6 september was het zover, we zijn om half tien met de fiets van huis vertrokken naar het station in Amersfoort. Voor het eerst nemen wij ook fietsen mee met de trein. Een paar minuten voor half elf zijn we op het station. Terwijl Anja haar sjekkie staat te roken da ik me bemoeien met het kopen van de kaartjes. Als Anja haar sjekkie op heeft en ik de kaartjes in mijn zak, gaan we naar het perron. Daar kom ik er achter dat ik maar een kaartje in plaats van twee gekocht heb, dus snel weer terug en met mijn OV-ship langs de poortjes, gelukkig hebben we tijd genoeg. Het is onverwacht druk op het perron, we hebben gekozen voor de stoptrein die enkele minuten na de intercity vertrekt. Inderdaad gaan de meeste mensen met de intercity. Nu valt ons ook ineens op dat bepaalde treindeuren een fietspictogram hebben.

Ah, daar is onze trein, we zoeken de deuren met fietspictogram en zetten onze fietsen binnen, het is vol, er zitten al vier militairen met grote plunje zakken maar met wat schikken zo hier en daar komt alles toch op een plekje. In Ermelo verlaten deze militairen de trein en kunnen we de fietsen anders neerzetten zodat er meer loopruimte overblijft.

In Zwolle gaan we de trein uit, ik sta als eerste op het perron en wil daarna Anja helpen met haar fiets, ze zegt dat ze dat wel zelf kan en doet dat dus ook. We hebben hier een kwartier voor overstappen dus tijd voor een sjekkie, ik hou het bij een mentholsnoepje.

De trein naar Emmen is wat lastiger binnenkomen, de opstap is nogal hoog en smal, samen lukt het ons om de fietsen erin te krijgen. Ik ben iets te snel en por Anja met het stuur van een fiets in haar zij, ze is daar niet blij mee. Er komen nog twee fietsers bij en even later nog eens twee. Gelukkig waren wij de eerste en gaan er het laatst uit. Het is wel een volle bak met deze zes bepakte fietsen. In Dalfsen komt er nog een fiets bij, gelukkig een vouwfiets. Er blijken veel makke fietsen in een trein te gaan.

In Emmen gaan we eerst maar eens even een bakkie doen en een sanitaire stop maken. Daarna op weg naar het centrum, ik wil een plattegrond van Emmen kopen.

Vanuit het centrum gaan we daarna opweg naar de camping, ik had daar thuis al een plattegrond voor uitgedraaid maar door werkzaamheden zijn diverse wegen afgesloten en moet ik dus de nieuwe plattegrond gevbruiken. Een alternatieve route wordt gevonden en na twee kilometer komen we aan op de camping. Er zit een briefje op de deur van het woonhuis met de mededeling waar de caravan staat en dat de sleutel in de deur zit.

We vinden de caravan en gaan ons installeren. Ondertussen al een telefoontje gehad van een makelaar dat een bezitiging niet door kan gaan in verband met verkoop.

Morgen gaan we oppad.

7 september

Huizen kijken; Omgeving verkennen; Schilderwerk beoordelen

Kozijnen van hout en van kunststof; Houtrot; Sfeer impressie

Indeling; Verende vloeren; Op- en afstapjes

Vreemde hoekjes; Waterkringen; Dansen op de vloeren

Kloppen op de muren; Rimboe in de tuin?

Opkamertjes bereikbaar; Scheuren bevoelen;

Afwegen en Overleggen

8 september voordat we op pad gaan

Vandaag gaan we onze plannen herzien, de woningen die we gisteren bekeken hebben zijn alle drie om verschillende redenen afgevallen. Tuin heeft het formaat van een postzegel en te kleine slaapkamer; Een veenarbeiderswoning waaraan heel veel is bijgebouwd en vele niveauverschillen en de laatste woning staat aan een grote weg en heeft geen slaapkamer op de begane grond, als we dit willen realiseren moet er zoveel verbouw worden dat we dat niet zien zitten. Tevens moet aan deze woning heel veel hersteld worden. Dat waren de woningen van gisteren ten noorden van Emmen.

Vandaag gaan we naar het gebied ten oosten van Emmen er is hier helaas nog maar een woning beschikbaar. We hebben gisteren nog een afspraak gemaakr voor een woning in Emmen die we morgen gaan bezichtigen dus voordat we naar het oostelijke gebied gaan eerst naar het centrum om een borochure op te halen bij de makelaar. Omdat er vandaag twee woning afgevallen zijn hebben we ruim tijd om boodschapjes te doen. Terwijl we op weg gaan naar de bezichtiging van vandaag even langs een woning gereden die we morgen zullen zien, hebben we vast een eerste indruk en dan snel door in de richting van Emmen-Compascuum.

