenoot door mijn hoofd: Peter. Hij en ik hielden een aanhoudende nek-aan-nek-race om de bokaal voor de minst populaire klasgenoot (al geloof ik dat hij me daarin - goddank - altijd heeft afgetroeft). Enfin, deze gedachtenflits deed mij achter mijn laptop en op hyves.nl belanden om eens te checken of Peter daar te vinden was.
En jawel. Zijn vriendenschaar bleek sinds groep acht verzesvoudigd (hij had althans zes hyvesvrienden), en zijn profiel vond ik ronduit schokkend. Niet zozeer wat er op stond (want er stond praktisch niks), wel de foto's waarmee deze site was getooid. Wat ik daarop zag kan ik geen naam geven omdat ik het niet ken.  Het braafste was nog een kiekje waarop Peter op de plee zit met zijn pielemuis in beeld. De rest wil ik niet eens beschrijven. Ik kreeg zo'n vermoeden dat ik niet de enige was die ergens onderweg getraumatiseerd is geraakt. Het verschil is alleen dat ik daar mee heb leren omgaan (heus niet altijd makkelijk, maar kijk me nu eens stralen!) en dat hij zich blijkbaar moet verlagen tot dergelijke vunzige praktijken, waarbij hij er ook nog eens niet voor terugdeinst om dat schaamteloos op het internet te tonen. Hij lijkt er nog trots op te zijn ook.

Of ik hem heb uitgenodigd als hyvescontact? Amme nooit nie. En van het zoeken naar oud-klasgenoten ben ik ook genezen. In plaats daarvan ben ik maar gewoon blj dat mijn tijd met hen voorbij is.

Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.

Dromen over school ...

In dat geval vrees ik dat schoolbank.nl je ook geen nieuwe inzichten zal geven in het wel en wee van je oud-medeslachtoffers. Hoewel het wel een bliksems leuke site is als je vrijblijvend wat wil rondneuzen (hint, hint !!!)
Posted by UB46