Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Claudia

1/10/2013 - Back to business

Inmiddels ben ik alweer een paar keer op school geweest om te proberen hoe lang mijn enkel het staan en lopen aan kan. 

De eerste keer heb ik mij bij dr. Peelenstraat laten brengen en daarna heb ik het hele stuk tot de nieuwbouw gelopen. Het was 180 meter maar toch best veel. Daarna ben ik ook nog eens naar de docentenkamer gelopen en vervolgens naar mijn ouders om mij naar huis te laten brengen.

Ik had stroopwafels en mini marsen etc. getrakteerd omdat ik in het weekend daarvoor jarig was geweest. Het was erg leuk om iedereen weer even te zien hoewel niet iedereen aanwezig was. Sommige collega's hebben op andere momenten pauze of bereiden de volgende les alweer voor, doen snel nakijkwerk etc.

Eenmaal thuis voelde ik wel dat ik véél te veel gelopen had, te laat! 

Eigenlijk ook heel logisch want het loopgips is bedoeld om kleine stukjes te kunnen lopen en niet om grotere afstanden af te leggen en je grenzen te verleggen. Die woorden van de dame van de gipskamer kwamen toen pas weer boven....

Morgen mag het gips eraf en om eerlijk te zijn vind ik dit wel erg spannend. Ik krijg danwel een brace voor 6wekenmaar de steun van gips is toch vaster. En daarbij viel het 5 maanden geleden ook tegen toen ik uit het gips kwam. Het had helemaal niets geholpen....maar dat zal nu anders zijn! Er is een hele verbouwing aan besteed en morgen weet ik hoe het voelt....ben benieuwd....

 

Liefs Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/9/2013 - 5 maanden later

Inmiddels zijn we 5 maanden verder...

Vooral omdat facebook veel prettiger werkt èn ik daar zo'n 600 lezers heb en bij elk bericht wel reacties krijg is het veel leuker om te facebooken. (en elke facebook vriend kèn ik ook!) Toch heb ik vorige week beloofd om weer wat op mijn blog te posten voor hen die wel mijn blog lezen maar geen facebook hebben.

Na het maken van de MRI scan van de enkel bleek dat de pees ter hoogte van de breuk geïrriteerd en ontstoken was en dat 4 weken rust waarschijnlijk wel uitkomst zou bieden. Dus heb ik toen 4 weken in de gips gezeten. Het was vooral lastig omdat ik ook met de uitwisseling mijn taken wilde uitvoeren. Dat is toch allemaal met wat aanpassingen en de flexibiliteit van mijn collega Mirjam gelukt! Maar toen het gips eraf ging was de enkel nog steeds dik helaas. Dus zouden reuma medicijnen wellicht uitkomst bieden... een enkel maken ze ècht niet open tenzij het echt niet anders kan. 

Toen werd het bijna vakantie en hebben wij een feest op poten gezet waarin wij de bijzondere dagen van dit jaar vierden. Eef is 50 geworden en Cecile 21, Emmy werd 18 en Cecile is gaan samenwonen dit jaar en in oktober zijn wij 25 jaar getrouwd dus reden voor een feestje. Wij hebben een tent in de tuin gezet en heerlijk met 70 mensen gebarbecued. Wij wilden dit vieren met iedereen die normaal ook met de verjaardagen komen, het was erg gezellig!

In de vakantie zijn wij naar de costa de la Luz gereden aan de atlantische oceaan. Hebben Sevilla bezocht en San Sebastian. In Sevilla was het 48 graden en zelfs voor Spanjaarden erg heet. SanSebastian was zó mooi dat we dáár zeker nog eens naar terug willen. Tijdens de vakantie bleek dat de medicijnen ook niet voldoende hun werk deden want mij enkel zette zelfs op na een klein stukje door het losse strand zand, wel met teenslippers dat wel. Die bieden geen enkele steun. Maar ik zie het ook niet zitten om met bergwandelschoenen het strand op te gaan. De foto die ik daarvan maakte heb ik op facebook gezet en maakte inderdaad bij veel mensen heel wat los.

Bij thuiskomst weer terug naar de orthopaed en toen is besloten om toch maar te opereren. Dat houdt in pees en omgeving schoonmaken en los gebroken botje verwijderen. Dan 6 weken in het gips en dan 6 weken in een brace en dan 3 maanden fysiotherapie.

Op 20 augustus ben ik geopereerd. Ruim 14 maanden heb ik er mee rondgelopen. Tijdens de operatie bleek dat de pees inmiddels gescheurd was doordat het botje er steeds tegen heeft zitten schuren. De pees is dus ook nog eens gehecht. Het botje bleek zo groot als een flinke verstandskies en dat verrastte ons allemaal. Hoe ik het zo lang volgehouden heb begin ik me steeds meer af te vragen.

Ik vind het héél erg jammer dat ik niet heb kunnen helpen met de verhuizing van mijn schoonouders. Ik heb wel heel veel foto's van hen ingeplakt. Nu gaan mijn dochter Cecile en haar vriend Michel in de voormalige woning van mijn schoonouders wonen en zijn zij het aan het opknappen. Ook dáár kan ik mijn bijdrage niet leveren wat ook vrij frustrerend is. Maar ik weet dat ik aan mijn gezondheid moet denken en laat ik het allemaal aan anderen over. 

Wij hebben voor de eerste keer een familiedag gehad met de familie van mijn vaderskant. Het was héél erg gezellig en wij hebben héérlijk gegeten en onderwijl foto's gekeken via een beamer van een fotoserie die ik in elkaar heb gezet van alle ingestuurde foto's. Tja als je toch niets mag doen...heb je tijd zat hè!

Nu zit ik dus in het gips en ik doe héél erg mijn best om rustig aan te doen. Er is een vervanger voor mij op het werk dus dat stelt me wel gerust. Ik ben éérsteklant bij de nieuwe fysiotherapie praktijk 'Challenge' in Sambeek en ik hoop dat hij mij zover kan brengen dat ik óóit weer 5 km. kan gaan hardlopen. De 4-daagse heb ik al opgegeven, dat gaat niet meer. 7 - oktober heb ik een intake gesprek.

Het konvooi is weer door het land van Cuijk getrokken en mijn zusje mocht ook weer mee. Extra speciaal was wel dat wij het voor elkaar hebben gekregen dat zij bij Joost in de vrachtauto mocht. Joost is een zoon van een oud collega uit de kantine ( Betty) en ook oud leerling van mij èn ex vriendje van mijn dochter Emmy. Het was een geweldige mooie dag!

Nou ben ik weer een heel eind bij ....als je foto's wilt zien: Verwijs ik toch naar facebook.

Heel veel groetjes

Liefs Claudia

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/4/2013 -

Ik ben met m'n enkel aan het dokteren....

Dat er een stukje afgebroken is, is al bekend. Fysiotherapie heeft niet geholpen, podotherapie met nieuwe steunzolen ook niet. Nu ben ik bij de orthopaed en die is bang dat als zij hem open maakt dat ze meer kapot maakt dan waar ik nu last van heb endat we dus nog verder van huis zijn...Dus eerst maar weer een afspraak bij de podotherapeut voor controle dan een MRIscan en vervolgens een afspraak bij de orthopaed voor de uitslag en dit alles in de meivakantie, want dan hoef ik toch niet te werken.....

Het duizelt mij wel af en toe....

Inmiddels hebben wij de laatste schooldag van de 4de klassers gehad.

Ik ben moe vandaar een (voor mij) kort verslag.

Vrijdag 19 was de laatste schooldag voor onze vierde klassers.

Al jaren staat deze dag bekend als onvergetelijk en ontspannen en dus was iedereen in goed humeur. Sommigen dachten echt dat wij naar het schaartven zouden gaan en daar gingen taarten en  eieren naar docenten gooien maar anderen hadden gehoord dat wij naar walibi zouden gaan. In de loop van de week was het al duidelijk geworden dat we hier niet naar toe zouden gaan want walibi was gesloten...

Zou het dan ondanks de bezuinigingen en de prachtige dure nieuwbouw toch de efteling worden?

Inderdaad! Meerdere scholen hadden bedacht juist op deze dag met hun kinderen op pad te gaan maar ondanks dat was er nergens een echt lange wachtrij. Meteen bij het begin van het park waaierden de kinderen uit elkaar en ging ieder groepje zijn eigen weg. Wij gingen als eerste de pandadroom zien en daarna de dubbele achtbaan in: Joris en de draak. Deze gaat HARD!! Daarna  zijn wij het hele park rond gelopen en hebben links en rechts leerlingen zien genieten van de spanning. De pagode had sinds deze ochtend zelfs een kroon op. Toen gingen enkelen van ons in de vogelrok; Een achtbaan in het donker. Je moet het maar durven... Op het park hebben wij heerlijk geluncht en zijn toen het carnavalfestival en het volk van laaf gaan bezichtigen.Ondanks dat wij met regelmaat een bui gehad hebben en zelfs een flinke hagelbui was het leuk om te doen.

Hierna zijn wij naar Villa Volta gegaan. Als je snel misselijk wilt worden, moet je hierin. Je zit eigenlijk in een soort schommelschip maar dan binnen. En wanneer de attractie van start gaat, gaat ook het plafond draaien waardoor het lijkt dat je over de kop gaat. Maar je tas blijft gewoon op zijn plek. Wij zijn niet met z’n allen hierin geweest....

Daarna zijn wij naar droomvlucht gegaan een elfenpark met mooie tafereeltjes. Hierna nog met het treintje naar de andere kant van het park en toen zijn wij in de vliegende hollander gegaan; een achtbaan gedeeltelijk in het donker en in het water. Ondergetekende was hier al eerder in geweest maar had een stukje uit het geheugen geblokt. Ik werd er duidelijk weer aan herinnerd. De vliegende hollander ligt vlakbij de pyton en bij Joris en de draak en in deze hoek waren altijd leerlingen van onze school te vinden. Je zag ze genieten van de laatste dag als klas en schoolgenootjes en met een paar spannende weken voor de boeg kan iedereen teugkijken op een fantastische laatste schooldag.

 