9 september

Na bezichtiging van deze woning besluiten we dat deze potentie heeft. Direct daarna onze makelaar gebeld en een tweede bezichtiging gepland.

Dinsdag 14 december, tweede bezichtiging

Ai, dat viel even tegen, er moet teveel bouwkundig aan deze woning gedaan worden om deze aan te passen aan de eisen van deze tijd. Jammer we moeten opnieuw op pad.

Twaalf waren het er vandaag, geloof ik, als ik goed geteld heb. Geloof maar niet dat ze even bleven zitten om in de statistieken opgenomen te worden,zo gemakkelijk werd het me niet gemaakt.

Ze gingen van links naar rechts en van voor naar achter. Tjonge wat een onrustig volkje is het toch. Ik vraag me af hoe ze dat met wetenschappelijke tellingen doen. Ik zag ze direct zitten ,niet allemaal bij elkaar natuurlijk, dat zou weer teveel gevraagd zijn geweest, in ieder geval zaten er vier bij elkaar te kwekken. In mijn ooghoek zag ik andere kant ook er nog eens vier of vijf, daar ga je al dacht ik, weet ik het weer niet zeker. Links zaten er nu ineens nog maar drie tegen elkaar te kwekken en links of zes, rechts zie ik nu niemand meer. Waar zouden ze gebleven zijn, ze kunnen toch niet zomaar opgelost zijn?

Ik doe de deur open om dichterbij niog eens goed te kijken en floepens, alle musjes zijn tegelijk vertrokken. Het is weer stil op het terras, de rust is weergekeerd voor zolang het duurt.

Even een poosje afwezig geweest, er zijn veranderingen op komst en dat heeft er toe geleid dat alle aandacht op andere dingen gericht is geweest, het is nu zaak om weer enige regelmaat toe te passen en de aandacht weer, anders, te verdelen

Ja, ja, we hebben het besluit genomen, de kogel is door de spreekwoordlijke kerk!

Zodra onze huidige woning verkocht is gaan we verkassen naar Zuid-Oost Drenthe en wel in de omgeving van Emmen. Gelukkig zitten we niet op de wip, het kan gezien de huidige situatie natuurlijk wel even duren voor onze woning verkocht is. Voorafgaand daaraan hebben mijn partner en ik een aantal mogelijke koophuizen, eigenlijk senioren-bungalows, op ons lijstje staan. Zodra er zekerheid is over de verkoop van onze huidige woning gaan we onze 'long list'inkosten tot een 'short list' van 3 huizen.

Sinds vorige week donderdag staat ons huis te koop en er zijn nu 5 kijkers geweest en er staat nog 1 bezichtiging gepland: maar tot nu toe kijken,kijken niet kopen.

We wachten het af, tot het zover is gaan we gewoon door met waar we bezig zijn, opruimen, opruimen en nog meer opruimen. Tjonge wat hebben we een hoop verzameld in 25 jaar. Onbegrijpelijk dat we daar nu ineens wel afstand van kunnen doen.

Het zou goed zijn om eens in de twee of drie jaar te doen alsdof je binnenkort gaat verhuizen en al die opgespaarde dingen weg doen, kringloop, rommelmarkt of kliko, hoeven we gelijk niet meer van die grote huizen te bouwen.

Vandaag is het de dag geweest van het afwerken. Eindelijk na al die jaren zijn er een aantal klusjes in huis afgewerkt! Dat heb je als je een huis hebt waarin je zelf aan het verbouwen bent. Op een zeker moment begin ik aan een wat grotere verbouwingsklus en als deze dan achter de rug is en het komt aan op de puntjes, dan laat ik het vaak afweten! Het werkt toch allemaal, ook zonder die lik verf of netjes afgewerkt?

Heel erg goed ben ik geworden in het uitstellen van dit soort klusjes. Te warm, te koud, te nat, te weinig tijd en zo ken ik nog een groot aantal uitvluchten.

Jullie zullen dat allemaal wel kennen: 'voor dit kleine klusje ga ik mijn gereedschap niet pakken, dat komt wel als ik … ga doen'.

En ja hoor de eerste keer dat ik aan dat klusje begon, uiteraard op de voor mij verkeerde tijd, verkeerde dag, dat nu geen uitstel meer kon lijden, vergat ik prompt dat er nog andere klusjes lagen te wachten. Daar kwam ik pas achter toen ik mijn gereedschap weer opgeborgen had, onder de douche geweest was en klaar om lekker op de fiets te stappen, ik vond dat ik dat wel verdiend had. Op dat moment heb ik de kracht en de zin niet meer om opnieuw te beginnen.

