Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Claudia

23/5/2018 - Verhuisd

Misschien is het allang bij je bekend maar misschien ook wel helemaal niet omdat we alleen maar via dit blog contact hebben maar ik heb een nieuwe blog:

Claudia1967.nl

Hier staan mijn nieuwste verhalen en ik kan er foto's etc. bij plaatsen dat is vooral handig met de make-up en schmink foto's vind ik. Ook mijn revalidatie gaat daar verder dus als je wil mag je daar mijn verhalen lezen.

lieve groet,

Claudia

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/3/2018 - revalidatie week 6

Week 6

De fysiotherapeut had al gezegd dat we deze week in groepsverband zouden werken. Ik was voorbereid met oordopjes maar alleen trainen vind ik toch rustiger en dus fijner.  Ik ben dan ook niet zo snel afgeleid. Mannen op de loopband en de roeitrainer, een man die net zo’n loopje heeft als ik in het begin (voor mij een hele geruststelling) twee fysiotherapeuten die staan aan te moedigen en een dame aan de gewichten voor de armspieren. Het zijn allemaal geluiden en bewegingen ik besluit dat ik toch  betere oordopjes wil. Alle oefeningen voor mij een tandje zwaarder de crosstrainer zelfs 2x 5 minuten maar de 1 minuut rust ertussen werden er toch 3. Ik herstel niet meer zo snel. Ik was na afloop bekaf.

Bij de psycholoog is vooral besproken hoe ik in het leven sta en wat ik zoal heb moeten doorstaan. Ik antwoord dan vaak met; ieder huisje heeft zijn kruisje wat ik dan ook uitleg. Tuurlijk is het niet makkelijk voor mijn gezin en mij om met deze beperking te moeten omgaan maar het is niets in vergelijking met wat anderen hebben moeten doorstaan, vind ik. Als moeder ben je nooit onbezorgd over je kinderen, die het ook zéker niet makkelijk hebben gehad en ik laat ook echt wel mijn tranen gaan als ze hoog zitten. Dus tijdens die sessie ook. Ik kan niet bij de psycholoog komen of ik moet er altijd huilen. Maar nu is alles weer oké en dus verder! Niet lullen maar poetsen! Ik moet mijn positie niet vergelijken met dat van anderen, zegt zij. Ieder draagt zijn eigen juk en ik vind zelf dat dit er misschien ook nog wel bij kan. Ik zal toch wel gewoon moeten…? Ik ben altijd een sterke vrouw geweest maar ik was helemaal kapot toen ik na een uur naar huis ging.

De ergotherapeute was ziek, zelfs zij kunnen ziek worden. Ik ga gewoon door met mijn opdrachten zoals ik die de vorige keer heb meegekregen. Het plannen op energie….ik blijf mezelf maar tegenkomen. Wanneer leer ik het nou eens…..? Het verhaal over de deceptie van het bezoek aan de Lidl bewaar ik tot zij beter is.

Weer alle oefeningen verzwaard bij de fysio. De crosstrainer zelfs 10 minuten! Wauw, kan ik dat? Ik begin er gewoon aan en zie wel maar na 7 minuten toch afgestapt. Anderhalve minuut op adem komen en weer 3 minuten trainen. De afspraak was eind van de middag waarop ik meestal bijna al mijn kruit al verschoten heb. Het lopen op de band was dan ook zichtbaar slechter, (zeg maar gerust zwalken) de concentratie was ook weg en ik onthield maar niet hoeveel herhalingen ik moest doen. Ik moet van Ildi meer gaan wandelen ondanks de kou toch naar buiten en (kilo)meters maken. Zoveel mogelijk zonder stok uiteraard. De groep bestond uit een lotgenote en ik. Met ons tweetjes dus en met dezelfde klachten; zij door een hersenkneuzing ik door een herseninfarct. Zij is al véél beter en sterker dan ik maar ik mag dus niemand met elkaar vergelijken. Toch heb ik de neiging om te laten zien minstens zo goed te zijn als zij. Allebei de oordopjes in en trainen.  Het is gewoon fijn om met iemand te zijn die het precies zo ervaart als ik. Na afloop hebben we in de ontvangst ruimte samen zitten bijkomen onder het genot van een bekertje wienermelange. Zulke herkenbare situaties alleen mag zij nog geen auto rijden en dan ben ik gewoon blij dat ik die vrijheid weer heb. Eef is jarig en ik vertelde huilend dat wij zijn verjaardag niet kunnen vieren. Héél herkenbaar, zij vieren hun verjaardagen in groepjes van 6. Dagen achtereen…Dat kan ik ook niet. Nu niet. Dingen vergeten tijdens het koken, hoofdpijn, concentratie bij het lezen of juist het gebrek eraan, zo fijn dat iemand jouw verhaal in haar versie vertelt. Haar oordopjes zijn aangemeten en ik denk erover om dat ook te laten doen. Hoewel de goedkoopste oordopjes bij mij tot nu toe nog het beste resultaat bieden. En ik weet niet of de zorgverzekeraar deze zal vergoeden. Ben bang van niet.

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/2/2018 - revalidatie week 5

Week 5

Maandag- Net als ik zelf, merkt de revalidatie arts dat ik vooruitgang boek. Ik ben er nog lang niet maar ik ga wel (langzaamaan) vooruit, hoeft ook niet snel want alles heeft tijd nodig. We gaan voorlopig op dezelfde voet verder zeker tot eind maart.

Bij de fysiotherapie vind ik het erg fijn dat er duidelijk rekening wordt gehouden met mijn prikkelintolerantie zoals ze dat noemen. Ik train vaak alleen in de zaal en als er al iemand bij komt is dat vaak het laatste kwartier. De andere therapeute en haar patiënten heb ik al een poos niet meer in de zaal gezien. Ook zet Ildi de radio uit als ik er ben, héérlijk! Bij fysio merk ik vooral dat ik vooruit ga; Het duurt langer voordat ik ga zwalken en ik sta beter stil op mijn benen. Alle oefeningen zijn weer een minuut opgeschroefd en wat verzwaard. Begonnen met roeien, toen armen, legpress en lopen op de loopband terwijl ik in de spiegel mijn eigen spiegelbeeld in de gaten kan houden. Ik word moe en begin te zwalken en dan concentreren op haklanding en been/kniestrekken. Omdat mijn benen op een gegeven moment rust nodig hadden een nieuwe armkracht oefening met gewichten gedaan. Toen evenwichtsoefening door op één been te springen en dat afwisselend te doen met het andere been. Op de crosstrainer 3x 3minuten die ik thuis ook mag opvoeren. Thuis ook vaker wandelen zonder stok te gebruiken. Hij mag wel mee aan de hand voor de zekerheid omdat je niet altijd weet hoe lang het duurt voordat de benen moe worden. Thuis ook vaker een rondje fietsen langs de maas of door de hei. Ik was doodop….

Bij de ergotherapie gaat het plannen op energie nog steeds lastig waar ik daags daarna ook weer vanzelf achter kwam. We gaan mijn middagdut afkorten door na 1 uur de wekker te laten gaan. Maar op deze dag heb ik ook nog te maken met vermoeidheid na veel bezoek in het weekend. Daarbij duurde het ijsdansen op t.v. wat langer dan ik had gedacht en toch wilde ik nog gestofzuigd en gedweild hebben voordat ik ging rusten. Ik heb maar een kwartiertje gerust voordat ik naar bovenstaande afspraken moest en was vergeten dat de fysio echt fysiek vermoeiend is. Afgesproken is dat ik binnenkort op een rustig moment naar de Lidl ga met Emmy. Thuis alvast bedenken hoe ik de routing ga lopen met mijn briefje in de hand, niet lopen zoeken maar pakken wat ik nodig heb en alvast bedenken of ik wil pinnen of contant ga betalen. Dingen waar ik vroeger nooit over nadacht…

Dinsdag- Bij maatschappelijk werk weer volop tranen laten gaan. Ik ben zeker mezelf niet, ga het ook niet meer worden. Op één of andere manier denk ik voor mezelf te moeten bewijzen dat ik sterk ben en alles kan en het liefst tegelijk. Dat ik dat nu niet meer kan voelt als falen (want niet zo is maar voor mij zo voelt) Ik ben er ook achter gekomen waar dat vandaan komt. Die bewijsdrang ligt in mijn roots. Ik gebruik vaak de woorden: ‘Ja, maar’… en ‘toe maar dan’…en ‘ ik moet’…’ff’ en ‘eigenlijk’… Het multitasken proberen te gaan omzetten naar een soort monotasken is voor een ‘alles tegelijk willer’ als ik erg lastig. Ik vind altijd alles leuk om te doen, te weten, te leren en te kennen en te ervaren. Dat is voor mij genieten van het leven. Ik moet een balans zien te vinden in fysieke en mentale vermoeiende activiteiten en die per dag plannen en daarbij rekening houdend met de dagen daarna…juist zo’n moeilijk ergotherapie dingetje...

Donderdag- De fysiotherapie weer alle oefeningen verlengd en verzwaard en daarbij voor de laatste keer individueel. Volgende week ga ik in een groep aan de slag, de oordopjes gaan mee want die had ik vandaag ook nodig. De oefeningen thuis kan ik achterwege laten m.u.v. de crosstrainer. Nu is het vooral veel lopen en dat proberen zoveel mogelijk zonder stok en de haklanding en beenstrekking goed onder controle houden. Nu ook vaker fietsen langs de maas en door de hei dus niet door druk verkeer. Wel goed rekening houden met rust want ik heb langer nodig om te herstellen en het plannen op energie is niet bepaald mijn sterkste kant.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/2/2018 - revalidatie week 4

Week 4

Deze week begon héél rustig omdat Eef en ik geen carnaval hebben gevierd maar 4 dagen naar een wellnesresort in Overijssel zijn geweest. 4 dagen is alle rust met weinig prikkels. Zelfs wandelen werd in de net ontdooide bosgrond tot een minimum beperkt. Het was wel heel goed om tot rust te komen.

Bij de fysio was het de eerste keer een vol uur trainen. Het was heerlijk om het eerste half uur de zaal voor onszelf te hebben (de therapeute en ik). Ik begon met gewoon een paar keer heen en weer lopen wat heel goed ging. Ik vertelde dat ik een nieuwe manier had gevonden in het wellnessresort om het lopen zonder stok te trainen en de therapeute staat er helemaal achter. Go with the flow! Eerst een stuk lopen met stok en dan gewoon een paar passen helemaal zonder op de stok te leunen tot het gezwabber weer begint en dan de stok er weer een poosje bij tot ik weer in de flow zit. Mij geheugen laat me af en toe in de steek en ik weet niet meer in welke volgorde ik de oefeningen ik net gedaan heb. Dus ik heb ze hieronder wel beschreven maar de volgorde kan anders geweest zijn.

Op de roeitrainer maar dan een minuutje langer en het tempo een tandje hoger dan vorige keer. Vermoeiend maar goed te doen. De armen oefenen wat ook gewoon goed ging en ik mijn benen daarbij kon laten rusten. Ildi (mijn fysiotherapeute) ging een bekertje water voor me halen die had al door dat het niet allemaal vanzelf ging toen ik wilde opstaan. Op de crosstrainer 3x een minuutje langer dan ik aanvankelijk dacht. Pffff die kost veel energie! Na deze oefening moest ik echt even bijtanken. Zéker niet stil gaan staan want dat is schijnbaar niet goed voor de bloeddruk dus ik moest lopen, zwalken zeg maar gerust. Hierna kreeg ik een nieuwe oefening waarbij het stabiliseren op 1 been de uitdaging werd. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte toen ze het mij voor deed maar niets was minder waar en verrassend genoeg viel het mij ook nog mee. Tuurlijk moest ze mij af en toe ondersteunen omdat ik dreigde om te vallen maar al met al wel weer een haalbare oefening. Het lopen op de loopband in de spiegel is makkelijker wanner ik de 2 bars mag vast houden maar de bedoeling is om die juist te minderen net als de stok. Dus ook hier is duidelijk in de spiegel zichtbaar wanneer de vermoeidheid intreedt. Er was iets vreemd aan de legpress; ik heb ergens een minuutje teveel gerust of te lang getraind. Als ik me goed voel weet ik me zelf niet goed in te houden dus ik zal wel een minuutje teveel getraind hebben denk ik J ildi vroeg of ik eerder wilde stoppen om dan nog 10 minuten te kunnen rusten maar ik vond dat het best nog wel kon. Sporten is lekker al weet ik dat voor een gezond persoon dit niet echt onder sporten valt. De steps op 1 been met 1 vinger aan de wand steun. Knikkende knieën, maar wel weer gedaan. Toen was het ook genoeg. Volgende week weer.