Groetjes Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

18/3/2013 - Terug uit Hongarije

Wat een indrukwekkende week was het. De eerste dagen heb je al gelezen, hier volgt de rest: Vrijdag was een "sportdag". wij zijn met alleen de nederlandse kindren naar Varga Tanya gereden. Op de pusta kijken naar een paardenshow en vervolgens met platte karren nog verder de pusta op. Op een gegeven moment kwamen wij bij een boerderij uit waar alles nog was zoals 150 jaar geleden. Er woonden zelfs nog mensen en zij leefden nog als 150 jaar geleden behalve dat zij wel stroom hadden en een mobiele telefoon. Héél bijzonder. Foto's zie je op mijn facebook pagina. Ik heb in de hele week wel ruim 700 foto's gemaakt dus op facebook is maar een fractie. Na dat wij dit allemaal hadden bezichtigd, zijn wij gaan boogschieten. Met het survivalkamp lukt het mij meestal beter. Daarna kwam de lunch een échte fantastische goulash soep met heerlijke pannenkoeken. 's Middags hebben wij onze Hongaarse kinderen opgehaald want zij hadden gewoon les gehad en toen zijn wij gaan zwemmen. Mijn collega Mirjam en ik zagen dat je voor een spotprijsje bij de inpandige schoonheidssalon je voeten kon laten behandelen door visjes de dode huidcellen te laten afknabbelen. Ik had dit al eens ervaren bij Sharons schoonheidssalon en het was een geweldige ervaring maar Mirjam kende dit nog niet. Dus heeft zij een grens verlegd en van dat moment heb ik héle mooie foto's! Hierna zijn wij het zwembad gaan verkennen en zijn wij samen de sauna ingegaan waar onze mannelijke Hongaarse collega's ons kwamen vergezellen. Wel onze zwemkleding aan hè! Daarna was het waterpolowedstrijd; Hongarije-Nederland. Zij wonnen. Hierna nog even wat eten en voor het slapen gaan nog even met z'n drietjes een rondje wandelen. Dit werd een gewoonte en erg fijn om even gewoon nederlands te spreken zonder te hoeven nadenken. Zaterdag om 08:00 uur weer op school zijn, de hele dag met Djunji en Agi en alle kinderen naar Budapest. Het eerst naar het 7 heldenplein, Markt hal, Váci street, de geweldige immense kathedraal bezocht, het Budakasteel, de Matthiaskerk, en stom toevallig komen wij ook nog bij een demonstratie uit. En wat willen Nederlandse pubers van 15? Juist; vóór de Hongaarse televisiecamera laten zien dat zij er zijn. Met wat geluk hebben wij ze tegen kunnen houden. Om 19:00 uur waren we ongeveer terug, weer uit eten en lopen en naar bed want ook op zondag moesten wij om 08:00 uur weer op school zijn. Het was familiedag en dan hebben de leerlingen een dag met hun Hongaarse familie en wij een vrije dag. Ik hoopte aanvankelijk de mogelijkheid te krijgen om Tamasj Kelemen te ontmoeten een ex-collega van héél lang geleden. Hij heeft in de keren dat ik met vakantie was in Hongarije voor mij geregeld dat ik een bedrijf (van Ron Jacobs) kon bezoeken waar ik met mijn gezin kon rondkijken. Helaas wisten mijn Hongaarse collega's niet waar Deszk ligt ( zijn woonplaats) het is waarschijnlijk te klein om algemeen bekend te zijn. Maar ook hadden zij op zondag een vol programma voor ons in petto. Het begon met een rit in een busje dat werd bestuurd door een gepensioneerde collega Laszlo en zo reden Hajni, Monica, Agotha, Fons Mirjam en ik naar de universiteitstad Szeged helemaal tegen de Roemeense en Servische grens. Wij bezochten het nationaal openlucht museum maar wij waren 20 minuten voor de opening al aanwezig. ( Wij dachten alle drie hetzelfde op die vroege druilerige zondagochtend) Toen men na een telefoontje speciaal voor ons eerder open ging, begonnen wij eerst aan de koffie. Aan de buitenkant kwam een kat bij het raam zitten en natuurlijk had deze meteen mijn volle aandacht. En toen gingen wij naar een bijzondere indrukwekkende panorama schilderij bezichtiging.Het ging over het ontstaan van Hongarije en het volk. Het was zó goed gemaakt dat ik mij kon voorstellen dat ik er destijds getuige van was geweest. Natuurlijk is dat niet zo maar het was zó mooi gemaakt. Je mocht hier trouwens geen foto's van maken. Toen wat Hongaarse geschiedenis geleerd door middel van een beelden galerij met prachtige kleding.Inmiddels was het zonnetje door gebroken en gingen wij buiten onze route vervolgen en ook daar was het allemaal indrukwekkend. Halverwege kwam de kat mij tegemoet gerend alsof het onze eigen poes was die mij al een week niet gezien had. Ik werd er bijna emotioneel van en mijn collega's verbaasden zich over het gemak waarmee deze poes zich liet aaien en oppakken. Ze spinde en kroelde en was heerlijk zacht. Maar ik kan het beestje toch niet het halve park mee nemen? Dat deed ze zelf wel; Ik zette haar weer op de grond en bleef bij ons tot het einde van het park....ik weet niet wat dat is. Een allemans vriendje denk ik dan maar. Toen weer uit lunchen een bijzondere ervaring met de Hongaarse etiquette in dit restaurant. Heerlijk eten maar wachten op elkaar? Nee dus. Eerst voorgerecht dan hoofdgerecht dan nagerecht? Nee hoor; wat het eerst klaar is komt op tafel! Dan nog een wandeling door de stad dat z.g.a. weggespoeld is geweest toen de Tisza in 1879 uit zijn oevers trad. Europese steden hebben de stad financieel geholpen er weer bovenop te komen en toen hebben deze steden een straat naar hen vernoemd gekregen. Ik heb geen Nederlandse stad kunnen ontdekken in het stratenplan. Maandag weer om 07:45 uur op school. Daar beginnen de scholen altijd zo vroeg. Zij zijn ook eerder uit zodat men 's middags ook extra cursussen kan volgen of kan sporten. Dit was voor ons de dag van workshops. Onze leerlingen net als hun Hongaarse partners samenwerken in allerlei verbanden. Heel bijzonder en héél erg goed voorbereid door onze Hongaarse collega's. Toen hadden wij vrije tijd en heb ik eindelijk wat souveniers kunnen kopen voor mijn vader en mijn broer die beiden in deze week hun verjaardag vieren. Ik kwam bij een koekjes kraam waar wel honderden voorverpakte koekjes lagen met verschillende Hongaarse teksten na wat aarzeling koos ik voor John-Paul en ons pap een mooi hartje met een voor mij totaal onbekende tekst. Toen ik wilde afrekenen bleek dat ik ook een tekst zelf kon laten maken dus koos ik voor zekerheid en liet er twee maken met een tekst die zij ook konden begrijpen. Eenmaal weer op school vroeg ik mijn Hongaarse collega's wat de betekenis was van de hongaarse teksten die op de hartjes stond: Op het hartje voor ons pap: Gefeliciteerd met je naamdag ( in Hongarije viert men de naamdag i.p.v. of ook je verjaardag) Da's wel heel toevallig dacht ik. En op het hartje voor John-Paul: Dankjewel dat je mijn broer bent. Ik dacht dat ik stijl achterover sloeg en Mirjam zei ook dat dit geen toeval meer kon zijn. Het werd bijna eng. Men dacht al dat ik in een eerder leven een Hongaarse geweest zou moeten zijn maar daar deed Irina nog een schepje boven op; "Jij bent een Hongaarse geweest" zei ze "en geen gewone maar een van adelijke afkomst, een prinses of zo, en ik weet ook uit welke streek jij komt"! Ze vertelde dat ik typische gelaatsuitrukkingen heb die veel mensen in het westen van Hongarije ook hebben. Geen wonder dat ik mij zo thuis voel in het bijzonder gastvrije land. Het werd tijd voor het afscheidsfeest en het werd gevierd zoals ik het het liefste doe: gewoon met de flessen cola en pakken vruchtensap op tafel en heel veel schalen met zelf gemaakte koekjes en lekkerijen. Er was niets bij dat ik niet lekker vond. Wat heb ik genoten. Toen was de laatste dag aangebroken, 's morgens een uurtje later beginnen en de bagage op school droppen en een ochtendje de laatste losse muntjes op maken. Mirjam, Fons en ik zijn op een terras in de zon gaan zitten met de wetenschap dat in Nederland weer sneeuw lag. Het was weer fantastisch. Toen werden wij op school door de bus opgehaald en vloeiden er van beide kanten tranen van afscheid. Ik kreeg het ook lastig. Ik heb zo'n goede vrienden gemaakt, ben zó vriendelijk geholpen, heb zó veel gezien en mogen delen...

Toen op het vliegveld iedereen was ingecheckt en het Hongaarse geld teruggewissled had, zijn wij richting douane gelopen. Mirjam en ik voorop daarna de leerlingen met een heleboel andere toeristen  en Fons achteraan. Wij moesten links aanhouden maar achte ons gebaarde een grondstewart dat iedereen ook de rechtergate kon nemen i.v.m. de drukte. Maar wat veel leerlingen niet in de gaten hadden was dat dit de verkeerde gate was. Als makke schaapjes liepen zij met de grote meute mee... voordat wij in de gaten kregen wat zich achter ons had afgespeeld probeerden wij nog te schreeuwen dat zij verkeerd liepen maar in zo'n mensenmassa hoorden zij ons natuurlijk niet. Op de heenreis had ik mijn handtas in de rugzak gedaan maar op de terugreis had ik 2 eierhortjes met beschilderde eitjes erbij. De rij liep langzaam verder naar de douane en met mijn gedachten bij de 'vermiste' leerlingen en door het gestuntel met mijn volle rugzak brak het zweet mij uit. Wij probeerden telkens boven de mensenmassa uit te kijken of wij een bekend gezicht zagen maar er was nog steeds geen leerling te zien. Toen ik door de poort kwam van de douane ging het alarm natuurlijk af. Ik was in de consternatie vergeten de riem uit mijn broek te halen en mijn mobiel uit mijn broekzak te nemen. Ik werd 2 keer gefouilleerd....Op het einde van de band attendeerde Mirjam mij erop dat ik mijn paspoort niet moest vergeten uit de bak te nemen. Nog steeds geen spoor van de 'vermisten'. Wij spraken af dat Fons achter de douane zou wachten en Mirjam en ik gingen verder met de 13 leerlingen die wel bij ons waren. Twee leerlingen zaten nog in de grote massa. De rest was weg. De klok tikt gewoon verder en de sluitingstijd van de gate naderde en daarom beloten Mirjam en ik dat ik met alle leerlingen het vliegtuig zouden instappen en dat zij aan het begin van de gate op Fons en hopelijk de rest leerlingen. Ik moet er toch niet aandenken om in Eindhoven in de aankomsthal tegen de ouders te moeten vertellen: Ik hoop dat ze het volgende vliegtuig hebben....

Voordat je de bus ingaat die je afzet voor  het vliegtuig, moet je eerst nogmaals je boardingpass laten zien. Daar probeerde ik in mijn beste engels te vertellen dat er nog 2 collega's waren en een aantal leerlingen die meemoesten. Ik kwam maar niet op het engelse woord voor douane en de leerling achter mij riep "shop" . Natuurlijk  laten ze geen vliegtuig wachten omdat er iemand is die nog even moet shoppen! Ik zag haar al met haar ogen draaien " NO,NO,NO , riep ik nog zenuwachtiger dan ik al was ."Secrurity"  riep dezelfde leerling; Yes "they are still in the queue at the security." Gelukkig was het geen probleem maar zolang zij niet in zicht waren was ik niet gerust gesteld. Die paar minuten in de bus duurden uren en met de angst dat deze wel eens zou kunnen gaan rijden kwamen daar eindelijk onze 'schaapjes' al lachend aan. Zij hebben gewoon een verkeerde gate genomen en kwamen íetsje later aan. Helemaal niet bewust van de stress die wij als begeleiders hebben moeten doorstaan. Tijdens het opstijgen van het vliegtuig was mijn bloeddruk weer helemaal op peil.

In Eindhoven zijn wij veilig geland en werd iedereen door de papa's en mama's op gehaald. Wat een avontuur!

Liefs Claudia

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/3/2013 - uitwisseling

Dinsdag vertrokken wij ( Fons, Mirjam en ik) met 23 leerlingen naar Hongarije. De reis verliep vanaf vliegveld Eindhoven om 14:00 uur en wij vlogen recht over Boxmeer. Wij hebben er dan ook een prachtige foto van. Om 16:30 uur werden wij door onze Hongaarse collega's Tibor en Istvan en alle Hongaarse leerlingen op gehaald. Toen zijn wij met de bus naar Kecskemét gereden, de kinderen allemaal ondergebracht en toen uit gaan eten met de directie van school. Voordat we naar onze hotelkamers gaan, eerst nog even een stukje wandelen om ergens nog wat te drinken; De Pina Colada is in maart net zo lekker als in het laatste weekend van oktober....Om 07:45 uur is het standaard aanvang van de school en dus nu ook. Onze leerlingen draaien de lessen gewoon mee en wij hebben gesprekken op z'n duits en engels met onze collega's. Grappig was wel dat ik kennis maakte met een Hongaarse collega die mij nog herkende van 2 jaar geleden toen zij in Nederland was! Ik herken je nog zei ze: jij bent toch van de make-up? Wauw!!!Toen zijn we met een aantal collega's gaan lunchen en de hongaren eten wel twee keer per dag warm.....Risiebiesi (is een rijstgerecht met erwten) en cordon blue. Als toetje  een caramel creme. Toen hebben wij een stadswandeling gedaan en zijn wij in het stadhuis geweest. Het is een enorm mooi gebouw en met een beetje geluk konden wij de burgermeester ontmoeten maar dat beetje geluk hadden wij helaas niet. Het was wel een beetje spannend omdat er 3 leerlingen niet op tijd bij waren en dus maak je je dan wel een beetje zorgen hoewel dat niet zo lang duurde. Zij kwamen ondertussen toch stiekum binnen druppelen.

