Anneliefs

Stel je voor

Gisteren zat ik in de trein tegenover een oude man. Ik had hem op het perron al gezien, op dat moment samen met zijn vrouw. Ze zeiden niet zoveel, zijn hand rustte op haar rug en ze keken allebei niet erg blij. Toen de trein kwam, kusten ze elkaar en stapte hij in. Bij het wegrijden zwaaiden ze naar elkaar. Daarna wierp hij haar een kushand toe, op een manier die het midden hield tussen geagiteerd en schuchter. Een kushand die ook duidelijk liet zien dat hij haar met die hand het liefst zó door het raam van onze stiltecoupé had willen trekken, zodat hij niet bij haar weg hoefde.

Hij had een weekendtas bij zich. Dat kon betekenen dat hij wegging om terug te komen, of dat hij terugging naar waar hij eerder vandaan was gekomen. Ik denk het eerste, maar dat kan ik natuurlijk niet zeker weten. Wat ik wel zeker weet, is dat toen de trein vaart maakte en zijn geliefde op het perron steeds kleiner werd, de man een hand tegen zijn mond hield en geluidloos een beetje moest huilen. Met zijn vrije hand wreef hij de tranen van zijn wangen en daarna vermande hij zich. Maar zijn blik bleef somber.

Het was de tweede keer in mijn leven dat ik een oude man zag huilen. De eerste keer maakte het veel indruk, maar kon ik tenminste meehuilen en de hand van die oude man vasthouden, omdat die man mijn opa was. Deze keer maakte het ook indruk, maar kon ik alleen maar kijken en een mengeling van medeleven en – eerlijk is eerlijk – nieuwsgierigheid ervaren. Wat was het verhaal van deze man? Wie was die vrouw en, belangrijker, wie was die vrouw voor hem? Als het gewoon zijn vrouw was en hij gewoon een paar dagen weg moest, wat was het dan onbeschrijfelijk mooi dat er tranen vloeiden bij het afscheid. Dat moet wel liefde zijn. Echte liefde.

Stel je eens voor dat jij op het perron staat. Je geliefde stapt in de trein en jij zou het liefst meegaan, maar dat kan niet. Vanaf het moment dat de treindeuren sluiten, smacht je naar het moment dat ze weer zullen openen en je de ander weer in je armen kunt sluiten. Want dat moment zal altijd komen. Afscheid nemen en terugkeren horen bij elkaar. Voor jullie wel. Stel je dat eens voor.

En stel je dan eens voor dat ik die ander was.

Untitled Comment

Mooi geschreven!
Posted by selvana

Brok

Wauw, krijg er zelf bijna een brok van in mijn keel...
Posted by Cindy