Met de ergotherapeute bekeken wat vooral de verborgen vermoeiende dingen zijn. Het lezen gaat niet meer zoals vroeger met 1 of 2 hoofdstukken achter elkaar maar 1 of 2 bladzijdes, voordat ik het verhaal kwijt ben en dus al moe ben. Toch heb ik dat snel genoeg in de gaten. Ik zit ook nog wel eens op Facebook waar vanalles voorbij komt en mijn aandacht trekt, allerlei filmpjes, reclames etc. je kent het wel. In overleg met de ergotherapeute heb ik dus besloten om mijn account voorlopig te de-activeren. Facebook is voor mij voorlopig te vermoeiend om mijn eerste doel te halen:

Ik wil zo danig met mijn fysieke en mentale energie kunnen omgaan dat ik volle dagen kan maken zónder middagslaap (i.c.m. uitslapen en vroeg naar bed) en (als subdoel) mijn krantenwijk weer kan oppakken.

 

Ik ben dezelfde avond nog van Facebook afgegaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/2/2018 - revalidatie week 3

Week 3

Bij de maatschappelijk werk heb ik de lijst besproken ik thuis had gemaakt n.a.v. haar vraag of ik qua karakter veranderd was sinds mijn CVA. Aanvankelijk dacht ik dat ik niet veel veranderd was behalve mijn moeheid maar nadat ik het er thuis over had gehad kwam er toch e.e.a. naar boven. De hele waslijst van constateringen en voorbeelden is besproken en misschien zijn sommige veranderingen ook weer te wijten aan de moeheid. De volgende keer gaan we daar weer op verder. Zij werkt nauw samen met de neuropsycholoog en wellicht dat sommige vragen dezelfde zijn als van maatschappelijk werk alleen is maatschappelijk werk meer gericht op de situatie thuis en op het functioneren op het werk en in de maatschappij. Komende week de tekst doornemen over ‘de lepeltjes theorie’.

De fysiotherapie was heerlijk rustig omdat ik de enige was die op dat moment in de zaal aan de slag ging. Ik had al gezegd dat ik niet alleen moe word van de oefeningen maar ook van de andere patiënten (van de andere fysiotherapeut) die ondanks dat er weinig gezegd wordt toch bewegen en geluid maken op de apparaten. Daar heb ik ook ‘last’ van dus had ik de oordopjes meegenomen. Niet nodig deze keer J Alle oefeningen een minuut langer en het roeien een tandje hoger. Biceps oefeningen gedaan. Het bankdrukken met een lichte kniebuiging en concentreren op het strekken en licht buigen want daar begint het wiebelen en trillen. Het lopen wordt beter (HALLELUIJA) het zwalken op de loopband is duidelijk aan de sturing te wijten. Door de vermoeidheid dus. Hier is het een kwestie van trainen en zal uiteindelijk goed komen, heeft wel tijd nodig. Deze week nog zo even doorgaan en volgende week schroeven we alles op. D.w.z. 2x een heel uur fysio per week i.p.v. 2x een half uur.

Het plannen op energie of vermoeidheid voor de ergotherapie is heel erg lastig en ik heb netjes mijn huiswerk meegenomen en laten zien hoe ik het had gedaan. De eerste 2 dagen waren al mislukt omdat ik overal werk zie en er vanalles spontaan gebeurd, ik had een soort ‘to do‘ lijstjes gemaakt maar op dag 3 heb ik het anders aangepakt een agenda per dag op tijden en dat werkt beter. De dingen die ik wil doen goed doseren en afwisselen in fysieke en mentale activiteiten en regelmatig rust momenten inbouwen ook als ik misschien toch nog niet heel moe ben. Activiteiten die ik erbij deed die niet gepland waren of anders heb ingevuld heb ik met rood geschreven. Ik had het slim aangepakt en heel overzichtelijk gemaakt. Ondanks dat het plannen op energie heel lastig is, krijg ik langzaamaan wel door wat mijn valkuilen zijn; spontane acties, bezoekjes, gesprekken en lichte klusjes die je gewoon even erbij doet etc. Geen probleem van maken maar wel weer aanpassen op de planning want morgen is er weer een dag. En als je vandaag teveel hebt gedaan of hebt meegemaakt kom je je zelf de volgende dag tegen. Komende week een module doorlezen die ik heb meegekregen.

De Neuropsycholoog stelde ongeveer de zelfde vragen als maatschappelijk werk. Ik heb mijn hele ziel en zaligheid daar neer gelegd en dan komt er héél veel naar boven. Ook tranen van verdriet en zorgen. Ik ben schijnbaar altijd erg actief geweest hoewel ik zelf vond dat dat wel meevalt. Ik zie sommigen anderen om mij heen die véél actiever zijn in de maatschappij. Ik ben thuis de regelaar en organisator. Over de zorgen die ik heb die ook mentale energie kosten en waar ik totaal geen invloed op heb. Nu ik zo weinig energie heb lijkt het alsof ik niets doe maar in werkelijkheid doe ik vanalles maar veel en veel minder dan ik gewend ben en daar word ik ook nog moe van. Volgende keer gaat zij mij uitleggen hoe dit allemaal in elkaar zit want deze afspraak duurde al 10 minuten langer dan gepland.

Met de fysiotherapeute ben ik buiten gaan wandelen zonder stok. Pfffff. Ik maakte me niet zo’n zorgen want ik was goed uitgerust en met haar aan mijn zijde kan er weinig gebeuren. Toch hoef ik maar weinig meters te maken voordat het gezwalk en gewiebel weer begint en dan mis ik de stok. Door een mooi aangelegde tuin met verschillende ondergronden en hoogtes aan een watertje met bankjes. Het is vooral de concentratie en dan mijn evenwichtsverlies door de vermoeidheid. Ik moet me zonder stok echt concentreren op elke stap en de strekking van de knie en die niet laten door buigen. Het is prachtig weer en kan dit best volhouden denk ik dan maar we gingen weer naar binnen naar de oefenzaal onderweg daarnaar toe ook nog proberen snelheid te maken maar dat is echt geen gezicht: Maandagochtend na de metworst zie je meer van dit soort loopjes. In de oefenzaal de armen getraind en de leg press. Weer de trillingen in de knieën maar ja ik had natuurlijk al een aardige wandeling gehad. Ik was erg moe na dit half uur. Als opdracht voor thuis kleine stukjes wandelen zonder stok langere stukken met stok. Dat wordt een uitdaging want wanneer is een wandeling klein als ik na een aantal meters begin te zwalken. Het gaat beter met lopen dus ik moet hier ook vertrouwen in hebben. Lopen is ook niet het probleem maar de vermoeidheid. Ik mag natuurlijk wel de stok ook constant bij me hebben voor de zekerheid. Volgende week opschroeven naar een heel uur trainen.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/2/2018 - revalidatie week 2

Week 2

Bij de fysio therapie heb ik loop oefeningen met en zonder loopband gedaan, bank drukoefeningen gedaan (met de benen jezelf wegdrukken terwijl je op een bank ligt) en op een roeitrainer getraind. Het lopen zonder stok vind ik nog erg spannend maar met deskundigen erbij is het wel makkelijker. Het wiebelen bij stilstand en vooral het zwalken bij lopen werd duidelijk zichtbaar toen de therapeute er een spiegel bij haalde. Ik was al moe omdat ik nauwelijks geslapen had tussen de middag en deze afspraak al vroeg ik de middag was gepland. Juist goed om mijn probleem te kunnen laten zien! Het was wel weer confronterend om mezelf zo raar te zien lopen, het ziet er niet uit. Mijn bovenbeenspieren trillen wanneer ze moe worden en dat is nogal snel. Ik moet wat wijdbeenser gaan lopen en vooral letten op de haklanding. Het wegdrukken kostte nogal wat moeite maar was goed te doen en toch moet ik daar dan even van bijkomen. Het roeien ging ook goed. Alleen maar trekken en duwen maar geen evenwicht of coördinatie nodig 

De maatschappelijkwerkster had gevraagd of Eef erbij kon zijn bij deze afspraak en hier werd vooral gekeken naar welk impact het hele avontuur heeft gehad op ons en ons gezin. Ikzelf ben nogal teleurgesteld dat ik niet meer mezelf ben. Tot het infarct was ik een hele bezige bij en pakte alles aan wat gedaan kon worden. Onderweg kwam er dan ook nog vanalles bij en dat was nooit een probleem, doe ik gewoon ff. Nu kan ik dat niet meer maar de maatschappelijk werkster zei dat ze een hele truckendoos kunnen opentrekken waardoor ik veel dingen op een andere manier zou kunnen leren doen. Maar helemaal dezelfde worden kon ik maar beter uit mijn hoofd zetten. Die kwam wel binnen…Ik wil het wel accepteren misschien, ooit, maar nu nog zeker niet!  Ook op Eef heeft het een hele impact gehad. Ik kan gewoon niet meer doen dan dit dus de rest is voor hem en Emmy. De boodschappen bijvoorbeeld en wat er dan is blijven liggen omdat ik het niet heb kunnen doen. Ik heb met Emmy afgesproken dat zij 1 a 2 keer per week gaat koken. En als ik kook probeer ik het voor 2 dagen te doen.

Bij de Ergotherapeute heb ik de registratielijst van moeheid besproken en ik zag daarop al snel dat ik alleen maar fit ben wanneer ik net wakker ben maar zo gauw ik me heb gedoucht en aangekleed en haren geborsteld ben ik al moe en dan heb ik nog niet ontbeten….Omdat ik van alles kan, doe ik ook vanalles maar sommige dingen kosten gewoon meer energie dan ik gewend ben. Nu moet ik gaan plannen wat ik doe en dat is lastig! Ik zie vanalles en doe dat meteen omdat er dan tijd voor is nu moet ik niet kijken naar de tijd maar naar de energie. Misschien heb ik nog een uurtje tijd voor iets maar moet ik de energie sparen voor later die dag. De eerste 2 dagen plannen zijn al mislukt omdat iets anders langer duurde dan bedoeld en op de tweede dag was ik vergeten dat ik ook nog fysiotherapie moest inplannen. Nu heb ik een andere soort planning gemaakt net als op school ongeveer maar dan voor mezelf met rust momenten erin. Hopelijk gaat dat werken. Nauwelijks ruimte voor spontane acties.

Bij de fysiotherapie is de frequentie opgeschroefd van zowel het roeien en het beendrukken. Het lopen gaat nog niet zoals het moet. Ook nu was ik niet helemaal uitgerust en na het roeien voel ik ook mijn bovenbenen trillen. Normaal stilstaan gaat dan niet. Het lopen naar de spiegel zag er weer niet normaal uit. Op de loopband lag de concentratie vooral op het strekken van het been en landen op de hak. Erg lastig maar de therapeute heeft mij verzekerd dat we dit met trainen kunnen terugkrijgen ook al moet ik geduld hebben. Nu heb ik ook even op de crosstrainer gestaan en daarvoor huiswerk mee gekregen net als het wandelen met stok, opstappen op de onderste tree, op de hometrainer en lichte squad oefeningen. Wel 2 rustdagen in de week inplannen en ik heb besloten dat dit de vrijdagen en maandagen gaan worden. Dan is het mooi verdeeld over de week tenzij ik op maandag fysio krijg dan wordt die week op dinsdag de rustdag. (alleen voor fysiotherapie geldt de rustdag, de andere disciplines gaan gewoon door!)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/2/2018 - revalidatie week 1

 

Week 1

De Ergo therapeute en de fysiotherapeute samen in één afspraak. Weer mijn verhaal verteld en uitgelegd waar mijn problemen liggen. Vooral de moeheid speelt mij parten. Maar als ik het rustig aan moet doen hoe kan ik dan conditie opbouwen? Ik word al moe van niets doen en daarbij word ik steeds zwaarder wat ook allemaal moet worden mee gezeuld.

