Anneliefs

Verstand verloren

De executie was nog wel met een paar weken uitgesteld, maar in dit geval kwam van uitstel geen afstel. Gisteren moest ik me in het ziekenhuis bij de poli kaakchirurgie melden voor het tweede deel van de operatie "Anne verliest haar verstand". Terwijl ik vlak voor de wachtkamer nog een uiterste vluchtpoging deed (die ruw werd afgebroken door mijn bodyguard die me aan mijn arm terug trok), werden in de behandelkamer de martelwerktuigen als in het gareel gelegd.

Even later liep ik met klotsende oksels met een assistente mee. Zij wilde nog even een foto maken en in mijn zenwuen verstond ik haar instructies verkeerd waardoor ik nogal onbehouden in haar vingers beet. Ik heb geen 'sorry' gezegd, dat is nou eenmaal het risico van haar vak. Na dit kodakmoment mocht ik naar de spreekkamer van de chirurg. De Vlaamse mevrouw van de vorige keer had na mijn bezoek resoluut haar biezen gepakt, zodat ik nu bij een frisse jongeman terechtkwam die nog maar net in dit ziekenhuis werkte. Consequentie daarvan was dat hij de administratieve processen nog niet zo goed kende en dus alles aan de assistente vroeg. Door dit vragenvuur begon ik te twijfelen aan zijn kundigheid en overwoog ik een tweede vluchtpoging, maar toen ging hij al over tot daden. Hij complimenteerde me met mijn schoenen - dat stelde ik op prijs, ik blijf een vrouw - en begon toen aan de hel die verdoven heet. Toen er een stuk of drie prikjes in gejast waren, zei hij: "Zo, en omdat je zo flink bent geweest... krijg je er nog één." Bij mij was de associatie op dat moment al gewekt, dus ik zei: "Oh, ik dacht dat ik daarom een plaatje uit mocht zoeken." Sommige herinneringen aan mijn kindertijd koester ik, en dankzij de omkooppraktijken bij de tandarts die mij een onvoorstelbare hoeveelheid stuiterballen en stickers heeft opgeleverd, heb ik a. geen tandartsangst en vond ik b. dat ik nu wel iets moois vediend had. De chrirug (die mij blijkbaar erg grappig vond) vertelde dit aan de assistente, die bevestigde dat flinke kindjes een plaatje krijgen, en ik reageerde met: "Ja, nou wil ik zeker een plaatje." Hun reactie: "Eerst die kies eruit, dan pas een plaatje." Fijn. Danku.

De verdoving ging langzaamaan zijn werk doen en toen was het tijd om de kies er uit te halen. Maar net als zijn linkse broeder in juni, gaf ook deze rechtse rakker zich niet zomaar gewonnen. Zijn wortels zaten nogal stevig in mijn onderkaak verankerd en het lukte de kaakchirurg niet om hem te verwijderen. Blijkbaar was dit zeer frustrerend voor de chirurg, want op een gegeven moment hoorde ik een niet mis te verstaan "Godverdómme" uit zijn mond rollen. In gedachen zond ik een zachte "sorry" naar de hemel. Niet zozeer omdat ik in God geloof, maar wel om mezelf in te dekken voor het moment dat ik aan de hemelpoort klop en Hij dan tóch blijkt te bestaan. Dan heb ik me in elk geval van een goede kant laten zien. En in die stoel in het ziekenhuis zag ik het moment dat ik aan de hemelpoort zou kloppen angstvallig snel naderbij komen. 
De kaakchirurg had intussen besloten om zwaarder geschut in te zetten. Er werd geboord en geduwd en nog meer geboord en geslepen en gesneden... nou ja, ik weet het niet allemaal want ik hield mijn ogen stijf dicht. Op een gegeven moment maakte ik uit de opmerkingen op dat het kreng er dan toch uit was gekomen en merkte ik dat het gat werd dichtgenaaid. 
Toen ik mijn ogen opendeed, hield de assistente een mandje met plaatjes voor mijn neus en zocht ik een velltje met drie mooie stickers uit.

Mijn bodyguard werd uit de wachtkamer gehaald en heeft toen een tijdje heel lief mijn ijskoude hand vatgehouden en - tot ons beider hilariteit  - met de pedalen van de stoel gespeeld. Dat was dan wel weer heel grappig. Het feit dat de bodyguard zoveel tandartsangst heeft dat hij het alleen al eng vond om in zo'n behandelkamer aanwezig te zijn vond ik stiekem wel schattig. Het vergrootte mijn dankbaarheid voor zijn bijstand in dit diepe dal.

En nu? Nu zit ik thuis op de bank. Ik lijk een beetje op de understudy van Babbel (niet Knabbel, aangezien ik mijn mond amper kan openen en ik helemaal geen zin heb om iets te knabbelen). Mijn wang is dik en voelt erg beurs. Ik blijf op de been met pijnstillers en vanillevla. En ik heb maar één troost: dat ik nu geen verstandskiezen meer over heb, dus dat het nu voorgoed gedaan is met deze martelpraktijken.

Die stickers heb ik echt verdiend.

Untitled Comment

Maar je had wel zin om te babbelen dan?
Lijkt me sterk :p

Posted by Maai