Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

BEDblog - over dakloosheid, thuisloosheid en verslaving

16/5/2008 - Online hulp voor stoppen met snuiven




RIJSWIJK - Brijder Verslavingszorg heeft een online hulppunt geopend voor mensen die willen stoppen met het gebruik van xtc, speed, cocaïne of een andere drug. De hulp is ook beschikbaar voor mensen die het gebruik van de zogeheten partydrugs willen minderen.

Dat heeft de organisatie dinsdag laten weten. Op de internetpagina www.drugsondercontrole.nl kunnen gebruikers vaardigheden leren om het gebruik onder controle te houden.

Ook krijgen hulpzoekenden een persoonlijke begeleider. Brijder verwacht dat in 2011 ruim 20 procent van de patiënten via internet zal worden begeleid.

Blowers

Verslavingskliniek JellinekMentrum in Amsterdam bied al online hulp aan mensen die verslaafd zijn aan cannabis. Door te chatten met een therapeut moeten de blowers van hun verslaving afkomen, hoopt de kliniek, die ook online begeleiding van alcoholverslaafden biedt.

Ook Brijder biedt de alcohol- en cannabisverslaafden digitaal hulp aan.

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/5/2008 - Over wie heb ik het?

Mensen
verslaafden, outlaws, psychoten, gebruikers, daklozen, zwerfjongeren, straatprostituees, thuislozen, dubbel gediagnostiseerden, drop-outs, junks, zorgwekkende zorgmijders, amokmakers, veelplegers, extreem problematische personen, ongeleide projectielen, multi-gebruikers stoepsnollen, alcoholisten, hosselaars, desperado’s, pillengebruikers, spuiters, snuivers, crack-users, gekken, mensen dus.

Mensen met een probleem, net als jij en ik, in meer of mindere mate.

Motto:
Geef iemand die honger heeft geen vis;
Leer hem een hengel te maken en breng hem de kunst van het vissen bij.
Boeddhistische spreuk
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/5/2008 - Opmerkelijk!!

"Volgens schattingen van het televisieprogramma Reporter verkopen de ruim zevenhonderd gedoogde coffeeshops elk jaar ongeveer 265 duizend kilo softdrugs, vooral in Nederland geteelde wiet. .... De omzet in de sector zou zich rond de twee miljard euro bewegen. Volgens de politie gaat twintig tot veertig procent van de in Nederland geteelde wiet naar coffeeshops. De rest wordt verkocht in het buitenland, vooral Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Na de komkommer en de tomaat is in Nederland gekweekte marihuana het derde exportproduct, zegt politiecommissaris Max Daniel in de reportage".
Bron: NU.nl 02.05.08

Nog iets om trots op te zijn al zal dame Rita daar anders over denken!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/4/2008 - Opmerkelijk!!

do 24 apr 2008, 05:30 - de Telegraaf

door onze verslaggevers

Politie wil harde aanpak wietteelt

AMSTERDAM -  De Nederlandse politietop wil af van het zachte imago van de kweek en handel van wiet.

Volgens de Raad van Hoofdcommissarissen is het een keiharde business waar georganiseerde criminele organisaties miljarden mee verdienen en die hard moet worden aangepakt.

De Raad van Hoofdcommissarissen reageert daarmee op de wens van de scheidend voorzitter van politiebond NPB, Hans van Duijn. Hij pleit voor het legaliseren van de wietteelt. Daardoor zou de gemiddelde burger verlost zijn van een hoop veel voorkomende criminaliteit - inbraken, fietsdiefstallen, autokraken - en de politie meer tijd overhouden voor het bestrijden van andere criminaliteit. Van Duijn: "Legaliseer softdrugs, haal het uit de criminaliteit en je lost een groot deel van het probleem op."

Hoewel de Raad van Hoofdcommissarissen geen uitspraken wil doen over het al dan niet legaliseren van softdrugs, deelt hij niet de visie van Van Duijn. Volgens de raad zijn de kweek en handel van wiet minder onschuldig dan het lijkt. "We moeten het gebruik en de teelt niet met elkaar verwarren. Het gebruik mag dan misschien onschuldig zijn, de teelt en alles daaromheen is dat absoluut niet. Er worden miljarden mee verdiend", aldus een zegsman.

De handel in softdrugs gaat volgens de politietop nauw samen met ernstige criminaliteit zoals afpersingen, overvallen, geweld en mensenhandel. " Dat moet stoppen."

De oproep van Van Duijn krijgt evenmin steun in politiek Den Haag. "Wij zijn niet van plan het beleid te wijzigen en vinden dat er streng moet blijven worden opgetreden tegen de handel in softdrugs", aldus een woordvoerder van minister Hirsch Ballin (Justitie).

Opmerkelijk!!

Aan het einde van zijn carrière durft Hans van Duijn eindelijk zijn mond open te doen en te zeggen wat zeer veel politiefunctionarissen niet durven te uiten. De trouw aan de politiek is kennelijk belangrijker dan het geweten. De Raad van Hoofdcommissarissen reageert op van Duijn’s uitspraken als verwacht. Kortzichtig. “De teelt en alles daaromheen is niet onschuldig” …. Nee, natuurlijk niet. Zolang de teelt niet gelegaliseerd is is het illegaal met alle criminaliteit van dien. Meer dan 70% van alle delicten is drugsgerelateerd. Dat betekent dat de justitiële industrie kan floreren dankzij de illegaliteit van wietteelt en harddrugs.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/4/2008 - Opmerkelijk!!

Daklozen welkom na beloften  TREES VAN DER WERF

© Het Parool, 22-04-2008, 11:53 uur

AMSTERDAM - Omwonenden van Bedrijvencentrum Osdorp hebben gisteravond tijdens een informatieavond geprotesteerd tegen de komst van een dak- en thuislozenopvang op dit terrein. Het resultaat: de belofte dat de overlast van het dierenasiel wordt aangepakt en het openbaar vervoer verbeterd.

Die belofte kwam van wethouder Marijke Vos.
Op de informatieavond, die ging over een voorziening voor dak- en thuislozen met psychiatrische of verslavingsproblemen die aan de Jan Rebelstraat moet komen, was vooral het dierenasiel op datzelfde bedrijventerrein het onderwerp van gesprek.

Het zit de omwonenden hoog. ''We zijn al een jaar bezig en er is nog steeds niets aan die overlast gedaan. En nu komt er zeker ook nog een voorziening voor dak- en thuislozen bij,'' zei bewoner Let Deutekom. Ze is bang dat de mensen die worden opgevangen in de buurt rond gaan zwerven.

Stadsdeel Osdorp wil 75 plaatsen creëren voor dak- en thuislozen die zelfstandig kunnen wonen. Om deze mensen een zo 'prikkelarm' mogelijke omgeving te bieden, heeft het stadsdeel gekozen voor een pand op het bedrijventerrein Bedrijvencentrum Osdorp.

''Overal waar we met dergelijke voorzieningen komen, stuiten we op protest. Maar de ervaring leert dat wanneer we er een professionele organisatie op zetten, het met de overlast heel erg meevalt,'' zei Vos gisteravond. Met die professionele organisatie bedoelde ze de Stichting Volksbond Amsterdam, die de voorziening gaat exploiteren.

Vos heeft de bewoners toegezegd de overlast van het dierenasiel in ieder geval van tevoren aan te pakken. Ook wil de wethouder het openbaar vervoer in deze wijk gaan verbeteren …..


Opmerkelijk!!

In de jaren 80 werd er iets nieuws verzonnen voor psychiatrische patiënten. De zorg werd geëxtramuraliseerd. Een mystificerend woord voor bezuinigen en afschaffen van de ‘prikkelarme’ omgeving. De patiënten moesten in normale woonwijken geïntegreerd worden. Resultaat: te veel prikkels maakte hen i.p.v. gek knettergek en deed velen op straat belanden, waar ze overlast veroorzaakten. In plaats van een prikkelarme omgeving in een park of duinlandschap wordt deze omgeving nu gevonden op een bedrijventerrein. Oh, wat hebben we een zorg voor de medemens!

De omwonenden hebben al last van het dierenasiel en nu komt er ook nog een mensenasiel. Een troost, de begraafplaats Westgaarde ligt om de hoek.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/4/2008 - Therapie voor blowverslaafden via internet




AMSTERDAM - Verslavingskliniek Jellinek/Mentrum in Amsterdam biedt sinds woensdag cannabisverslaafden therapie aan via internet. Door te chatten met een therapeut moeten de blowers van hun verslaving af komen, is donderdag bekend geworden.

Jellinek/Mentrum verwacht jaarlijks 250 mensen met cannabisproblemen online te kunnen helpen.

De hele behandeling bestaat uit zeven chatsessies en een aantal oefeningen, die de verslaafden thuis kunnen maken. De sessies duren ruim een half uur per keer, de totale behandeling duurt 10 weken.

Drempel

Volgens Jellinek/Mentrum is het aanbieden van therapie via internet handig, omdat het voor verslaafden de drempel lager maakt om contact op te nemen met een behandelkliniek.

In de sessies bespreken verslaafde en therapeut de oefeningen die de cliënt thuis gemaakt heeft. In die oefeningen leren de verslaafden beter met cannabis om te gaan. Ze leren de situaties, gevoelens of gedachten die aanzetten tot het drugsgebruik te herkennen en beter te hanteren.

Nalezen

In de chats hebben de verslaafden ook ruimte om persoonlijke thema's te bespreken of vragen te stellen. De chats kunnen worden opgeslagen, waardoor cliënt en therapeut de sessie nog eens kunnen nalezen.

Eind vorig jaar begon de kliniek al met het online behandelen van alcoholverslaving. Met dat programma zijn inmiddels 160 mensen behandeld.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/4/2008 - Opmerkelijk!!


Dakloosheid op Europese agenda!

Ruim 400 leden van het Europese parlement hebben de Verklaring om dakloosheid te beëindigen ondertekend. Met de verklaring kan dakloosheid als probleem geagendeerd worden bij de Europese Unie. De verklaring richt zich op drie doelen:
Het beëindigen van feitelijke dakloosheid in 2015
De ontwikkeling van Europese definities, verzameling van vergelijkbare data en jaarlijkse statistische updates

Het verzoek om in alle EU landen winter-noodplannen te maken.
                                                         
Dankzij een sterke lobby van Feantsa (de koepel van de opvanginstellingen in Europa) en de aangesloten nationale leden is het gelukt om voor de deadline van 10 april voldoende handtekeningen te verzamelen.

Bron: Federatie Opvang  10 - 04 – 2008

Opmerkelijk!!

Algemeen: Schande, dat er nu pas aandacht aan besteed wordt.

1.      Hieruit blijkt maar weer een ontstellend gebrek aan competentie. In 2015 geen feitelijke dakloosheid meer in de landen van de EU!! Wedden dat het niet lukt?

2.      Hoe kun je iets laten slagen als er eerst nog het bureaucratische proces van definiëring plaats moet vinden? In Nederland is dat na vele jaren nog steeds niet gelukt, laat staan in Europa. Eerst zal een definitie gevonden moeten worden voor “feitelijke dakloosheid” omdat anders niet meetbaar is of deze in 2015 daadwerkelijk tot 0 gereduceerd is …..

3.      Een verzoek heeft geen enkele verplichting. Met die winter-noodplannen zal het dus wel loslopen net zoals dat nu al jaren het geval is.

       Voor enige borstklopperij is m.i. geen reden

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

10/4/2008 - Bah

Marijke Helwegen wil zwerven Nu.nl

Marijke Helwegen is van plan ooit nog wel eens te gaan zwerven. Dat vertelde de ambassadrice van de plastische chirurgie donderdag in RTL Boulevard. In het tijdschrift dat ze binnenkort op de markt brengt is ze afgebeeld als zwerver.