In het begin heb ik daar wel schuldgevoel over gehad maar in de loop der tijd ben ik daar toch makkelijker mee omgegaan en bleven de klusjes steeds langer liggen.

Gelukkig heb ik een partner die uit zichzelf met een klus begint en hoe ze het voor elkaar krijgt, ik weet het niet, maar op dat moment wordt ik gemotiveerd om ook wat aan te gaan pakken. Dat zal wel een soort van schuldgevoelvoorkoming zijn, (gut wat een lekker woord voor scrabble zeker als je drie keer woordwaarde kan scoren.)

Acheteraf gezien ben ik toch wel blij dat ik vandaag eindelijk deze klusjes heb verricht, kan ik morgen weer zonder schuldgevoel lekker op fiets klimmen en gaan rijden. Ja, ja ik weet het er liggen nog een paar klusjes maar die doe ik later wel.

Als ik het maar lang genoeg uitstel dan moeten ze op een zeker moment wel uitgevoerd worden, zij het dan op een verkeerde dag en verkeerde tijd.

Laat ik daar maar even op wachten.

Heerlijk he, een paar dagen lekker mooi en warm weer. Wat heb ik de afgelopen dagen genoten van het weer, uitgebreid in de tuin zitten, even lezen, even in de tuin werken en dromen over onze toekomst.

Wat een rijk mens ben ik eigenlijk dat ik op mijn 61e in alle rust overdag in mijn tuin kan zijn. En dat al bijna 5 jaar lang! Tja, destijds heb ik gekozen voor een 'afvloeiings' regeling en daar geen moment spijt van gehad.

Elke dag die we samen zijn is er één die ons niet meer afgenomen kan worden. Natuurlijk we hebben wat inkomen in moeten leveren en dat is het best waard.

In de afgelopen 30 jaar veel tijd en geld in ons huis gestoken, waar we nu de vruchten van plukken. Er zijn zelfs plannen om te gaan verhuizen, onze vogel is reeds lang geleden uitgevlogen en we worden ons bewuster van onze mogelijke toekomst. Het zal duidelijk zijn dat we er niet jonger op worden, op sommige momenten is ook best te merken dat we ouder zijn geworden. Niet alle gewrichten lopen meer even soepel, hier en daar wat moeite met strekken van spieren.

Kijk nou, begon ik over het heerlijke weer en ben ik nu bezig met het ouder worden!

Terug naar het weer maar weer... Nu is het wat minder en tot groot genoegen van de sla- andijvie- en andere plantjes regent het heel zachtjes, groeizaam weer.

Dus ook al regent het, we blijven wel genieten en ja”, toch ook tijdens zo'n groeizame regenbui samen mijmeren over onze toekomst. Het is best spannend om nu eens op een andere manier met de toekomst bezig te zijn en wel op de manier van: “Hoe kunnen wij die toekomst er zo fijn mogelijk uit laten zien.

We hebben het denk ik gevonden, we gaan ons huis verkopen en gaan naar een ander gedeelte van het land om onze oude dag door te brengen in een bungalowtje waar we omdat we geen trap hoeven te lopen hopelijk nog heel lang kunnen wonen.

Ondertussen is er contact geweest met een makelaar en het proces gaat in gang gezet worden, spannend. Zie je wel dat de zon toch schijnt.

Wat moeten we een hoop te weten zien te komen. Dat wordt weer een poosje op internet struinen, waarbij zeker het persoonlijke contact nodig zullen hebben.

Enige tijd geleden was is samen met mijn partner in het ziekenhuis, terwijl wij in de wachtruimte zaten te wachten viel mij het gedempte geluid op dat zo standaard te horen is in welke wachtruimte dan ook.

Dit ervaren wij ook bij de huisarts, hoewel daar de mensen wat vaker elkaar persoonlijk kennen en een gesprek aangaan. Bij de tandarts, dikwijls in wat mindere mate, daar wordt vaker geluisterd naar het jankende geluid van de boor.

Stel je voor een grote ruimte met een aantal 'loketten', stoelen in rechthoekige groepen behorend bij een specifieke poli, soms zelfs in kleur aangepast, elke poli zijn eigen kleur!

