Anneliefs
Life is what happens to you while you're busy making other plans...
JOES!!!
Mijn reis door Latijns-Amerika is inmiddels in volle gang! Bloggen zoals voorheen is dan wellicht even niet mogelijk, de verhalen zijn natuurlijk des te spannender en te volgen op mijn nieuwe weblog www.ikbenhetismij.nl!NIEUW!!!
Mijn oude weblog (lees: deze weblog) heeft zijn beste tijd gehad.. Althans, dat is hoe ik erover denk. Mijn weblogje was me lief, tot op het eind. Tot op dit moment. Maar zelfs ik, als historicus (jaja, 't is officieel), vind dat we niet in het oude moeten blijven hangen. En daarom kondig ik met gepaste trots aan:www.ikbenhetismij.nl
De enige echte! Komt allen en aanschouw!
- Met dank aan grote broer -
Hubba Bubba
Blaas een bel
Voor mij alleen
Een grote roze bel
Zo één met glanzend oppervlak
Ach je kent ze wel
Blaas die bel
Speciaal voor mij
Zo groot als een
Ballon
Laat hem zweven
Hoog in de lucht
En stralen
In de zon
Blaas die bel
Speciaal voor mij
Gun me het plezier
Van de harde knal
De fluitende val
En een roze wereld
Van zoete bubblegum
De eerste keer
Voor alles geldt 'eens moet de eerste keer zijn'. Zo ook hiervoor. Ik moet heerlijk (heel eerlijk) bekennen dat ik me schaam voor het feit dat ik het op deze leeftijd nog niet onder de knie heb. Er zijn twee opties: of ik schuif het af op mijn opvoeding, of ik geef toe dat ik er altijd gewoon simpelweg geen zin in had. Ik kies voor optie één, lijkt me logisch! Mijn opvoeding dus. Over sommige dingen werd bij ons thuis niet gepraat, zo ook hierover niet. Ik kon vragen wat ik wilde, maar er was geen sprake van dat ik het zou doen. Achteraf niet zo handig natuurlijk, maar iedereen wil nou eenmaal het beste voor zijn kind. Ook op een later tijdstip in mijn leven was er iemand die het altijd voor mij wilde doen. Zelfs toen onze relatie niet meer onze relatie was, mocht ik met mijn probleem bij hem aankloppen.
Ik heb er vaak op een afstandje naar staan kijken. Vol bewondering, of vol afgrijzen. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Ik stond erbij en keek ernaar. Keer op keer. Ik was zo af en toe nog wel te verleiden tot het vasthouden of aangeven van iets, maar daar bleef het bij. Zelfs de laatste handeling liet ik vaak aan anderen over. Ik heb wel eens een poging gedaan, maar het hardworden wilde nooit lukken. Wellicht lag dat meer aan het materiaal dan aan mijn techniek..
Ik heb er zojuist maar het beste van gemaakt. Na poging twee was ik vastberaden en weigerde op te geven. Bij poging tweeenhalf schoot buurmanlief me te hulp. Ik zei hem eerlijk dat ik daarvan baalde. Ik moest en zou dit klusje alleen klaren. Ik ben verdorie 22, gun mij ook een eerste keer! Gelukkig bleek zijn ervaring en mijn technisch inzicht toch nog van pas te komen. Na drie pogingen is het gelukt. Mijn band is geplakt, mijn ego gestreeld.
Heel lief
Ik verleid je nietVoor de gewoon
Ik neem je niet
Voor leuk erbij
Maar als ik het
Nou heel lief vraag
Slaap je dan
Vannacht bij mij?!
Goed gesprek (in de kroeg)
Hij: Die ogen, hoe kom je daar aan?!Zij: Gekregen
Hij: Voor je verjaardag?
Zij: Ja
Hij: Wauw!
- En zo gaat dat nou al jaren -
Ooit
Ik kus je handenDan je mond
Ik voel me ziek
Van eenzaamheid
Ongezond
Ik kus je ogen
Dan je nek
Ik mis je zonder
Je te kennen
Gek
Ik kus je navel
Dan je buik
Ik denk aan
Hoe je me
Gebruikt
Ik kus je haren
Dan je wang
Ik wil je
Vasthouden net
Te lang
Ik kus je oren
Dan je voorhoofd
Ik twijfel over
Wat ik heb
Beloofd
Ik kus je lijf
Dan je gezicht
Ik zal je herkennen
Met mijn ogen
Dicht
Voorbereiding
Net op mijn nieuwe wandelschoenen malariapillen wezen halen bij de apotheek. Ruim drie kilometer gelopen en nog geen poging tot blaar te ontdekken. Wat kan een mens soms toch met weinig gelukkig zijn.Zoen-sessie?!