Toen hebben wij het winkelcentrum bezocht en alvast wat souveniertjes gekocht. Mirjam en ik zijn allebei een rekenwonder en dus zullen wij nog héél lang moeten horen dat de pin automaat in Hongarije beter verder af had kunnen staan; Wij kozen voor de laatste keuze optie (omdat het snel) moest en daardoor hebben wij ieder meer geld gepind dan het maandsalaris van onze Hongaarse collega's....Ik wissel het nog wel om...!

Vanmorgen moest iedereen om 07:00 uur op school zijn om de stad Szentendre en Viségrad te bezoeken. Prachtige steden met lange historie. Geen tijd om souveniertjes te kopen maar wel veel mooie foto's te maken. Ook de ruïnes van de kastelen aan de Donau geven een duidelijke indruk van hoe men in die tijd daar in leefde.De leerlingen vinden het ook best indrukwekkend.

Toen terug naar Kecskemét iedereen weer bij school laten ophalen en wij zijn gaan uit eten; Typisch Hongaarse vissoep. Brokken gekookte meerval en karper schep je in een kom, doet er wat dikke vermicelli op om vervolgens rode paprika bouillon erover heen te doen. Het ziet er uit om van te gruwelen maar het is typisch voor dit land dus dit móet je geproefd hebben, Eef gaat alleen al van de foto's vast en zeker overgeven....

Nu weer gauw naar bed want morgenochtend staan wij weer om 07:45 uur op school voor een sportdag.

welterusten

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/2/2013 - Medische molen

Denk je eindelijk rust te krijgen...

De pronkzittingen zitten erop! Het was weer een feest om te doen. Vorige week vrijdag kreeg ik weer last van mijn enkel die ik begin juni(!)heb verzwikt. Tussendoor ben ik al eens naar de huisarts geweest omdat ie nog steeds dik was maar hij was niet meer pijnlijk. Met de sneeuw van de laatste weken heb ik steeds voor de stevige stappers gekozen en dus geen schoenen gewisseld. Ik kan het mij bijna niet voorstellen maar misschien is het daardoor wel overbelast. Tenminste de pijn die ik nu voel lijkt daarop. Gisterenavond was mijn enkel schrikbarend dik zonder aanwijsbare reden en omdat ik toch een pijnlijk vinger heb was dat meteen een reden om toch maar naar de huisarts te gaan. Ik heb maar niets verteld van het moe zijn, het is zo vaag. Mijn enkel; daar kan je niet omheen die is duidelijk niet goed, om over mijn middelvinger maar niet te praten. Ik heb fijt aan de top van mijn middelvinger. Het is erg pijnlijk en er staat druk op en bij alles wat je doet weet je dat je middelvinger de langste vinger is. Ik kijk het nog even aan indien nodig maken ze het open en laten ze het leeg lopen. Voor mijn enkel heb ik foto's moeten laten maken. Misschien is het een oude fractuur(!)....stel je voor; dan loop ik al ruim een half jaar met een breuk(je) in de enkel. Ik denk zelf dat het zo'n vaart niet loopt. Wellicht een band die toen is gescheurd en niet goed vastgegroeid en littekenweefsel dat in de weg zit, weet ik veel. Dat hoor ik wel wanneer de uitslag er is. Donna loopt mank en daar ben ik vanmiddag mee naar de dierenarts geweest. Er zit een bult bij haar schouder maar die heeft niets te maken met haar mank lopen. Misschien een ontsteking bij haar ouders en daarvoor hebben we nu remmers.

 Maar er zijn ook nog leuke dingen!

Een leerling had gasten uitgenodigd voor een diner maar die meldden zich twee dagen vantevoren af. Daardoor kon ik twee mystery guests uitnodigen; mijn ouders. Wat een boer niet kent vreet ie niet, maar ons pap heeft heerlijk gegeten!

Tijdens het terug lezen van mijn blog zie ik reacties van mijn ex-collega's Ans en Elly. Dat vind ik dan zo leuk en denk ik weer aan die heerlijke tijd dat ik wist wat ik op het werk kon verwachten en gezellig kon buurten tussendoor. Ik besef dan ook weer wat een vrijheid dat ik nu heb en hoe anders relaxt het nu is ondanks dat het werken met pubers in het onderwijs ook erg dynamisch is.( Ik ben niet voor niks zo moe) Ik moet zéker weer eens op de koffie!

Ik kreeg de complimenten van mijn juf engels. Ik ben zó goed bezig...ik groei dus nog steeds en daardoor vind ik het steeds leuker worden.

 Een leerlinge was jarig (16) op mijn vrije dag en wilde graag dan tijdens een keuze uiterlijke zorg. En aangezien ik de enige ben die dit geeft op onze school ben ik daarvoor terug gekomen en heb ik met haar groep lekker getut. De gewerkte uren neem ik een andere keer weer vrij. Toen de les voorbij was kreeg ik een kadootje van haar. Dat vond ik zó lief!

Ik ben op school aan het experimenteren met gel lak. Nagellakachtig spul dat je moet laten uitharden met een UV-lampje. Het is zo sterk als gelnagels maar makkelijk als nagellak. Ik denk dat het wel werkt.

Cecile en Michel hebben serieuze plannen. Vrienden hebben de sleutel van een woning gekregen en daarom kunnen ze nu goed oefenen met schilderen en texen. De rest is een gesprekje met de beide werkgevers en de bank...

Emmy is helemaal heppie de peppie met haar Jasper. Al 10 maanden nu. Het is ook leuk om te zien dat ze zo gek op elkaar zijn. Emmy is inmiddels ook gemotiveerd op school. (hopelijk niet tijdelijk) Tijdens de informatie avond op de HAN is haar keuze nu tussen toegepaste psychologie en rechten. Beiden wel geschikt voor typetjes als Emmy. Nu nog zorgen dat ze niet blijft zitten.

Wij zijn weer eens met oude vrienden naar Old-Inn geweest en de bedrijfsleider herkende mij meteen. Dat mag ook wel na zo'n schok geld dat ik daar begin december heb besteed. Het was blijkbaar ook voor hen een onvergetelijk bijzonder feest geweest. Wij waren met z'n viertjes en hebben úren bijgekletst en omdat het zó gezellig was ben ik ook nog eens aan de Malibu gegaan.

Het fotoboek van het feest is inmiddels klaar. Hoe de reacties zijn hoef ik niet te vertellen want die zijn net als het feest; GEWELDIG. Wil je ze zien dan moet je het laten weten ik kom met gepaste trots graag even langs. Of kom gerust bij ons op de koffie.

Het is dus heus niet alleen kommer en kwel in huize Hendriks.

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/1/2013 - moe

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Het gaat niet zo goed met me. Ik mag niet klagen want het kan nog altijd erger en als je mij op de man af vraagt hoe het met me gaat zeg ik gerust dat het goed gaat. Maar ik ben moe. Ik heb een huishouden met man en kinderen en een hond. Ondanks dat we eigenlijk allemaal de hond wel eens moeten uitlaten, doe ik het altijd 's ochtends en Eef laat hem altijd 's avonds uit. 's middags is de beurt voor de kinderen maar Emmy vergeet het wel eens of komt er dan niet toe en Cecile laat hem eigenlijk nooit uit, ook niet in het weekend. Zij werkt overdag. Wij gaan niet meer met haar in discussie, vergeefse moeite. Dat betekent eigenlijk dat ik de hond zo'n ruim 10 keer per week uitlaat. Da's helemaal niet zoveel werk hoor en best wel relaxt maar er zit gauw 20 minuten in wanneer je een klein rondje loopt. Dan heb ik een leuke baan van 32 uur in de week. Het kost me op het werk weinig energie, sterker nog ik krijg energie op mijn werk maar wanneer ik thuis kom de hond uitlaat en begin met koken ( hopelijk genoeg boodschappen in huis heb..) dan krijg ik na het eten een ongelofelijke dut en kruip ik op de bank en kan er dan nog maar moeilijk van af. Dan moet ik eigenlijk aan mijn studie engels werken of het stuk dat ik met de pronkzitting voordraag oefenen. Of elke maandag een uur wandelen met mijn vriendin Marijke of trainen voor de 4-daagse...of werken aan de uitwisseling met een school in Hongarije. Met een uitvaart verleden week heb ik beloofd om met een aantal een familiereünie op te zetten. Ik ga die kar niet alléén trekken maar dat doen we met een aantal mensen samen. Vlak voor de kerstvakantie zijn wij met onze school overgehuist naar de overkant van mijn ouderlijk huis. Ik was blij dat de leerlingen 's middags veelal voor het goede doel buitenschool waren en ik met een das om de verhuizing kon ondergaan. Ik was al flink verkouden en had flinke hoestbuien. Eindelijk was het kerstvakantie maar daar heb ik weinig aan gehad; In de vakantie wil ik het huishouden altijd op orde krijgen maar ik werd steeds erger moe. Ik ben zelfs met kerst niet naar het kerstconcert van onze harmonie geweest. Da's net zoiets als wanneer een goede katholiek met kerst niet naar de kerk gaat. Wij zijn alleen tweede kerstdag naar mijn schoonouders geweest. Thats it! Met oudjaar zijn wij de deur niet uitgeweest... Dan kan je je wel voorstellen hoe zo'n vakantie eruit ziet. In de eerste dagen van het nieuwe jaar hebben we hard gewerkt om het pronkzittingsstuk met hulp van deskundigen nog te vergemakkelijken maar gaande weg werden wij steeds onzekerder. Ik heb een vergadering gemist omdat ik ziek was en daarom hebben wij deze week besloten dat alle moeite voor niets geweest is omdat wij het stuk hebben afgeblazen. Wij treden dus niet op! Ik ben te moe, mijn peettante dacht dat ik misschien wel beginselen heb van een burn-out. Hoewel een burn-out niet ondenkbaar is...denk ik zelf aan de overgang. Ik ben al 45 en het kan misschien best al. Ik heb nog niet echt iets gemerkt van opvliegers maar wel van zweetaanvallen. Ik weet niet of dit hetzelfde is want met zo'n zweetaanval heb ik niet echt heet. Wanneer ik naar mijn collega's kijk zijn zij véél jonger dan ik en bruisen nog en hebben ideeën volop en hebben 's avonds en in de weekenden veel afspraken en activiteiten. Ik ben oud aan het worden denk ik. Ik kan dit niet meer. Ik doe dus weer een stap terug en heb daarom ook besloten om de 4-daagse maar niet te lopen. Volgende week is de pronkzitting en daarna heb ik alleen nog maar de studie engels en de uitwisseling en mijn wekelijks wandelingetje met Marijke ( wordt trouwens een fietsrondje) eigenlijk is dat ook wel genoeg. Gisteren heb ik gejureerd voor de liedjesavond en toen vroeg iemand mij of ik JAM niet mis. Ja zeker wel en vooral op zo'n avond vind ik het fijn om ergens bij te horen. Maar nu hoor ik niet ècht bij een groep hoewel ik overal kan aansluiten. In de jury zit ik dan prima op mijn plek en na afloop kan ik met 'Jan en alleman' een gesprekje aangaan. Met de beddenrace zit ik ook al jaren in de jury en dat vind ik ook fijn. Als ik dan toch naar zo'n activiteit ga kijken heb ik ook nog een functie en ben ik zinvol bezig. Ik hou het nog effe vol en wanneer de pronkzittingen volgende week achter de rug zijn heb ik eindelijk weer wat rust.