In het ziekenhuis

Langzame stappen

een slepende tred

diepe zuchten

een snik

een blijde lach

geluid van wieltjes over linoleum

Gegiechel achter een deur

een naam wordt afgeroepen

een kind tot stilte gemaand

gedempte gesprekken

gaan misschien over niks

of juist over alles

Alles wat me overkomt

wat is de reden

altijd was ik er voor de ander

mezelf cijferde ik weg

nu is het mijn beurt.

Is het nu een weekend lekker weer en zit je heerlijk in de tuin, wat denk je.. DE BEL!

Ja hoor, anders zie je ze nooit maar juist vandaag vinden ze het nodig om onverwachts op bezoek te komen en zeggen ze ook nog 'leuk hé, we dachten, het is mooi weer en jullie hebben een grote tuin dus we gaan maar naar jullie toe.'

Lekker is dat, zelf wonen ze in een grote plaats met een tuin ter grootte van een wc papiertje en nu vinden ze het vanzelfsprekend dat wij in ons intieme dorp in onze grote tuin maar gastvrijheid verstrekken.

Laten ze verdorie naar een recreatiegebied in de omgeving gaan en mij lekker rustig en samen met mijn partner in onze eigen tuin laten zitten.

Maar goed, ik ben de beroerdste niet en zet mijn irritatie opzij, 'wat leuk dat jullie even langskomen, lang niet gezien, blah, blah, blah.'

Gaat die eikel ook nog eens ongevraagd op mijn plaats zitten, 'He, lekkere tuin hebben jullie hier, daarvoor hoef je niet naar “De Graspol”.

U begrijpt het al, De Graspol is het plaatselijk recreatieterrein waar in het weekend altijd flink gebruik van gemaakt wordt, als het tenminste goed weer is.

Gaat ie verder met, 'O ja, we hebben wat vlees meegebracht, kunnen we straks lekker bbq-en.

'Heb je dan ook een bbq meegebracht?, je weet toch dat wij dat nooit doen?'

'O, eh, nee niet aan gedacht, maar onderweg zag ik dat het tuincentrum open is, als je daar even naartoe rijdt hebben ze daar wel zo'n ding, denk wel om houtskool hoor, want zo'n gasding vindt ik waardeloos.'

Het wordt me groen en geel voor de ogen, mijn partner kijkt me aan en we communiceren zonder woorden. 'Misschien als jullie eerst afgesproken hadden, dan was er wel wat geregeld, maar ja je hebt pech, we hebben een andere afspraak en gaan zo de deur uit. Zal ik even snel een kopje thee maken?'

Het gezicht van mijn partner veranderd van kleur om de pertinente leugen die ik op tafel gooi en doet er een schepje bovenop: 'Over een kwartier moeten we weg.'

Eind van het liedje is dat mijn bezoek nogal verongelijkt vertrekt en wij met een diepe zucht van opluchting achterover zakken in onze stoelen en dolblij zijn dat onze tuin groter is dan een wc-papiertje. Mijn partner vindt dat we niet gelogen hebben over dat weggaan, we duiken allebei in ons boek en laten ons meevoeren naar situaties die ver van ons bed zijn.

We zijn op reis zonder van huis weg te zijn.

Elke dag schrijven, hoe kom je erop!

Maar misschien hebben 'ze' toch wel gelijk. Sinds de dag dat ik elke dag probeerde te schrijven is mijn schrijfproductie omhoog gegaan. Let wel ik heb het over proberen. Ik moet toe geven dat het me niet gelukt is om elke dag te schrijven, het gaat best nog wel eens mis.

Gelukkig is het geen verplichting, dus ik mag zelf de keuze maken en soms is het makkelijker om de keus te maken om en spelletje patience te doen in plaats van de tekstverwerker op te starten en aan schrijfproductie te doen.

Vandaag in ieder geval gekozen om weer te schrijven en dit ook op mijn blog te zetten. Waarom een blog eigenlijk? Dat zal wel te maken hebben met mijn ego, als ik immers een tekst produceer en op mijn laptop opsla blijft die lekker in zijn mapje zitten en kijkt niemand ernaar, of ik moet special vragen om dit of dat eens te lezen en wie krijg je dan? Inderdaad je partner, kinderen of goede vrienden die allemaal een speciale band met je hebben en dienovereenkomstig (3x woordwaarde) reageren. Als ik het op mijn blog zet kan iemand zelf beslissen of hij of zij het leest en al of niet een reactie geeft, lekker veilig voor mij.

Maar goed elke dag schrijven, het heeft er nu in ieder geval toe geleid dat ik weer een stukje voor mijn blog heb en een paar ideeën om verder uit te werken voor mijn mapje manuscripten, oefeningen of gedichtsels. En dat terwijl ik op deze zonnige zondagochten aan mijn tuintafel zit, wat een luxe.