De ergo therapeute legde precies met plaatjes uit hoe ik me voelde en het is voor mij en voor hen allemaal héél herkenbaar. Ik heb huiswerk meegekregen waarop ik elke dag (met een omloop van een half uur) moet invullen wat ik doe en met een cijfer aangeef hoe moe ik mij voel. 

De tweede afspraak met de fysiotherapeute was een test met kracht in armen en benen en lopen op snelheid zonder stok. Zwalken dus. Zij liet mij zien hoe mijn loopje was en later liep ik richting een spiegel en zag ik zelf hoe belachelijk ik dan loop. Ik was inderdaad al moe want ik had ’s middags niet gerust vanwege deze afspraak. Daarna ook een opstap oefening van de onderste traptrede die ik als huiswerk heb meegekregen. Net als een dagelijkse korte wandeling met stok en dagelijks 10 minuten op de hometrainer. Ik was helemaal op.

Meteen na zo’n afspraak denk ik dan z.s.m. naar huis te moeten maar de fysiotherapeute gaf al aan dat het verstandig was om nog even in de ontvangstruimte te blijven om daar onder het genot van een kopje thee rustig bij te komen. Wat een fijn gevoel zo begrepen te worden. Er hangt een fijne ontspannen sfeer op deze afdeling. En dan voel ik pas echt hoe moe ik ervan word.

Ik hou mij netjes aan de voorgeschreven opdrachten.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/2/2018 - terug van weggeweest

Het is al 4,5 jaar geleden dat ik met bloggen ben gestopt en dat vooral vanwege facebook. Facebook is erg leuk omdat de interactie met je volgers veel sneller is. Er staan ook geen elle lange verhalen op waar zoveel tijd in gaat zitten als in een blog, voor mij was dit al die tijd leuk en goed te doen. Het schrijven miste ik wel af en toe. Tijden veranderen: Ook hier. Ik ben een hele ervaring rijker die ik niet op facebook heb geplaatst maar waar iedereen 'lucht' van heeft gekregen, niet dat ik me er voor schaam want het is mij overkomen maar ik ben er zeker ook niet blij mee. Op advies van mijn ergotherapeute heb ik mijn Facebook account voorlopig gede-activeerd en op advies van de maatschappelijkwerkster pak ik het bloggen weer op. Hier komen geen storende filmpjes en reclames voorbij en ik kan mijn hele verhaal van mij afschrijven.

Na een bijzondere vakantie op Aruba  ter gelegenheid van mijn 50ste verjaardag ben ik nog lang niet degene die ik was voordat ik op zaterdag 21 oktober 2017 een herseninfarct kreeg. Inderdaad onze 29ste trouwdag.

Nadat eindelijk de oorzaak van het infarct was gevonden (slagaderverkalking) en ik daarna op donderdag ˜fit to fly' was verklaard zijn Eef en ik nog tot de vlucht naar Nederland op zondag, bij mijn oud-klasgenoot Marco kunnen blijven. Op vrijdag reden wij in Aruba naar de supermarkt waar ik voor het eerst een onvoorstelbare bijna onbeschrijfbare klap kreeg; Allemaal mensen die mij leken aan te kijken alsof ik in hun weg stond en een drukte van jewelste hadden met hun karretjes en lopende bewegingen. Het geluid dat daarbij hoorde en de verlichting waar ik nooit eerder acht op heb geslagen kwam allemaal tegelijk binnen waardoor ik niet anders kon dan stil staan en perplex om mij heen kijken wat mij allemaal overkwam. Ik dacht dat het kwam doordat ik een aantal dagen in het ziekenhuis had gelegen en dit niet meer gewend was. Er was mij ook nogal wat overkomen. Eef wenkte mij dat ik moest doorlopen en eenmaal verderop waar een poortje de echte ingang van de supermarkt is, daar begint het met brood. De geuren die daarvan af komen en de verschillende verpakkingen van brood en broodjes en bolletjes en koekjes etc. het kwam er nog eens extra boven op. Ik dacht even dat ik mijn verstand verloren had. Een stukje verder begon het met de pakken en flessen frisdrank. Ooit beseft hoeveel verschillende kleuren en vormen die hebben om jouw aandacht te trekken? Ik voelde me net een autist op de kermis en wilde zo snel mogelijk weg van al deze gekmakende prikkels.

De verzekering had voor de zekerheid een rolstoel laten klaarzetten op Schiphol maar ik kon normaal lopen dus dat was heus niet nodig tot ik de passage uit was en in de gang terecht kwam dan heb je toch wel een paar meter afgelegd en voelde ik dat ik onzeker werd in het lopen. Mijn benen begonnen te zwabberen en ik zocht steun bij alle muren zodat ik een soort van rechte lijn kon volgen. Alle bankjes onderweg en alle toiletten hebben we benut en het bleek dat wij de verste landingsbaan van Schiphol hadden gehad en dus de grootste loopafstand moesten afleggen. Bij de lopende band met koffers heb ik gelukkig kunnen zitten en wat was ik blij om mijn dochter Emmy en haar vriend Jasper in de ontvangsthal te zien. Natuurlijk ben je doodmoe na zo'n avontuur.

De volgende dag ben ik meteen op advies van de specialisten naar mijn huisarts gegaan die mij vervolgens meteen doorstuurde naar de Neuroloog in het Maasziekenhuis. Daarbij heeft zij eerst nog gebeld met neurologie om te vragen of ik er misschien met spoed tussen zou moeten maar ik was mobiel en sprak best goed dus er was geen enkele reden om mij er tussen te plaatsen. 25 werkdagen wachten. En twee weken geen auto rijden.

Omdat ik thuis vanalles kon doen vond ik dat ik dat op school ook gerust kon. Ik zou het een paar dagen rustig aan doen en de week uitzieken en vervolgens weer rustig beginnen. En zo geschiedde… Ik had de ervaring van  de supermarkt nog goed in mijn geheugen maar daar was inmiddels weer een hele tijd overheen dus zou ik nu gerust met Emmy naar de Jumbo kunnen fietsen. We namen een karretje i.p.v. een mandje op advies van Emmy want zij had al in de gaten dat ik niet heel strak liep. Eenmaal binnen overkwam mij ongeveer het zelfde als op Aruba. Onvoorstelbaar wat een drukte in mijn hoofd.

Ook al ben ik nog moe, ik ga toch naar school want daar wil ik zijn en daar word ik voor betaald. Iedereen is wel eens moe. Het lesprogramma gaat natuurlijk gewoon door en ik wil toch proberen of ik in elk geval mijn eigen les kan draaien. Heel toevallig nu een volle klas, al wiebelend en zwalkend is besloten dit toch maar even uit te stellen want er is later ook nog ruimte voor. Het was me al opgevallen dat hoe erger ik moe ben hoe zwakker ik in mijn benen word en hoe meer ik ga zwalken. Daarbij hoef ik niets te doen om moe te worden. Ik zoek steeds vaker naar woorden hoe erger moe ik ben. Ik zonder mij af op het werk en merk dat er eigenlijk maar heel weinig rustige werkplekken zijn. Ik ben vooral bezig geweest met taken die ik wel kan en computer gerelateerde taken als mail en bestellingen en ik heb onze werkzaamheden eens in kaart gebracht. Iets waar ik normaal gesproken niet aan toe kom. Maar een paar uurtjes per dag maar doodvermoeiend. Ik slaap zo'n 12 uur per dag soms nog meer en dus komt er van mijn bijbaantje nu ook niets. Voor mijn krantenwijk moet ik er midden in de nacht uit en ik wil uitgerust achter het stuur zitten. (Ik heb een autoroute)

Eindelijk mocht ik eind november naar de neuroloog die mij meteen vertelde dat ze mij doorverwees naar de revalidatie arts, een EEG onderzoek wilde i.v.m. eventuele epilepsie en een MRI scan om te zien of er een beschadiging zichtbaar was. Op Aruba werd mij al verteld dat je dit niet altijd kunt terug zien en de oorzaak was geen epilepsie maar een bloedpropje dat bij de hersenstam niet verder kon. Natuurlijk wil de specialist zoveel mogelijk weten maar ik was vooral blij met de doorverwijzing naar de revalidatie arts waarop ik zou moeten wachten op een oproep. Het EEG onderzoek was ook omdat ik na het infarct misschien epilepsie overgehouden zou kunnen hebben. Omdat ik niet wist hoe lang ik zou moeten wachten op de oproep begon ik de week daarna wel 4x per dag de mail te checken. Wat de onderzoeken ook zouden uitwijzen, dit is mijn functioneren en dat is niet de oude Claudia. Bij lange na niet! Het EEG onderzoek was al gedaan( 5 dec) toen ik nog steeds niet gehoord had en maar eens ging bellen om te vragen of ik mij niet had vergist. Ik ben namelijk ook veel onzekerder geworden over normale dingen. Misschien had ik het wel verkeerd begrepen maar dat was niet het geval, ik moest gewoon netjes wachten op die oproep. Ook de bedrijfsarts wilde graag weten hoe de vlag erbij hing en ik merkte geen enkele verbetering en zou nog eens bellen voor de revalidatie arts. Ik wist geen naam van de revalidatie arts en dat konden ze mij bij neurologie ook niet geven maar wel een algemeen nummer. Daar hoorde ik dat de aanvraag pas op 15 december was binnen gekomen en daar maakte mijn frustatie plaats voor verdriet. Al die tijd dat ik maar vooruit wilde heeft mijn hulpvraag schijnbaar onder een stapeltje gelegen. Ik kon misschien in januari 'al' terecht. Zelfs de bedrijfsarts heb ik gevraagd om dit te versnellen maar helaas heeft hij hier ook geen invloed op en al helemaal niet met de feestdagen, denk ik dan maar.

Dus ik wacht weer af tot  woensdag 17 januari.

De revalidatiearts vertelde dat mijn verhaal hééll herkenbaar was voor iemand die een CVA gehad heeft en dat ik een multidiciplinair poliklinisch revalidatiebehandeling zou krijgen dat over 2 à  3 weken zou starten. Dat had ik er nog wel voorover omdat ik nu wist waarop ik zou wachten en dit overlegd zou moeten met zowel, revalidatiearts als ergotherapeut, fysiotherapeut, logopedist, maatschappelijk werk en neuropsycholoog.

Tot mijn grote verrassing lag er 2 dagen later op vrijdag een rooster in mijn brievenbus met het bericht dat ik meteen na het weekend op maandag zou starten bij de ergotherapeut en de fysiotherapeut. Ik kon wel huilen zo blij dat ik was. Ik werd begrepen, serieus genomen en snel behandeld.

Omdat het werken op school mijn revalidatie in de weg zou komen staan heb ik dit met de bedrijfsarts overlegd en is besloten het werk tijdelijk neer te leggen. Ook thuis werken zoals vertalen van instructiekaarten is niet goed ondanks dat thuis een prikkelarme omgeving is omdat er dan nog steeds werk op je ligt te wachten wat een bepaalde druk geeft.

Inmiddels ben ik 5 weken aan het revalideren en zal binnenkort hier vermelden hoe dat gegaan is. 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/10/2013 - Back to business

Inmiddels ben ik alweer een paar keer op school geweest om te proberen hoe lang mijn enkel het staan en lopen aan kan. 

De eerste keer heb ik mij bij dr. Peelenstraat laten brengen en daarna heb ik het hele stuk tot de nieuwbouw gelopen. Het was 180 meter maar toch best veel. Daarna ben ik ook nog eens naar de docentenkamer gelopen en vervolgens naar mijn ouders om mij naar huis te laten brengen.