Liefs Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/1/2013 -

Eef en Cecile.

Zeg het maar....

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/12/2012 - Jeanine ziet Sara

Op 1-december vierde mijn zus Jeanine haar 50ste verjaardag. Wat een feest!!!

's Morgens begon ik met het overdragen van de pietencentrale. Om wat naamsbekendheid te krijgen heb ik besloten om deze niet dicht te doen op 1-december. We hadden anders een boel boekingen niet kunnen doen. Dank aan de voorzitter van jeugdvereniging Samsam;  Nienke!  Zodra zij met de spullen weg reed en ik de telefoon wilde doorschakelen naar haar nummer kwam er een boeking tussendoor. Daar gaat een paar minuten in zitten en die kon ik nèt niet missen bleek achteraf. Ik had alles heel ruim gepland maar toch niet ruim genoeg.

Op de enige weg naar Jeanine was men met een ladderwagen de bomen aan het snoeien en zo'n apparaat heeft de hele breedte van de weg nodig... dus door de berm die alles behalve veilig was. Ik kwam bij Jeanine en toen bleek dat haar haar nog niet geverfd was. Jammer, de vraag was te lang geleden gesteld en dus niet duidelijk. Pakje verf mee in de auto en zo naar Sharons schoonheidssalon. Onderweg belde zij al waar wij bleven: En ik begon meteen met verontschuldigen en vertelde dat wij en snel zouden zijn. Gejaagd en gestresst ondergingen wij een heerlijke gezichtsbehandeling en kregen wij een mooie dagmake-up. In die tijd waren de zorgen wel weg genomen want de verloren tijd haalden wij in door de behandeling te verkorten. Toen naar huis waar de kapster op ons zou staan te wachten maar die was er dus nog niet. Dan kan ik zelf de haren van Jeanine nog even verven. Nog maar even wachten, niet meteen panieken maar een klein half uur later begon ik toch op te twijfelen: BELLEN-> "De afspraak is toch om 11:30 uur?" Zei zij. Ik had afgesproken 11:00uur/ 11:30 uur en dan houd ik 11 uur aan en zo bleek er gelukkig niets aan de hand.  De kapster pakte haar koffer uit en ik spoelde Jeanines haren uit. Nèt op tijd. Jeanine werd geföhnd en ik probeerde mijn haren op te steken wat ik normaliter zomaar even doe lukte nu met geen mogelijkheid. Paniek! Ik wilde pareltjes curlys in mijn haar maar ik kreeg ze geeneens normaal opgestoken laat staan dat er curlys in konden. John-Paul was mooi op tijd bij ons om naar de fotograaf te gaan maar ik was zelf nog niet klaar. Gelukkig hielp Patty ( de kapster) mij uit de problemen en verloren wij niet al te veel tijd. Wij werden hartelijk ontvangen en gingen met ons drietjes de studio in. Daar kreeg Jeanine het al snel moeilijk. Zij wilde wel op de foto maar zéker niet met John-Paul en mij. Nou ja zeg!!!

Even stiekum proberen achter haar te gaan staan en misschien dat er een foto gelukt is maar dat moet nog blijken.

Dan maar je broer en zus gebruiken om balonnen over je heen te gooien wat een erg feesteijk effect kan hebben, maar natuurlijk lukt dat niet als je bang bent van ballonnen..... Dan maar weer een andere stoel proberen, ander bankje, etc. Toen ze helemaal niet meer op de foto wilde, hebben we maar een paar foto's gemaakt van John-Paul en mij. Waar een uur gepland was, was binnen een half uur klaar. Dus daardoor hadden wij ruimte genoeg om naar het Jungledome te rijden. Daar zou Jasper alleen in het begin bij kunnen zijn maar voordat ons pap en John-Paul een parkeerplek hadden moest Jasper alweer gaan. Dus maar met Emmy en de fotografe in de struiken bij de receptie om een paar foto's te schieten van dit verliefde stelletje. Jasper weg, pap en John-Paul gearriveerd! Bij het Jungledome zou een personeelslid ons op wachten maar die was toen alweer gevlogen. GRRRR! Minuten later konden wij toch naar binnen en konden wij eindelijk de foto's maken. Hele familie, losse gezinnen, echtparen, kinderen, kleinkinderen etc. Betty de fotografe, klom in allerlei toestellen om in de perfecte positie te komen wat het lachen wel vergemakkelijkte. Toen snel naar Old-Inn waar een prachtige bruidstaart klaar stond. Een 5 etages taart helemaal versierd met hartjes en bloemetjes en foto's van Jeanine van vroeger en nu met boven op een Sara in een stoeltje. Het feest kon beginnen ; John-Paul, Jeanine en ik sneden de taart aan. De dj's stonden klaar en de zaal was prachtig versierd. Ze kreeg nog mooiere kadootjes dan ze had gehoopt en dat zag je aan haar hele gezicht. De muziek was heel divers en voor ieder wat wils en steeds feestelijk. Het warm en koud buffet stond om 17:00 uur opgesteld en het smaakte voortreffelijk, omdat Jeanine niet zelf kan opscheppen deed ik dat dus voor haar. Het overheerlijke toetje werd uitgeserveerd. Er werd naar hartelust gedanst en het was een gezellig weerzien met familieleden die wij al jaren niet meer hadden gezien. Het was een soort familiereünie van onze ouders hun beider kanten en een ieder die ooit iets met haar van doen heeft gehad. Voormalige leiding, collega's, de dans club en de knutselclub. Héél gezellig allemaal en als beheerder van de Pietencentrale weet je wel wie er op bezoek gaan komen in het weekend voor pakjesavond. Dus op de afgesproken tijd kwamen 6 pieten uit de pietencentrale een persoonlijke video van de Sint aan Jeanine overhandigen. Wat een verrassing voor iedereen. Zij deelden chocoladeletters uit aan de cliënten en kleine kindjes en zij dansten en hosten mee in het feestgedruis. Het was overweldigend. Toen begon het pas. Een ieder die zin had om de microfoon te nemen kon playbacken wat ie wilde en zo vertoonden Roy en Sanne ( neef en nicht van elkaar achterneef en achternicht van Jeanine en mij) de act van Meat loaf; paradise by dashboard light. Dokter Bernhard kwam voorbij en toen kwam André Hazes. Jos ( vriend van de familie) bezong in zijn playbackact Jeanine en toen was zij 'zichzelf' niet meer. Als rasechte autist legde zij haar armen om zijn schouders en legde haar hoofd op zijn borst. Ik wist niet wat ik zag en velen met mij waren getuige van het onmogelijke. Er werden meteen foto's van het plaatje gemaakt want dit was onmogelijk maar ècht waar. Ik schoot helemaal vol! Ze had de dag van haar leven en dit was een kadootje voor ons allemaal.

Wie geeft zal ontvangen, heb ik ooit gelezen dus heb ik iedereen die te gast was een envelop meegegeven met kaarten om terug te sturen naar Jeanine. Hopelijk wordt hier ook gevolg aan gegeven.

Zij heeft een prachtige dag gehad en ik weet dat velen (en ik hoop iedereen) een onvergetelijk mooi feest hebben beleefd. Te mooi om ooit te kunnen vergeten.

Liefs Claudia

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/11/2012 - Sinterklaas

Als je een leuk kadootje zoekt:

http://www.videovansint.nl/c/17749X1hS/

Het is heel erg de moeite waard. Sinterklaas spreekt een persoonlijke boodschap in met info. Zó leuk!

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/11/2012 - Frankfurt

 

Het laatste weekend van oktober zijn wij met een volle bus naar Frankfurt gereden. Er was al koud weer verwacht dus daar was iedereen al op gekleed maar toen onze chauffeur Hennie arriveerde kreeg hij geen kans om uit te stappen want velen stapten al in.

Wellicht had dit ook te maken met het enthousiasme van deze reizigers.

Onderweg regende het en we waren blij dat we achterin de bus lekker warm zaten. Dat konden de mensen voorin niet zeggen want daar stond de aircondition nogal te blazen.

Bij restaurant Dreischlägerhof kregen wij hazelnootgebak maar zoals in Duitsland schijnbaar gebruikelijk is, was deze gemaakt zonder suiker in de slagroom. Niet iedereen vond dit lekker.

Daarna gingen wij op weg naar het Duitse Limburg an der Lahn. Wij konden de Dom met zijn 7 torens bezichtigen en de oude binnenstad, je kon er heerlijk lunchen.Ons mam Cecile en ik zijn bij een italiaans restaurant naar binnen gegaan en daar een heerlijke dikke tomatensoep gegeten en een heerlijke pizza naar binnen gewerkt en natuurlijk hebben wij ook gewinkeld. Maar omdat het weer best slecht was hadden wij vooral onze zinnen gezet op het kopen van een paraplu. Er waren heel veel ambachtswinkeltjes, zoals een bakkerijtje en een linnenzaak met veel geborduurde artikelen en Duitsland maakt zich  al klaar voor kerst en dan kijk je je ogen uit. Maar een winkel met paraplu’s hadden wij niet zomaar in één keer gevonden. Op weg naar de bus kwamen wij bij woolworths uit. Dit is een grote winkel waarvan je de prijzen en artikelen kan vergelijken met de Action maar dan twee verdiepingen hoog. En dus verkopen zij ook paraplu’s. In vele kleuren en maten zelfs. Ons mam kocht een mooie paraplu van niet zo’n goeie kwaliteit als die van Cecile en mij.

Daarna zijn wij naar het hotel gereden en daar zijn de kamers ingedeeld. Een stel werd al meteen verhuisd naar de begane grond. Ondanks dat het hotel een hele schone indruk op ons maakte troffen zij een kakkerlak aan in de douche. Dit hebben zij uiteraard gemeld en het hotel heeft meteen stappen ondernomen door hen over te plaatsen naar de benedenverdieping en hen een fles drinken geschonken met een fruitschaal. Later bleek dat het wel handig is om op de benedenverdieping te logeren wanneer je nogal last heb van een zeer actieve stoelgang.

 Na het heerlijke diner is een grote groep na een avondwandeling in de regen gaan stappen. Er was heel wat te zien. Waar wij achter kwamen was dat wij erg dicht bij het “red light district” logeerden. En dat zelfs met koud en nat regenweer sommige mannen nog steeds behoefte hebben om af te koelen. Natuurlijk zijn wij met onze groep doorgelopen en eenmaal bijna terug bij het hotel kwamen wij bij “O’Reillys”uit. Het was een groot bruin café met een D.J. en erg hing een erg gezellige sfeer. Zelfs ons mam had het erg naar haar zin maar één groot nadeel was er wel; Er werd binnen gerookt en wanneer je na zo’n wandeling al lucht te kort komt en dan daar terecht komt is je energie snel ver te zoeken. Het was zoals gezegd erg gezellig en ook vreemden praatten zo met ons aan. Omdat het het Halloween weekend was kon je overal versieringen in het griezelthema zien. En zoals bijna elk laatste weekend van oktober heb ik weer een nieuwe alcoholisch drankje ontdekt dat ik erg lekker vind en waar ik het niet zo benauwd van krijg. Ik ben verzot op Pina Colada geworden. Wat is dat goedje lekker zeg! Ik heb ons mam redelijk op tijd naar het hotel gebracht en dat ging via het openbaar ondergronds gangenstelsel waar wij leerden dat iemand niet griezelig verkleed hoeft te zijn om toch angst aan te jagen.