Verder vertelt ze in dit artikel:
"Het is een dunne scheidslijn hoe je in Nederland het ene moment glamorous bent, en het volgende moment in de goot ligt." 


Daar heeft ze op zich wel gelijk in maar zij lijkt me niet de ideale persoon om op te komen voor de 'zwerver' en zeker niet op deze manier..
Nomen est omen: Helwegen = vrij vertaald Wegen naar de hel
Zo is het maar net.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/4/2008 - Jennifer Hoffman vond troost bij zwerfster


NU.nl -  8 april 2008 13:07

AMSTERDAM - Jennifer Hoffman vond troost bij een zwerfster, nadat haar voormalige vriend Daan Schuurmans had opgebiecht
dat hij verliefd was op Bracha van Doesburgh. Daarop pakte Jennifer haar spullen en stapte ze op de fiets. "Ik kwam niet ver. Ik huilde en moest hyperventileren.
Een zwerfster heeft mij toen getroost. Zij was dakloos, maar ik ook", zo zegt Jennifer nu.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/4/2008 - Adviezen voor (toekomstige) hulpverleners

Deze tekst heb ik in 1996 gemaakt en meerdere malen gepubliceerd. Ik heb er veel positieve en
negatieve reacties op gehad. Nu, bijna 12 jaar later is de inhoud nog even actueel. Ik besef dat ik menige hulpverlener hiermee tegen de schenen schop; dat is niet mijn bedoeling. Ik wil hiermee hulpverleners een spiegel voorhouden en hen wakker schudden om tot een betere zorg te komen.
Het is nog steeds actueel. Te vaak hoor ik hulpverleners die onderstaande adviezen opvolgen.

Adviezen voor (toekomstige) hulpverleners om het vertrouwen van daklozen zo snel mogelijk totaal te beschamen.

  • Draag er zorg voor dat je een redelijk hoge drempel opwerpt om afspraken met je te kunnen laten maken.
  • Laat daklozen altijd een tijdje wachten ook al heb je niets te doen. Ze zullen denken dat je het erg druk hebt en dat zorgt ervoor dat ze tegen je opkijken en daarmee is de juiste verhouding al gemakkelijk bepaalt.
  • Je kunt dit nog versterken door hen na het wachten te vragen om "morgen terug te komen" omdat je "helaas te veel uitgelopen" bent. Zorg dat "morgen" toevallig Eerste Pinksterdag is, hetgeen je toevallig vergeten was, zodat ze die dag voor niets komen en ook geen nieuwe afspraak kunnen maken. Daarna kan de hele procedure opnieuw van start gaan. Dat is goed; het houdt ze bezig en creëert in ieder geval wat structuur voor de dag.
  • Stuur ze van het kastje naar de muur en zorg dat zegoed afstompen; vervolgens heb je geen kind meer aan ze, terwijl je ze wel als zodanig kunt behandelen.
Zo, het spits is eraf.
  • Vergaderen doe je met het team. Je praat dan veelvuldig over je cliënten zodat je minder tijd over hebt om met hen te praten.
  • Mocht het toch zo ver komen luister dan niet; het zou tot gevolg kunnen hebben dat je afgeleid wordt van je eigen plannen.
  • Houd het vooroordeel in stand dat iemand die in moeilijkheden verkeert, zwak en hulpbehoevend is; huldig vooral niet het standpunt dat iemand pas hulpeloos is als hij bewusteloos is.
  • Geef nooit concreet aan wat je beoogt, zodat ook nooit kan blijken dat je ergens klaar mee bent.
  • Ga methodisch te werk. (Methodiek is ooit uitgevonden door iemand die niet in staat was zijn eigen piemel vast te houden - Bruno Paul de Roeck) Methodisch werken voorkomt in ieder geval echt contact en dat is mooi meegenomen.
  • Laat daklozen merken dat ze ondeskundig zijn m.b.t. de elementaire zaken van hun leven en dat ze niet in staat zijn om te beoordelen wat goed is voor hen en wat niet.
  • Zorg er voor dat je alles doet "om bestwil" van de ander en jij weet als geen ander wat goed is voor die ander. 
  • Wanneer ze met eigen ideeën of kritiek op de aanpak komen, kun je hen het "inzicht" geven dat ze geen of weinig zelfinzicht hebben.
  • Spreek hen niet aan op wat ze wel kunnen maar leg de nadruk op wat er allemaal is misgegaan en wat ze niet kunnen.
  • Houd jezelf buiten schot en de cliënten klein. Zeg dat jij als hulpverlener kunt beoordelen wat ze aankunnen en wat niet.
  • Laat nooit blijken dat je hen ook nodig hebt; het zou jouw positie maar verzwakken.
  • Doe alsof hun problemen jouw persoonlijk bezit zijn en alleen met jouw hulp aangepakt kunnen worden.
  • Laat ze niets zelf uitzoeken zonder jouw deskundige begeleiding. Voorkom hierbij vooral dat ze zelfredzaam worden; het kan ten koste gaan van jouw positie.
  • Als ze vinden dat ze jou niet meer nodig hebben, bestrijd dat dan op alle mogelijke manieren, desnoods tegen beter weten in; het voorkomt een onbevredigend gevoel bij jezelf.
  • Zorg dat je sowieso weinig voelt; dat is gevaarlijk; je zou je te betrokken kunnen voelen!
  • Duid elke betrokkenheid van de cliënt als 'overdracht' en voorkom hardnekkig elke 'tegenoverdracht'.
  • Laat ze voelen dat het in feite hun schuld is dat ze in de moeilijkheden zijn geraakt.
  • Maak duidelijk dat ze, wanneer ze met kritiek op de aanpak komen, blijk geven niet gemotiveerd te zijn.
  • Houd ze klein door veel voorschriften (wil van de ander die ongevraagd en zonder overleg wordt opgelegd).
  • Reageer op eigen ideeën van de dakloze met: "wie heeft er hier voor hulpverlener gestudeerd ?" 
  • Individualiseer, en vermijd de dakloosheidsproblemen te zien als gemeenschappelijke problemen.
  • Houd de problemen die mensen maatschappelijk verbinden buiten de orde; anders ga je problemen waaraan te verdienen valt onbelangrijk maken.
  • Het is reuze handig om je eigen onvermogen en machteloosheid af te wentelen op een dakloze.
  • Diagnostiseer en gebruik daarbij onbegrijpelijke terminologie en gebruik vooral mystificerend jargon, opdat de ander niet kan meepraten maar wel achteraf enorm moet nadenken, zodat hij niet meer toekomt aan zichzelf.
  • Praat vooral niet over je eigen machteloosheid.
  • Breng mensen onder in verschillende behandelingscategorieën en geef ze veel stempeltjes op hun voorhoofd.
  • Met categoriseren verlaag je hen en verhef je jezelf. Werkt feilloos vooral bij daklozen.
  • Blijf stug vasthouden aan je eerder gekozen strategie en laat niets blijken van je eigen bedoelingen.
  • Gebruik ondoorzichtige strategieën: een hele goede is de autoritaire opstelling.
  • Geef je cliënt de rol van imbeciel en stel je dus zo paternalistisch mogelijk op; zorg vooral niet voor een evenwaardige relatie;
  • Blijf ze stug bij hun achternaam noemen omdat dat nu eenmaal regel is en borg staat voor de nodige professionele distantie.
  • Tracht als instelling te voorkomen dat je met daklozen gaat praten in plaats van over hen.
  • Betrek in het uitstippelen van nieuw beleid de daklozen zelf vooral niet; ze hebben geen verstand van de problemen die hen aangaan.
  • Zorg dat het welbevinden van daklozen in jullie handen blijft en niet in de handen van de rechtmatige eigenaars.
  • En .... nooit, nooit, nooit naar hen luisteren !!
Succes verzekerd!

Kwaad geworden of anderszins geraakt ? Gelukkig laat je daarmee merken gevoel te hebben. Gevoel dat je nodig hebt om een goede hulpverlener te zijn.

Geraakt? Opmerkingen? Klik op Email Me

Inspiratie: 15 jaar in de bagger en een speciaal woord van dank aan Bruno Paul de Roeck

 

Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/4/2008 - Schaamteloos Christelijk jatwerk

Een bericht in het Parool van 04 - 04 - 08

http://www.parool.nl/nieuws/2008/APR/04/ams7.html

Duizend euro voor een nacht op straat

AMSTERDAM - Voor duizend euro en tijdelijke inlevering van mobiele telefoon en portemonnee kunnen belangstellenden binnenkort een nacht op de Amsterdamse straat doorbrengen met professionele zwervers.

Daklozenorganisatie De Tweede Mijl daagt mensen uit hun normale leven voor een nacht in te wisselen voor een bestaan als dakloze, onder begeleiding van ’ervaringsdeskundigen’.

Gerard Geijtenbeek, directeur van een verhuisbedrijf, gaat 23 mei als eerste deelnemer de uitdaging aan.


,,Ik denk dat veel mensen die menen hun leven onder controle te hebben, nauwelijks in staat zijn op straat te overleven. Waar slaap je? Hoe kom je aan eten? En hoe ga je om met reacties uit de maatschappij: afkeuring, walging en weggejaagd worden,’’ zegt Geijtenbeek.

Hier is sprake van Christelijk jatwerk, een verkeerde voorstelling van zaken en uitbuiting van daklozen.

1 - Dit idee is gejat van de Stichting Voila, die in de jaren negentig volop in het nieuws was met de Stadsjungle Survival. De rollen werden omgedraaid. Daklozen begeleidden hulpverleners, politie-ambtenaren en anderen die beroepsmatig te maken hadden met daklozenproblematiek om hen op die manier te laten ervaren hoe anders de praktijk was dan de theoretische modellen.
Tevens werd het gebruikt om knelpunten te signaleren en de dakloze begeleider een bescheiden inkomen te verschaffen.

Hier gaat het niet om bovengenoemde doelen maar om de evangelisatie te continueren.

2 - Stichting de Tweede Mijl is geen daklozenorganisatie maar een Christelijke vrijwilligersorganisatie die evangeliseert via een eigen inloophuis.

Citaat van de website van de Tweede Mijl:
"De Tweede Mijl draait op vrijwilligers. Onder aanvoering van teamleider Jaap Sijkerboer zijn zo’n honderd vrijwilligers uit allerlei kerken werkzaam in het inloophuis. Een groot deel van hen is afkomstig van de Veluwe".

'Daklozenorganisatie' suggereert een organisatie van daklozen te zijn. Het is echter een organisatie van - veelal van de Veluwse biblebelt afkomstige - Christenen, die in het Sodom en Gomorra van Nederland hun evangelisatiewerk willen blijven kunnen doen.

Ik noem dit netwerken met Petrus over de ruggen van daklozen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/4/2008 - Wat heb ik te bieden?

  • Introductietrainingen medewerkers dak- en thuislozenzorg
  • Follow-uptrainingen
  • Thematrainingen (te bepalen in overleg)
  • PAT zelfmanagementtraining
  • Workshops op congressen en symposia
  • Lezingen
  • Gastlessen voor MBO en HBO
  • Adviezen voor overheden, instellingen en organisaties
  • Probleemoplossing

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/4/2008 - Wat heb ik in mijn ransel

Om steeds weer het uitgebreid antwoorden van mails te vermijden, hierbij dan ...
Ik ben een ideeënman, een plannenmaker, een uitbroeder, een creatief denker, een probleemoplosser, een motivator en bezit inmiddels een schat aan expertise op het terrein van de dak- en thuislozenproblematiek.
Hieronder de resultaten van de afgelopen 15 jaar ...