Ik had stroopwafels en mini marsen etc. getrakteerd omdat ik in het weekend daarvoor jarig was geweest. Het was erg leuk om iedereen weer even te zien hoewel niet iedereen aanwezig was. Sommige collega's hebben op andere momenten pauze of bereiden de volgende les alweer voor, doen snel nakijkwerk etc.

Eenmaal thuis voelde ik wel dat ik véél te veel gelopen had, te laat! 

Eigenlijk ook heel logisch want het loopgips is bedoeld om kleine stukjes te kunnen lopen en niet om grotere afstanden af te leggen en je grenzen te verleggen. Die woorden van de dame van de gipskamer kwamen toen pas weer boven....

Morgen mag het gips eraf en om eerlijk te zijn vind ik dit wel erg spannend. Ik krijg danwel een brace voor 6wekenmaar de steun van gips is toch vaster. En daarbij viel het 5 maanden geleden ook tegen toen ik uit het gips kwam. Het had helemaal niets geholpen....maar dat zal nu anders zijn! Er is een hele verbouwing aan besteed en morgen weet ik hoe het voelt....ben benieuwd....

 

Liefs Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/9/2013 - 5 maanden later

Inmiddels zijn we 5 maanden verder...

Vooral omdat facebook veel prettiger werkt èn ik daar zo'n 600 lezers heb en bij elk bericht wel reacties krijg is het veel leuker om te facebooken. (en elke facebook vriend kèn ik ook!) Toch heb ik vorige week beloofd om weer wat op mijn blog te posten voor hen die wel mijn blog lezen maar geen facebook hebben.

Na het maken van de MRI scan van de enkel bleek dat de pees ter hoogte van de breuk geïrriteerd en ontstoken was en dat 4 weken rust waarschijnlijk wel uitkomst zou bieden. Dus heb ik toen 4 weken in de gips gezeten. Het was vooral lastig omdat ik ook met de uitwisseling mijn taken wilde uitvoeren. Dat is toch allemaal met wat aanpassingen en de flexibiliteit van mijn collega Mirjam gelukt! Maar toen het gips eraf ging was de enkel nog steeds dik helaas. Dus zouden reuma medicijnen wellicht uitkomst bieden... een enkel maken ze ècht niet open tenzij het echt niet anders kan. 

Toen werd het bijna vakantie en hebben wij een feest op poten gezet waarin wij de bijzondere dagen van dit jaar vierden. Eef is 50 geworden en Cecile 21, Emmy werd 18 en Cecile is gaan samenwonen dit jaar en in oktober zijn wij 25 jaar getrouwd dus reden voor een feestje. Wij hebben een tent in de tuin gezet en heerlijk met 70 mensen gebarbecued. Wij wilden dit vieren met iedereen die normaal ook met de verjaardagen komen, het was erg gezellig!

In de vakantie zijn wij naar de costa de la Luz gereden aan de atlantische oceaan. Hebben Sevilla bezocht en San Sebastian. In Sevilla was het 48 graden en zelfs voor Spanjaarden erg heet. SanSebastian was zó mooi dat we dáár zeker nog eens naar terug willen. Tijdens de vakantie bleek dat de medicijnen ook niet voldoende hun werk deden want mij enkel zette zelfs op na een klein stukje door het losse strand zand, wel met teenslippers dat wel. Die bieden geen enkele steun. Maar ik zie het ook niet zitten om met bergwandelschoenen het strand op te gaan. De foto die ik daarvan maakte heb ik op facebook gezet en maakte inderdaad bij veel mensen heel wat los.

Bij thuiskomst weer terug naar de orthopaed en toen is besloten om toch maar te opereren. Dat houdt in pees en omgeving schoonmaken en los gebroken botje verwijderen. Dan 6 weken in het gips en dan 6 weken in een brace en dan 3 maanden fysiotherapie.

Op 20 augustus ben ik geopereerd. Ruim 14 maanden heb ik er mee rondgelopen. Tijdens de operatie bleek dat de pees inmiddels gescheurd was doordat het botje er steeds tegen heeft zitten schuren. De pees is dus ook nog eens gehecht. Het botje bleek zo groot als een flinke verstandskies en dat verrastte ons allemaal. Hoe ik het zo lang volgehouden heb begin ik me steeds meer af te vragen.

Ik vind het héél erg jammer dat ik niet heb kunnen helpen met de verhuizing van mijn schoonouders. Ik heb wel heel veel foto's van hen ingeplakt. Nu gaan mijn dochter Cecile en haar vriend Michel in de voormalige woning van mijn schoonouders wonen en zijn zij het aan het opknappen. Ook dáár kan ik mijn bijdrage niet leveren wat ook vrij frustrerend is. Maar ik weet dat ik aan mijn gezondheid moet denken en laat ik het allemaal aan anderen over. 

Wij hebben voor de eerste keer een familiedag gehad met de familie van mijn vaderskant. Het was héél erg gezellig en wij hebben héérlijk gegeten en onderwijl foto's gekeken via een beamer van een fotoserie die ik in elkaar heb gezet van alle ingestuurde foto's. Tja als je toch niets mag doen...heb je tijd zat hè!

Nu zit ik dus in het gips en ik doe héél erg mijn best om rustig aan te doen. Er is een vervanger voor mij op het werk dus dat stelt me wel gerust. Ik ben éérsteklant bij de nieuwe fysiotherapie praktijk 'Challenge' in Sambeek en ik hoop dat hij mij zover kan brengen dat ik óóit weer 5 km. kan gaan hardlopen. De 4-daagse heb ik al opgegeven, dat gaat niet meer. 7 - oktober heb ik een intake gesprek.

Het konvooi is weer door het land van Cuijk getrokken en mijn zusje mocht ook weer mee. Extra speciaal was wel dat wij het voor elkaar hebben gekregen dat zij bij Joost in de vrachtauto mocht. Joost is een zoon van een oud collega uit de kantine ( Betty) en ook oud leerling van mij èn ex vriendje van mijn dochter Emmy. Het was een geweldige mooie dag!

Nou ben ik weer een heel eind bij ....als je foto's wilt zien: Verwijs ik toch naar facebook.

Heel veel groetjes

Liefs Claudia

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/4/2013 -

Ik ben met m'n enkel aan het dokteren....

Dat er een stukje afgebroken is, is al bekend. Fysiotherapie heeft niet geholpen, podotherapie met nieuwe steunzolen ook niet. Nu ben ik bij de orthopaed en die is bang dat als zij hem open maakt dat ze meer kapot maakt dan waar ik nu last van heb endat we dus nog verder van huis zijn...Dus eerst maar weer een afspraak bij de podotherapeut voor controle dan een MRIscan en vervolgens een afspraak bij de orthopaed voor de uitslag en dit alles in de meivakantie, want dan hoef ik toch niet te werken.....

Het duizelt mij wel af en toe....

Inmiddels hebben wij de laatste schooldag van de 4de klassers gehad.

Ik ben moe vandaar een (voor mij) kort verslag.

Vrijdag 19 was de laatste schooldag voor onze vierde klassers.

Al jaren staat deze dag bekend als onvergetelijk en ontspannen en dus was iedereen in goed humeur. Sommigen dachten echt dat wij naar het schaartven zouden gaan en daar gingen taarten en  eieren naar docenten gooien maar anderen hadden gehoord dat wij naar walibi zouden gaan. In de loop van de week was het al duidelijk geworden dat we hier niet naar toe zouden gaan want walibi was gesloten...

Zou het dan ondanks de bezuinigingen en de prachtige dure nieuwbouw toch de efteling worden?

Inderdaad! Meerdere scholen hadden bedacht juist op deze dag met hun kinderen op pad te gaan maar ondanks dat was er nergens een echt lange wachtrij. Meteen bij het begin van het park waaierden de kinderen uit elkaar en ging ieder groepje zijn eigen weg. Wij gingen als eerste de pandadroom zien en daarna de dubbele achtbaan in: Joris en de draak. Deze gaat HARD!! Daarna  zijn wij het hele park rond gelopen en hebben links en rechts leerlingen zien genieten van de spanning. De pagode had sinds deze ochtend zelfs een kroon op. Toen gingen enkelen van ons in de vogelrok; Een achtbaan in het donker. Je moet het maar durven... Op het park hebben wij heerlijk geluncht en zijn toen het carnavalfestival en het volk van laaf gaan bezichtigen.Ondanks dat wij met regelmaat een bui gehad hebben en zelfs een flinke hagelbui was het leuk om te doen.

Hierna zijn wij naar Villa Volta gegaan. Als je snel misselijk wilt worden, moet je hierin. Je zit eigenlijk in een soort schommelschip maar dan binnen. En wanneer de attractie van start gaat, gaat ook het plafond draaien waardoor het lijkt dat je over de kop gaat. Maar je tas blijft gewoon op zijn plek. Wij zijn niet met z’n allen hierin geweest....

Daarna zijn wij naar droomvlucht gegaan een elfenpark met mooie tafereeltjes. Hierna nog met het treintje naar de andere kant van het park en toen zijn wij in de vliegende hollander gegaan; een achtbaan gedeeltelijk in het donker en in het water. Ondergetekende was hier al eerder in geweest maar had een stukje uit het geheugen geblokt. Ik werd er duidelijk weer aan herinnerd. De vliegende hollander ligt vlakbij de pyton en bij Joris en de draak en in deze hoek waren altijd leerlingen van onze school te vinden. Je zag ze genieten van de laatste dag als klas en schoolgenootjes en met een paar spannende weken voor de boeg kan iedereen teugkijken op een fantastische laatste schooldag.

 