De eerste ochtend in Duitsland was koud en er viel zelfs sneeuw maar wie wilde kon met de gids mee lopen en dan veel gebouwen van binnen bezichtigen. Bij het hotel kon men paraplu’s lenen en het was wel grappig om te zien dat één grote groep met veel dezelfde paraplu’s door de stad liep. Wie de kou en regen niet in wilde, bleef in de bus en kreeg een bustour van Hennie met een andere gids. Ook zij hebben erg veel gezien. Wij zijn kerken en musea in gegaan en bij één enkele windvlaag was de nieuwe paraplu van ons mam al helemaal aan gruzelementen. Na de rondleiding  hebben wij de stad op eigen gelegenheid verkend. Wij hebben een lekker bakkie koffie gedronken en zijn daarna gaan winkelen. Ons volgende doel was een lekker warme winterjas. Dat is goed gelukt! Op de vijfde verdieping van het betreffende warenhuis was een halloweenafdeling ingericht en in bij “o’Reilly’s” was het gratis longdrinks voor hen die verkleed waren. Dat had ik er wel voor over! Een eng masker met pruik en hoed was voor mij!

 Wij gingen met de metro terug naar het hotel en daar konden wij met Hennie ook een bustour zonder gids doen. Daarna zijn wij gaan eten in het hotel en daarna weer gaan stappen en dit keer zonder avondwandeling vooraf.

Wij haddden een uur extra dus konden wij ook rustig ontbijten. Tenminste; zij die niet zoveel last hadden van de avond ervoor. Voor ons mam was het te veel want door de rook van de vorige avond kon zij het voor die avond wel vergeten. Wij kwamen niet verder dan de eerste de beste kroeg die heel toevallig naast ons hotel was en 24 uur per dag open was. Er hing een prachtige jukebox aan de muur met een touchscreen waarop je je eigen nummers kon kiezen en er hing meteen een sfeer van achterdocht in het café. Wat wil je ook wanneer er in eens een groep van twintig buitenlanders je café bezetten en alle stamgasten uit hun dagelijkse doen halen. Er werden meteen zo’n kleine 25 liedjes geselecteerd waarvan het eerste een behoorlijk hoog nederlandstalige smartlap gehalte had. Sommige duitsers waren hier niet van gecharmeerd maar waren blij verrast dat er ook Duitse schlagers voorbij kwamen. Ook al ging het bijv. over twee kleine Italiaantjes. Dat hadden zij niet verwacht en de sfeer werd hoe langer hoe gemoedelijker. Voor sommigen zelfs iets té gemoedelijk. Er werd gedanst en lol getrapt en op een gegeven ogenblik verloor iemand zijn evenwicht tijdens het dansen en stootte daarbij de hele (toch al niet zo stabiele) tafel om. Vier bier en een witte wijn gingen in zijn geheel over de broek van Marina. Jammer maar meer ook niet. Geen gedoe. Gelukkig lag het café naast ons hotel en was zij eerder terug met een droge broek dan menigeen die op zijn beurt moest wachten voor het toilet. Het was één groot feest waar je bij moet zijn geweest om te voelen hoe het was. Het werd ondanks het uur extra toch een latertje.

Het ontbijt was weer heerlijk. Er was vanalles en veel vers en gezond.

Om 11:00 uur scheepten wij bijna allemaal in om een rondvaart over de Main te genieten. Niet iedereen had alle spullen uit de hotelkamer gehaald en iemand kwam er in de bus achter dat de mobiel nog in de hotelkamer lag. Tja, dan kijk je eventjes wit. Maar wat een geluk dat Hennie dan toch met je terug loopt om de mobiele telefoon op te halen en dat je dan op een terras kunt gaan zitten genieten van de zon en een bakkie ‘kaffee mit Kuchen’. Wij zaten lekker op de moderne rondvaartboot achter het glas in de zon. Sommigen hadden zelfs uit de zon nog grote behoefte aan een zonnebril om de ogen nog wat rust te geven.

De sneeuwval in andere delen van Duitsland was gesprek van de dag en wij beseften dat wij het een dag eerder veel slechter hadden kunnen treffen.

In Frankfurt scheen de zon en er werd de beroemde marathon gelopen. Er hing een helicopter in de lucht en wij zaten heerlijk met een warm drankje, geschonken door het bestuur vanwege het 10-jarig jubileum van de 3-daagse reis, te genieten van het geheel.

Toen was het echt weer tijd om richting Nederland te vertrekken. Wij hebben nog één tussenstop gemaakt vlakbij Koblenz. Hier hebben wij geluncht en foto’s gemaakt van het prachtige uitzicht op het dal dat prachtige herfstkleuren had in zon. Het was de kers op de taart.

Het was een heerlijk weekendje weg en zéker voor herhaling vatbaar.

 

 

Liefs Claudia

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/10/2012 - Facebook

Dat het zo lang duurt voordat ik weer een stukje schrijf heeft eigenlijk alles te maken met het feit dat ik ook erg actief ben op facebook. Dat is niet echt een excuus want er gaat ook veel tijd zitten in mijn werk en huishouden en ik ben inmiddels weer begonnen met engels. Dat ik dan ook nog een feest in elkaar aan het knutselen ben en dat sinterklaas weer voor de deur staat zal ik maar even als onbelangrijk bestempelen.

Hele lange verhalen kan je op facebook niet kwijt. Daar is het ook niet voor  bedoeld maar je kan wel heel gemakkelijk contact leggen en foto's delen met iedereen die je kent. Dat is soms prettiger dan een stuk schrijven en niet weten voor wie je dat doet. Nou is het schrijven mij altijd wel makkelijk af gegaan. Ik kan schrijven wat ik denk en ik denk heel veel. Dat vele denken is typisch iets van een ADD-er. Er zijn meer dingen die een typische add-er heeft waarmee ik mij wel kan indentificeren. Het dromerige bijvoorbeeld. Men zegt wel eens dat ik niet genoeg geconcentreerd ben maar ik weet heel zeker dat wanneer ik zelfs heel erg gespitst ben, ik het niet allemaal goed mee krijg. Dus heb ik maar eens een test gedaan. Niet dus. Ik heb geen ADD. Nou heb ik bij schoonenberg een afspraak voor een test van een nieuw hoorapparaatje. Misschien is het dat dan wel. Wanneer ik geconcentreerd bezig ben met iets hoor ik schijnbaar slecht. Zelf heb ik er niet zo'n last van maar die opmerkingen die je dan soms krijgt.... Ik weet dat ik vanaf 4000Hrz niets meer hoor. Dat is al langer zo; Ik hoor geen krekels en ook geen muggen. Die laatste heb ik nooit gemist maar een aantal jaren geleden besefte ik dat ik de krekels niet hoorde en dat vind ik wel heel jammer. Maar om nou een hoorapparaat aan te schaffen om de krekels te kunnen horen gaat mij wat ver. Sterker nog; Die zijn er niet. Waar ik het meeste last van heb is dat ik in een ruimte met veel storingsgeluid echt niet kan verstaan wat iemand zegt. En bij dat storingsgeluid moet je denken aan bijv.de afzuigkap, het braden en bakken van vlees in een pan, of de combinatie daarvan of op een verjaardagsfeestje waar verschillende mensen tegelijk tegenover elkaar zitten te praten of erger nog op een feestje in een zaal met muziek en veel geroezemoes. Dan moet ik ècht naast iemand iemand zitten of staan en die hard laten praten maar dat is niet altijd gezellig want juist in gezelligheid ga je niet hard praten. Of in een klas waar kinderen in groepjes zitten te werken of in een grote kring zitten en nog moeten beginnen met opstarten van de les. Dit geeft ook vaak verwarring maar ook juist zijn voordelen hebben; De klas moet stil zijn willen zij mijn aandacht hebben! Dit heeft wel als gevolg dat ik soms een reactie geef die nergens op slaat. Ik heb dan dus iets heel anders gehoord dan gezegd was. Dat is soms ook wel hilarisch!

Wij zijn met de mensen van de pronkzitting weer bij elkaar gekomen voor de pronkzitting van 2013. De eerste dingen zijn al op papier gezet en ik kan je vertellen dat het weer een fantastische voorstelling wordt. Waarom zal ik nog niet verklappen.

De nieuwbouw van onze school vordert gestaag. Het is een prachtig gebouw en ik nodig bij deze iedereen uit om op de open dag 5- april 2013 een kijkje te komen nemen. Op de website van onze school kan je ook via de webcam de werkzaamheden volgen. Erg leuk om die bouwvakkers zo actief te zien met mijn toekomstige werkplek.

Op 30 november wordt Jeanine 50 jaar en daar ben ik al volop voor bezig. Zij kan dit niet zelf en heeft geen partner of iemand waarmee zij dit samen kan doen maar ze heeft dus wel een zus. Ik weet dat zij het groots wil aanpakken maar ook dat zij die spanning niet aankan. Ze droomt al meer dan twintig jaar over deze dag en gelukkig voor iedereen is het nu bijna zover. Dus maak ik daar tijd voor vrij. Met mensen zoals Jeanine moet je ook tijd nemen voor het oefenen en goed voorbereid dingen uitzoeken. Dus op de dag van het feest gaat ze naar de schoonheidsspecialist en daar hebben we al twee keer een bezoek aangebracht zonder dat Jeanine weet dat het als voorbereidng is van haar feest. Als autist moet je eerst heel erg wennen aan andere mensen en vooral als die ook nog ààn je gaan  zitten.

 

Sommige mensen hebben bewondering voor wat ik doe voor mijn zus maar ik vind dat mijn zus erg bijzonder is en dat koester ik. Gewoon omdat het kan. Zij kan er helemaal niets aan doen dat zij is zoals zij is, net zoals ik er ook weinig aan kan doen dat ik ben wie ik ben. Ik kan mezelf wel veranderen als ik dat nodig vind maar waarom zou ik niet mogen zijn wie ik ben?

Soms heb ik daar namelijk ook twijfels over. Dat heeft weer alles te maken met een opmerking van een collega misschien wel 25 jaar geleden; "Jij hebt een groot minderwaardigheidscomplex"!  Achteraf denk ik dat ik misschien wel faalangst heb maar dan is het wel diep weggedrongen. Ik heb inmiddels al ruim 25 jaar mezelf niet hoeven te bewijzen voor studie of werk. Ik zat diep in het zadel en voelde mij er prima bij. Nu ben ik door mijn baan in het onderwijs continu in ontwikkeling. Ik volg cursussen om mezelf beter te ontwikkelen maar niet als bewijs dat ik het kan. Maar dat is juist waar het onderwijs om draait; Je ontwikkelt jezelf en sluit het af met een examen met als bewijs dat papiertje.

Na het CAE examen waar ik 0.2 puten tekort kwam om te slagen had ik weer die bevestiging: 'Zie je wel dat ik het niet kan" . En "Wie bedenkt er nou ook dat ie na 25 jaar nog eens twee scholen kan overslaan?" Desondanks ben ik natuurlijk bére trots dat ik maar 0.2 punt tekort kwam en dat het schrijven zelfs in het engels geen probleem lijkt te zijn en dat ik zowiezo het vervolg hierop: CE+ mag doen. ( Inmiddels al begonnen) Ik mag hiermee engelse les geven aan de brugklassers en aan de tweedeklassers wanneer ik ook mijn bevoegdheid zou hebben. Maar collega's denken dat ik hulp nodig heb. Ik heb inmiddels faalangsttraining van een collega en één van mijn huiswerk opdrachten is dat ik mezelf elke dag een complimentje moet geven. Wat een onzin denk ik dan, maar om het daadwerkelijk te doen vind ik vreselijk moeilijk. Wanneer ik complimentjes ontvang ben ik het vaak wel met mensen eens dat ik iets goed heb gedaan zoal bijv. De zorg over Jeanine. Dit doe je toch gewoon als zus? Dat hóór je toch te doen? Of over het resultaat van CAE; Da's toch gewoon pech hebben dat ik niet nèt iets hoger scoorde? Ik heb er ècht àlles aan gedaan! Maar om mezelf daar nou een compliment over te geven? Ik kan toch niet naast mijn schoenen gaan lopen? Ik wil geen capsoneslijer worden! Maar dat ik geen examen wilde doen in Spaans en mijn eerste serie EHBO (20 jaar geleden) is misschien wel faalangst. Ik hoef toch niet een diploma te laten zien aan elke spanjaard die ik tegenkom om met hem in gesprek te gaan? Wanneer mijn dochter van de trap valt zal die heus niet vragen of ik eerst mijn diploma wil laten zien...Allemaal excuses denken mijn collega's en omdat ik al helemaal niet eigenwijs wil zijn (die stempel heb ik ook al) ga ik er maar in mee. Ik word er tenslotte ook niet slechter van.