Hup aan de gang met mijn teksten en morgen weer naar mijn blog

Een zuper zalige zondag voor jullie allen.

We kennen vele gezichten

we kennen vele namen

we weten welke naam bij welk gezicht

Honderden gezichten

soms met, soms zonder naam

maar hoeveel mensen ken je

hoeveel mensen mogen jou of mij eigenlijk kennen

Zwart met oranje, veel zwart

en een klein beetje oranje

En daar zie ik weer veel

zwart en een klein stukje oranje

Ze bewegen van links naar rechts

van boven naar beneden

en soms zelfs diagonaal

horizontaal en verticaal

zwart en oranje, elke dag meer

en elke dag meer dan eens

kom ik dichterbij dan is het ineens weg

even later is het er weer

eerst één zwart met oranje

en dan twee zwart met oranje

Dan wordt het één tegen één

Zwart met oranje, de merel mannetjes

verdedigen hun teritorium

Geniet vandaag van alles wat je doet

Je hebt alleen vandaag

Gister is geweest

Morgen moet nog komen

Je leeft vandaag

Niet gister

niet morgen

Maak vandaag die dag

om nooit te vergeten

Dat kan je zelf

Het is jouw dag en alleen

Jij beslist of dit zo'n dag wordt.

We denken vaak dat we weten wat de ander wil gaan zeggen!

We zijn daar zo van overtuigd dat we de zinnen van een ander zelfs afmaken of denken te moeten verbeteren!

Wanneer die ander dan aangeeft dat niet prettig te vinden, worden we soms boos en lopen weg.

Dit zijn de momenten dat wij actie nemen en voorbij gaan aan de de wensen of gevoelens die de ander heeft en dat kan vreselijk veel pijn doen.

Wees een echt luisterend maar ook horend oor, laat een ander uitspreken en reageer daarna.

Kersenbonbon, zo klein en zo rood

Kersenbonbon, zo lekker en zo luxe

Kersenbonbon, zo zacht en vloeibaar

Kersenbonbon, zomaar

Kersenbonbon, je verwent

Kersenbonbon, je verbaast

Kersenbonbion, je verrast

Kersenbonbon, je smaakt

Kersenbonbon, je bent zo bijzonder

Kersenbonbon, je bent zo gevaarlijk

Kersenbonbon, je bent zo groot

Kersenbonbon, je bent zo bijzonder

Kersenbonbon, ik kan bijna niet van je afblijven

Kersenbonbon, ik hou van je

Kersenbonbon, ik geef je als cadeautje,

zodat je aan mij gepresenteerd wordt

Die berg zo hoog en steil

Daar tegenop gaan

Met vallen maar ook weer opstaan

Over scherpe randen

Over losse brokken

Door modderpoelen

Door regen en door mist

Soms ook een enkele zonnestraal

Ik ben zo bang dat ik die top niet bereik

Dat mooie, dat waarop ik hoop

Waar is dat nu?

Ben ik nu blind of doof?

Neen, Ik ben Bang

Bang voor wat ik voel

Bang voor wat ik denk

Die top, dat dal

Dat moet toch kunnen

Ook ik zie toch het licht van liefde daar

Laat het toch geen dwaallicht zijn

Op deze steile bergwand

Ik ben bang voor donk're spelonken

Ziek van de angst voor morgen

Een paar dagen per jaar heb je dat, tenminste als je aan bepaalde voorwaarden voldoet en ik doe dat. Een bepaalde leeftijd heb ik overschreden en een overeenkomst ben ik aangegaan. Nu vandaag pluk ik daar de vruchte van. Na het opstaan meteen naar buiten om te zien hoe het weer is, dan kijken of buienradar en teletekst het bevestigen. Inderdaad geen wolkje aan de lucht en dus kan het vandaag.

Mijn plan breng ik tot uitvoer, Het eerste stukje op de fiets en dan tijdens de ´daluren´ laat ik me rijden. Vandaag staat een rondje onder de grote rivieren op kmijn programma. Vanaf mijn raamplaatsje geniet ik van het voorbijtrekkende landschap en zie ik boeren maaien en allerlei andere ingen op het land doen waar ik geen verstand van heb. Heerlijk dat ik al die arbeid mag aanschouwen. Vandaag is zo´n dat dat ik het allemaal maar over me heen laat komen en stop met schrijven, voorlopig. Gewoon dat wat ik vorbij zie komen op me in laten werken.