1993 - 1995 Organisatie Stichting Z (Amsterdams daklozenmagazine) mede opgezet en begeleid tot de stabiliseringsfase
1994 - 1997 Duivenvoerproject op de Dam met Z-verkopers
1996 - Oprichter Stichting Voilà - dak- en thuislozen helpen elkaar zichzelf te helpen
  • Een stichting van dak-en thuislozen voor dak- en thuislozen.
  • Rehabilitatie, resocialisatie en belangenbehartiging door en voor dak- en thuislozen.
  • Uitgangspunt: zelfredzaamheid.
(Mede)initiator/bedenker van o.a.
  • Sociale Kaart op Kontzakformaat o.a. in Amsterdam, Utrecht, Rotterdam en vele grote steden all over the world (1996)
  • Belangenbehartiging/Lobbyen
  • 'Slavenarbeidactie' tegen Leger des Heils - daklozen kregen daarna een redelijke vergoeding voor hun werkzaamheden (1996)
  • Signalering misstanden in de dak- en thuislozenzorg
  • Acties tijdens de Eurotop in Amsterdam - Welkom in het huis van de daklozen (1997)
  • Campagne: Welkom in het huis van de daklozen
  • Uitgave in eigen beheer van de dichtbundel: Welkom in het huis van de daklozen. Hiervan zijn nog exemplaren verkrijgbaar. Mail Me
  • Daklozen TV. Daklozen doen wekelijks verslag van hun kijk op de samenleving. Uitgezonden op het Amsterdamse kanaal Salto
  • Rafelrandwandelingen (o.a. gebruikt voor signalering misstanden) deelnemers o.a. medewerkers instellingen, politie, media, eerstejaars studenten HVA e.v.a.
  • Gastlessen HVA Amsterdam
  • Stadsjungle Survivals o.a. met bisschop Muskens e.v.a. Het verslag van Christine Lucassen van persbureau Reuters kan op aanvraag gemaild worden.
  • Plan Giftenparlement Amsterdam met M. Willach (1997)
  • Plan Welkom in Amsterdam, daklozen delen de 'Gele gids van Amsterdam' uit, wijzen toeristen de weg en bewaken op de parkings de toeristenbussen (1997)
  • Plan Daklozen Willen Wonen, behuizing voor daklozen in gestapelde zeecontainers en trekkershutten op braakliggende stukjes grond in de wijken, geadopteerd door buurtbewoners (1997) Het idee van de gestapelde containers is aanvankelijk weggehoond en later gerealiseerd t.b.v. studenten in o.a. Amsterdam en Delft
  • Herzien script en de catering voor speelfilm Dropouts van Will Wissink en Zebi Damen (1998)
  • Idee Daklozenhotel, later gerealiseerd door HVO/Querido
  • Idee 'Opwarmhuis' voor o.a. 'aspirant daklozen'. Later opgenomen in SAVe Id (zie verderop)
  • Plan Trekkershotel 'de Kraal', gerund door daklozen als reïntegratieproject  (1998)
  • Advies en begeleiding opzetten opvang en inloop o.a. Sociaal pension de Cocon in Hilversum - naamgeving - interieurontwerp - afbouw en inrichting -  visie- en organisatieontwikkeling - (1998) training medewerkers (1999)
  • Pleidooien voor slaapruimten met 2-persoons bed t.b.v. koppels in de opvanghuizen en sociale pensions en een voorziening voor huisdieren
  • Interieurontwerp slaapruimten en ontwerp stapelbedden ('het masturbatiebed') Sociaal Pension voor gebruikers HVO het Klokhuis Amsterdam (2000)
  • Trainingen en deskundigheidsbevordering t.b.v. vrijwillig medewerkers diverse inloop en nachtopvang in heel Nederland
  • Expertise verstrekt aan o.a. Oslo City Mission - Noorwegen - Dak-en thuislozenzorg Varma - Estland - Opzetten woon-/werkprojecten Sint-Petersburg - Rusland
  • Medewerking aan diverse symposia, congressen - Presentaties voor o.a. DWA Amsterdam, Gemeente Tilburg, Fortis Groep Utrecht, Start Foundation Utrecht, Kas Associatie Amsterdam, Rafelrandconferentie Rotterdam, International Cecile Conference Rotterdam, Daverende Daklozen Dagen o.a. Amsterdam, Rotterdam, Den Haag
  • Diverse lezingen o.a. voor groepen trainees DWA Amsterdam
  • PUK uitzendbureau (Project Uitzendbureau voor Kutklussen) - activeer- en werkervaringsproject. PUK Reclamecampagne was Winnaar zilveren lamp ADCN i.s.m. d’Arcy - Gold Medal the New York Festivals i.s.m. d’Arcy - Zonder subsidie meer mensen geactiveerd dan de hele reguliere hulpverlening bij elkaar!!  Dak-en thuislozen klussen bij particulieren en instellingen. De klussen mogen niets te maken hebben met het 'afval van de welvaartsmaatschappij'. Grote groepen PUKkers hielpen bij de opbouw van diverse lokatietheaterfestivals, waaronder Toneelgroep de Appel op Oerol, Dante in de Flevopolder
  • Idee digitaal centraal loket 'Netwerk' t.b.v. een integrale aanpak
  • Project BIKbus i.s.m. o.a. studenten Hogeschool Haarlem, Rode Kruis, Politie Amsterdam/Amstelland, Goodwillcentra Amsterdam, Stichting Uma Lampe, GVB Amsterdam
  • Mede-oprichting BAD (later BADT) Belangenbehartiging Amsterdams Daklozen i.s.m. Stichting Z
  • Vrije Vogels i.s.m. Politie Amsterdam Amstelland - naar een wijkgerichte aanpak van de dak- en thuislozenproblematiek. Meer hierover: 'Vrije Vogels - Omgaan met daklozen in je buurt. Dilemma's en oplossingen' - Gerard van den Boomen en Jan Ruijter. Een gezamenlijke uitgave van DABAR-LUYTEN Heeswijk en het Mozeshuis. ISBN 90 6416 362 6
  • Veilig Nest Zaandam – wonen/werken en buurtbeheer door daklozen in saneringswijk i.s.m. woningcorporatie ZVH Zaanstad en SEV Stichting Experimentele Volkshuisvesting
  • Veilig Nest Schiphol - voorziening voor dak- en thuislozen op Schiphol i.s.m. Schiphol Group, Schiphol Security, Gemeente Haarlemmermeer en Leger des Heils Haarlem
  • Ontwikkeling model SAVe id - model om de problematiek rond dak- en thuislozen terug te dringen - een revolutionaire verandering van aanpak
  • SAVe id Amersfoort - deels uitgevoerd, o.a. instellen van Straatadvocaat
  • Samenwerking met Architectenbureau Friso ten Holt t.b.v. realisatie Sociaal Pension en woon-/werkproject op IJburg - Martien Schaaperhuis. Sociaal Pension wordt door HVO/Querido gerealiseerd. Oplevering 2009
  • Idee bedrijfs-/bouwterreinbeveiliging,  winkeldiefstalpreventie en winkelbeveiliging door daklozen
  • Idee 'Dagobert' - daklozen(spaar- en leen)bank
  • Idee en ontwerp 'Daklozenbank' - daklozen slapen in i.p.v. op bankjes - ontwikkeling mini-onderkomens
  • Vele interviews in de media
Nb. In de statuten van Stichting Voilà was opgenomen dat geen subsidie ontvangen kon worden. De projecten draaiden kostenneutraal.

2002 - Vertrek bij Stichting Voilà
2003 - Begeleidingscommissie CED/FIBU Plantage Weesperbuurt
2004 - Interieuradviezen Sleepin - Utrecht
2002 - Heden   Verdere visieontwikkeling model SAVe id
2002 - Heden   Trainingen bij diverse organisaties voor dak- en thuislozenzorg
2002 - Heden   Belangenbehartiging individuele daklozen en verslaafden
2003 - Heden   Denktank Solutions
2005 - Heden   Ontwerp en ontwikkeling Skylgejol - een waddenzeilboot als bouwpakket te bouwen en te verkopen door daklozen in een werkervaringsproject
TV documentaire
Het Andere Gezicht – ‘De luis in de pels’ – IKON - Miro
Andrzejewski – portret van daklozenleider Roel Krikke

Publicaties
Toenders N en Krikke R – ‘Politie en de omgang met dak- en thuislozen’
Justitiële Verkenningen Jrg. 24 - nr. 1 1998 

Krikke R – ‘Resocialisatie en rehabilitatie van daklozen?! een wespensteek’
Passage, maandblad voor rehabilitatie Jrg VII – nr 4 1998 – "Een persoonlijke en kritische
visie op de officiële zorg door Roel Krikke, voortrekker van de Amsterdamse Stichting Voilà ...."



Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/4/2008 - Resocialisatie en rehabilitatie van daklozen!?

DIT ARTIKEL MAG GEHEEL OF GEDEELTELIJK OVERGENOMEN WORDEN MITS MET DUIDELIJKE VERMELDING NAAR DE BRON

Inleiding

Dit artikel gaat over de knelpunten bij de resocialisatie en rehabilitatie van daklozen.

Ik hoop aan te tonen dat er veel haken en ogen zitten aan de inbreng van de professionele hulpverlening en maatschappelijke opvang. Ik zal de nodige vragen stellen die bestemd zijn om u aan het denken én tot reflectie aan te zetten. Als er door dit artikel een betere bejegening van daklozen plaats zal vinden, er meer met hen overlegd wordt en professionele hulpverleners zich nog eens achter het oor krabben heb ik mijn doel bereikt. Als uitgangspunt poneer ik de volgende stelling:  

De professionele attitude en de professionele aanpak in de reguliere hulpverlening vertragen rehabilitatie en resocialisatie van een grote groep redelijk zelfredzame daklozen.

Voor alle duidelijkheid  licht ik in het kort toe wat ik versta onder resocialisatie, rehabilitatie, zelfredzaamheid, daklozen en professionele attitude/aanpak. Per begrip zal ik er het nodige commentaar bij geven.

Resocialisatie is ''het weer geschikt maken voor een aangepast leven in deze maatschappij'' (Groot Woordenboek der Nederlandse Taal) Hierbij stel ik de volgende vragen: het weer geschikt maken duidt erop dat dit door een ander geschiedt, anders had er wel gestaan ''het zichzelf weer ....'' Dit duidt in eerste instantie niet op zelfredzaamheid. Iemand anders maakt je weer geschikt. Wie bepaalt hierin dan de mate van aanpassing ? Aanpassing aan wie, wat, welke ?

Rehabilitatie is ''herstel in de vorige stand of staat; herstel in eer en goede naam'' (Groot Woordenboek der Nederlandse Taal). Herstel in vorige stand of staat is voor veel daklozen een ramp. De vorige stand of staat leidde nogal eens tot dakloosheid. Van eerherstel ben ik een groot voorstander. Ik vraag me echter af of de dakloze dat krijgt van de reguliere hulpverleners. Voor eerherstel is vertrouwen nodig en het laten varen van vooroordelen. Ik kom daar verderop in dit artikel op terug.

Zelfredzaamheid is een nieuwe verpakking voor een oude inhoud. Met het doorknippen van de navelstreng begint ieder leven er abrupt mee. Op straffe tot levenslange afhankelijkheden te worden veroordeeld, leert een kind daarna al vrij gauw, letterlijk en figuurlijk, op eigen benen te staan. Tussen het moment van geboorte en sterven, ook een daad van zelfredzaamheid, wordt er op diverse fronten een hevige strijd geleverd om het lot in eigen hand te houden en zich niet te laten leven. Zelfredzaamheid betekent voor mij het op eigen benen gaan staan en zelf leren lopen.