Nou kan ik dit stuk nog langer maken met het verhaal van het Konvooi dit jaar dat Donna teveel antilliaanse pasteitjes heeft opgegeten of dat ik bij Nutreco naar een receptie ben geweest die ik zelf graag gehad zou willen hebben. Ik kan ook vertellen dat ik heel veel zin heb in de buurtreis die binnenkort een weekend naar Frankfurt gaat maar ook hier gaat weer tijd in zitten. Dus dat verslag komt t.z.t. wel. Ik kan nog zoveel vertellen maar helaas heb ook ik maar 24 in één dag.

Liefs Claudia

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/8/2012 - survivalkamp

Survivalkamp 2012

 

Op woensdagochtend 22- augustus vertrokken wij met 140 derdeklassers naar de Ardennen om twee dagen te gaan survivallen. De weergoden waren ons gunstig gezind. In Eijsden bij het laatste tankstation van Nederland hadden wij even pauze. Daar kon iedereen even plassen en eventueel wat koffie kopen en in elk geval zijn of haar lunchpakket nuttigen. Omdat het ’s ochtends een beetje fris was maar na de pauze in de bus toch best warm werd heb ik mijn fleecevestje in de bus boven de stoelen gelegd. Onze bus stopte in Durnal bij de Sacre Coeur waar klas 3b en 3d uit stapten en klas 3a bleef zitten. Wij werden hartelijk ontvangen door het team van Rocks ’n Rivers en de jerrycans met ranja en de belgische wafels stonden al voor ons klaar. Nog even geknoeide snoepjes van de vloer in de bus oprapen en toen zijn wij begonnen aan onze survivalwandeltocht. Marion en Gerrit gingen met 3a verder met de bus. Mark en ik maakten twee groepen en met een kaart waarop hoogtelijnen staan en wandelpaden en riviertjes en verharde wegen, gingen wij met alle bagage op zoek naar het slaapadres; De rotsen van Fivet. Het was een lange tocht ondanks dat wij bijna geen fouten maakten liepen wij toch een uurtje of vier met onze bagage op de rug berg op en af door de heuvels. Het werd extra zwaar toen wij 3c en 3e zagen lopen zonder bagage...Nou moet ik ook bij vertellen dat ik ook wel goed gebruik maak van de pauze momenten. Zogauw er ergens de gelegenheid is om uit te rusten neem ik hem. Mijn groepje vond dat allerminst vervelend. Bijna op het einde werd het een beetje onduidelijk en kwam Noor met haar groepje er ook niet meer uit en na een poosje kwam Nico ook met zijn groep en hij had iemand van het organisatieteam bij zich. Toen werd het een makkie.

 Eenmaal in het kamp gekomen zagen wij dat Mark er al was en zijn groep was al begonnen met het inrichten van de slaapplekken. Met setjes van 3 houten palen en touwen werden de geraamtes gebouwd en daaroverheen werden de dekzeilen gespannen. Tijdens deze opdracht bleek de vermoeidheid bij een leerling wel heel erg op te spelen. Hij had ook wel bijzonder veel van zijn lichaam gevraagd en was bijna niet meer op krachten te krijgen. Na het eten en het kampvuur zijn we naar bed gegaan maar sommige leerlingen vinden het dan lastig om te gaan slapen. Ik ben maar 1 keer heel erg boos moeten worden en toen hadden ze wel door dat ze beter maar niets meer konden zeggen. Ik ben aan het einde van de rij gaan liggen zodat iedereen langs mij moest om naar het toilet te gaan. Midden in de nacht dacht ik dat er weer een paar kinderen lagen te praten maar zij praatten in de slaap en dus niet tegen elkaar. Al met al was dat een hele slechte nacht. Mede doordat ik mijn fleecevestje niet meer kon vinden, ik had het in de bus laten liggen en met snoepjes rapen niet meer in het bagagerek boven de stoelen gekeken. Het werd koud maar gelukkig mocht ik de jas van Mark lenen.

 De volgende morgen gingen wij klimmen en abseilen. Het werd prachtig weer en de ene na de andere leerling heeft grenzen verlegd. In 3b zitten geen zeurpieten. Het zijn stuk voor stuk kanjers die durven aan te pakken en te vertrouwen op hun klasgenoten. Het abseilen was voor sommigen wel erg eng en zij zijn via de achterkant van de berg weer naar beneden gelopen.

 Toen kwam klas 3a met Marion en Gerrit de mountainbikes brengen. In de eerste groep zat een meisje dat gevallen was en onder het bloed zat. Het zag er slecht uit en gelukkig waren er een paar EHBO-ers bij. Toen kwam de tweede groep en ook daar was een meisje uitgegleden met haar fiets. Zij was op haar hand terecht gekomen en haar pols deed erg pijn. Je moet dat het zekere voor het onzekere nemen en toen zijn Marion en ik met deze meisjes in de auto van Mark gestapt en naar het ziekenhuis gereden. Dat was een hele onderneming want in andermans auto met andermans kinderen in een onbekend gebied zoeken naar een ziekenhuis waar een andere taal gesproken wordt is voor mij best spannend. Toch heb ik geen moment getwijfeld of ik dit wel moest doen, deze meisjes hadden duidelijk professionele medische hulp nodig.

In het ziekenhuis werden wij keurig en snel geholpen en omdat zij niet tegelijk geholpen konden worden was het maar goed dat Marion en ik samen waren gegaan. De ene kreeg 4 hechtingen in haar kin en de schaafwonden werden ontsmet en de andere had een breuk in haar pols en moest dus in het gips. Omdat in de klas van Marion ook nog een jarige was zijn we op de terugweg gestopt bij een boulangerie.

Hierna reden wij naar ons nieuwe adres; de camping. De tenten waren al ingedeeld en de barbecue was al aangestoken. Sommige kinderen vinden het lastig om stil te zijn als daar om gevraagd wordt en dat kan behoorlijk op je zenuwen werken vooral als je zo’n vermoeiende dag achter de rug hebt na zo’n slechte nacht. Dat was echter snel opgelost.

Na de barbecue was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van de groep van Marion en daar heb ik nog een heerlijk toetje gehad uit de eerder genoemde boulangerie.

Toen begon het te regenen en dat kwam héél goed uit. De leerlingen vluchtten hun tenten in en zijn toen vanzelf gaan slapen.

De laatste dag stond in het teken van challenge. Een heel parcours afleggen met allerlei diciplines. Zowel het klimmen en klauteren als het tokkelen aan een kabelbaan over het kabbelende water. Het was prachtig weer en het leek eigenlijk wel een beetje vakantie ondanks dat het hard werken was. Ook de grotmug is nog steeds niet uitgeroeid en iedereen smeerde zich met modder in zodat ie dan niet bijt.

Na een heerlijke kop kippensoep en een broodje knak stonden de bussen al klaar om ons weer veilig thuis te brengen.

Het was voor mij een kamp met mooie momenten. Ondanks de pijn en verdriet van de pechvogeltjes uit 3a heb ik met prachtig weer door de Ardennen mogen rijden. Mijn frans weer aardig kunnen ophalen en de Belgische bewegwijzering proberen te begrijpen. De leerlingen heb ik aardig leren kennen en ik heb daardoor heel veel zin in komend schooljaar.

Laat maar komen; ik ben er klaar voor!

 

Liefs Claudia

 

 

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/7/2012 - Examenuitslag CAE

Wanneer je 25 jaar na het behalen van je MAVO diploma het universitair examen doet voor gevorderd Engels op Cambridge University en dan zakt op maar 0,2 (!) punt verschil.... Bálen maar toch met opgeheven hoofd. Wetend dat ik met Speaking veel te nerveus was en hier redelijk scoor terwijl ik exeptional scoorde met proefexamen. En wetend dat writing het allerlastigste was en beter dan gewoon 'good' scoor, ha ha. Reading was ècht de tijdsdruk maar daarop is het niveau natuurlijk afgestemd. Ik ben helaas gezakt maar met 0,2 punt meer was ik ook ècht uit mijn dak gegaan. Ben toch trots op mezelf en kan dus gerust zeggen: Ik kan het wel maar nèt niet goed genoeg om het te bewijzen.
Zo ging het ook met de eerste keer EHBO: te nerveus om examen te willen doen. Zo ging het ook met Spaans: Ik heb het niet nodig dus ik doe na 4 jaar toch maar geen examen. Ik weet dat ik het toch wel kan. En zo gaat het met Universitair Engels net zo.... Maar ja, hier schaam ik me dus ècht niet voor. Ik houd me dan ook maar gerust voor dat ik best trots mag zijn op mezelf!
Liefs Claudia
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

4/7/2012 - Donna heeft een tumor

Gisteren ontdekte ik een bult bij Donna. Uiteraard schrok ik er van, maar om nou meteen naar de dierenarts te gaan voor een bultje....Nou ik heb er één nachtje over geslapen en ben toch gegaan. En maar goed ook! Het is een tumor en als ie inderdaad zo snel groeit als het lijkt kan ie ook nog best wel eens kwaadaardig zijn. Hij is nu al 1cm x 1cm en er is een biopt van genomen. Een klein beetje is er uit gehaald met een naaldje en dat is opgestuurd. Vrijdag krijg ik de uitslag. Ik kon haar ook meteen laten opereren ; dan is het ook meteen weg en horen we later wel of het  wel of niet kwaadaardig was. Maar een hond van ruim 9 jaar opereren is niet ècht risicoloos....Een moeilijke keuze, maar ik koos voor de biopt met de hoop op een goede uitslag. Dan hoeft ze vooralsnog niet geopereerd te worden. Als het anders wordt zien we nog wel....ik wil er nog niet aan denken.

Ik hoop dat het geen vakantie wordt van de slechte uitslagen:

Verleden week heb ik een oproep gehad voor het periodiek bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Ik heb een uitstrijkje laten maken en krijg over 4 weken uitslag hiervan. Ik heb geen klachten hoor en verwacht niets, maar ik weet ook nog goed hoe het met ons mam ging toen zij tien jaar jonger was dan ik nu...Het blijft dan toch spannend.

Rond die tijd krijg ik ook de uitslag van mijn CAE examen maar daar heb ik me al helemaal op ingesteld. Het zou wel héééél erg bijzonder zijn wanneer ik dat gehaald zou hebben. Dan kan ik met trots zeggen dat ik beter ben dan ik had gedacht en dan heeft het hele harde werken wel zijn vruchten afgeworpen. Maar ja, ik verwacht iets anders....

Mijn vakantie is goed begonnen, kijk maar naar buiten; Je krijgt wat je verdient! Ik ben thuis volop bezig met het opruimen van het huis en de tuin maar ik maak ook tijd voor belangrijke zaken zoals; even op de fiets met Emmy naar de Action of langs de kringloopwinkel (waar een leuk boek aan mijn vingers is blijven plakken.) Gezellig even bij mijn ouders op de koffie en de boodschappen gehaald voor de zelf te maken pizza. En dan ook zeker niet onbelangrijk , mijn blog! En nu ik dit geschreven heb kan ik verder aan de strijkwas....

