Anneliefs

Niet huilen

Er is iets vreemds met mij aan de hand. Vreemder dan normaal, bedoel ik. Ik realiseerde het me al eerder, maar het wordt steeds extremer en dus opvallender. Ik ben in een situatie beland die ik een jaar geleden nog niet voor mogelijk hield, maar nu is er geen ontkennen meer aan: Ik heb al maanden niet meer gesnotterd.

Over het algemeen kan ik het goed hoor, snotteren. Mijn verdrietjes zijn van het kaliber “als ze er zijn, dan moeten ze er ook uit” dus dan wordt er flink gesnuft. Er was een tijd dat ik er nog net geen dagsport van maakte, maar ik huilde wel veel en hard. De neiging om als een peuter op de grond te gaan liggen en met mijn vuistjes op het laminaat te trommelen onderdrukte ik, maar bij vlagen leek het me heerlijk om weer eens op die manier tekeer te gaan. Gisteren lag er zo’n kind in de supermarkt en eerlijk gezegd vind ik het best stoer om je zo ongegeneerd te laten gaan. Maar ja, in mijn huidige functie van volwassene zou dat toch een beetje raar zijn, ik ben bang dat ik du moment word afgevoerd naar het gekkenpaviljoen. Bovendien zou ik niet weten waarover ik met een roodaanlopend hoofd op de vloer zou gaan moeten liggen krijsen. Ik weet gewoon niks te huilen. En huilen om het huilen is niet echt my cup of tea, dus dan huil ik maar niet. 

Ik ben niet bang dat ik emotioneel ben afgevlakt, want lachen doe ik wel veel en overtuigend hard. Dat heb ik van mijn opa, die lachte ook altijd heel hard. Ook alle andere emoties komen nog in mijn standaardrepertoire voor, dus er is niks aan de hand met mijn emotioneel spectrum. Alleen dat verdriet hè.
Een enkel keertje vallen er heus nog wel een paar echte waterlanders, maar dat is dan om stomme redenen. Om het huwelijk van Phoebe uit Friends bijvoorbeeld. Nou vráág ik je! Wie huilt er nou om Friends?! Nou ja, dat ben ik dus zelf, maar geloof me: dan moet er voor de rest echt wel heel weinig huilwaardigs zijn in je leven.

Eergisteren werd de situatie helemaal vreemd, toen ik op de radio het liedje “Geen kind meer” van Karin Bloemen hoorde en ik het hele nummer traanloos heb meegezongen. Traanloos! Er kwam zelfs geen brokje in mijn keel, geen moeizame slikbeweging, niks. Terwijl ik het tot dusver nooit droog hield bij dat lied en de sluizen zich bij de prelude al openden. Wat zeg ik, de prelude? Bij de aankondiging begon ik al te sniffen, bij wijze van anticipatie. Het is ook gewoon een heel zielig liedje, maar ik bleef er ineens stoïcijns onder en zong onbekommerd een liedje over een dode moeder. Raar toch?

Niet dat ik het een probleem vind hoor. Het is opmerkelijk en een beetje vreemd, maar het bevalt me prima. Lachen is gezond en het maakt je nog mooier ook. Van mij mag het nog wel even voortduren op deze manier.

Vooral omdat ik er van overtuigd ben dat het is iets met ‘gelukkig zijn’ te maken heeft.

Untitled Comment

Alstublieft, laat me niet te lang wachten!!
Posted by http://www.bloggers.nl/PaulD