"Dat mag niet van bovenaf worden opgedrongen of opgelegd maar moet in gelijkwaardigheid tot stand komen'' aldus Ivan Illich in Naar een nieuwe levensstijl. Elke vorm van hulp veronderstelt een ingreep, een verandering, waar degene die wordt geholpen zelf niet zo gauw op was gekomen of waartoe hij niet in staat was. Het aanzetten tot zelfredzaamheid is met zichzelf een tegenspraak. Het gevaar bestaat dat hulpverleners, die zich gaan toeleggen op het aanzetten tot zelfredzaamheid, hiertoe weer methodieken gaan ontwikkelen en zo de ware betekenis van zelfredzaamheid om zeep brengen.                                                                                                                                                                                 

Dakloze: 'Dakloze' kan ook gelezen worden als 'mens' (ik verfoei het categoriseren omdat er dan  groepen ontstaan die buiten de vaste categorieën vallen. Dit artikel gaat over mensen die buiten de boot vallen. De oplossing is dan om weer nieuwe categorieën te formuleren en is het einde zoek).

Toch is het zinvol om duidelijk te maken wat ik onder daklozen versta.

Daklozen zijn in mijn ogen mensen, die om welke reden dan ook tijdelijk dan wel langdurig geen vaste woon- of verblijfplek hebben.

Thuislozen vallen nadrukkelijk buiten het bestek alhoewel ik van mening ben dat de teneur van dit artikel evengoed op hen van toepassing is.

Professionele attitude en - aanpak onderscheidt zich van de zg. niet- professionele equivalenten op de volgende punten: Methodisch, protocollair, procedureel, cognitieve kennis (veel weten van weinig), beroepsmatige afstand en meetbaar resultaat en rapportage (vergeef me als deze opsomming niet volledig is maar hier gaat het mij in essentie om). Betekent dit dat een houding resp. aanpak die minder op bovenstaande punten gebaseerd is per definitie minder professioneel is ? Dat is maar zeer de vraag. Het volgende stel ik vast: Daklozen op de Rafelrandconferentie 1995 in Utrecht hadden liever te maken met de vrijwillig medewerkers in inloophuizen "omdat daar mensen werken". Dit geeft stof tot nadenken. Misschien moet de professionele houding wel  bepaald worden door de mate waarin menselijke kwaliteiten aanwezig zijn. In ieder geval vind ik dit een duidelijk waarschuwingssignaal.


De maatschappelijke opvang en zelfredzaamheid

Eén van de eerste levensbehoeften is een goed dak boven je hoofd. Daklozen kennen echter alleen het hemeldak. De straat is hun huis. In de Universele Rechten van de Mens staat duidelijk omschreven dat ieder individu het recht op huisvesting heeft. Hiermee wordt zeker niet de straat bedoeld.

In principe heeft een dakloze dus recht op huisvesting en het wordt hem middels diverse opvangvoorzieningen ook geboden. Er is echter één groot verschil. De dakloze heeft geen vrije keus. Als hij kiest voor een bepaald dak dan krijgt hij er ongevraagd een heel complex aan regels, voorzieningen en plichten bij, waar hij bovendien voor moet betalen, of hij deze voorzieningen wil of niet wil. Voor zelfredzaamheid daarentegen worden niet of nauwelijks voorwaarden geschapen.

Ik vind dat de maatschappelijke opvang haar verantwoordelijkheid te weinig neemt en daklozen te weinig mogelijkheden biedt zichzelf te ontplooien en tevens de zelfredzaamheid van daklozen veronachtzaamt. Resocialisatie en rehabilitatie van daklozen vereist in mijn ogen een warm klimaat waarin de zelfredzaamheid van daklozen kan gedijen. Dat klimaat is in de praktijk helaas te koel.

Dit koele en afstandelijke klimaat wordt veroorzaakt door een 'professionele' attitude en - aanpak, en door de nodige vooroordelen t.a.v. daklozen.

Vooroordelen en attitude.

Veel mensen hebben vooroordelen over daklozen. Oók professionele hulpverleners.

Een onderzoek van Stichting Voilà onder tot nu toe ongeveer 1500 respondenten aan de hand van uitspraken van vrijwillige- en professionele hulpverleners leert ons voorlopig dat professionele hulpverleners de meeste vooroordelen huldigen. Ik vind dat vreemd en alarmerend. Bij vooroordelen is het 'wie zoekt zal vinden' adagium van toepassing. Een vooroordeel probeer je steeds weer bevestigd te krijgen en dat lukt dus ook. Een vooroordeel is echter een 'gekleurd' oordeel dat niet aan de realiteit getoetst is. De vraag is of hulpverleners wel een reëel beeld hebben van de realiteit.
 

''Daklozen zijn gek'' is een veel door burgers gebezigd vooroordeel. Hoe komt het dat de burger dat denkt ?

Lees onderstaande vicieuze cirkel eens een paar maal achter elkaar hardop op.

Dakloos ...... geen adres.
Geen adres, geen uitkering, geen uitkering, geen eten.
Geen adres, geen bankrekening. Geen bankrekening, geen uitkering,
geen uitkering, geen eten, geen eten maakt ziek.
Geen adres, geen verzekering, geen verzekering, geen arts, geen hulp bij ziekte.
Geen adres, geen inschrijving bij arbeids- of uitzendbureau.
Geen inschrijving, geen werk, geen werk, geen geld, geen geld, geen eten.
Geen adres, geen inschrijving voor woning.
Geen inschrijving voor woning, geen adres, geen adres, dakloos.
Dakloos ...... geen adres etc.

Bent U nu ook al gek of wordt u het binnenkort ?

Daklozen worden er in ieder geval horendol en gek van. Overheid en de instellingen houden de dakloosheid in stand. Ze houden het in stand omdat ze veel te weinig doen aan de vicieuze cirkels, waarin daklozen zich bevinden en niets doen aan de steeds verder om zich heen grijpende bureaucratie en voortschrijdende afstandelijke houding in deze markt van welzijn en geluk. Resocialisatie en rehabilitatie lopen dood op deze muren. Daklozen worden er gek van om van het kastje naar de muur gestuurd te worden en overal tegen die muur te pletter te lopen. Om niet totaal afgestompt te raken worden ze agressief, net als trouwens veel langdurig werklozen en bijstandstrekkers. En wie trouwens niet ? Of ze haken definitief af.

Als dakloze mag je niet agressief en moet je assertief zijn om datgene te verkrijgen waar je recht op hebt. Als je niet assertief bent word je niet gezien en dus genegeerd. Agressie wordt echter als bedreigend ervaren en in veel gevallen volgt dan een sanctie. Het is de vraag wie als eerste een agressieve daad stelt. De afstandelijke hulpverlener of de daarop reagerende dakloze.

Actie is reactie en wie zaait zal oogsten. Wat mij verontrust is dat de dakloze per definitie verliest. Hij is agressief en de hulpverlener ziet z'n eigen blinde vlek natuurlijk niet. Bovendien heeft de dakloze diverse plichten, waarop hij gesanctioneerd (door schorsing) kan worden bij het niet nakomen daarvan.

Ik kom maar in weinig contracten tegen dat de instelling zichzelf sanctioneert bij het niet nakomen van haar verplichtingen. Bovendien vraag ik me af waarom agressie niet zou mogen en andere emoties juist wel gewaardeerd worden.

Zolang overheden en instellingen eisen van daklozen dat ze gedragsuitingen nalaten die deze overheden en instellingen zelf wel mogen bezigen zal er nooit sprake zijn van resocialisatie van deze groep daklozen. Resocialisatie is dan niets anders dan afgedwongen schijnaanpassing, een fenomeen dat menigeen, die te maken heeft met  psychotherapie of drugsverslaafden bekend zal voorkomen.

Een ander veel gebezigd vooroordeel is dat daklozen 'niet te vertrouwen' zouden zijn. Je kunt er geen afspraken mee maken. Wantrouwt men de daklozen omdat daar duidelijk aanwijsbare redenen voor aan te dragen zijn of wantrouwt men hen omdat men zelf te weinig zelfvertrouwen heeft en dit maskeert achter wantrouwen en/of arrogantie ? Ik hoor en ervaar dagelijks dat daklozen bij een eerste contact wantrouwend benaderd worden. Ontstaat hierdoor niet een selffullfilling prophecy ?

Het wantrouwend benaderen van daklozen zet direct al een streep door de gelijkwaardigheid. Zelfredzaamheid wordt daardoor niet bevorderd. Resocialisatie naar een samenleving waar zelfredzaamheid vereist is wordt onmogelijk als er geen gelijkwaardigheid is.

Daklozen leven van de dag in de dag. Ze hebben een streep getrokken door het verleden zonder dat er toekomstperspectief bestaat. Heeft u ooit nagedacht hoe moeilijk het voor hen is een afspraak te maken waarbij je dagen vooruit moet plannen, dagen die geen plaats hebben in je Hier en Nu bewustzijn ?  Essentie hiervoor is dat de hulpverlener zich kan identificeren met de hulpvrager. Hiervoor biedt het leermodel van Kolb prima uitgangspunten. Begin met het ervaren. Ga eens in de schoenen van de dakloze staan en ervaar het verlies van tijdsbesef binnen twee dagen. Hiervoor biedt Stichting Voilà ruime mogelijkheden middels een Stadsjungle Survival o.l.v. een ervaringsdeskundige dakloze, e.e.a. aangevuld met een training over de attitude van de hulpverlener en de valkuilen die hij in het werken met daklozen kan tegenkomen. Dat noemen wij een professionele benadering !

Daklozen zouden 'zelf voor hun dakloos bestaan gekozen hebben' en 'kunnen gemakkelijk een uitkering krijgen'. De realiteit is wel even anders. Niemand kiest hiervoor. Swiebertje is al jaren morsdood. Er is hooguit sprake geweest van een negatieve keuze. Suïcide of in Godsnaam maar overleven in de stadsjungle. Dat ze zelf af en toe een ander verhaal laten horen is een overlevingsstrategie om niet het allerlaatste restje eigenwaarde te verliezen.

Een uitkering kan alleen verkregen worden na inschrijving op een erkend postadres. De hele procedure duurt enige weken en men wordt gedwongen gebudgetteerd en gekoppeld aan een maatschappelijk werker. Een daguitkering wordt in Amsterdam niet verstrekt ondanks een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep op 9 januari 1996. Bevreemdend is dat de dakloze niet geleerd wordt met geld om te gaan en zijn eigen inkomen te beheren. Veel daklozen haken voortijdig af. Hun gevecht tegen de bureaucratische windmolens is nauwelijks vol te houden. Daar komt bij dat veel instellingen inmiddels zo verinstitutionaliseerd zijn dat ze qua bureaucratie de overheid naar de troon steken. De beperkte toegankelijkheid van de aangeboden voorzieningen ondermijnt het proces van resocialisatie en rehabilitatie.

Bed, bad, brood, betutteling versus bed, bad, brood en bevestiging.

De instellingen voor daklozen voorzien in een elementair aanbod.

Ze bieden een bed, wasgelegenheid en voeding in de vorm van eten en drinken. Voeding in de overdrachtelijke zin ontbreekt veelal. Ieder mens heeft bevestiging nodig voor zijn bestaan. De meest eenvoudige vorm hiervan is het ''hallo'' bij een ontmoeting. Positieve aandacht, een complimentje, een duim omhoog of een knipoog worden veel te weinig gegeven (ook een fikse ruzie is een bevestiging voor je bestaan en onontbeerlijk. Agressie heeft dus wel degelijk zin) Met positieve aandacht wordt spastisch omgesprongen; de protocollen en de tijd- / werkdruk verhinderen dit en ruzie mag er niet gemaakt worden. In plaats hiervan vindt er veel betutteling en bevoogding plaats. Zou u zelf betutteld en bevoogd willen worden ?