Zeg maar nietsZoen me gewoon
Denk maar niets
Zoen me gewoon
Fluister maar niets
Zoen me gewoon
Vraag maar niets
Zoen me gewoon
Doe maar niets
Zoen me gewoon
Jong geleerd
Oud gedaan
En nu kun je gaan
Dubio
Ik zit in dubioAls weegschaal nogal lastig
Omdat uren later
De beslissing nog steeds
Op twee schaaltjes ligt
Te wachten
Hulplijn
Hij smeekte haar het niet te doen. Ik hoor zijn stem nog in mijn achterhoofd klinken. Maar ik kon niet anders. Dat wist hij net zo goed als ik. Wij dachten daar hetzelfde over, al jaren. Het vreemdste was misschien nog wel zijn gevoel. Zijn gevoel doelloos in dit leven rond te dwalen; zonder reden op deze wereld gezet. Ik vroeg hem vaak vertwijfeld wat hij dan dacht te winnen in mijn aanwezigheid. Hij vertelde keer op keer dat het niet aan haar lag. 'Eenzaamheid heeft verscheidene wortels', riep hij schouderophalend uit. Ik begreep zijn gevoel, zijn woorden en zijn gedachten. Ik luisterde en reageerde. Omdat dat zo hoort in een relatie. Of alles wat daarop lijkt. Ik was vaak zijn hulplijn. De eerste, de tweede en zeker niet de laatste. Ik vergeet de dag waarop hij het mij vroeg nooit meer. 'Zou je voor mij sterven?!' Ik twijfelde niet en antwoorde direct, maar de blik in zijn ogen deed mij omgekeerd steigeren van woede. Hij niet voor mij. Dood is vaak een heikel punt in een relatie. De uren tikte langzaam weg, naar het moment waarop zij zou doen waar ze al jaren naar verlangde. Ik voerde een innerlijke tweestrijd, waarbij de winnaar zich nooit liet zien. 'Het leven is al ingewikkeld genoeg', fluisterde hij in mijn oor als ik hem over mijn plannen vertelde. Ik huilde en schreeuwde, vooral 's nachts. Mijn roep om aandacht werd niet gehoord en indien wel dan werd deze hardhandig in de kiem gesmoord. Relaties zijn er niet om in de doofpot te stoppen, zo concludeerde ik 's ochtends. Hij wilde van niets weten en stemde uiteindelijk in met mijn plan. Onder druk wellicht, maar toestemming is toestemming. Ik schreef wat woorden op papier. Haar gevoel, de angsten en verwachtingen. Het leven kon nog zoveel mooier zijn, als plannen waarheid zouden worden. Ik heb nooit meer iets van hem vernomen. Laat staan van haar. Mijn leven is weer van mij, dat neemt niemand mij nog af. Behalve soms. Op die momenten dat hij via het verleden terugkeert in mij. Ik hou hem vaak bewust op afstand. Het is beter het levensgenot zo hoog mogelijk te houden. Ik begrijp zijn gevoel, zijn woorden en gedachten al lang niet meer. En zij?! Zij is niet langer een van mij. Laat het zijn zoals het is.Smerig!
Quote van de nacht (vrijdag > zaterdag):Maar misschien dat ik daar nogal subjectief overheen ga.