Groetjes Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

18/3/2013 - Terug uit Hongarije

Wat een indrukwekkende week was het. De eerste dagen heb je al gelezen, hier volgt de rest: Vrijdag was een "sportdag". wij zijn met alleen de nederlandse kindren naar Varga Tanya gereden. Op de pusta kijken naar een paardenshow en vervolgens met platte karren nog verder de pusta op. Op een gegeven moment kwamen wij bij een boerderij uit waar alles nog was zoals 150 jaar geleden. Er woonden zelfs nog mensen en zij leefden nog als 150 jaar geleden behalve dat zij wel stroom hadden en een mobiele telefoon. Héél bijzonder. Foto's zie je op mijn facebook pagina. Ik heb in de hele week wel ruim 700 foto's gemaakt dus op facebook is maar een fractie. Na dat wij dit allemaal hadden bezichtigd, zijn wij gaan boogschieten. Met het survivalkamp lukt het mij meestal beter. Daarna kwam de lunch een échte fantastische goulash soep met heerlijke pannenkoeken. 's Middags hebben wij onze Hongaarse kinderen opgehaald want zij hadden gewoon les gehad en toen zijn wij gaan zwemmen. Mijn collega Mirjam en ik zagen dat je voor een spotprijsje bij de inpandige schoonheidssalon je voeten kon laten behandelen door visjes de dode huidcellen te laten afknabbelen. Ik had dit al eens ervaren bij Sharons schoonheidssalon en het was een geweldige ervaring maar Mirjam kende dit nog niet. Dus heeft zij een grens verlegd en van dat moment heb ik héle mooie foto's! Hierna zijn wij het zwembad gaan verkennen en zijn wij samen de sauna ingegaan waar onze mannelijke Hongaarse collega's ons kwamen vergezellen. Wel onze zwemkleding aan hè! Daarna was het waterpolowedstrijd; Hongarije-Nederland. Zij wonnen. Hierna nog even wat eten en voor het slapen gaan nog even met z'n drietjes een rondje wandelen. Dit werd een gewoonte en erg fijn om even gewoon nederlands te spreken zonder te hoeven nadenken. Zaterdag om 08:00 uur weer op school zijn, de hele dag met Djunji en Agi en alle kinderen naar Budapest. Het eerst naar het 7 heldenplein, Markt hal, Váci street, de geweldige immense kathedraal bezocht, het Budakasteel, de Matthiaskerk, en stom toevallig komen wij ook nog bij een demonstratie uit. En wat willen Nederlandse pubers van 15? Juist; vóór de Hongaarse televisiecamera laten zien dat zij er zijn. Met wat geluk hebben wij ze tegen kunnen houden. Om 19:00 uur waren we ongeveer terug, weer uit eten en lopen en naar bed want ook op zondag moesten wij om 08:00 uur weer op school zijn. Het was familiedag en dan hebben de leerlingen een dag met hun Hongaarse familie en wij een vrije dag. Ik hoopte aanvankelijk de mogelijkheid te krijgen om Tamasj Kelemen te ontmoeten een ex-collega van héél lang geleden. Hij heeft in de keren dat ik met vakantie was in Hongarije voor mij geregeld dat ik een bedrijf (van Ron Jacobs) kon bezoeken waar ik met mijn gezin kon rondkijken. Helaas wisten mijn Hongaarse collega's niet waar Deszk ligt ( zijn woonplaats) het is waarschijnlijk te klein om algemeen bekend te zijn. Maar ook hadden zij op zondag een vol programma voor ons in petto. Het begon met een rit in een busje dat werd bestuurd door een gepensioneerde collega Laszlo en zo reden Hajni, Monica, Agotha, Fons Mirjam en ik naar de universiteitstad Szeged helemaal tegen de Roemeense en Servische grens. Wij bezochten het nationaal openlucht museum maar wij waren 20 minuten voor de opening al aanwezig. ( Wij dachten alle drie hetzelfde op die vroege druilerige zondagochtend) Toen men na een telefoontje speciaal voor ons eerder open ging, begonnen wij eerst aan de koffie. Aan de buitenkant kwam een kat bij het raam zitten en natuurlijk had deze meteen mijn volle aandacht. En toen gingen wij naar een bijzondere indrukwekkende panorama schilderij bezichtiging.Het ging over het ontstaan van Hongarije en het volk. Het was zó goed gemaakt dat ik mij kon voorstellen dat ik er destijds getuige van was geweest. Natuurlijk is dat niet zo maar het was zó mooi gemaakt. Je mocht hier trouwens geen foto's van maken. Toen wat Hongaarse geschiedenis geleerd door middel van een beelden galerij met prachtige kleding.Inmiddels was het zonnetje door gebroken en gingen wij buiten onze route vervolgen en ook daar was het allemaal indrukwekkend. Halverwege kwam de kat mij tegemoet gerend alsof het onze eigen poes was die mij al een week niet gezien had. Ik werd er bijna emotioneel van en mijn collega's verbaasden zich over het gemak waarmee deze poes zich liet aaien en oppakken. Ze spinde en kroelde en was heerlijk zacht. Maar ik kan het beestje toch niet het halve park mee nemen? Dat deed ze zelf wel; Ik zette haar weer op de grond en bleef bij ons tot het einde van het park....ik weet niet wat dat is. Een allemans vriendje denk ik dan maar. Toen weer uit lunchen een bijzondere ervaring met de Hongaarse etiquette in dit restaurant. Heerlijk eten maar wachten op elkaar? Nee dus. Eerst voorgerecht dan hoofdgerecht dan nagerecht? Nee hoor; wat het eerst klaar is komt op tafel! Dan nog een wandeling door de stad dat z.g.a. weggespoeld is geweest toen de Tisza in 1879 uit zijn oevers trad. Europese steden hebben de stad financieel geholpen er weer bovenop te komen en toen hebben deze steden een straat naar hen vernoemd gekregen. Ik heb geen Nederlandse stad kunnen ontdekken in het stratenplan. Maandag weer om 07:45 uur op school. Daar beginnen de scholen altijd zo vroeg. Zij zijn ook eerder uit zodat men 's middags ook extra cursussen kan volgen of kan sporten. Dit was voor ons de dag van workshops. Onze leerlingen net als hun Hongaarse partners samenwerken in allerlei verbanden. Heel bijzonder en héél erg goed voorbereid door onze Hongaarse collega's. Toen hadden wij vrije tijd en heb ik eindelijk wat souveniers kunnen kopen voor mijn vader en mijn broer die beiden in deze week hun verjaardag vieren. Ik kwam bij een koekjes kraam waar wel honderden voorverpakte koekjes lagen met verschillende Hongaarse teksten na wat aarzeling koos ik voor John-Paul en ons pap een mooi hartje met een voor mij totaal onbekende tekst. Toen ik wilde afrekenen bleek dat ik ook een tekst zelf kon laten maken dus koos ik voor zekerheid en liet er twee maken met een tekst die zij ook konden begrijpen. Eenmaal weer op school vroeg ik mijn Hongaarse collega's wat de betekenis was van de hongaarse teksten die op de hartjes stond: Op het hartje voor ons pap: Gefeliciteerd met je naamdag ( in Hongarije viert men de naamdag i.p.v. of ook je verjaardag) Da's wel heel toevallig dacht ik. En op het hartje voor John-Paul: Dankjewel dat je mijn broer bent. Ik dacht dat ik stijl achterover sloeg en Mirjam zei ook dat dit geen toeval meer kon zijn. Het werd bijna eng. Men dacht al dat ik in een eerder leven een Hongaarse geweest zou moeten zijn maar daar deed Irina nog een schepje boven op; "Jij bent een Hongaarse geweest" zei ze "en geen gewone maar een van adelijke afkomst, een prinses of zo, en ik weet ook uit welke streek jij komt"! Ze vertelde dat ik typische gelaatsuitrukkingen heb die veel mensen in het westen van Hongarije ook hebben. Geen wonder dat ik mij zo thuis voel in het bijzonder gastvrije land. Het werd tijd voor het afscheidsfeest en het werd gevierd zoals ik het het liefste doe: gewoon met de flessen cola en pakken vruchtensap op tafel en heel veel schalen met zelf gemaakte koekjes en lekkerijen. Er was niets bij dat ik niet lekker vond. Wat heb ik genoten. Toen was de laatste dag aangebroken, 's morgens een uurtje later beginnen en de bagage op school droppen en een ochtendje de laatste losse muntjes op maken. Mirjam, Fons en ik zijn op een terras in de zon gaan zitten met de wetenschap dat in Nederland weer sneeuw lag. Het was weer fantastisch. Toen werden wij op school door de bus opgehaald en vloeiden er van beide kanten tranen van afscheid. Ik kreeg het ook lastig. Ik heb zo'n goede vrienden gemaakt, ben zó vriendelijk geholpen, heb zó veel gezien en mogen delen...

Toen op het vliegveld iedereen was ingecheckt en het Hongaarse geld teruggewissled had, zijn wij richting douane gelopen. Mirjam en ik voorop daarna de leerlingen met een heleboel andere toeristen  en Fons achteraan. Wij moesten links aanhouden maar achte ons gebaarde een grondstewart dat iedereen ook de rechtergate kon nemen i.v.m. de drukte. Maar wat veel leerlingen niet in de gaten hadden was dat dit de verkeerde gate was. Als makke schaapjes liepen zij met de grote meute mee... voordat wij in de gaten kregen wat zich achter ons had afgespeeld probeerden wij nog te schreeuwen dat zij verkeerd liepen maar in zo'n mensenmassa hoorden zij ons natuurlijk niet. Op de heenreis had ik mijn handtas in de rugzak gedaan maar op de terugreis had ik 2 eierhortjes met beschilderde eitjes erbij. De rij liep langzaam verder naar de douane en met mijn gedachten bij de 'vermiste' leerlingen en door het gestuntel met mijn volle rugzak brak het zweet mij uit. Wij probeerden telkens boven de mensenmassa uit te kijken of wij een bekend gezicht zagen maar er was nog steeds geen leerling te zien. Toen ik door de poort kwam van de douane ging het alarm natuurlijk af. Ik was in de consternatie vergeten de riem uit mijn broek te halen en mijn mobiel uit mijn broekzak te nemen. Ik werd 2 keer gefouilleerd....Op het einde van de band attendeerde Mirjam mij erop dat ik mijn paspoort niet moest vergeten uit de bak te nemen. Nog steeds geen spoor van de 'vermisten'. Wij spraken af dat Fons achter de douane zou wachten en Mirjam en ik gingen verder met de 13 leerlingen die wel bij ons waren. Twee leerlingen zaten nog in de grote massa. De rest was weg. De klok tikt gewoon verder en de sluitingstijd van de gate naderde en daarom beloten Mirjam en ik dat ik met alle leerlingen het vliegtuig zouden instappen en dat zij aan het begin van de gate op Fons en hopelijk de rest leerlingen. Ik moet er toch niet aandenken om in Eindhoven in de aankomsthal tegen de ouders te moeten vertellen: Ik hoop dat ze het volgende vliegtuig hebben....

Voordat je de bus ingaat die je afzet voor  het vliegtuig, moet je eerst nogmaals je boardingpass laten zien. Daar probeerde ik in mijn beste engels te vertellen dat er nog 2 collega's waren en een aantal leerlingen die meemoesten. Ik kwam maar niet op het engelse woord voor douane en de leerling achter mij riep "shop" . Natuurlijk  laten ze geen vliegtuig wachten omdat er iemand is die nog even moet shoppen! Ik zag haar al met haar ogen draaien " NO,NO,NO , riep ik nog zenuwachtiger dan ik al was ."Secrurity"  riep dezelfde leerling; Yes "they are still in the queue at the security." Gelukkig was het geen probleem maar zolang zij niet in zicht waren was ik niet gerust gesteld. Die paar minuten in de bus duurden uren en met de angst dat deze wel eens zou kunnen gaan rijden kwamen daar eindelijk onze 'schaapjes' al lachend aan. Zij hebben gewoon een verkeerde gate genomen en kwamen íetsje later aan. Helemaal niet bewust van de stress die wij als begeleiders hebben moeten doorstaan. Tijdens het opstijgen van het vliegtuig was mijn bloeddruk weer helemaal op peil.

In Eindhoven zijn wij veilig geland en werd iedereen door de papa's en mama's op gehaald. Wat een avontuur!

Liefs Claudia

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/3/2013 - uitwisseling

Dinsdag vertrokken wij ( Fons, Mirjam en ik) met 23 leerlingen naar Hongarije. De reis verliep vanaf vliegveld Eindhoven om 14:00 uur en wij vlogen recht over Boxmeer. Wij hebben er dan ook een prachtige foto van. Om 16:30 uur werden wij door onze Hongaarse collega's Tibor en Istvan en alle Hongaarse leerlingen op gehaald. Toen zijn wij met de bus naar Kecskemét gereden, de kinderen allemaal ondergebracht en toen uit gaan eten met de directie van school. Voordat we naar onze hotelkamers gaan, eerst nog even een stukje wandelen om ergens nog wat te drinken; De Pina Colada is in maart net zo lekker als in het laatste weekend van oktober....Om 07:45 uur is het standaard aanvang van de school en dus nu ook. Onze leerlingen draaien de lessen gewoon mee en wij hebben gesprekken op z'n duits en engels met onze collega's. Grappig was wel dat ik kennis maakte met een Hongaarse collega die mij nog herkende van 2 jaar geleden toen zij in Nederland was! Ik herken je nog zei ze: jij bent toch van de make-up? Wauw!!!Toen zijn we met een aantal collega's gaan lunchen en de hongaren eten wel twee keer per dag warm.....Risiebiesi (is een rijstgerecht met erwten) en cordon blue. Als toetje  een caramel creme. Toen hebben wij een stadswandeling gedaan en zijn wij in het stadhuis geweest. Het is een enorm mooi gebouw en met een beetje geluk konden wij de burgermeester ontmoeten maar dat beetje geluk hadden wij helaas niet. Het was wel een beetje spannend omdat er 3 leerlingen niet op tijd bij waren en dus maak je je dan wel een beetje zorgen hoewel dat niet zo lang duurde. Zij kwamen ondertussen toch stiekum binnen druppelen.

Toen hebben wij het winkelcentrum bezocht en alvast wat souveniertjes gekocht. Mirjam en ik zijn allebei een rekenwonder en dus zullen wij nog héél lang moeten horen dat de pin automaat in Hongarije beter verder af had kunnen staan; Wij kozen voor de laatste keuze optie (omdat het snel) moest en daardoor hebben wij ieder meer geld gepind dan het maandsalaris van onze Hongaarse collega's....Ik wissel het nog wel om...!

