7/1/2012 - Depri, verdrietig of gewoon niet zielig doen?

Op facebook schreef ik al : het moet geen trend worden; Alweer een uitvaart in de vakantie. Ik heb een heerlijke vakantie gehad en eigenlijk alles kunnen doen wat ik wilde doen. Behalve heel veel lezen. Maar toen ik verleden week in de krant een overlijdensbericht zag schrok ik me rot. Ik wist al heel lang dat Wilma ziek was en zelfs haar eerste knobbeltje 10 jaar geleden 'meegemaakt' en ik wist dat het heel slecht met haar ging. Toen ik haar een paar weken geleden een kaartje stuurde heb ik daar ook rekening mee gehouden maar toch komt zo'n overlijden hard aan. Ze stierf 5 minuten voor de jaarwisseling. Zij is dus met de vuurpijlen mee omhoog gegaan. Zo stel ik mezelf dat maar voor. 22 jaar hebben wij samengewerkt onder de zelfde leidinggevende. Een aantal jaren daarvan zelfs samen op de postkamer. Zij is beter af en hoeft niet meer verder te lijden maar als je nog maar net 1 maand 60 jaar bent, vind ik het veel te vroeg. Zij was al net zo lang weg bij Nutreco als ik maar zij om te herstellen van chemokuren en preventieve behandelingen en nabestralingen...Ik word hier verdrietig van. Kan hier niet zo goed tegen ook al weet je dat het leven eindig is en dat haar een hoop ellende bespaard is gebleven maar de wetenschap dat er alweer iemand is die je definitief nooit meer zal tegenkomen doet gewoon pijn.

Dan is de crematie ook nog op de sterfdag van Bud. Wie niet weet hoe dat zat; Bud overleed op 44 jarige leeftijd na een hele heftige strijd tegen kanker. Hij was een hele goede vriend van ons. Wij waren vrienden voor het leven.

Ik ben de hele dag in gedachten geweest bij zijn vrouw Marijke en ergens tussen de depressieve buien in heb ik haar even een smsje gestuurd dat ik ingedachten bij haar was. Ik ben maar een heel eind gaan lopen met Donna nadat ik besefte dat een pak koekjes en een bus pringels ook niet echt werkte.

Toen ik thuis kwam had Emmy een bosje tulpen op tafel gezet. Toch een beetje lente in huis. Het leven gaat toch gewoon door en je moet er zelf wat van maken. Ik moet niet gaan zitten kniezen en verdrietig gaan zitten zijn. Daar wordt niemand vrolijk van. Ik ben niet zielig! Ik ben dankbaar dat ik hen heb mogen kennen en dat ik ook onderdeel was van hun leven. Ik heb er toch ook mooie herinneringen aan???!!!!

Ik moet niet zielig gaan zitten doen maar weten en beseffen dat het leven ook een feest kan zijn. Dus ga ik vanavond gezellig naar de blèraovend. Het Sambeekse liedjesbal. Ik ga altijd alleen dus vind ik het leuk dat ik in de jury mag zitten. Altijd goed zicht en prima geluid en gezellige mensen om mij heen. Laat dat laatste vooral altijd zo houden! Zo'n simpel bosje tulpen vrolijkt mij dus toch wel op...

Vanavond ga ik een feestje bouwen om het leven te vieren!

Liefs Claudia