Be my ex-Valentine
Het was een maand of wat geleden. Ik zat bij hem op de bank, terwijl hij met zijn ex belde. Of beter zijn gezegd, door zijn ex wérd gebeld. Uren achtereenvolgens belde ze hem. Hij kreeg tussendoor niet te kans om iets tegen mij te zeggen, want telkens als hij ophing belde ze weer. Vol emotie, woede, frustratie, verloren liefde. Hij liep steeds naar buiten, om mij niet lastig te vallen met zijn gesprekken. Hun gesprekken. De momenten dat ik opkeek uit mijn boek, keek hij me met verontschuldigende ogen aan en haalde zijn schouders op. Ik las die dag meer hoofdstukken dan ooit tevoren. Ik onthield er minder van dan ooit tevoren. Steeds zag ik voor me hoe zij huilend op haar bed lag en wanhopig probeerde contact te leggen met haar ex. De ex die inmiddels een nieuwe scharrel op zijn bank had zitten. Hij hield niet meer van haar, zoveel was duidelijk. Zij nog wel van hem en dat was natuurlijk ook de reden dat ze probeerde contact te leggen. Maar er was meer dan dat. Zij hield niet alleen nog van hem, zij voelde zich alleen, eenzaam, verstoten. Zij had niemand meer om haar verhaal aan te vertellen. Haar gevoel mee te delen. Zij had niemand meer.
Mijn reactie was wellicht wat ongewoon. Ik wuifde zijn verontschuldigingen weg, haalde mijn schouders nog harder op dan hem en beweerde dat het me niets uitmaakte dat onze leuke middag in het water viel. Maar mijn reactie had een achterliggende reden. Ik wist precies hoe zijn voormalige vriendin zich op dat moment voelde. Niemand meer die even vraagt hoe het met jóu gaat. Natuurlijk zijn er op de juiste momenten de lieve vrienden/vriendinnen, die bellen, kaartjes sturen en langskomen met dozen bonbons. Maar dat is het niet. Het is een heel ander gevoel, het het gevoel wat vriendje in kwestie je geeft.
Ik heb die middag veel geleerd. Eén van de dingen die ik helaas niet tot me door heb laten dringen, is dat het nutteloos is contact te zoeken met exen. Want natuurlijk is dat zo. Hij heeft een nieuwe scharrel of nieuwe vriendin en geen enkele behoefte meer aan welke vorm van aandacht dan ook van jou. Ik blijf echter hardnekkig volhouden dat een goede verstandhouding met ex in kwestie gewoon mogelijk moet zijn. Dat terzijde. Ik ben me er die middag op zijn bank - al bladerend in mijn boek - bewust van geworden dat mijn gevoel niet vreemd of raar was, maar vaker ronddwaalt op deze aardbol. De wereld draait soms om exen. Gelukkig is dat deel wat mij betreft inmiddels ontzettend 2007.
Woordenschat
Wil je woord voor woord
Onderdeel zijn van mijn leven
Mij alles geven
Wat je hebt
Wat je bent
Wil je woord voor woord
Onderdeel zijn van mijn
Schat
Wil, ja wil je dat
Een man voor elke dag
Soms heb je van die momenten dat je je afvraagt waarom de man is zoals ie is. Tenzij het natuurlijk een perfecte man is, maar die schijnen vooralsnog onvindbaar. Daarom bedachten vriendinnetje S. en ik het volgende concept: een man voor elke dag.
Man 1 is de lieve man. Hij geeft je de hele dag aandacht, weet precies wat hij wanneer moet zeggen en is gewoon lief met hoofdletters.
Man 2 is de man voor die wilde nacht in bed. Vol passie en vuur geeft hij dat wat je nodig hebt.
Man 3 is de man vol humor. Hij krijgt jou en je omgeving op elk moment van de dag aan het lachen. Hij weet wat vrouwen leuk vinden en vooral ook wat niet.
En man 4?!. Man vier is de man voor buiten de deur. Altijd te porren voor een leuk familiefeestje of stapavondje.
Ons concept is overigens niet nieuw. Er is zelfs een naam voor: polyamorie. Dit is een levenswijze waarbij erkend wordt dat het mogelijk is om van meer dan één persoon tegelijk te houden. Deze liefde uit zich in relaties waarbij intimiteit, vriendschap, spiritualiteit en emotionele verbondenheid centraal staan. Verschil met ons concept is natuurlijk dat wij simpelweg gewoon van afwisseling houden en de perfecte man zich zoals gezegd nog niet heeft gemeld. Maar misschien ligt dat meer aan het feit dat ik ook geen perfecte vrouw ben. Een perfecte moeder is wel weer genoeg voor het jaar 2008 :)
MTB
Het was vandaag perfect weer om als een verliefd stel al wandelend hand in hand, te genieten van de eerste echte zonnestralen van 2008. Bij gebrek aan een wederhelft heb ik de liefde van mijn leven maar weer eens wat aandacht gegeven. Heerlijk om met helm en zonnebril door de wereld te racen, hondenuitlaters verschrikt achterom te doen kijken en met een max van 37 km per uur de banden te horen zoemen.