In de passantenverblijven in Amsterdam mag je maar 18 nachten per maand vertoeven. De rest van de nachten zoek je het maar uit. Het argument hiervoor is de ''hospitaliserende werking'', waarmee bedoeld wordt dat daklozen geen prikkel zouden krijgen zelf woonruimte te zoeken als ze 30 nachten per maand onderdak zouden zijn. Hierbij gaat men er kennelijk van uit dat de mens niet tot zelfredzaamheid zou zijn voorbestemd. De enige prikkel die daklozen hierdoor krijgen is afstomping.

Daklozen komen klem te zitten tussen enerzijds deels gebruik maken van passantenverblijven deels buitenslapen en anderzijds wachtlijsten, een hulpverlener in je nek en bureaucratische rompslomp.

  • Het is of - of en niet en - en. Door mensen 12 nachten onderdak te onthouden resocialiseer je ze niet en het zet zeker niet aan tot zelfredzaamheid. Juist door ze iets te bieden, nl. erkenning voor hun bestaan, mogen zijn wie ze zijn, zonder dat daar verborgen agenda's over aanpassing (aan wie, aan wat ?) bij te pas komen, het schenken van vertrouwen, het respecteren en het geven van verantwoordelijkheid worden de voorwaarden voor resocialisatie en zelfredzaamheid gecreëerd.
  • Een ander argument is dat het uitbreiden van voorzieningen een "aanzuigende werking'' zou hebben (realiseert u zich hoe afstotelijk dit argument is ?) Laat dit argument nou net gehanteerd worden door de meeste plaatselijke overheden als excuus om niet uit te breiden ! Bovendien klinkt er m.i. ''eigen volk eerst'' te veel in door. De politiek dient te beseffen dat dakloze mensen per definitie niet in hun voormalige woonplaatsen blijven maar juist naar de stad trekken om onder te gaan in de anonimiteit.
  • Er wordt niet met daklozen gesproken maar over hen. Bezoekers/gasten van instellingen worden nog steeds niet gezien als bij uitstek deskundigen om mee te praten over regelgeving en regelhandhaving en ideevorming bij het ontwikkelen van nieuwe voorzieningen (vgl. het creëren van zg. 'hangplekken' voor de jeugd door plaatselijke overheden. Denkt u nu echt dat deze plekken als zodanig gebruikt worden ?). Deze houding van 'niet zien' komt tot uitdrukking op congressen over dak- en thuisloosheid , waar dak- en thuislozen per definitie niet uitgenodigd worden. Nog steeds denkt men dat daklozen geen ideeën hebben, niet kunnen praten en geen gefundeerde mening kunnen uiten. Ik weet wel beter !
  • Resocialisatie en rehabilitatie zijn gedoemd te mislukken wanneer daklozen niet gezien worden als evenwaardige (evenveel waard als) gesprekspartners met een onmisbare ervaringsdeskundigheid (volgens minister Borst moeten ervaringsdeskundigen juist veel meer ingezet worden). Dames en heren hulpverleners, de kennis ligt in Nederland letterlijk op straat, 12 nachten per maand.

Professionele attitude en - aanpak

Zoals ik al eerder duidelijk maakte onderscheidt de professionele attitude en - aanpak zich op de volgende punten: Methodiek, protocollen, procedures, cognitieve kennis meetbaar resultaat  en rapportages (om over opgelegde veranderingsprocessen en reorganisaties, maar niet te spreken). Laat ik hier enigszins chargerend op ingaan teneinde u wakker te schudden.

Methodieken zijn uitgevonden door mensen die niet in staat waren hun eigen piemel vast te houden (Bruno Paul de Roeck). Methodieken zijn goed voor mensen die onzeker zijn en dus houvast nodig hebben. Echt contact met de hulpvrager komt niet tot stand. Medemenselijkheid kun je niet verpakken in methodieken. Is dat misschien de reden dat het gemeten eindresultaat zo tegenvalt?                                            

Protocollen zijn uitgevonden voor mensen die niet zeker zijn van eigen grenzen en deze zonder overleg opdringen aan anderen. Kunnen deze mensen wel hulpverlener zijn ? Kunnen deze mensen niet veel beter achter een bureau gaan zitten om rapportages te schrijven ? Of is dat juist het geval en dus de reden dat de wachtlijsten zo lang zijn ? Protocollen scheppen 'professionele' afstand.

Procedures zijn uitgevonden door onzekere mensen, die geen verantwoordelijkheid durven te nemen en die hun gebrek aan houvast willen compenseren met regels en procedures. Vooral onder ambtenaren vind je deze mensen. Heeft de institutionalisering ervoor gezorgd dat  juist deze mensen aangetrokken worden in de instellingen of is het zo dat mensen met idealen binnen de kortst mogelijke tijd afgestompt raken in een onmenselijke bureaucratische werkomgeving ?

Cognitieve kennis: Mensen die cognitief ontwikkeld zijn bezitten veel kennis van weinig. De kennis die ze vergaard hebben is veelal boekenwijsheid. Echte wijsheid bestaat uit een brede visie, de kunst van het kunnen verbinden van ogenschijnlijk niet met elkaar verband houdende onderwerpen, sensitiviteit, levenservaring en eruditie. Om een goede hulpverlener te zijn is het noodzakelijk iets van deze echte wijsheid ontwikkeld te hebben. Bovendien is creativiteit en het beschikken over zeer goede contactuele eigenschappen een vereiste. Cognitief ingestelde mensen ontberen nogal eens de gevoelsmatige kant. 

Rapportages zijn de neerslag van een overleden idee (uit Dwarsligger, zienswijzen van ir. Ernst Hijmans). Ik begrijp heel goed dat de 'harde kern van de softe sector' er bij gebaat is om meetbare resultaten te behalen teneinde wetenschappelijke erkenning te verkrijgen. Het mag echter niet zo zijn dat dit eigenbelang ten koste gaat van de hulpvragers. Die willen een antwoord op de hulpvraag.

Meetbaar resultaat: Professionele aanpak heeft ook te maken met een meetbaar resultaat. Onder meetbaar resultaat versta ik o.a. verantwoording over de bestede (subsidie)gelden. ''Er is een gebrek aan opvangplaatsen en de voorzieningen zijn niet goed  over Nederland verdeeld. De extra plaatsen komen niet terecht waar de tekorten zijn om dat de extra gelden niet gericht worden besteed. Er bestaat grote onduidelijkheid over de financiering van de opvang'', aldus het verslag van de Rekenkamer in 1997.

De logische vraag is of de gefourneerde gelden wel juist besteed zijn.

Een neutraal controleorgaan ontbreekt veelal. Tot op heden moeten we maar afgaan op de (subjectieve) verslaglegging in de respectievelijke jaarverslagen.

Ik vind dit betreurenswaardig omdat er onevenredige (subsidie)bedragen omgaan in de reguliere hulpverlening en de meest laagdrempelige hulp, vaak geboden door particuliere vrijwilligersorganisaties, afgescheept worden met de kruimeltjes.

Een neutrale outputmeting ontbreekt grotendeels en als deze er al is dan worden de voormalige klanten niet geïnterviewd en/of gedurende een aantal jaren gevolgd. Een gemiste wetenschappelijke kans en tevens ontnemen de hulpverleningsinstanties zichzelf de mogelijkheid in de spiegel te kijken en te leren van eigen fouten, teneinde een beter produkt te kunnen bieden.

Een uniforme kwaliteitsmeting is nog steeds niet van de grond gekomen.

Een eerste aanzet hiertoe is gelukkig gedaan door het Verwey Jonker Instituut middels haar onderzoek gepubliceerd in Kwaliteitsbeoordeling in de Maatschappelijke Opvang.

Het gevaar bestaat echter dat hierdoor nog meer regels, nog meer rapportages en nog meer vergaderwerk ontstaat, waardoor het institutionaliseringsproces wordt versterkt.

 

Professionaliteit en afstandelijkheid

''Nieuwe professionaliteit gaat gepaard met enige afstandelijkheid'', aldus Wil Marcelis adj. dir. Stichting Jeugd en Gezin in Alkmaar in het artikel 'Help de Hulpverleners' van Mirjam Schöttelndreier in de Volkskrant van 8 maart 1997. Hieronder zal ik meer uitspraken uit dit artikel aanhalen.

Stella ter Harmsel dir. Advies- en Klachtenbureau Jeugdhulpverlening te Amsterdam herkent de door cliënten als 'pure arrogantie' ervaren houding van tal van hulpverleners.

Zij beschouwt die lang niet altijd opzettelijke houding als beroepsdeformatie. "De samenleving heeft gezegd dat de instelling het beter weet. Maar dat is niet altijd terecht".

Volgens T. Veldkamp van het Landelijk bureau van de Raad voor de Kinderbescherming is er iets mis met de attitude in de hulpverlening. "Professionalisering schrijft voor je niet te identificeren met je cliënt, afstand te bewaren en de zelfredzaamheid te bevorderen".  Met het bevorderen van de zelfredzaamheid ben ik het volmondig eens, doch dat kun je niet als je een afstandelijke houding aanneemt. Het niet identificeren met de cliënt is een goede raad voor diegenen die niet om kunnen gaan met de overdracht van de cliënt en vooral niet met eigen tegenoverdracht. Maar is het niet beter dat deze mensen geen hulpverlener zijn ?

Volgens J. van der Lans, cultuurpsycholoog in zijn essay 'De cultuur van afzijdigheid' vindt deze benadering zijn oorsprong in de kritiek van Hans Achterhuis in 1979, die in zijn boek De markt van Welzijn en Geluk de welzijnsbranche verweet mensen van zich afhankelijk te maken. ''Hierna werden voorzichtigheid en afstandelijkheid troef".

 Ik ben het eens met Achterhuis en stel tevens vast dat 19 jaar na dato deze afstandelijkheid en voorzichtigheid hoogtij vieren. Veldkamp stelt terecht dat hulpverleners voor dit vak gekozen hebben om mensen te helpen. "Dan moet je je ook verdiepen in de mensen met oprechte belangstelling en betrokkenheid en niet te veel afstand. Professionals neigen ertoe erg klinisch te worden". Een weg terug ziet niemand voor zich, maar acht men wel noodzakelijk.

De onmacht ten top. Onmachtige mensen moeten machtelozen helpen. De herkenning is te groot, dat kan alleen maar ongelukken opleveren.

Heden ten dage wordt veel gepraat over cliëntgerichte en vraaggestuurde hulp. Er verschijnen vele nota's, nieuwe methodieken, er worden congressen aan besteed en dit alles geeft een ieder een indruk van "we doen ons best". Wat men zich niet realiseert is dat er voor cliëntgerichte en vraaggestuurde hulp procesmatige, invoelende, betrokken, creatieve mensen nodig zijn, die helaas steeds weer met de methodische aanpak, de protocollen en de procedures in conflict zullen komen.

''Het lijkt op een nieuwe modegril om continu bezig te zijn met abstracte reorganisaties en managementprocessen, waardoor de menselijke (procesmatige) factor over het hoofd wordt gezien", aldus Prof. dr. A. van der Staay, scheidend directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau in de Volkskrant van 25 februari jl. En zo is het maar net.

Ik hoop dat u duidelijk is geworden dat de beginstelling inderdaad een grote kern van waarheid in zich heeft. Als u dat duidelijk geworden is dan hoop ik dat u dat omzet in positieve actie.

Tot zover wat waarnemingen en overpeinzingen.

Wat zie ik als een mogelijkheid het tij te keren ?

 
Enige suggesties, handreikingen en handvatten:

Duidelijk is inmiddels dat daar, waar iedereen met de handen ten hemel geheven staat het niet eenvoudig is dé oplossing aan te dragen.

