Anneliefs

Wallen

Afgelopen zaterdag heb ik toerist in eigen land gespeeld. Om 13 uur verzamelde ik mij op Amsterdam Centraal, waarna een gids (Marc) zich bij mij voegde en we samen onze hoofdstad gingen verkennen. Deze wens had ik al langer, want ik kom eigenlijk nooit in Amsterdam. Maar hoe kan ik nou vrouw van de wereld zijn als ik onze eigen hoofdstad nauwelijks ken? Dus daar moest verandering in komen.

Binnen een half uur tijd trok mijn gids mij net op tijd voor drie auto’s en één tram vandaan. Ik stond niet van mezelf te kijken: het past wel bij me. Al ruim 24 jaar vertrouw ik op de oplettendheid van anderen om mij ongeschonden door het verkeer te leiden. Met succes, dat van die tunnel en dat licht, dat heb ik nog steeds niet meegemaakt. Alleen dat paaltje, dat blijft een smet op mijn verder smetteloze blazoen. Oh ja, en een brommer. Maar die zaak is inmiddels verjaard.

Hoe dan ook, wij bewonderden Amsterdam. We bespraken de begrafenis van Manke Nelis (zie hier), ik kreeg een lesje “Amsterdams praten” en we dronken zo hier en daar een glaasje van het één en ander. Daarna besloot Marc dat het hoog tijd was om mij in te wijden in het Sodom en Gomorra van Amsterdam. Hij nam me mee (“Kijk nou uit voor die tra-hams”) naar de Wallen.

Even ter geruststelling: Marc is een keurige jongeman die zich verre houdt van loverboy-praktijken. Ik mocht m’n bloesje aanhouden. Als Alice in Wonderland scharrelde ik door het koninkrijk der prostitutie. Marc vertelde ondertussen dat er een tijd was dat hij daar zeer regelmatig liep, volgens het Acda & De Munnik-principe “De kortste weg richting de supermarkt…”. Ik kan niet zeggen dat ik ondertussen mijn ogen uitkeek. Ik verwonderde mij slechts en  durfde amper te kijken naar de schaars geklede dames achter de ramen. Waarvan ik me dus echt heel hard afvroeg waarom zij daar stonden. Oké, ik ken de verhalen wel (ik heb ‘Het verrotte leven Floortje Bloem’ ook gelezen), maar ik weet ook dat er vrouwen zijn die zichzelf uit eigen vrije wil prostitueren. Heb je dan nog iets wat op zelfrespect lijkt?! Volgens mij niet. Ik geneerde me al om naar ze te kijken en ik kan me gewoon met geen mogelijkheid voorstellen dat je het als vrouw niet denigrerend vindt om je bijna naakte lijf te tonen aan toeristen – veelal dronken, stoned of tenminste op sensatie belust. Om vervolgens van bil te gaan met weet ik hoeveel mannen op één dag. En nee, ik ben heus niet preuts, maar ik ben wel zuinig op mezelf. Mijn lijf is voor mezelf en voor mijn nieuwe lief (whenever he appears), en verder heeft niemand er iets mee te schaften.

Toen we weer terug in de gewone-mensen-wereld waren, probeerde ik uit te leggen wat ik ervan vond, maar ik had er de woorden niet voor. Wat ik zei kwam neer op: “Ik vind het gewoon zo, zó… nou ja, gewoon zóóó…” Marc lichtte mij toen in dat er één dame van lichte zeden een gebaartje naar ons had gemaakt of we in waren voor een trio. Gadverdamme. Marc zei droog: “Je had dus sjans.”
Sjans van een hoer. Dat – en de expeditie an sich – liet mij de rest van de middag niet meer los. Ik liep het allemaal te overpeinzen totdat ik weer een ruk aan mijn arm voelde en ik hoorde: “Kijk nou úít voor die trám!!”

Oh ja.

Versieren

Het blijkt dat er toch lichtekooien bestaan die af en toe de eer aan zichzelf houden. Een maat van mij heeft vele jaren geleden (terwijl ik en de onzen op veilige afstand stonden toe te kijken) eens met een briefje van 50 gulden voor een raam van een dame staan wapperen met de mededeling "Kan Ik Effe ?". Waarop de dame in kwestie spontaan haar gordijntjes dichttrok. En mijn maat, eenmaal bij ons uitgelaten clubje teruggekeerd, alleen maar kon concluderen : "Ik kan G.V.D. nog geen hoér versieren ..."

Posted by UB46

Untitled Comment

Hahaha, ja dat klinkt echt als iets voor jou.
Zie je nu wel dat je nog in de markt ligt. Ja helaas niet bij je eigen doelgroep maar dat laten we maar even achterwege :).
Maar nu kun je in ieder geval wel zeggen dat je op de wallen bent geweest.

Liefs Anja.
Posted by Anonymous