Vanmorgen moest iedereen om 07:00 uur op school zijn om de stad Szentendre en Viségrad te bezoeken. Prachtige steden met lange historie. Geen tijd om souveniertjes te kopen maar wel veel mooie foto's te maken. Ook de ruïnes van de kastelen aan de Donau geven een duidelijke indruk van hoe men in die tijd daar in leefde.De leerlingen vinden het ook best indrukwekkend.

Toen terug naar Kecskemét iedereen weer bij school laten ophalen en wij zijn gaan uit eten; Typisch Hongaarse vissoep. Brokken gekookte meerval en karper schep je in een kom, doet er wat dikke vermicelli op om vervolgens rode paprika bouillon erover heen te doen. Het ziet er uit om van te gruwelen maar het is typisch voor dit land dus dit móet je geproefd hebben, Eef gaat alleen al van de foto's vast en zeker overgeven....

Nu weer gauw naar bed want morgenochtend staan wij weer om 07:45 uur op school voor een sportdag.

welterusten

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/2/2013 - Medische molen

Denk je eindelijk rust te krijgen...

De pronkzittingen zitten erop! Het was weer een feest om te doen. Vorige week vrijdag kreeg ik weer last van mijn enkel die ik begin juni(!)heb verzwikt. Tussendoor ben ik al eens naar de huisarts geweest omdat ie nog steeds dik was maar hij was niet meer pijnlijk. Met de sneeuw van de laatste weken heb ik steeds voor de stevige stappers gekozen en dus geen schoenen gewisseld. Ik kan het mij bijna niet voorstellen maar misschien is het daardoor wel overbelast. Tenminste de pijn die ik nu voel lijkt daarop. Gisterenavond was mijn enkel schrikbarend dik zonder aanwijsbare reden en omdat ik toch een pijnlijk vinger heb was dat meteen een reden om toch maar naar de huisarts te gaan. Ik heb maar niets verteld van het moe zijn, het is zo vaag. Mijn enkel; daar kan je niet omheen die is duidelijk niet goed, om over mijn middelvinger maar niet te praten. Ik heb fijt aan de top van mijn middelvinger. Het is erg pijnlijk en er staat druk op en bij alles wat je doet weet je dat je middelvinger de langste vinger is. Ik kijk het nog even aan indien nodig maken ze het open en laten ze het leeg lopen. Voor mijn enkel heb ik foto's moeten laten maken. Misschien is het een oude fractuur(!)....stel je voor; dan loop ik al ruim een half jaar met een breuk(je) in de enkel. Ik denk zelf dat het zo'n vaart niet loopt. Wellicht een band die toen is gescheurd en niet goed vastgegroeid en littekenweefsel dat in de weg zit, weet ik veel. Dat hoor ik wel wanneer de uitslag er is. Donna loopt mank en daar ben ik vanmiddag mee naar de dierenarts geweest. Er zit een bult bij haar schouder maar die heeft niets te maken met haar mank lopen. Misschien een ontsteking bij haar ouders en daarvoor hebben we nu remmers.

 Maar er zijn ook nog leuke dingen!

Een leerling had gasten uitgenodigd voor een diner maar die meldden zich twee dagen vantevoren af. Daardoor kon ik twee mystery guests uitnodigen; mijn ouders. Wat een boer niet kent vreet ie niet, maar ons pap heeft heerlijk gegeten!

Tijdens het terug lezen van mijn blog zie ik reacties van mijn ex-collega's Ans en Elly. Dat vind ik dan zo leuk en denk ik weer aan die heerlijke tijd dat ik wist wat ik op het werk kon verwachten en gezellig kon buurten tussendoor. Ik besef dan ook weer wat een vrijheid dat ik nu heb en hoe anders relaxt het nu is ondanks dat het werken met pubers in het onderwijs ook erg dynamisch is.( Ik ben niet voor niks zo moe) Ik moet zéker weer eens op de koffie!

Ik kreeg de complimenten van mijn juf engels. Ik ben zó goed bezig...ik groei dus nog steeds en daardoor vind ik het steeds leuker worden.

 Een leerlinge was jarig (16) op mijn vrije dag en wilde graag dan tijdens een keuze uiterlijke zorg. En aangezien ik de enige ben die dit geeft op onze school ben ik daarvoor terug gekomen en heb ik met haar groep lekker getut. De gewerkte uren neem ik een andere keer weer vrij. Toen de les voorbij was kreeg ik een kadootje van haar. Dat vond ik zó lief!

Ik ben op school aan het experimenteren met gel lak. Nagellakachtig spul dat je moet laten uitharden met een UV-lampje. Het is zo sterk als gelnagels maar makkelijk als nagellak. Ik denk dat het wel werkt.

Cecile en Michel hebben serieuze plannen. Vrienden hebben de sleutel van een woning gekregen en daarom kunnen ze nu goed oefenen met schilderen en texen. De rest is een gesprekje met de beide werkgevers en de bank...

Emmy is helemaal heppie de peppie met haar Jasper. Al 10 maanden nu. Het is ook leuk om te zien dat ze zo gek op elkaar zijn. Emmy is inmiddels ook gemotiveerd op school. (hopelijk niet tijdelijk) Tijdens de informatie avond op de HAN is haar keuze nu tussen toegepaste psychologie en rechten. Beiden wel geschikt voor typetjes als Emmy. Nu nog zorgen dat ze niet blijft zitten.

Wij zijn weer eens met oude vrienden naar Old-Inn geweest en de bedrijfsleider herkende mij meteen. Dat mag ook wel na zo'n schok geld dat ik daar begin december heb besteed. Het was blijkbaar ook voor hen een onvergetelijk bijzonder feest geweest. Wij waren met z'n viertjes en hebben úren bijgekletst en omdat het zó gezellig was ben ik ook nog eens aan de Malibu gegaan.

Het fotoboek van het feest is inmiddels klaar. Hoe de reacties zijn hoef ik niet te vertellen want die zijn net als het feest; GEWELDIG. Wil je ze zien dan moet je het laten weten ik kom met gepaste trots graag even langs. Of kom gerust bij ons op de koffie.

Het is dus heus niet alleen kommer en kwel in huize Hendriks.

Liefs Claudia

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/1/2013 - moe

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Het gaat niet zo goed met me. Ik mag niet klagen want het kan nog altijd erger en als je mij op de man af vraagt hoe het met me gaat zeg ik gerust dat het goed gaat. Maar ik ben moe. Ik heb een huishouden met man en kinderen en een hond. Ondanks dat we eigenlijk allemaal de hond wel eens moeten uitlaten, doe ik het altijd 's ochtends en Eef laat hem altijd 's avonds uit. 's middags is de beurt voor de kinderen maar Emmy vergeet het wel eens of komt er dan niet toe en Cecile laat hem eigenlijk nooit uit, ook niet in het weekend. Zij werkt overdag. Wij gaan niet meer met haar in discussie, vergeefse moeite. Dat betekent eigenlijk dat ik de hond zo'n ruim 10 keer per week uitlaat. Da's helemaal niet zoveel werk hoor en best wel relaxt maar er zit gauw 20 minuten in wanneer je een klein rondje loopt. Dan heb ik een leuke baan van 32 uur in de week. Het kost me op het werk weinig energie, sterker nog ik krijg energie op mijn werk maar wanneer ik thuis kom de hond uitlaat en begin met koken ( hopelijk genoeg boodschappen in huis heb..) dan krijg ik na het eten een ongelofelijke dut en kruip ik op de bank en kan er dan nog maar moeilijk van af. Dan moet ik eigenlijk aan mijn studie engels werken of het stuk dat ik met de pronkzitting voordraag oefenen. Of elke maandag een uur wandelen met mijn vriendin Marijke of trainen voor de 4-daagse...of werken aan de uitwisseling met een school in Hongarije. Met een uitvaart verleden week heb ik beloofd om met een aantal een familiereünie op te zetten. Ik ga die kar niet alléén trekken maar dat doen we met een aantal mensen samen. Vlak voor de kerstvakantie zijn wij met onze school overgehuist naar de overkant van mijn ouderlijk huis. Ik was blij dat de leerlingen 's middags veelal voor het goede doel buitenschool waren en ik met een das om de verhuizing kon ondergaan. Ik was al flink verkouden en had flinke hoestbuien. Eindelijk was het kerstvakantie maar daar heb ik weinig aan gehad; In de vakantie wil ik het huishouden altijd op orde krijgen maar ik werd steeds erger moe. Ik ben zelfs met kerst niet naar het kerstconcert van onze harmonie geweest. Da's net zoiets als wanneer een goede katholiek met kerst niet naar de kerk gaat. Wij zijn alleen tweede kerstdag naar mijn schoonouders geweest. Thats it! Met oudjaar zijn wij de deur niet uitgeweest... Dan kan je je wel voorstellen hoe zo'n vakantie eruit ziet. In de eerste dagen van het nieuwe jaar hebben we hard gewerkt om het pronkzittingsstuk met hulp van deskundigen nog te vergemakkelijken maar gaande weg werden wij steeds onzekerder. Ik heb een vergadering gemist omdat ik ziek was en daarom hebben wij deze week besloten dat alle moeite voor niets geweest is omdat wij het stuk hebben afgeblazen. Wij treden dus niet op! Ik ben te moe, mijn peettante dacht dat ik misschien wel beginselen heb van een burn-out. Hoewel een burn-out niet ondenkbaar is...denk ik zelf aan de overgang. Ik ben al 45 en het kan misschien best al. Ik heb nog niet echt iets gemerkt van opvliegers maar wel van zweetaanvallen. Ik weet niet of dit hetzelfde is want met zo'n zweetaanval heb ik niet echt heet. Wanneer ik naar mijn collega's kijk zijn zij véél jonger dan ik en bruisen nog en hebben ideeën volop en hebben 's avonds en in de weekenden veel afspraken en activiteiten. Ik ben oud aan het worden denk ik. Ik kan dit niet meer. Ik doe dus weer een stap terug en heb daarom ook besloten om de 4-daagse maar niet te lopen. Volgende week is de pronkzitting en daarna heb ik alleen nog maar de studie engels en de uitwisseling en mijn wekelijks wandelingetje met Marijke ( wordt trouwens een fietsrondje) eigenlijk is dat ook wel genoeg. Gisteren heb ik gejureerd voor de liedjesavond en toen vroeg iemand mij of ik JAM niet mis. Ja zeker wel en vooral op zo'n avond vind ik het fijn om ergens bij te horen. Maar nu hoor ik niet ècht bij een groep hoewel ik overal kan aansluiten. In de jury zit ik dan prima op mijn plek en na afloop kan ik met 'Jan en alleman' een gesprekje aangaan. Met de beddenrace zit ik ook al jaren in de jury en dat vind ik ook fijn. Als ik dan toch naar zo'n activiteit ga kijken heb ik ook nog een functie en ben ik zinvol bezig. Ik hou het nog effe vol en wanneer de pronkzittingen volgende week achter de rug zijn heb ik eindelijk weer wat rust.

Liefs Claudia

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/1/2013 -

Eef en Cecile.

Zeg het maar....

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/12/2012 - Jeanine ziet Sara

Op 1-december vierde mijn zus Jeanine haar 50ste verjaardag. Wat een feest!!!

's Morgens begon ik met het overdragen van de pietencentrale. Om wat naamsbekendheid te krijgen heb ik besloten om deze niet dicht te doen op 1-december. We hadden anders een boel boekingen niet kunnen doen. Dank aan de voorzitter van jeugdvereniging Samsam;  Nienke!  Zodra zij met de spullen weg reed en ik de telefoon wilde doorschakelen naar haar nummer kwam er een boeking tussendoor. Daar gaat een paar minuten in zitten en die kon ik nèt niet missen bleek achteraf. Ik had alles heel ruim gepland maar toch niet ruim genoeg.