Toch zal ik een aantal kernpunten eruit lichten en trachten hiervoor oplossingen aan te dragen.

Als de professionele attitude een knelpunt is bij de resocialisatie en rehabilitatie van daklozen dan dient die attitude substantieel te veranderen.

·       Voor alles; praat met daklozen(organisaties) i.p.v. over hen.

·       Ik ben van mening dat er in de diverse opleidingen voor hulpverleners veel meer aandacht moet worden besteed aan de valkuilen van de hulpverlener, de Drama - Driehoek in het bijzonder (zie Transactionele Analyse) en aan de communicatieve aspecten van het hulpverlener zijn. De hulpverlener dient tevens zijn/haar affectieve vaardigheden veel beter te ontwikkelen. Een menselijker houding aannemen voorkomt op termijn overspanning en burn-out.

·       Het is in mijn ogen noodzakelijk dat hulpverleners zelf proefondervindelijk gaan ervaren hoe de bejegening door collega's is. Door het zelf te ondergaan worden knelpunten heel snel duidelijk. Deelname aan een Rafelranddag of Stadsjungle Survival bevordert het proces van resocialisatie en rehabilitatie doordat de hulpverlener veel meer inzicht krijgt in de harde praktijk.

·       Houd op mensen ongevraagde hulp op te dringen of mensen zaken uit handen te nemen die ze, misschien met wat meer tijd en moeite, heel goed zelf kunnen afhandelen. Neem een voorbeeld aan de nieuwe aanpak in verpleeghuizen van Humanitas.

·       Neem een menselijke houding aan en schep de voorwaarden waaronder zelfredzaamheid  bevorderd wordt.

·       Kijk bij daklozen naar wat ze wél zelf kunnen en leg niet de nadruk op wat ze niet kunnen. Begin met ze te respecteren hen vertrouwen te schenken en te zien als een evenwaardige gesprekspartner. Leg de nadruk op hun zelfredzaamheid en bied mogelijkheden aan zichzelf te ontplooien.

·       Zet de deuren open en laat daklozenorganisaties in de keuken kijken. Samen met hen kunnen oplossingen gezocht worden voor de knelpunten. Vuile was wordt zo gewassen.

·       Doorbreek de vicieuze cirkels. Zorg voor één loket.

·       Houd op methodieken te ontwikkelen voor vraaggestuurde en cliëntgerichte hulp. Verhoog de betrokkenheid en leer te luisteren naar en te communiceren met de dakloze.

·       Benader uw medewerkers op een menselijke manier. Zolang de medewerkers van instellingen niet menselijk benaderd worden door het management kun je van hen niet verwachten dat zij hun cliënten wél menselijk benaderen.

·       Zolang directies van hulpverlenings- en maatschappelijke opvangorganisaties initiatieven van daklozen wantrouwend en agressief beoordelen zonder kennis genomen te hebben van de inhoud, acht ik elke verbetering ten goede uitgesloten. Ook hier is een andere attitude noodzakelijk.

·       Breid het aantal postadressen sterk uit en beperk wachtlijsten en verwerkingstijd. Ontkoppel de postadressen en de verplichting van begeleiding en/of budgettering. Een grote groep daklozen resocialiseert eerder en zal eerder gerehabiliteerd worden.

·       Elke instelling, die postadressen uitgeeft, zou verplicht gesteld moeten worden een cursus 'Hoe dicht ik de gaten in mijn handen' aan te bieden (of bel Stichting Voilà).

·       Bevorder de bereikbaarheid van dak- en thuislozen en haal hen uit het sociaal isolement door hen uit te rusten met een buzzer. Dit geldt heel specifiek voor daklozen, die hulp krijgen van hulpverleners. Ze hoeven dan geen afspraken te onthouden. Ze zijn een dag voor de afspraak oppiepbaar.

 

Tot zover een aantal suggesties.

Ik wil graag besluiten met twee stellingen 'om even reflecterend bij stil te staan'.

·       Het zorgwekkend onthouden van echte zorg doet het aantal zorgwekkende zorgvermijders stijgen.

·        Het kindergezegde ''wat je zegt dat ben je zelluf" openbaart een grote wijsheid.

 

Roel Krikke (1945) was mede-initiator van Stichting Voilà - daklozen helpen (elkaar) zichzelf te helpen - in Amsterdam. Hij leidt nu BED bureau expertise dak- en thuisloosheid, oorspronkelijk een van de projecten van Stichting Voilà, en biedt expertise (organisatie)advies en trainingen t.b.v. overheden en hulpverleningsorganisaties. Eén van zijn inspiratiebronnen is de Transactionele Analyse.            

Stichting Voilà was een vrijwilligersorganisatie van en voor daklozen, die middels kleinschalige         onconventionele samenwerkprojecten de zelfredzaamheid van daklozen bevorderde.
Statutair was bepaald dat de stichting geen structurele subsidie mocht ontvangen.


Aanbevolen literatuur:

·       Achterhuis, H., de Markt van Welzijn en Geluk, Baarn: Ambo 1980

·       De Roeck, B.P., Wat is goed, wat is kwaad, Haarlem: de Toorts 1979

·       Giesen, P., 'Het lijkt nu bijna alsof mensen er niet toe doen', artikel in de Volkskrant, 25 febr. 1998

·       Goewy, R., Kwaliteitsbeoordeling in de maatschappelijke opvang, Utrecht: Verwey Jonker Inst. 1997

·       Illich, L., Naar een Nieuwe Levensstijl, Baarn; Wereldvenster, 1981

·       Kouwenhoven, M. e.a. , Transactionele analyse in Nederland deel 1 en 3, Ermelo: ANITA 1985

·       Nuy, M., Een morele bezinning op het thema 'schorsen van zwervers', Passage nr. 2 juni 1997

·       Ofman, ir. D., Bezieling en kwaliteit in organisaties, Cothen: Servire 1992

·       onbekend, Dwarsligger (bij het afscheid van ir. Ernst Hymans) Amsterdam: Hymans Groep 1985

·       Schöttelndreier, M., Help de Hulpverlener, artikel in de Volkskrant, 8 maart 1997

·       Stewart, I., en Joines, V, Transactionele Analyse het handboek, Utrecht: Uitg. SWP 1994

·       Toenders P.L.B. en Krikke, R.A., Politie en de omgang met daklozen, Just. Verkenningen jrg. 24, nr. 1, 1998

·       Toenders P.L.B. e.a. Een toontje lager, zelfredzaamheid in de Pijp, artikel in Politia Nova nr. 2 1994 Den Haag: Min. van BZ 1994

·       Verslag Werkconferentie de Rafelrand 1995, Utrecht: Inst. voor Publiek en Politiek, 1995

·       Verslag Daklozen Dagen Amsterdam 1997, Amsterdam: het Projektenburo, 1997

·       Verslag Rekenkamer 1997

Dit artikel werd gepubliceerd in Passage - tijdschrift voor resocialisatie en rehabilitatie - nr. 12 - 1998

Via de email komen er steeds weer aanvragen het op te sturen. Vandaar plaatsing hier.

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/3/2008 - Naar een nieuwe aanpak

Al mijn ervaring zet ik hier in een aantal punten neer. Uiteraard is het niet volledig, maar in grote trekken komt het hierop neer.

Besef vooraf dat het enkel bieden van 4 muren en een dak een averechts effect heeft. Mensen die zo ‘uit het zicht’ worden gehaald vervelen zich te pletter en gaan alles doen wat God verboden heeft. De juiste volgorde is: Outreachen - Activeren - Nazorg alvast op poten zetten!! -  Diensten aanbieden - Zorg verlenen - Onderdak aanbieden. Uiteraard dit alles in overleg met en na toestemming van betrokkene.

  • Zorg ervoor dat de invalshoek OVERLAST BESTRIJDEN wijzigt in WELBEVINDEN. Niet alleen het welbevinden van de doelgroep maar met hen het welbevinden van medewerkers in zorg, hulpverlening, politie, overheid en … last but not least de burger.
  • Zorg dat alle gratis voorzieningen afgeschaft worden.
  • Zorg voor 24 - uurs inloop- en overnachtingsvoorzieningen.
  • Zorg ervoor dat je daklozen (betaald) inschakelt bij het contact maken met de doelgroep. Met name het aanstellen van een ‘Straatadvocaat’ is broodnodig.
  • Zorg ervoor dat de hulpverlening ontschot wordt en laat ze integraal samenwerken in een Centraal Loket Dak- en Thuislozenzorg.
  • Zorg ervoor dat daar direct gestart wordt met probleemoplossing en dat op de dag van binnenkomst een dakloze toekomstperspectief wordt geboden.
  • Zorg ervoor dat vanaf dag 1 een begin gemaakt wordt met Activeren en dat de Nazorg dan al op poten gezet wordt.
  • Zorg dat iedere dakloze een persoonlijk aanspreekpunt krijgt.
  • Zorg ervoor dat de persoonlijke gegevens van daklozen middels een Intranet door alle geautoriseerde hulp- en zorgverleners geraadpleegd kunnen worden.
  • Zorg ervoor dat de doelgroep vanaf het eerste begin van een nieuw project erin betrokken wordt.
  • Zorg ervoor gebruik te maken van de expertise in de doelgroep en schakel hen zoveel mogelijk in bij de praktische uitwerking van de projecten.
  • Zorg ervoor dat een emailadres bij een erkende (zelf)organisatie door de sociale dienst geaccepteerd wordt als postadres.
  • Zorg ervoor dat elke dakloze zo snel mogelijk een uitkering krijgt.
  • Zorg ervoor dat elke dakloze een bankpasje krijgt. Zorg voor variatie in de geldopnamemogelijkheden.
  • Zorg ervoor dat een dakloze gedurende een bepaalde periode iets extra mag bijverdienen teneinde zijn leven weer op orde te krijgen.
  • Zorg voor een zeer gevarieerd - deels betaald - activeringsaanbod, zoveel mogelijk op individuele behoeften en vaardigheden afgestemd.
  • Zorg voor intensieve begeleiding door coaches.
  • Zorg voor echte ZORG, niet alleen lichamelijk en geestelijk, maar ook emotioneel.
Voor diegenen die echt belangstelling tonen - met de juiste motivatie - heb ik een uitgebreide Powerpoint presentatie beschikbaar, die ik op verzoek graag toestuur.
Klik dan op Email Me
Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/3/2008 - ZEN - een andere kijk op dakloosheid

"Wat is de mens, ontdaan van al zijn pracht en praal,
zijn trots, bezit, sociale rol en prestige, zijn kleren,

zijn naasten en zelfs van zijn gezondheid van lichaam en geest ?

Heeft een individu ook maar iets bijzonders of unieks

dat een onderscheid met anderen kan rechtvaardigen ?"

Uit: King Lear  - William Shakespeare


Daklozen hebben zich ontdaan van vrijwel alles wat wij, "gezonde" of "gewone" stervelingen van
waarde achten, een gezin, sociale contacten, behoorlijke kleding, gezonde voeding, geld, materieel bezit en onderdak, laat staan dat er in hun leven plaats is voor liefde, intimiteit, geborgenheid, veiligheid en sex.

Zij houden zich vnl. bezig met het huidige moment, het Hier en Nu en de toekomst ligt vaak niet verder weg dan de volgende dag.
Ze leven voor en naar hun volgende maaltijd bij het Leger of soms zelfs de vuilnisbak, hun volgende roes of opkikker en hun volgende plek om te slapen.