Liefs Claudia

 

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/6/2012 - Hectische week

Maandagmorgen ben ik toch maar niet naar de huisarts geweest. Mijn ervaringen met de huisarts zijn zoals bij veel mensen; Het is te dik dus ik kan er nu niets aan doen. Als de zwelling weg is en je hebt er dan nog steeds last van dan moet je maar opnieuw een afspraak maken.

Zo ging het vorige keer ook met mijn knie; Het is niet de meniscus, ook niet de kruisband dus doe maar rustig aan dan komt het vanzelf goed. Nou, na een half jaar pijnlijke scheuten in mijn knie bleek na een kijkoperatie dat het zowel de meniscus was àls de voorstekruisband! De narigheid die hier op volgde zal ik je maar besparen; Pijnlijke ellende ten top!

Al met al zou het kunnen zijn dat ik alleen maar een band heb verrekt, en daar ga ik maar vanuit. Als het erger is dan is het (af)gescheurd en zal ik misschien vaker door mijn enkel gaan en kan ik hier op den duur fysiotherapie voor krijgen maar daar ga ik maar even niet vanuit.

In elk geval heb ik zeker tot en met woensdag met een ingezwachtelde enkel rond gelopen en met kistjes aan. Stevige wandelschoenen die ik eigenlijk niet wilde aantrekken met mijn examen CAE maar op die dag vond ik het al helemaal niet meer belangrijk hoe ik eruit zag.

's Morgens zijn wij al heel vroeg vertrokken naar het British Counsil in Eindhoven. Om 08:30 uur moesten wij ingeschreven zijn en dankzij mijn collega Marion waren wij ook keurig op tijd. Precies om 09:00 uur begon het examen Reading wat mij in een uur en een kwartier wel aardig lukte denk ik. ( pas op 25 juli weet ik het resultaat) Daarna was het een half uurtje pauze en begon het schrijven waar ik altijd erg veel moeite mee heb. Het waren twee opdrachten waar je in totaal anderhalf uur over mocht doen. Het eerste was een voorstel schrijven voor reeds bestaande nieuwbouw plannen van een studenten accomodatie. En het tweede deel mocht je kiezen uit 5 voorstellen en ik koos voor een sollicitatie brief. Een brief naar een schoolhoofd van een internationale school en voor de functie van onderwijsassistent. Helaas was de tijd veel te kort want ik zat denk ik op ruim honderd woorden misschien wel 150 woorden terwijl ik er 220 tot 260 had moeten schrijven. Het laatste heb ik dus ook nog afgeraffeld wellicht ook nog onleesbaar geschreven en daar heb ik duidelijk punten laten liggen. Toen was het lunchpauze van zo'n drie kwartier en kwam het een uur lang Use of English ( taalgebruik) Daar heb ik gelukkig nog twee keer extra les in gehad van mijn collega Annemarie en ik heb verschillende keren tijdens het examen daar heel veel aan gehad! Dus dat ging hopelijk ook wel. Toen weer een half uur pauze en in deze pauze heb ik even gekeken of Emmy misschien al iets had ge-smst. Nee, wel nog een heel lief berichtje van Marijke om mij succes te wensen. Ik was benieuwd of Emmy al iets had gehoord van haar mentor want zij wachtte op dat moment  op het verlossende bericht over haar examens. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe spannend ik dat zelf vond. Ik weet nog precies hoe ik er voor stond toen ik uiteindelijk de telefoon maar pakte en mijn klasseleraar Meneer Blankendaal belde om te vertellen dat hij mij vergeten was te bellen maar toen hij zei dat hij dat helemaal niet was vergeten en dat ik ècht geslaag was. Die opluchting en blijdschap is met geen pen te beschrijven. ( Ik had 4 zevens en twee achten! )

Op het moment dat Emmy in precies dezelfde situatie zat, kon ik er niet voor haar zijn omdat ik dus mijn luisterexamen moest doen. Het was voor iedereen een lange vermoeiende dag en voor mij als moeder van een examenkandidaat extra belastend. Ik moest tijdens het luisteren proberen om niet aan mijn dochter te denken wat ook nog aardig lukte maar ik verstond maar weinig van wat er gezegd werd. Alle gesprekken werden nog tot twee keer toe afgedraaid maar heel veel mensen hebben dit slecht gemaakt denken zij nadat ik hen sprak na het examen. Ik zag zelfs iemand schouderophalend tijdens het examen zitten; "Waar gáát dit over????)

Daarna heb ik meteen Emmy gebeld en het bleek dat ik al een aantal gemiste oproepen had en zij steeds in gesprek was omdat zij mij probeerde te bellen. De opluchting en blijdschap was groot toen ze vertelde dat ze geslaagd was en ondanks dat een aantal collega's ergens in de stad wat gingen drinken, hadden wij haast om z.s.m. naar school tekomen voor onze eigen examenkandidaten en ik als moeder wilde zo snel mogelijk naar huis om mijn dochter feliciteren....

Hopelijk valt het slechte resultaat van het Listening weg tegen het Reading en is het Proposal en de sollicitatie brief ondanks het tijdsgebrek nèt voldoende en dan hoop ik dat er met het woordgebruik ook nèt genoeg gescoord is. Dan zou ook nog het Speaking voldoende moeten zijn geweest ....dan zou het zomaar kunnen zijn dat ik het ook nog gehaald heb!

Ikke!!!! Zolang ik de uitslag nog niet weet mag ik er over dromen. Maar ik houd eigenlijk ook heel erg sterk rekening met een tegenvallende uitslag. Uit zelfbescherming....dan valt het altijd mee denk ik dan maar bij mezelf.

Wanneer ik het examen zelf had moeten betalen, had ik geeneens examen gedaan, dus zou het wel een héle leuke meevaller kunnen zijn als ik wel zou slagen! Het zou een leuke waardering zijn voor het vele en harde werken van de afgelopen maanden. De HAVO en VWO op het gebied van engels na 25 jaar gewoon overslaan

...het zou zeer uitzonderlijk zijn.

Het allerbelangrijkste besef ik maar al te goed: Ik studeer engels puur voor de lol. Ik weet dat ik er goed in ben. Hilary is een echte engelse juf en zij vertelde mij dat persoonlijk. In het mondeling proefexamen was ik zelfs de allerbeste!!!! Ikke!!!! . Dus in de praktijk ben ik er al! Daar ben ik ook heel trots op! Engels is voorlopig voorbij maar in september begin ik ongeacht de uitslag toch aan het vervolg hiervan. Dat is al toegezegd!

 En daar heb ik ook heel veel zin in.

Ik weet dat ik het nergens voor nodig heb en daarom ben ik ook geen examen mens. Ik bouw een gigantische spanning op terwijl ik ook erg bewust ben van de onnodigheid daarvan. Daarom heb ik ook nooit examen Spaans gedaan en in eerste instantie ook het EHBO diploma niet ( dat had meerdere redenen) Inmidddels heb ik het EHBO examen wel met goed gevolg afgelegd omdat ik het voor school en het werken met kinderen wel heel erg wenselijk vond. Maar ook dit examen was voor mij sterk bloeddruk verhogend! Ik weet dat ik het toch wel kan!

Maar wat het mooie zou zijn van dit papiertje, heb ik mij laten vertellen:

Ik hoef hierna alleen maar mijn bevoegdheid te halen om in Engeland voor de klas te mogen staan....

Mooi voor op mijn CV als ik heel erg op zoek ben naar werk. Wanneer ik mijn baan zou verliezen door te weinig leerlingen aantallen bijv.

De sollicitatie brief heb ik tijdens het examen al geoefend.

Ik hoop dat ik hem nooit hoef te schrijven en dat ik tot mijn pensioen bij Jena mag blijven.

Donderdag zijn wij met alle intersectoraal collega's, (6 mannen en 3 vrouwen) gaan uit eten. Een heerlijke proeverij van verschillende wijnen bij een 5 gangen menu. Ik dronk uiteraard cola en was de BOB. Het was een fantastische avond en we hebben heel wat gelachen en ik hoop dat we dit elk jaar kunnen doen.

Vandaag hebben de leerlingen te horen gekregen hoe de nieuwbouw er uit gaat zien en dinsdag krijgen zij ook een rondleiding. Vandaag was ook de doorloop van de voorstelling die wij volgende week gaan geven. Een hectische dag en ik ben blij dat deze week erop zit!

WEEKEND!!!!! Ik ga er van genieten: de was weg werken, bedden veschonen, poetsen en ruimen en dan de familiedag bij mijn zusje en aansluitend de straatbarbeque.

Misschien zal ik ook wel weer blij zijn als het weer maandag is.

En mam? Was dit verhaal weer lang genoeg? Ik heb weer tijd hè?

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

9/6/2012 - zwakke enkels

Donderdagochtend ging ik zoals eigenlijk elke ochtend eerst een rondje met Donna lopen. Ik had geen haast want ik was op tijd opgestaan en hoefde pas tegelijk met de leerlingen op school te zijn. Het weer was lekker en Donna kreeg vaak de gelegenheid om lang te snuffelen. Maar toen ik net iets verder dan halverwege was, net in de klokbeker vanaf de maasstraat, zwikte ik mijn enkel om. Er was geen enkele reden toe maar ik zwikte mijn enkel waarschijnlijk over een randje van nog geen centimeter. Ik weet het geeneens zeker. Wat ik wel zeker weet is dat ik hem heb horen kraken, en het geluid leek op het gekraak van een behandeling bij de fysiotherapeut. Ik moest huilen, zo'n pijn als het deed. Maar ik kan niet anders dan toch naar huis strompelen, ik had iedereen kunnen bellen maar dan had ik toch naar huis gemoeten. Ik voelde wel dat het niet gebroken was en eenmaal thuis heb ik het gekoeld met ijs. De klok tikte gewoon verder en ik besloot toch maar naar school te gaan. Ik had ook meteen een afspraak om 08:30 uur met twee collega's om nog een extra lesje engels te doen. ( Ik zeg al steeds dat ik er álles aan wil doen om mijn examen te halen) Later op de ochtend had ik EHBO lessen en was ik een lotus patiënt. Niets mooier dan dat! Maar op het laatst van die lessen heb ik toch maar even naar mijn eigen letsel gekeken en zag dat er een flinke zwelling was ontstaan. Een van de meisjes die naarstig op zoek was naar extra punten heeft hem keurig ingezwachteld en heel vaak met het pootje hoog, zo kwam ik de dag wel door.

's Avonds naar John's verjaardag, vrijdag weer gewoon werken en 's avonds zelfs naar het schoolfeest in Gemert. Time -Out. Vaak zitten met het been omhoog, leerlingen die een praatje met je maken en genieten van wat er zich allemaal afspeelt.

Vanmorgen voelde ik al dat het niet echt verstandig was geweest, maar ja. Je wilt je ook inzetten voor de veiligheid van leerlingen en toezicht houden op het feest. Vanmiddag zijn Eef en ik even met de auto op pad geweest en heb ik veel gerust maar sinds vanmiddag lig ik toch weer op de bank met mijn been omhoog en mijn enkel nog eens flink ingepakt en nog steeds dik. Dat geeft per ongeluk weer extra ruimte om engels te leren. ( elk nadeel heeft z'n voordeel)Toch loop ik wel aardig en valt het niet zo op.

De boodschap is wel duidelijk, iets is er goed mis en ik verwacht dat ik maandagochtend bij de huisarts zit.

Dan laat ik het wel weer weten!