Noir
Quote van de dag (uit de mond van een 7-jarige):Mijn oma draagt alleen maar zwarte kleren. En toch is ze geen gothic.
12 m2
Ik ben stoned. Totaal high van de verflucht die hier al enige tijd in huis hangt. Vandaag zijn de laatste spullen gearriveerd en kan ik eindelijk echt van mijn nieuwe kamer gaan genieten. Alles is er, op de boekenplanken na. En laat dat nou net één van mijn grootste behoeftes zijn: boekenplanken. Ik bezit namelijk stapels boeken, die voor het grootste deel nog gelezen moeten worden. Dat dan weer wel. Maar als ze niet in mijn kamer zijn, worden ze ook niet gelezen. En dat deed mij vanmiddag besluiten een groot deel van mijn boeken toch in te pakken en mee te slepen naar de Domstad. Als de boekenplanken er zijn en de verflucht is opgetrokken blijft er een prachtig paradijsje over om in te leven. Twaalf vierkante meter vol(gepropt met) genot. Tja, wie het kleine niet eert..Hij versus Zij
Het was alsof
Haar
Lach de hemel openbrak
En alles samenkwam
In dat gezicht
Het was alsof
Hij
Haar al jaren kende
Heel zijn verleden
Had verkwist
Het was alsof
Hij
Daar zag
Wat hij eerder nooit
Had kunnen zien
Het was alsof
Zijn
aandeel
Door haar aanwezigheid
Telde voor tien
Het was alsof
Hij
Altijd had moeten missen
Wat hij nu
Voorgeschoteld kreeg
Het was alsof
Hij
Gesmoord door liefde
Harteloos
Haar aanwezigheid verzweeg
Stilte na de storm
Het is stil op straat, doodstil. De takken bewegen vluchtig op de wind, de zon straalt haar laatste stralen. Vanuit een ooghoek zie ik een vrouw op het scherm druk gebaren naar een gekleurde massa boven de provincie Utrecht. Ik hou niet van vrouwen, laat staan van vrouwen die het weer voorspellen. Om nog maar te zwijgen over vrouwen die het weer goed voorspellen. Nippend aan mijn kopje koffie, staar ik droevig tussen de cactussen door naar het grimmige blauw wat opdoemt. Ik twijfel een moment of ik het raam open zal zetten. De laatste keer dat ik dat deed, pakte dat echter totaal verkeerd uit. De hendel van het raam schoot met schroef en al uit de vensterbank. Ik besluit ditmaal verstandig te zijn en het raam te laten voor wat het is. Op het moment dat ik de vrouw uit wil zetten, springt de televisie vanzelf al op de sneeuwstand. 'Het is begonnen!', galmt het door mijn hoofd. De zon lijkt zijn biezen nu volledig te hebben ingepakt en er vandoor te gaan. Ik leg mijn voorhoofd tegen het koude glas en adem rondjes op de ruit. Ik hou van de doeltreffendheid van dit weer. Het maakt het diepste in de mens los. De eerste spetters raken mijn neus, dan mijn mond en tenslotte mijn hals. Mijn buik blijft droog, bedekt door mijn trui. Even komt het idee in me op om mijn roze laarzen uit de gang te halen en de wereld tegemoet te treden. Ik besluit dat ook dat niet verstandig is. Met mijn hoofd weer tegen de ruit geplakt constateer ik dat de regen is getransformeerd tot grote witte hagelstenen. Ik sluit mijn ogen en wieg mee op het ritme van de hagelstenen. Tik tak tak tak tak. Mijn gedachten gaan daar waar ze niet gaan kunnen. Even voel ik hoe mijn lichaam wil dansen. Dansen op roze laarsjes in de stromende regen. Even voel ik hoe het zou voelen door de regen te stampen en drijfnat doorweekt te worden. Even voel ik het. Totdat mijn huisgenoot me erop wijst dat ik met mijn wang tegen het raam aangeplakt middenin de huiskamer sta. Het spijt me. Ik hou nou eenmaal van schijnregen.<- Last Page :: Next Page ->