Er zit niets romantisch aan het bestaan van de dakloze.
Hij betaalt zijn dakloosheid met bronchitis, bevriezing of TBC, met verslaving en vlooien en soms met HIV, Aids of overdosis.
Hij moet elke dag weer bescherming zoeken tegen wind, regen en kou en zich verweren tegen lieden, die het op zijn deken of andere schamele bezittingen hebben voorzien.
De straatjungle overlevend staan ze elke dag weer bloot aan de weersgesteldheid en de wisselende seizoenen. De stormen van het leven blazen hem voort als afgevallen herfstbladeren.
Hij vormt een gemakkelijke prooi voor goedwillende lieden, die hem onder het mom van liefdadigheid willen veranderen tot iemand, die hij niet is en ook niet wil zijn. Lieden die hem voor "eigen bestwil" willen laten aanpassen aan wat wij de maatschappij plegen te noemen, niet beseffend dat ook zij deel uit  maken van deze maatschappij. Lieden, die hem willen kneden als een stuk klei naar voor hen aanvaardbare vormen.

De dakloze kan gemakkelijk als "onaangepast", "ziek", "aansteller" of "stakker" betiteld worden.
Zijn besef van menselijkheid kan daardoor snel slijten. Je kunt het ook anders zien.
De dakloze heeft zich ontmaskerd. Hij hoeft zich niet meer groot te houden, te bewijzen of zich anders voor te doen dan hij is. Hij is wie hij is, zonder poeha, Ego-tripperij, status, materieel bezit en andere franje. Hij heeft geen vaste woon- en verblijfplaats, geen comfortabele stoel voor de TV, een stoel die andere mensen ervan weerhoudt om erop uit te trekken en te ontdekken wie ze zijn.

Veel religies, spirituele stromingen en psychologische inzichten gaan ervan uit dat je pas jezelf kunt vinden of verlichting bereiken als je je ontdoet van materiële verlangens, je maskers afzet, je status laat varen, je Ego-tripperij staakt en de franje laat voor wat het is: lucht, en dat je meer gaat leven in het Hier en Nu.

Voorwaar, de dakloze is ongewild al heel wat verder gevorderd op dit levenspad dan "normale", "gezonde" en "keurige" mensen. Hier past respect en eerbied.

We kunnen nog veel van de dakloze leren.                 

Naar  David Brandon - ZEN in de kunst van het helen
Gamma publikaties / Infopers  1982

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/3/2008 - Overlevingsstrategieλn van daklozen

Naar Lia van Doorn – NIZW 2002, aangevuld door eigen ervaringen en ervaringen ëvan dak- en thuislozen)

De strategieën zijn er op gericht om je situatie leefbaar te houden en de permanente ambivalentie op te heffen, die ontstaat doordat het eigen gedrag (zwerven) niet meer in overeenstemming is met wat je wérkelijk wil (huisje-tuintje-boompje-beestje). Realiseer je dat je, als je alles verloren bent en niets meer hebt, trots het enige is wat je nog in leven kan houden. Als je de trots niet meer hebt dan creëer je het wel. Zelfs door verhalen te verzinnen waar niets van klopt maar waar je zelf in gaat geloven. De waarheid van de 'romantische' verhalen van de dak- en thuisloze is zijn/haar waarheid op dat moment. Ga daarvan uit als je naar hen luistert. Maar pas op; Swiebertje is al jaren morsdood!

Ontreddering

Het spreekt vanzelf dat je je in eerste instantie totaal ontredderd voelt. Alle ‘zekerheden’ en ‘veiligheden’ zijn verdwenen. Je staat er alleen voor. Er is niemand meer om je te redden. Onmachtgevoelens (kwaadheid en verdriet door elkaar gemixt)

Permanente ambivalentie

Je huidige staat is niet in overeenstemming met wat je gewend bent en komt zeker niet overeen met je idealen. De normen die je tot nu toe hanteerde zijn niet meer toereikend. Je zul je normen moeten bijstellen naar een niveau dat je tot nu toe bij anderen afwees.

Verveling

Waar moet je naar toe? Overal tref je dichte deuren. Hoe breng je de dag door, zelfs als je een slaapplaats geregeld hebt? Wat doe je zonder geld? De verveling slaat toe. Je brengt je dag sjokkend, hangend en lethargisch door.

Lager stellen van ondergrenzen

Alles wat te hoog gegrepen is ga je lager bijstellen. De normen die je aanlegt voor een acceptabel bestaan worden geleidelijk aangepast aan de (on)mogelijkheden. Als je geen geld meer hebt wordt op straat slapen vanzelf acceptabel.

Bijstellen normen

Eenmaal op straat en overgeleverd aan de daar geldende junglewetten stel je je oorspronkelijke normen pijlsnel bij. De peuk die je vroeger niet op straat zag liggen pak je nu op en steekt hem met graagte aan (wordt “bukshag” genoemd!) Tijdens Rafelrandwandelingen en de Stadsjungle Survival bleek hoe snel mensen met hoogstaande waarden en normen deze bijstellen als het er echt op aankomt. Binnen een etmaal komen de meest primitieve impulsen naar boven om te overleven.

ACTIE

Creativiteit ontwikkelen

Zonder creativiteit overleef je niet. Wie niet sterk is moet wel slim zijn. Creativiteit heb je nodig om aan eten, drinken en een veilige slaapplek te komen.

Intuïtie ontwikkelen

In de stadsjungle moet je intuïtief overleven – ken je vijand! Dat betekent dat je leert om door de maskers van de ander heen te kijken.

 

Inkrimpen van het tijdsperspectief

Alle banden met het verleden worden afgesloten. Het is vaak veel te pijnlijk om herinnerd te worden aan het verleden laat staan dit met je mee te torsen op straat. Het (noodgedwongen) doorsnijden  zijn van de banden met je verleden onthecht je. Op termijn ontstaat zo thuisloosheid; niet meer in staat je te hechten aan personen, materie en ruimte. De toekomst (enig toekomstperspectief) is er ook niet en dus word je teruggeworpen op het Hier en Nu. Dit beperkt zich tot het vinden van het dagelijkse bed, bad en brood. Je gaat leven van de dag in de dag en van moment tot moment.

PROBLEEM ZIT NU DEFINITIEF TUSSEN DE OREN

Minimaliseren van je eigen rol

Het leven wordt hanteerbaar als je jezelf niet als oorzaak ziet van je situatie en het aandeel van je partner, familie, ouders, het systeem of het lot overwaardeert. Dit is een manier om voldoende argumenten te verkrijgen om passief te blijven berusten in je situatie.

Hik-spik-spouw - ik geef de schuld aan jou  - ik geef de schuld aan anderman  - die het beter dragen kan

Sociale leugens

Je dwingt aanzien en respect af door imponerende grootspraak. Wishful thinking (of eigenlijk wishful talking) is een veel gebruikte variant: je krijgt binnenkort een woning, een partner of een baan waarin je 100.000,00 gulden gaat verdienen.

Compenseren negatief zelfbeeld

Om het negatief zelfbeeld te compenseren ga je fantaseren dat je anderen niet nodig hebt of dat je iedereen de baas bent. Zo kun je een uitzonderingspositie omvormen tot iets positiefs. Het zorgt er wel voor dat je je zodanig verheven voelt dat je niets en niemand meer toelaat. Ook het romantiseren van het daklozenbestaan is compensatie. Bedenk echter; Swiebertje is al jaren morsdood!

Opwaarderen van vrijheidsgevoelens/gedachten

Niemand kiest in vrijheid voor dit bestaan. Toch kun je vrijheid aangrijpen om het draaglijk te maken. Op straat leven geeft je een zekere vrijheid. Geen vrouw die aan je kop zeurt, geen verplichtingen en je kunt gaan waar je wil. Daar staat tegenover dat je als dakloze gebonden bent aan een trits van regeltjes, procedures, bureaucratie en betutteling door overheden en instellingen.

Ontvluchten van de realiteit

De pijn van je situatie en de uitzichtloosheid van je bestaan is niet te dragen. Het beste is om deze gevoelens te ontvluchten. Dat gaat prima met alcohol, drugs en fantasieën. Ook het helpen van lotgenoten, lange rechtszaken aanspannen tegen instanties en/of je distantiëren van anderen werkt goed. Je zet als het ware een deksel over je minder gewaardeerde gevoelens.

Impulsen volgen

Leven als een dier – je volgt je primaire impulsen en staat verder nergens meer bij stil. Criminaliteit is nodig om in behoeften te voorzien. 

Amok maken

Door amok te maken voel je een geweldige adrenalinestoot door je aderen gaan. Energie dus. Als je weinig energie hebt is dit een probaat middel om bij te tanken. Bovendien kun je op deze manier je eigen onmacht en frustratie projecteren op een ander. Negatieve bevestiging is nog altijd beter dan geen bevestiging. Je superioriteitsgevoel stijgt met de minuut als je merkt dat er blikken agenten open getrokken worden alleen om jou in het gareel terug te brengen.



 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/3/2008 - Om over na te denken .....

“Er zullen altijd mensen zijn die de naar roesmiddelen verlangende mens hiervan voorzien. Zolang het maar geld oplevert. Het simpelste voorbeeld is het volgende citaat:

Zou er 1 ondernemer in Nederland een kroeg openen als er totaal geen vraag was naar het biertje ? Nee, natuurlijk niet. Maar aangezien de Hollander op gezette tijden dit biertje wil drinken, zorgen er mensen voor ‘gebruikersruimten’, die wij kroegen noemen.

Wanneer worden we ons dat nu eens bewust?”

Roel Krikke.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

9/2/2008 - Artikel: Gedwongen opname zwervers is mislukking

Van onze verslaggeefster Ellen de Visser
gepubliceerd op 08 februari 2008 02:47, bijgewerkt op 8 februari 2008 08:16

Bron: De Volkskrant

AMSTERDAM - Het experiment om zwervers met een vermoedelijke stoornis onder dwang te observeren in een psychiatrische kliniek is mislukt. Psychiaters hebben nauwelijks van de nieuwe wettelijke mogelijkheid gebruik gemaakt.

De afgelopen twee jaar werden 87 patiënten opgenomen terwijl in Nederland enkele tienduizenden verkommerden en verloederden telt.

Observatiemachtiging
Dat blijkt uit cijfers die de Inspectie voor de Gezondheidszorg desgevraagd heeft verstrekt. Minister Klink van Volksgezondheid heeft het experiment met de zogeheten observatiemachtiging laten onderzoeken. Hij stuurt de bevindingen eind deze maand naar de Kamer. Daarna wordt besloten of het experiment wordt doorgezet. Betrokkenen verwachten van niet.

De observatiemachtiging werd begin 2006 ingevoerd na jaren van politiek getouwtrek. Het kabinet zag het idee van PvdA en VVD niet zitten en besloot mede daarom tot een experiment. De regeling was bedoeld om mensen te observeren die verloederen en de zorg mijden.

Tot die tijd konden patiënten alleen gedwongen worden opgenomen als ze én een aantoonbare psychiatrische stoornis hadden én gevaarlijk waren voor zichzelf en anderen. Het idee was dat een grote groep patiënten daardoor buiten beeld bleef. Hulpverleners zouden pas kunnen ingrijpen als de situatie uit de hand liep.

Voor de observatiemachtiging is geen diagnose nodig: alleen het vermoeden van een stoornis is voldoende. Hulpverleners krijgen dan in de kliniek de kans om te beoordelen of hun vermoeden klopt en of behandeling mogelijk is.

Maar eind 2006, een jaar na de invoering, haalde de Hoge Raad de regeling grotendeels onderuit. In een zaak, aanhangig gemaakt door een patiënt, oordeelde de Raad dat voor observatie in een kliniek alleen een vermoeden van een stoornis onvoldoende is. Psychiaters moeten met objectief medisch onderzoek vooraf kunnen aantonen dat sprake is van een stoornis die de tijdelijke vrijheidsbeneming kan rechtvaardigen.