Op de enige weg naar Jeanine was men met een ladderwagen de bomen aan het snoeien en zo'n apparaat heeft de hele breedte van de weg nodig... dus door de berm die alles behalve veilig was. Ik kwam bij Jeanine en toen bleek dat haar haar nog niet geverfd was. Jammer, de vraag was te lang geleden gesteld en dus niet duidelijk. Pakje verf mee in de auto en zo naar Sharons schoonheidssalon. Onderweg belde zij al waar wij bleven: En ik begon meteen met verontschuldigen en vertelde dat wij en snel zouden zijn. Gejaagd en gestresst ondergingen wij een heerlijke gezichtsbehandeling en kregen wij een mooie dagmake-up. In die tijd waren de zorgen wel weg genomen want de verloren tijd haalden wij in door de behandeling te verkorten. Toen naar huis waar de kapster op ons zou staan te wachten maar die was er dus nog niet. Dan kan ik zelf de haren van Jeanine nog even verven. Nog maar even wachten, niet meteen panieken maar een klein half uur later begon ik toch op te twijfelen: BELLEN-> "De afspraak is toch om 11:30 uur?" Zei zij. Ik had afgesproken 11:00uur/ 11:30 uur en dan houd ik 11 uur aan en zo bleek er gelukkig niets aan de hand.  De kapster pakte haar koffer uit en ik spoelde Jeanines haren uit. Nèt op tijd. Jeanine werd geföhnd en ik probeerde mijn haren op te steken wat ik normaliter zomaar even doe lukte nu met geen mogelijkheid. Paniek! Ik wilde pareltjes curlys in mijn haar maar ik kreeg ze geeneens normaal opgestoken laat staan dat er curlys in konden. John-Paul was mooi op tijd bij ons om naar de fotograaf te gaan maar ik was zelf nog niet klaar. Gelukkig hielp Patty ( de kapster) mij uit de problemen en verloren wij niet al te veel tijd. Wij werden hartelijk ontvangen en gingen met ons drietjes de studio in. Daar kreeg Jeanine het al snel moeilijk. Zij wilde wel op de foto maar zéker niet met John-Paul en mij. Nou ja zeg!!!

Even stiekum proberen achter haar te gaan staan en misschien dat er een foto gelukt is maar dat moet nog blijken.

Dan maar je broer en zus gebruiken om balonnen over je heen te gooien wat een erg feesteijk effect kan hebben, maar natuurlijk lukt dat niet als je bang bent van ballonnen..... Dan maar weer een andere stoel proberen, ander bankje, etc. Toen ze helemaal niet meer op de foto wilde, hebben we maar een paar foto's gemaakt van John-Paul en mij. Waar een uur gepland was, was binnen een half uur klaar. Dus daardoor hadden wij ruimte genoeg om naar het Jungledome te rijden. Daar zou Jasper alleen in het begin bij kunnen zijn maar voordat ons pap en John-Paul een parkeerplek hadden moest Jasper alweer gaan. Dus maar met Emmy en de fotografe in de struiken bij de receptie om een paar foto's te schieten van dit verliefde stelletje. Jasper weg, pap en John-Paul gearriveerd! Bij het Jungledome zou een personeelslid ons op wachten maar die was toen alweer gevlogen. GRRRR! Minuten later konden wij toch naar binnen en konden wij eindelijk de foto's maken. Hele familie, losse gezinnen, echtparen, kinderen, kleinkinderen etc. Betty de fotografe, klom in allerlei toestellen om in de perfecte positie te komen wat het lachen wel vergemakkelijkte. Toen snel naar Old-Inn waar een prachtige bruidstaart klaar stond. Een 5 etages taart helemaal versierd met hartjes en bloemetjes en foto's van Jeanine van vroeger en nu met boven op een Sara in een stoeltje. Het feest kon beginnen ; John-Paul, Jeanine en ik sneden de taart aan. De dj's stonden klaar en de zaal was prachtig versierd. Ze kreeg nog mooiere kadootjes dan ze had gehoopt en dat zag je aan haar hele gezicht. De muziek was heel divers en voor ieder wat wils en steeds feestelijk. Het warm en koud buffet stond om 17:00 uur opgesteld en het smaakte voortreffelijk, omdat Jeanine niet zelf kan opscheppen deed ik dat dus voor haar. Het overheerlijke toetje werd uitgeserveerd. Er werd naar hartelust gedanst en het was een gezellig weerzien met familieleden die wij al jaren niet meer hadden gezien. Het was een soort familiereünie van onze ouders hun beider kanten en een ieder die ooit iets met haar van doen heeft gehad. Voormalige leiding, collega's, de dans club en de knutselclub. Héél gezellig allemaal en als beheerder van de Pietencentrale weet je wel wie er op bezoek gaan komen in het weekend voor pakjesavond. Dus op de afgesproken tijd kwamen 6 pieten uit de pietencentrale een persoonlijke video van de Sint aan Jeanine overhandigen. Wat een verrassing voor iedereen. Zij deelden chocoladeletters uit aan de cliënten en kleine kindjes en zij dansten en hosten mee in het feestgedruis. Het was overweldigend. Toen begon het pas. Een ieder die zin had om de microfoon te nemen kon playbacken wat ie wilde en zo vertoonden Roy en Sanne ( neef en nicht van elkaar achterneef en achternicht van Jeanine en mij) de act van Meat loaf; paradise by dashboard light. Dokter Bernhard kwam voorbij en toen kwam André Hazes. Jos ( vriend van de familie) bezong in zijn playbackact Jeanine en toen was zij 'zichzelf' niet meer. Als rasechte autist legde zij haar armen om zijn schouders en legde haar hoofd op zijn borst. Ik wist niet wat ik zag en velen met mij waren getuige van het onmogelijke. Er werden meteen foto's van het plaatje gemaakt want dit was onmogelijk maar ècht waar. Ik schoot helemaal vol! Ze had de dag van haar leven en dit was een kadootje voor ons allemaal.

Wie geeft zal ontvangen, heb ik ooit gelezen dus heb ik iedereen die te gast was een envelop meegegeven met kaarten om terug te sturen naar Jeanine. Hopelijk wordt hier ook gevolg aan gegeven.

Zij heeft een prachtige dag gehad en ik weet dat velen (en ik hoop iedereen) een onvergetelijk mooi feest hebben beleefd. Te mooi om ooit te kunnen vergeten.

Liefs Claudia

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

16/11/2012 - Sinterklaas

Als je een leuk kadootje zoekt:

http://www.videovansint.nl/c/17749X1hS/

Het is heel erg de moeite waard. Sinterklaas spreekt een persoonlijke boodschap in met info. Zó leuk!

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/11/2012 - Frankfurt

 

Het laatste weekend van oktober zijn wij met een volle bus naar Frankfurt gereden. Er was al koud weer verwacht dus daar was iedereen al op gekleed maar toen onze chauffeur Hennie arriveerde kreeg hij geen kans om uit te stappen want velen stapten al in.

Wellicht had dit ook te maken met het enthousiasme van deze reizigers.

Onderweg regende het en we waren blij dat we achterin de bus lekker warm zaten. Dat konden de mensen voorin niet zeggen want daar stond de aircondition nogal te blazen.

Bij restaurant Dreischlägerhof kregen wij hazelnootgebak maar zoals in Duitsland schijnbaar gebruikelijk is, was deze gemaakt zonder suiker in de slagroom. Niet iedereen vond dit lekker.

Daarna gingen wij op weg naar het Duitse Limburg an der Lahn. Wij konden de Dom met zijn 7 torens bezichtigen en de oude binnenstad, je kon er heerlijk lunchen.Ons mam Cecile en ik zijn bij een italiaans restaurant naar binnen gegaan en daar een heerlijke dikke tomatensoep gegeten en een heerlijke pizza naar binnen gewerkt en natuurlijk hebben wij ook gewinkeld. Maar omdat het weer best slecht was hadden wij vooral onze zinnen gezet op het kopen van een paraplu. Er waren heel veel ambachtswinkeltjes, zoals een bakkerijtje en een linnenzaak met veel geborduurde artikelen en Duitsland maakt zich  al klaar voor kerst en dan kijk je je ogen uit. Maar een winkel met paraplu’s hadden wij niet zomaar in één keer gevonden. Op weg naar de bus kwamen wij bij woolworths uit. Dit is een grote winkel waarvan je de prijzen en artikelen kan vergelijken met de Action maar dan twee verdiepingen hoog. En dus verkopen zij ook paraplu’s. In vele kleuren en maten zelfs. Ons mam kocht een mooie paraplu van niet zo’n goeie kwaliteit als die van Cecile en mij.

Daarna zijn wij naar het hotel gereden en daar zijn de kamers ingedeeld. Een stel werd al meteen verhuisd naar de begane grond. Ondanks dat het hotel een hele schone indruk op ons maakte troffen zij een kakkerlak aan in de douche. Dit hebben zij uiteraard gemeld en het hotel heeft meteen stappen ondernomen door hen over te plaatsen naar de benedenverdieping en hen een fles drinken geschonken met een fruitschaal. Later bleek dat het wel handig is om op de benedenverdieping te logeren wanneer je nogal last heb van een zeer actieve stoelgang.

 Na het heerlijke diner is een grote groep na een avondwandeling in de regen gaan stappen. Er was heel wat te zien. Waar wij achter kwamen was dat wij erg dicht bij het “red light district” logeerden. En dat zelfs met koud en nat regenweer sommige mannen nog steeds behoefte hebben om af te koelen. Natuurlijk zijn wij met onze groep doorgelopen en eenmaal bijna terug bij het hotel kwamen wij bij “O’Reillys”uit. Het was een groot bruin café met een D.J. en erg hing een erg gezellige sfeer. Zelfs ons mam had het erg naar haar zin maar één groot nadeel was er wel; Er werd binnen gerookt en wanneer je na zo’n wandeling al lucht te kort komt en dan daar terecht komt is je energie snel ver te zoeken. Het was zoals gezegd erg gezellig en ook vreemden praatten zo met ons aan. Omdat het het Halloween weekend was kon je overal versieringen in het griezelthema zien. En zoals bijna elk laatste weekend van oktober heb ik weer een nieuwe alcoholisch drankje ontdekt dat ik erg lekker vind en waar ik het niet zo benauwd van krijg. Ik ben verzot op Pina Colada geworden. Wat is dat goedje lekker zeg! Ik heb ons mam redelijk op tijd naar het hotel gebracht en dat ging via het openbaar ondergronds gangenstelsel waar wij leerden dat iemand niet griezelig verkleed hoeft te zijn om toch angst aan te jagen.

De eerste ochtend in Duitsland was koud en er viel zelfs sneeuw maar wie wilde kon met de gids mee lopen en dan veel gebouwen van binnen bezichtigen. Bij het hotel kon men paraplu’s lenen en het was wel grappig om te zien dat één grote groep met veel dezelfde paraplu’s door de stad liep. Wie de kou en regen niet in wilde, bleef in de bus en kreeg een bustour van Hennie met een andere gids. Ook zij hebben erg veel gezien. Wij zijn kerken en musea in gegaan en bij één enkele windvlaag was de nieuwe paraplu van ons mam al helemaal aan gruzelementen. Na de rondleiding  hebben wij de stad op eigen gelegenheid verkend. Wij hebben een lekker bakkie koffie gedronken en zijn daarna gaan winkelen. Ons volgende doel was een lekker warme winterjas. Dat is goed gelukt! Op de vijfde verdieping van het betreffende warenhuis was een halloweenafdeling ingericht en in bij “o’Reilly’s” was het gratis longdrinks voor hen die verkleed waren. Dat had ik er wel voor over! Een eng masker met pruik en hoed was voor mij!

 Wij gingen met de metro terug naar het hotel en daar konden wij met Hennie ook een bustour zonder gids doen. Daarna zijn wij gaan eten in het hotel en daarna weer gaan stappen en dit keer zonder avondwandeling vooraf.

