Anneliefs

Afgelopen zaterdag was ik bij een concert van één van Neerlands beste bands: De Dijk! Goede wijn behoeft geen krans, dus in feite kan ik volstaan met de mededeling dat Huub en consorten weer ouderwets goed waren. Maar door twee voorvallen kreeg de avond toch nog een blogwaardig karakter.

Ten eerste had ik weer eens te kampen met een fenomeen waar ik bij bijna elk concert mee te maken heb: de persoon voor mij. Iedereen die bij zo’n concert aanwezig is vind ik leuk en gezellig, maar degene voor mij is per definitie irritant of te lang, te springerig, voorzien van een te uitbundige coiffure, maar in elk geval nooit goed. Alleen als ik de persoon in kwestie ken, ben ik minder hard in mijn oordeel.
Bij De Dijk stond ik eerst achter twee compromismoeders die ook eens een avondje uit gingen. Aanvankelijk waren ze vooral druk met kwekken en om elkaars nek hangen, maar gaandeweg het concert kwam hun focus steeds meer bij Huub te liggen. Bij één van deze twee dames hoorde ook een meneer. Een lange meneer. Eerst stond hij gewoon waar hij stond en zong hij mee met De Dijk. Ik kon toen ook nog precies om hem heen kijken zodat ik geen last van hem had. Maar ineens kreeg hij de geest en zette hij zichzelf in zijn achteruit. Ik weet niet of hij het zelf in de gaten had, maar hij kwam steeds dichter bij ons staan en dreef Marjolein en mij uiteen. Eerst vond ik het vervelend, toen ging ik er maar grapjes over maken. Zo maakte ik achter de rug van de meneer het gebaar dat je ook maakt als je iemand helpt met achteruit inparkeren (“kom maar, kom maar, klein stukje nog…”). Daarna had ik de neiging om bij elke stap die de man nog achterwaarts zette “tuut tuut tuut” te gaan zeggen, zoals bij een achteruitrijdende vrachtwagen. Tenslotte merkte ik op dat we gewoon even geduld moesten hebben, omdat hij ons vanzelf ingehaald zou hebben en achter ons zou staan. Gelukkig had een andere meneer in de gaten wat er aan de hand was en hij herenigde Marjolein en mij door te zeggen dat we voor hem mochten komen staan. Dat was lief. Aan het eind van het concert stond de achteruitman drie rijen verder dan waar hij eerst stond.

Gelukkig gebeurde er ook nog iets dat de avond voor mij onvergetelijk maakte. Tijdens “Wat een vrouw” maakte ik met mijn handen een hartje naar Huub. Gewoon, omdat Huub sexappeal heeft en ons de hele tijd al stond te verleiden met zijn billen en omdat hij ook nog een mooi vrouwvriendelijk liedje zong. Dus ik maakte een hartje. En Huub zag dat! Daarop strekte hij zijn beide armen in mijn richting en trok een “Ach-gossie-toch-wat-lief”-gezicht. Naar mij! Ergo: ik had sjans met Huub van der Lubbe!

Dat ik de rest van het weekend heb lopen jubelen over dit succesje, dat mag duidelijk zijn. Nu is Huub weer alleen maar een man op de radio, maar toch voel ik wel een bepaalde verbintenis met hem sinds zaterdagavond.

En hij zingt het
En zo is het
Zo en niet anders
is het bedoeld
Om respect gaat het
en liefde
Het gaat alleen maar
om gevoel

Hart voor Huub

Van Harte, Huub