Volgens psychiaters heeft die uitspraak de observatiemachtiging overbodig gemaakt. Die machtiging voegt bovendien niets toe aan de praktijk, zeggen ze. Hulpverleners doen steeds meer aan bemoeizorg, zoeken zorgmijders actief op en weten wie een stoornis heeft. Een observatie is dan niet nodig. Veel van hen kunnen bij gevaar meteen gedwongen worden opgenomen.

De cijfers wijzen uit dat die weg vaker wordt gevolgd: tussen 2001 en 2006 is het aantal gedwongen opnames met bijna 50 procent gestegen tot bijna 17 duizend.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

9/2/2008 - Artikel: De zorgmijders hebben recht op verwaarlozing

Van onze verslaggeefster, Ellen de Visser

gepubliceerd op 08 februari 2008 02:47, bijgewerkt op 02:47

Bron: De Volkskrant

AMSTERDAM - Er bestaat geen recht om met rust te worden gelaten. Wie met min negen graden in de bosjes wil slapen, wie zichzelf verwaarloost, eenzaam en agressief is, mag eens in zijn leven, ook tegen zijn zin, worden onderzocht om te bekijken wat er aan de hand is.

Dat was de beweegreden van de Tweede Kamer om begin 2006 de observatiemachtiging in te voeren. De zwervers van nu zijn geen Swiebertjes meer, wisten de politici, maar kwetsbare personen die niet altijd de zorg krijgen die ze nodig hebben. Omdat de strenge wetgeving bepaalde dat ze pas gedwongen konden worden opgenomen als ze een aantoonbare stoornis hadden die gevaar opleverde voor zichzelf of de omgeving.

Uit onderzoek blijkt dat in Nederland tussen de 23 duizend en 43 duizend verkommerden en verloederden leven, zorgmijders die mogelijk zijn afgegleden door psychiatrische problematiek. Die groep kon met de nieuwe regeling drie weken gedwongen in een kliniek worden geobserveerd.

Alleen het vermoeden van een stoornis was daarvoor voldoende. Gevaarlijk hoefden ze alleen voor zichzelf te zijn, door verwaarlozing bijvoorbeeld of zelfmoordneigingen.

Maar twee jaar na de invoering van de observatiemachtiging blijkt dat hulpverleners er nauwelijks gebruik van hebben gemaakt. De rechtbanken, die de machtigingen moeten goedkeuren, gaven er 50 af in 2006, en 37 in 2007.

Geneesheer-directeur Schermerhorn van de Amsterdamse instelling voor geestelijke gezondheidszorg (ggz) De Meren: ‘Al bij de invoering dacht ik: dat wordt niks. Die voorspelling is uitgekomen.’

Het verzet van de psychiaters was van meet af aan groot. ‘Mensen vastzetten zonder diagnose, dat zijn praktijken uit het voormalige Oostblok’, zegt psychiater Van Hezewijk, bestuurder van GGZ Breburg groep in Tilburg. De observatie helpt zorgmijders geen spat vooruit, meent hij. ‘Als na drie weken blijkt dat ze geen stoornis hebben, mogen ze weg en dan kun je op je vingers natellen dat je nooit meer contact met ze krijgt. Als ze wel een stoornis hebben, mag je ze nog niet behandelen. Daar moeten ze toestemming voor geven en dat geven ze vaak niet.’

De regeling is vanachter het bureau bedacht en voegt niets toe, zegt Schermerhorn. In twee jaar tijd heeft hij geen enkele observatiemachtiging aangevraagd. Ook zijn instelling doet veel aan bemoeizorg. De hulpverleners die op straat werken, kennen de groep, zegt hij, en weten of zij een psychiatrische stoornis hebben. Dreigt er gevaar, dan is observatie onnodig en is een gedwongen opname mogelijk volgens de bestaande regelgeving.

Zijn collega Schneider van de Parnassia Bavo Groep, een ggz-instelling in Rotterdam en Den Haag, vroeg de afgelopen twee jaar vijf keer een observatiemachtiging aan. Drie keer wees de rechter de aanvraag af. Want de Hoge Raad wierp een jaar na invoering een forse drempel op door te bepalen dat alleen mag worden geobserveerd als er voldoende zekerheid bestaat over een stoornis.

Van de twee patiënten die in Den Haag wel mochten worden geobserveerd, liep er een weg en dook onder. De tweede bleek een stoornis te hebben maar weigerde behandeling waarna hij onverrichter zake naar huis kon.

Schermerhorn kwam laatst voor het eerst een patiënt tegen voor wie observatie nuttig had kunnen zijn. ‘Het ging om iemand die psychotisch was en suikerziekte had, maar zich niet wilde laten behandelen zodat wij het verband tussen beide aandoeningen niet konden achterhalen.’ Maar voor die enkele patiënt is wat hem betreft geen aanvulling op de wet nodig.

Schneider zegt het idee achter de regeling te waarderen. ‘Er is een beperkte groep patiënten over wie familie of buren zich zorgen maken terwijl hulpverleners niet goed weten wat er aan de hand is. Drie weken aandacht levert soms een ingang op voor behandeling.’

Maar de praktijk wijst uit, zegt ze, dat hulpverleners huiverig zijn om de opgebouwde precaire contacten op het spel te zetten. ‘Zo’n gedwongen observatie is ingrijpend. Als die op niets uitdraait, ben je iemand voor altijd kwijt.’

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/2/2008 - Artikel over de verslaving van hulpverleners

Dit artikel spreekt mij sterk aan.
Het schetst de dilemma's van hulpverleners.

Dak- en thuislozen ergeren zich mateloos aan het 'junkgedrag' van de hulpverlener.

Helpen is geil -  door Stella Braam en Rene van Neer

Als iemand zegt dat je van helpen high wordt, dat het werkt als een softdrug, zou je denken dat hij zelf aan psychiatrische hulp toe is. En toch schijnt het zo te zijn. Onderzoekers beweren namelijk dat hulpverleners verslaafd zijn aan helpen.
Het wetenschappelijk onderzoek naar de zogenaamde helperskick is onder de aandacht gebracht door wetenschapsjournalisten (Jean Stine en Camden Benares). Toch is het nog niet in Nederland doorgedrongen. Jammer, want dit onderzoek werpt een heel nieuw licht op de vraag waarom hulpverleners in hun sector blijven werken, terwijl het zo weinig oplevert.
Zo bracht de Algemene Rekenkamer onlangs een vernietigend rapport uit over de opvang van zwerfjongeren. Hoewel er drie miljoen euro extra aan is uitgegeven, blijken dakloze jongeren hier weinig van te merken. Iemand met eergevoel zou terstond ontslag nemen na dit nieuws, maar toch gaat de beroepshelper voort op zijn doodlopende pad.
De onderzoekers verklaren dit vanuit 'junkgedrag'. De hulpverlener is afhankelijk van de kick van het helpen, dat een biochemische reactie in de hersenen produceert. Gedurende het helpproces produceren de hersenen serotonine, een stof die gelukkig maakt. De helper wordt hierdoor high, zonder dat er drugs aan te pas komen.
Het legioen helpers is dus bezig met zelfbevrediging. Zij die zeggen verslaafden te helpen, zijn in wezen helpverslaafd en hebben zelf hulp nodig. Want als de onderzoekers gelijk hebben en het dus bij helpen vooral gaat om het fijne - verslavende - gevoel van de helper, verschuift het eigenlijke doel van de hulp naar de achtergrond. Men gaat dan te weinig na of de aangeboden hulp wel efficiënt is, of de klant dit wel wil en of de bureaucratie niet uit de hand gelopen is. Nee, men gaat stug door met de vaste manier van helpen, al constateert de Algemene Rekenkamer dat het niet werkt.
Het helpen is er dus meer voor de helpers en zorgers dan voor degenen die de hulp nodig hebben. Reden om kritisch te kijken naar het bestaande helpwerk. Het is duidelijk dat de beroepshelpers dringend van hun verslaving af moeten.
Afkicken is niet makkelijk. De Jellinek zou een speciaal program voor helpverslaafde hulpverleners moeten ontwerpen. Maar wat als zij niet vrijwillig gaan? Dan kan wellicht de Strafrechtelijke Opvang Verslaafden soelaas bieden.

Stella Braam en René van Neer

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

19/11/2005 - De BIKbus


Toen studenten van de Hogeschool Haarlem voor hun afstudeerproject voor daklozen zich bij de Politie Amsterdam Amstelland aandienden kon niemand nog bevroeden dat er binnen 6 maanden een mobiel restaurant gerealiseerd zou worden. Walter Teekamp van de politie stuurde hen door naar Stichting Voila. Hun idee was een restaurant te  beginnen voor  daklozen. Dit idee was onmogelijk binnen een half jaar te realiseren. Bovendien vonden we het te beperkt. Het zou een mobiel dienstencentrum moeten worden met draadloze internetverbinding. Op deze manier zouden we 'outreachend' te werk kunnen gaan en - indien nodig - razendsnel contact kunnen maken met instellingen en instanties. Uiteindelijk ontsproot hieruit de BIKboot of BIKbus. Praktische redenen leidden tot de keus van een bus. Rijdend konden verschillende standplaatsen gerealiseerd worden dichtbij de zg. 'vindplaatsen'. De bus bood mensen een kortstondig verwarmd verblijf om op adem te komen bij een heerlijke warme maaltijd en bood ons de mogelijkheid contact te leggen. Er werd een samenwerkingsverband opgericht met de partners Nederlandse Rode Kruis - district Amsterdam, de afstudeergroep van de Hogeschool Haarlem, Stichting Voila, Politie Amsterdam Amstelland, Leger des Heils en Stichting Uma Lampe. Het Gemeentelijk Vervoerbedrijf stelde een oude bus ter beschikking en bij de WRA groep (sociale werkplaats) was men bereid de verbouwingswerkzaamheden uit te voeren. Verstandelijk gehandicapten uit Purmerend hebben de buitenkant van de bus naar eigen ontwerp voor hun rekening genomen. Hij rijdt nu alweer jaren.

Om voor ons onduidelijke redenen (het zal de poen wel weer zijn geweest) helaas maar op twee dagen op een standplaats. De draadloze internetverbinding werd uit kostenoverwegingen direct  verworpen. Jammer, maar toch. Duizenden daklozen hebben hier inmiddels tegen een geringe vergoeding een voedzame maaltijd genoten.


De BIKbus wordt nu gerund door het Nederlandse Rode Kruis - district Amsterdam en rijdt op donderdag. De maaltijden worden geleverd door Martine’s (M)Eating Place. Per rit rijden er vier vrijwilligers mee, inclusief de chauffeur. Eén persoon, de 'opstapper' is verantwoordelijk voor de ordehantering in en rondom de bus en is ook het aanspreekpunt voor informatie en advies. De anderen verrichten 'buffetdiensten'. De draadloze internetverbinding werd uit kostenoverwegingen direct

Nieuwe informatie 2007: Helaas, de BIKbus is ter ziele gegaan.
Het Rode Kruis vond kennelijk de promotionele mogelijkheden te gering in verhouding tot de kosten en gaf de bus terug aan het Gemeentelijk Vervoerbedrijf.



Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

18/11/2005 - Welkom in het huis van de daklozen



Sticker te plakken op de binnenzijde van buitendeuren.

Op het moment dat je naar buiten stapt betreed je het

HUIS VAN DE DAKLOZEN

de straat!!

Gedraag je daar als een gast t.o.v. je gastheren!

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Welkom op de weblog van BED Bureau Expertise Dak- en thuisloosheid. Deze weblog is voor iedereen die positief betrokken is bij daklozen, thuislozen en gebruikers (verslaafden) en hun problematiek. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Suggesties, aanvullingen, opmerkingen? Klik op Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer