Anneliefs

Heel Erg Zielig (of: hoe vanillevla mijn leven beheerst)

Ik zeg nog één ding over mijn kaakchirurgische ingreep en dan nooit meer.

Na de operatie kreeg mijn bodyguard een aantal belangwekkende zaken in zijn handen gestopt die garant moesten staan voor een spoedig herstel. Ten eerste was dat een recept voor een jaarvoorraad ibrubruis (ondertussen heb die voorraad al bijna opgeslobberd en heeft het zijn rentree gemaakt als “meest ranzige goedje ever”), ten tweede een briefje voor de tandarts en tot slot een soort instructiebrief met aanwijzingen hoe ik mezelf eenmaal buiten de muren van het ziekenhuis in leven kon houden.

Nu stond er op die instructiebrief iets grappigs. Namelijk dat ik de dag ná de ingreep geen belangrijke beslissingen mocht nemen. Over de dag zelf werd niet gerept, maar de dag erna had ik geen beslissingsbevoegdheid. Toen Jacco (die de rol van bodyguard Oscarnominatiewaardig goed vervuld heeft) dit voorlas moest ik er om lachen, maar gisteren kon ik me er eigenlijk heel erg veel bij voorstellen dat ze me dit afraadden.

Het is me opgevallen dat een mens op een dag best veel beslissingen neemt. Ten eerste moest ik gisterochtend besluiten of ik uit bed zou komen. Het was dat mijn telefoon op een gegeven moment ging en de persoon die me belde me zei dat het beter was om iets te gaan dóén, anders was ik er denk ik tot de intocht van Sinterklaas in blijven liggen.
Daarna moest ik besluiten of ik zou ontbijten, en zo ja: wat dan. Vanaf de Plaats Delict (vanaf nu: de PD. Als in: het gat waar eerst mijn kies nog zat) kreeg ik signalen door dat een ontbijt niet wenselijk was, mijn maag liet hele andere geluiden horen. Het compromis was maar weer een kom vanillevla en een ibrubruisboost.

Vervolgens startte ik mijn computer op om Frederike te mailen, maar ook dat besluit was al voor mij genomen (door Frederike). Wat ik haar mailde – en wat ik ondertussen ook nog naar iemand sms’te – kwam in het kort neer op “Ik Ben Heel Erg Zielig”.

Daarna moest ik besluiten of ik een beetje dommig voor me uit zou gaan zitten staren of dat ik nog iets Echts zou gaan doen. Ik sloot een compromis met mezelf: ik zou een DVD aanzetten en daar ging ik dan dommig naar zitten staren, en dan leek het net alsof ik Echt een film zat te kijken. Voor de zekerheid nam ik een film die ik al twee keer gezien had, dan vergde het tenminste geen enkele concentratie om ‘m te volgen. Tijdens de film liet mijn maag alweer van zich horen, dus ik moest opnieuw een eetbeslissing nemen en óók nog eens besluiten of ik daarbij de DVD zou laten lopen of dat ik ‘m even op pauze zou zetten. Het werd pauze en een kom vanillevla. Daarna keek ik de DVD af.

Vervolgens kwam de grootste uitdaging van de dag: de vanillevla was op. Moest ik nieuwe kopen? Moest ik dan Helemaal Zelf naar de supermarkt lopen? De PD vond dit nog altijd niet noodzakelijk en ik voelde me maar weer een potje Heel Erg Zielig omdat ik Heel Alleen was met Heel Veel Pijn. Daarna deed ik mijn schoenen aan en wandelde ik naar de supermarkt (wat door de positionering van mijn huis ten opzichte van de supermarkt toch al gauw twintig seconden duurt), om daar een hele serie beslissingen te moeten nemen.

Vast voedsel?
Ander smaakje vla?
Tijdschrift?
Welke rij?

Toen ik het pak vanillevla afrekende, vroeg de kassier of ik het bonnetje wilde. Dit besluit liet ik in het midden door een vaag “Njoah” te antwoorden. Dit werd opgevat als “Nee” en ik keerde weer huiswaarts. Waarbij elke stap door de Plaats Delict donderde als was het een vuistslag.

De rest van de dag deed ik praktisch niks. Ik nuttigde een kom vanillevla, bestreed de pijn met een nieuwe dosis ibrubruis, nam een douche en crashte in een diepe, diepe slaap.

Bij het ontwaken had ik – in elk geval op papier – mijn beslissingsbevoegdheid terug.
Om dat te vieren heb ik wat variatie in mijn eetpatroon aangebracht en at ik een babyboterham (zonder korstjes). En ik nam maar weer een glas ibrubruiswater. Daarna had ik zoveel kruimelvrees (en dan vooral de angst voor kruimels in de buurt van de PD) dat ik subiet weer overschakelde op vanillevla. Verder waag ik me voor de zekerheid nog niet aan belangrijke beslissingen. Dus als je me ten huwelijk wilt vragen, zou ik zeggen: wacht daar nog een dagje mee.

Want eigenlijk voel ik me gewoon nog steeds Heel Erg Zielig.
Mag ik ook eens?