Anneliefs

Hanneke

Soms word je ineens met je neus op de feiten gedrukt. Dan wordt alles relatief en dan telt er eigenlijk vooral nog één ding. Vandaag gebeurde dat bij mij. Want vandaag hoorde ik dat Hanneke is overleden.

Hanneke, de “afdelingsmoeder” van SSB. Hanneke, één van de leukste mensen die ik heb mogen kennen. Ze was ziek, heel erg ziek, en misschien is het daarom maar beter zo. Misschien. Maar het is vooral erg verdrietig. Ik hield er wel rekening mee dat dit kon gaan gebeuren, maar toch komt de klap nog onverwacht. “Niet nu al…” zette ik net in een sms en in een mail. Er leek nog tijd te zijn. Maar nee… toch niet…

Ik ben blij dat ik Hanneke gekend heb. Anders zou ik de Fleur Op bloemist nooit de “Pleur Op” zijn gaan noemen, wat toch een woordspeling is die ik niet graag had willen missen. Bovendien zou ik dan vorig jaar regelmatig een paar armen om me heen zijn misgelopen, die ik toen nodig had en die Hanneke steeds op het juiste moment om me heen sloeg. Dat ik mijn armen niet meer om haar heen heb kunnen slaan is wrang, maar ze weet wel dat ik veel aan haar gedacht heb de laatste maanden.

Wat zijn dat toch voor rotgeintjes van het lot, of God, of wie-of-wat-dan-ook, dat altijd de liefste mensen uit je leven verdwijnen?

Lieve Hanneke, bedankt voor wie je was.
Ik zal je nooit vergeten.