3/2/2012 - nog meer....?

Hoeveel kan een mens hebben?

Wat een turbulente weken....

In de week van de staking was het erg druk op school. Ik heb toen ook een dag extra gewerkt zodat ik op de maandag daarna er voor Emmy kon zijn. De week was lekker druk en net niet teveel. In het weekend waren de pronkzittingen, en iedereen die ze heeft gezien weet dat het absoluut fantastische avonden waren. Een feest om erbij te horen. Vermoeiend maar ook erg gezellig. Ik wist dat alleen de operatie van Emmy nog kwam en dat ik dan rust zou hebben maar ik wist toen nog niet dat mijn kleine wereldje op zijn kop kwam te staan.

Onze Jack was al aan het vermageren en op de ochtend van de tweede pronkzitting ben ik toch met hem naar de dierenarts geweest. Aanvankelijk dacht ik dat hij last had van wormen. Maar toen ik  een monstertje van zijn urine had ingeleverd was er van alles te zien dat niet klopte. Eiwit en bloed in de urine bijv. Dus wellicht een blaasontsteking...antibiotica dus. Daarna  (ongeveer een week)zouden ze weer een keer testen. Op maandagochtend vertrok Eef naar zijn werk en is Jack ,zoals wel vaker, naar buiten gegaan om even te struinen'. s' Middags kwam ik nogal gespannen terug van de operatie van Emmy. Haar keelamandelen zijn geknipt en ik was erbij toen zij in slaap gebracht werd. Dat was heftig!!!! Voor haar heb ik me heel koel opgesteld en zij heeft weinig gemerkt van mijn bezorgdheid maar toen haar ogen achter in haar oogkassen rolden, rolden bij mij de tranen over de wangen. Ik was erbij toen zij drie kwartier later weer wakker werd en alles was goed gegaan. Ik verwachtte dat ze zou zeggen; 'hoi mam' of 'ik ben weer wakker' maar nee hoor; GEEF MIJ ASJEBLIEF MIJN MAKE-UP!!  was het eerst wat ze zei....

In het ziekenhuis sprak ik Ans nog heel snel. Ans is mijn ex-collega, vriendin die momenteel ook genoeg zorgen aan haar hoofd heeft. En als je dit leest Ans: Heel veel sterkte! 

Blij dat er een periode van rust zou aanbreken ben ik met Cecile naar huis gereden om een boterham te eten maar die had ik nog niet ontdooit of de dierenarts belde op. Jack was gevonden op de grote straat. Hij zat er aan de kant van de weg een beetje versuft te kijken en een mevrouw heeft hem naar onze dierenarts gebracht. Hij was inderdaad nog niet naar binnen gekomen maar ècht vermist was ie nog niet. Wat ben ik blij dat onze dieren gechipt zijn. Anders hadden wij hem misschien nooit terug gehad. Jack was al sterk vermagerd en dus hebben wij een bloedonderzoek laten doen ook al was hij twee dagen eerder al aan de antibiotica gegaan. Je weet maar nooit. Toen werden wij bij de dierenarts geroepen en  ik dacht al aan zijn stem te horen dat het een slecht nieuws bericht werd. Ik hield er al stiekem rekening mee dat het geen goed nieuws zou zijn maar dat zijn vooruitzichten helemaal nihil waren had ik niet ingecalculeerd. Toen gingen mijn gevoel en verstand met elkaar ingevecht, huilen. Mijn gevoel won het want ik dacht aan Emmy en dat ik in het ziekenhuis aan haar zou moeten vertellen dat we Jack hadden moeten laten inslapen. NIET DUS !!!! Dus kreeg Jack een infuus en héél misschien zou een kleine hoeveelheid van zijn nieren het kunnen overnemen àls er nog wat functioneerde maar de kans was wel héél erg klein. Janken....maar van het infuus knapte hij wel een beetje op en toen wij hem 's middags weer ophaalden leek het alsof hij weer bijna de oude was. Schijn bedriegt! Hij at al lang niet meer en ook het water kon hij niet meer verdragen. Toen Emmy woensdag uit het ziekenhuis kwam wist zij inmiddels wel 'hoe de vlag erbij hing' en dat wij binnenkort toch definitief afscheid zouden moeten nemen.