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/6/2012 - Mijn bloeddruk

Ik maak me druk; Wil veel te veel in te weinig tijd. Prestatiedrang? Faalangst? Petra en ik denken dat het begon tijdens onze basisschool leeftijd. Het is geresulteerd in een minderwaardigheidcomplex. Dit uiten wij niet maar kroppen wij op, lachen er zelfs om. Maar diep van binnen gaan we wel de strijd aan met het verdriet van vroeger.
Hoezo? Vroeger werden wij in de klas in het begin van het school jaar achter in de klas gezet en hoe slechter je presteerde hoe verder je vooraan kwam te zitten. Halverwege de eerste periode zaten wij al helemaal vooraan. Duidelijk zichtbaar ! Wie vooraan zat had de meeste aandacht nodig. Was snel afgeleid of kon het gewoon niet bij benen. Petra en ik kregen zelfs extra lessen en werden met het hoofd van de school apart gezet met een telraampje. Ik voelde me dom. Ging van de zesde klas af terwijl ik met rekenen nog in het boekje werkte van begin vijfde klas. Lag twee jaar achter in feite. Ik kan me leeslessen met de leesmoeders ook nog herinneren, nee niet leuk! Geen leuke moeders. Ons mam zou het veel beter doen.
Sommige ( misschien maar 1) klasgeno(o)t(en) genoten hiervan. Geen leuker vermaak dan leedvermaak! Geen makkelijkere slachtoffers dan de dombo's die vooraan zitten!
Ik wilde niet naar dezelfde school als zij die genoot van mijn slechte punten. Kon eindelijk van school af maar de mavo kon ik waarschijnlijk niet halen. Dus de brugklas dan maar. Vroeger was die er alleen in Stevensbeek. Als ik het niet kon halen dan kon ik nog naar het Lager Economisch en Administratief Onderwijs en in de brugklas heb ik  een superjaar gehad en met wiskunde zelfs een 8 op mijn rapport gescoord. Nee, niet dankzij het telraampje van de bijlessen, maar dankzij hele leuke klasgenootjes en het knutselen van dobbelstenen tijdens de wiskunde lessen. Visualiseren noemen wij dat! En dus naar de tweede van de mavo want als ik er hard voor zou werken dan kon ik het redden! Maar daar vonden sommige jongens dat ze mijn aandacht moesten trekken door pootje te haken, mijn fiets was altijd kapot en het regende altijd. Petra zat inmiddels lekker op de mavo in Boxmeer. Dus toen ik bleef zitten ging ik naar Boxmeer. Ik bleek dus toch te dom om over te gaan maar mocht gelukkig wel mavo doen.
De rest is niet belangrijk want nu kan ik laten zien wat er van mij geworden is:
Het muurbloempje kan de talen goed: Heeft gewoon voor de lol 4 jaar spaans gedaan, een jaar italiaans, enkele lessen russisch zelfs. Na 20 jaar in groot een internationaal bedrijf gewerkt te hebben o.a. als receptioniste / telefoniste staat ze nu zelfs voor de klas en nee, niet de kleutertjes maar de 'moelijke pubers'. Omdat ze zelf nog heel goed weet hoe onzeker zij was doet ze dit fantastisch en heeft een duidelijke klik met deze jonge doelgroep. Iedereen heeft wel een mening over jouw prestaties. Nu studeert ze engels naast haar 32-urige werkweek, en haar huishouden. En niet om het engels weer op te pakken van 25 jaar geleden (wat ze eigelijk dacht te doen) Nee per ongeluk blijkt dit niveau het vervolg te zijn op 6- VWO. En wat het helemaal verrassend maakt; Het gaat geweldig goed! Krijgt complimenten van de docente die een native speaker is! Ik zit vrijwillig vooraan want dan hoor ik haar goed en word ik niet zo snel door de anderen afgeleid. Mis ik niets want ik wil álles weten en álles goed doen.
Maar met het examen moet je kunnen laten zien wat je kan maar heel veel meer dan Yes en No  kwam er gevoelsmatig door de spanning niet uit. Dus wil ik proberen om met het schrijven van misschien een engels zakelijk rapport of een aanbeveling op te halen, of met examen 'woord gebruik' of met het leesexamen of met het luisterexamen.....
Ik kán het halen! Het zit er wel in! En áls ik het dan heb gehaald ......hoef ik alleen maar mijn bevoegdheid te halen om in engeland voor de klas te mogen staan....
Ikke !!!! Zie je het al voor je? Ik heb die wens niet, maar wel de mogelijkheid! Ikke!!!! Zo dom ben ik dus niet. Maar dan moet je wel het papiertje kunnen laten zien. Wat helemaal niet nodig heb, want ik kan het zonder dat toch wel. Zo heb ik dat al met Spaans bewezen! Ik was een stuk beter dan mijn klasgenoot die wel op examen ging. Zij slaagde .....
Eigenlijk moet ik wel engels maar geen examen willen doen. Mijn bloeddruk was voor het mondeling examen 160/100. Veel te hoog! Ik noem het gezonde spanning. Gisteren; een dag later 180/120. Gevaarlijk zelfs! Waarom? Ik weet het niet!
Ik heb een troost; John-Paul zijn bloeddruk is vergelijkbaar hoog. Het zit waarschijnlijk in de familie. Niet de hoge bloeddruk maar het 'graag goed willen doen'  en het 'binnenvetten' de 'prestatiedrang' . En voor mij is het niet meer dan het willen laten zien dat ik niet dom ben. Wat nergens op slaat want iedereen in mijn omgeving weet dat ik een vrouw ben van deze tijd die weet wat ze wil en wat ze kan. Die goed zorgt voor haar gezin, haar zus, haar leerlingen en zich zelf. Maar niet alles kan op de eerste plaats staan en dus ligt de tuin er als eningzins verwaarloosd bij, stapelt de was zich op etc.....
Ik heb maar even opgezocht wat het betekent wanneer je bloeddruk te hoog is:
Je maakt je druk. Iemand roept: 'Pas toch op voor je bloeddruk!' Wanneer is er sprake van een te hoge bloeddruk?

Het hart knijpt samen om het bloed de slagaders in te pompen. De druk die op de slagaders komt te staan heet bloeddruk. Het hart pompt het bloed met kracht de slagaders in. Daardoor drukt het bloed tegen de wanden van deze bloedvaten. We noemen dat de bloeddruk. 
bloeddruk_meting_123-81

Onder- en bovendruk
Als het hart samenknijpt is de druk het hoogst. Dit heet de bovendruk. Als het hart zich ontspant, is de bloeddruk het laagst. Dit heet de onderdruk. De bovendruk geeft de beste schatting van het risico op hart- en vaatziekten.

 

Dagelijkse schommelingen
Bij niemand is de bloeddruk de hele dag precies hetzelfde. Soms is de druk wat hoger, soms is hij wat lager. In de ochtend en avond is de waarde vaak wat lager dan 's middags. Als je beweegt of praat dan stijgt je bloeddruk. Ook jouw stemming heeft invloed. Ben je angstig, boos of aangeslagen? Dan stijgt jouw bloeddruk.  

 

Een arts meet daarom jouw bloeddruk op verschillende tijdstippen. Pas dan kan hij vaststellen of je werkelijk een hoge bloeddruk hebt.


Hogere bloeddruk bij ouder worden
Als je ouder wordt, stijgt de bloeddruk. De wanden van de slagaders worden wat minder soepel, waardoor het bloed iets minder makkelijk door de bloedvaten stroomt. 

Wanneer is de bloeddruk te hoog?
Een bloeddruk rond de 120/80 mmHg is normaal. De bloeddruk is te hoog als bij meerdere metingen:

  • uw bovendruk 140 mmHg of hoger is en/of  ( bij mij 180)
  • uw onderdruk 90 mmHg of hoger is (bij mij 120)

Deze waarden gelden voor volwassenen tot 80 jaar. Voor 80-plussers is de streefwaarde van de bloeddruk 150-160 mmHg.


Bloeddruk is risicofactor
Hoge bloeddruk is een risicofactor voor hart- en vaatziekten. Andere risicofactoren zijn:

  • roken ( ik rook niet)
  • hoog cholesterol ( weet ik niet)
  • diabetes (suikerziekte) (nee hoor)
  • overgewicht ( ja , maar.....zo veel toch niet?)
  • leeftijd  (ik voel me gewoon 44)
  • geslacht ( nee, ik ben nooit geslacht)

Hoe meer risicofactoren, hoe groter de kans op hart- en vaatziekten.

Vrouwen die tijdens hun zwangerschap een hoge bloeddruk hebben gehad, hebben een verhoogd risico om op latere leeftijd een hoge bloeddruk te ontwikkelen. Nou; dat is zo'n 20 jaar geleden dus....

Maar ach, er zijn medicijnen voor als ik het zelf niet naar beneden kan krijgen. Ik wacht een paar weken af.

Ik maar me er maar even niet meer druk om. Het gaat zo als het gaat en ik voel me goed!

Liefs Claudia


Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/5/2012 - Pinksteren

Wat gaan we doen met Pinksteren? Vroeg Eef. Toen ik antwoordde dat ik gewoon zou gaan leren als toch er niets anders te doen was wist ik eigenlijk wel dat hij met een idee zou komen. We zijn naar Interchalet in Horst gereden om alleen maar te kijken naar iets dat we tegen het voormalige dierenverblijf konden bevestigen zodat de zooi die er tegenwoordig in ligt niet meer zo opvalt. De zooi zou  je natuurlijk ook kunnen opruimen, maar het is aanmaakhout dat ooit in de openhaard moet en het zijn volle vuilniszakken en plasticafval zakken. Om die nou nog opvallender ergens neer te zetten....

Het werd een bamboemat en hij werd niet alleen bekeken maar we hebben hem ook maar meteen gekocht. Eef heeft gelukkig niet zo'n hekel aan winkelen, als het maar niet om kleding gaat. Dan houdt ie het niet zo lang vol. We hebben allerlei nieuwe meubels bezichtigd en weten nu al  precies wat we over een jaar of tien voor een bankstel en eetkamerstoelen zullen hebben....Maar of we dan nog steeds dezelfde smaak zullen hebben?

Toen we eenmaal thuis waren hebben we de fiets genomen en zijn we een ijsje gaan eten bij de Flip. Daarna even bij mijn ouders op bezoek en eenmaal thuis de bamboemat tegen het hok bevestigd. Wat een geluk dat Cecile ineens bedacht om te gaan koken!!!! Heerlijk gegeten  en toen nog even met de hond naar de maas.

Nee, van leren is vandaag niets gekomen en ik weet dat rust ook af en toe heel erg nodig is! Het voelt echt als een dagje vakantie

Dus ook maar even bloggen.

Liefs Claudia

Voor duidelijkere foto's moet je maar even op mijn website kijken!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

11/5/2012 - I'm making progress

Ja, ik weet het! Ik heb al lang niets meer geschreven. Ik heb het een beetje laten gaan omdat ik nu héél veel tijd en energie steek in het engels. Dat hoeft nergens voor dat weet ik wel, maar ik ga binnenkort op examen en daar wil ik van kunnen zeggen dat ik er alles aan gedaan heb om het te kunnen halen. Ook al weet ik dat ik het zeer waarschijnlijk niet kán halen, omdat het niet normaal is dat je na de MAVO de HAVO en VWO overslaat om vervolgens na 25 jaar examen te gaan doen op universitair niveau.

Toch kreeg ik verleden week de complimenten van mijn juf en mijn collega's dat ik zo enorm vooruit gegaan was. Het werpt zijn vruchten dus wel af maar of het binnenkort ook voldoende zal zijn....

In gedachten stel ik mij wel het verlossende telefoontje naar mijn moeder voor. Dromen mag hè? Nu kan dat nog. Eerst nog maar eens wat oefenen.

Liefs Claudia

Comments (7) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

dagboek van Claudia. Voor iedereen die geïnterresseerd is en foto's en plaatjes kan kijken. Laat ook gerust een reactie achter bij: " post a comment "

Friends

Claudiasafvalrace
chantalvandenbrink
Hosting door HQ ICT Systeembeheer