Wij haddden een uur extra dus konden wij ook rustig ontbijten. Tenminste; zij die niet zoveel last hadden van de avond ervoor. Voor ons mam was het te veel want door de rook van de vorige avond kon zij het voor die avond wel vergeten. Wij kwamen niet verder dan de eerste de beste kroeg die heel toevallig naast ons hotel was en 24 uur per dag open was. Er hing een prachtige jukebox aan de muur met een touchscreen waarop je je eigen nummers kon kiezen en er hing meteen een sfeer van achterdocht in het café. Wat wil je ook wanneer er in eens een groep van twintig buitenlanders je café bezetten en alle stamgasten uit hun dagelijkse doen halen. Er werden meteen zo’n kleine 25 liedjes geselecteerd waarvan het eerste een behoorlijk hoog nederlandstalige smartlap gehalte had. Sommige duitsers waren hier niet van gecharmeerd maar waren blij verrast dat er ook Duitse schlagers voorbij kwamen. Ook al ging het bijv. over twee kleine Italiaantjes. Dat hadden zij niet verwacht en de sfeer werd hoe langer hoe gemoedelijker. Voor sommigen zelfs iets té gemoedelijk. Er werd gedanst en lol getrapt en op een gegeven ogenblik verloor iemand zijn evenwicht tijdens het dansen en stootte daarbij de hele (toch al niet zo stabiele) tafel om. Vier bier en een witte wijn gingen in zijn geheel over de broek van Marina. Jammer maar meer ook niet. Geen gedoe. Gelukkig lag het café naast ons hotel en was zij eerder terug met een droge broek dan menigeen die op zijn beurt moest wachten voor het toilet. Het was één groot feest waar je bij moet zijn geweest om te voelen hoe het was. Het werd ondanks het uur extra toch een latertje.

Het ontbijt was weer heerlijk. Er was vanalles en veel vers en gezond.

Om 11:00 uur scheepten wij bijna allemaal in om een rondvaart over de Main te genieten. Niet iedereen had alle spullen uit de hotelkamer gehaald en iemand kwam er in de bus achter dat de mobiel nog in de hotelkamer lag. Tja, dan kijk je eventjes wit. Maar wat een geluk dat Hennie dan toch met je terug loopt om de mobiele telefoon op te halen en dat je dan op een terras kunt gaan zitten genieten van de zon en een bakkie ‘kaffee mit Kuchen’. Wij zaten lekker op de moderne rondvaartboot achter het glas in de zon. Sommigen hadden zelfs uit de zon nog grote behoefte aan een zonnebril om de ogen nog wat rust te geven.

De sneeuwval in andere delen van Duitsland was gesprek van de dag en wij beseften dat wij het een dag eerder veel slechter hadden kunnen treffen.

In Frankfurt scheen de zon en er werd de beroemde marathon gelopen. Er hing een helicopter in de lucht en wij zaten heerlijk met een warm drankje, geschonken door het bestuur vanwege het 10-jarig jubileum van de 3-daagse reis, te genieten van het geheel.

Toen was het echt weer tijd om richting Nederland te vertrekken. Wij hebben nog één tussenstop gemaakt vlakbij Koblenz. Hier hebben wij geluncht en foto’s gemaakt van het prachtige uitzicht op het dal dat prachtige herfstkleuren had in zon. Het was de kers op de taart.

Het was een heerlijk weekendje weg en zéker voor herhaling vatbaar.

 

 

Liefs Claudia

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/10/2012 - Facebook

Dat het zo lang duurt voordat ik weer een stukje schrijf heeft eigenlijk alles te maken met het feit dat ik ook erg actief ben op facebook. Dat is niet echt een excuus want er gaat ook veel tijd zitten in mijn werk en huishouden en ik ben inmiddels weer begonnen met engels. Dat ik dan ook nog een feest in elkaar aan het knutselen ben en dat sinterklaas weer voor de deur staat zal ik maar even als onbelangrijk bestempelen.

Hele lange verhalen kan je op facebook niet kwijt. Daar is het ook niet voor  bedoeld maar je kan wel heel gemakkelijk contact leggen en foto's delen met iedereen die je kent. Dat is soms prettiger dan een stuk schrijven en niet weten voor wie je dat doet. Nou is het schrijven mij altijd wel makkelijk af gegaan. Ik kan schrijven wat ik denk en ik denk heel veel. Dat vele denken is typisch iets van een ADD-er. Er zijn meer dingen die een typische add-er heeft waarmee ik mij wel kan indentificeren. Het dromerige bijvoorbeeld. Men zegt wel eens dat ik niet genoeg geconcentreerd ben maar ik weet heel zeker dat wanneer ik zelfs heel erg gespitst ben, ik het niet allemaal goed mee krijg. Dus heb ik maar eens een test gedaan. Niet dus. Ik heb geen ADD. Nou heb ik bij schoonenberg een afspraak voor een test van een nieuw hoorapparaatje. Misschien is het dat dan wel. Wanneer ik geconcentreerd bezig ben met iets hoor ik schijnbaar slecht. Zelf heb ik er niet zo'n last van maar die opmerkingen die je dan soms krijgt.... Ik weet dat ik vanaf 4000Hrz niets meer hoor. Dat is al langer zo; Ik hoor geen krekels en ook geen muggen. Die laatste heb ik nooit gemist maar een aantal jaren geleden besefte ik dat ik de krekels niet hoorde en dat vind ik wel heel jammer. Maar om nou een hoorapparaat aan te schaffen om de krekels te kunnen horen gaat mij wat ver. Sterker nog; Die zijn er niet. Waar ik het meeste last van heb is dat ik in een ruimte met veel storingsgeluid echt niet kan verstaan wat iemand zegt. En bij dat storingsgeluid moet je denken aan bijv.de afzuigkap, het braden en bakken van vlees in een pan, of de combinatie daarvan of op een verjaardagsfeestje waar verschillende mensen tegelijk tegenover elkaar zitten te praten of erger nog op een feestje in een zaal met muziek en veel geroezemoes. Dan moet ik ècht naast iemand iemand zitten of staan en die hard laten praten maar dat is niet altijd gezellig want juist in gezelligheid ga je niet hard praten. Of in een klas waar kinderen in groepjes zitten te werken of in een grote kring zitten en nog moeten beginnen met opstarten van de les. Dit geeft ook vaak verwarring maar ook juist zijn voordelen hebben; De klas moet stil zijn willen zij mijn aandacht hebben! Dit heeft wel als gevolg dat ik soms een reactie geef die nergens op slaat. Ik heb dan dus iets heel anders gehoord dan gezegd was. Dat is soms ook wel hilarisch!

Wij zijn met de mensen van de pronkzitting weer bij elkaar gekomen voor de pronkzitting van 2013. De eerste dingen zijn al op papier gezet en ik kan je vertellen dat het weer een fantastische voorstelling wordt. Waarom zal ik nog niet verklappen.

De nieuwbouw van onze school vordert gestaag. Het is een prachtig gebouw en ik nodig bij deze iedereen uit om op de open dag 5- april 2013 een kijkje te komen nemen. Op de website van onze school kan je ook via de webcam de werkzaamheden volgen. Erg leuk om die bouwvakkers zo actief te zien met mijn toekomstige werkplek.

Op 30 november wordt Jeanine 50 jaar en daar ben ik al volop voor bezig. Zij kan dit niet zelf en heeft geen partner of iemand waarmee zij dit samen kan doen maar ze heeft dus wel een zus. Ik weet dat zij het groots wil aanpakken maar ook dat zij die spanning niet aankan. Ze droomt al meer dan twintig jaar over deze dag en gelukkig voor iedereen is het nu bijna zover. Dus maak ik daar tijd voor vrij. Met mensen zoals Jeanine moet je ook tijd nemen voor het oefenen en goed voorbereid dingen uitzoeken. Dus op de dag van het feest gaat ze naar de schoonheidsspecialist en daar hebben we al twee keer een bezoek aangebracht zonder dat Jeanine weet dat het als voorbereidng is van haar feest. Als autist moet je eerst heel erg wennen aan andere mensen en vooral als die ook nog ààn je gaan  zitten.

 

Sommige mensen hebben bewondering voor wat ik doe voor mijn zus maar ik vind dat mijn zus erg bijzonder is en dat koester ik. Gewoon omdat het kan. Zij kan er helemaal niets aan doen dat zij is zoals zij is, net zoals ik er ook weinig aan kan doen dat ik ben wie ik ben. Ik kan mezelf wel veranderen als ik dat nodig vind maar waarom zou ik niet mogen zijn wie ik ben?

Soms heb ik daar namelijk ook twijfels over. Dat heeft weer alles te maken met een opmerking van een collega misschien wel 25 jaar geleden; "Jij hebt een groot minderwaardigheidscomplex"!  Achteraf denk ik dat ik misschien wel faalangst heb maar dan is het wel diep weggedrongen. Ik heb inmiddels al ruim 25 jaar mezelf niet hoeven te bewijzen voor studie of werk. Ik zat diep in het zadel en voelde mij er prima bij. Nu ben ik door mijn baan in het onderwijs continu in ontwikkeling. Ik volg cursussen om mezelf beter te ontwikkelen maar niet als bewijs dat ik het kan. Maar dat is juist waar het onderwijs om draait; Je ontwikkelt jezelf en sluit het af met een examen met als bewijs dat papiertje.

Na het CAE examen waar ik 0.2 puten tekort kwam om te slagen had ik weer die bevestiging: 'Zie je wel dat ik het niet kan" . En "Wie bedenkt er nou ook dat ie na 25 jaar nog eens twee scholen kan overslaan?" Desondanks ben ik natuurlijk bére trots dat ik maar 0.2 punt tekort kwam en dat het schrijven zelfs in het engels geen probleem lijkt te zijn en dat ik zowiezo het vervolg hierop: CE+ mag doen. ( Inmiddels al begonnen) Ik mag hiermee engelse les geven aan de brugklassers en aan de tweedeklassers wanneer ik ook mijn bevoegdheid zou hebben. Maar collega's denken dat ik hulp nodig heb. Ik heb inmiddels faalangsttraining van een collega en één van mijn huiswerk opdrachten is dat ik mezelf elke dag een complimentje moet geven. Wat een onzin denk ik dan, maar om het daadwerkelijk te doen vind ik vreselijk moeilijk. Wanneer ik complimentjes ontvang ben ik het vaak wel met mensen eens dat ik iets goed heb gedaan zoal bijv. De zorg over Jeanine. Dit doe je toch gewoon als zus? Dat hóór je toch te doen? Of over het resultaat van CAE; Da's toch gewoon pech hebben dat ik niet nèt iets hoger scoorde? Ik heb er ècht àlles aan gedaan! Maar om mezelf daar nou een compliment over te geven? Ik kan toch niet naast mijn schoenen gaan lopen? Ik wil geen capsoneslijer worden! Maar dat ik geen examen wilde doen in Spaans en mijn eerste serie EHBO (20 jaar geleden) is misschien wel faalangst. Ik hoef toch niet een diploma te laten zien aan elke spanjaard die ik tegenkom om met hem in gesprek te gaan? Wanneer mijn dochter van de trap valt zal die heus niet vragen of ik eerst mijn diploma wil laten zien...Allemaal excuses denken mijn collega's en omdat ik al helemaal niet eigenwijs wil zijn (die stempel heb ik ook al) ga ik er maar in mee. Ik word er tenslotte ook niet slechter van.

Nou kan ik dit stuk nog langer maken met het verhaal van het Konvooi dit jaar dat Donna teveel antilliaanse pasteitjes heeft opgegeten of dat ik bij Nutreco naar een receptie ben geweest die ik zelf graag gehad zou willen hebben. Ik kan ook vertellen dat ik heel veel zin heb in de buurtreis die binnenkort een weekend naar Frankfurt gaat maar ook hier gaat weer tijd in zitten. Dus dat verslag komt t.z.t. wel. Ik kan nog zoveel vertellen maar helaas heb ook ik maar 24 in één dag.

Liefs Claudia

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

dagboek van Claudia. Voor iedereen die geïnterresseerd is en foto's en plaatjes kan kijken. Laat ook gerust een reactie achter bij: " post a comment "

Friends

Claudiasafvalrace
chantalvandenbrink
Hosting door HQ ICT Systeembeheer