3/11/2011 - herfstvakantie
Nou ; ga er maar eventjes voor zitten. Hier komt een giga lang verhaal!
Dat ik vakantie had is wel duidelijk en ik zal hier eventjes vertellen wat ik zoal heb gedaan;
Ik had me zelf voorgenomen om net als op school de gewone tijden aan te houden. Dus om 08:30 uur beginnen met welk klusje dan ook en om 10:30 uur een kwartiertje pauze. Om 13:45 uur half uurtje pauze en om 14:30 uur weer een kwartiertje. 's avonds eten koken en als de wiedeweerga naar het Hoogkoor om te gaan schminken. Dit feestje duurde tot lang na afloop van de voorstellingen en de volgende ochtend toch weer gewoon op tijd op. Ik had namelijk heel veel klusjes laten liggen want dat doe ik allemaal wel in de herfstvakantie....De tweede versie van de RMS was wederom fantastisch er waren vele lovende reacties en iedereen vond het zo professioneel....Dat je doet je wel goed als amateur schminker. Toch heb ik er geen spijt van dat ik de laatste 2 avonden heb moeten missen. Op de vrijdagochtend vertrokken wij met onze buurtvereniging naar Valkenburg.
Na maandenlang wachten was het eindelijk zo ver, om 08:30 was het vertrek gepland wat best laat is voor de drie daagse reis. Deze keer was de reis ook niet zo ver; Valkenburg ! Maar zeker wel zo gezellig.
Als allereerste stelde Hennie zich voor als onze chauffeur wat eigenlijk helemaal niet hoefde omdat Hennie ons al verschillende keren heeft gereden naar verschillende adressen, maar toch zijn er altijd nog nieuwkomers of mensen die hem niet onthouden hebben.
Hennie liet zien in de bus wat je moet doen wanneer er zich een calamitiet zou voordoen en waar de nooduitgangen zitten en hoe je die moet openen. Er had best een stewardess bij gepast die voordeed wat hij bedoelde maar die was er geen.
Onderweg reden wij langs de nog te openen Floriade waarvan de kabelbaan schijnbaar al verkocht is aan een adres in Oostenrijk. Maar wel pas als de Floriade is afgelopen hè!
Wij kregen koffie en gebak in Grathem in zaal Geraats en onder het genot van een bakkie koffie en vers gebak was het een gezellig gekeuvel. Omdat de hotelkamers toch nog niet allemaal schoon konden zijn werd het programma aangepast; Toen volgden wij de Mergelland route want dat is een mooie toeristische route en er was heel veel moois te zien.
Vooral met het prachtige herfstweer. Ook was het verstandig om de drukke snelweg te mijden i.v.m. de drukte. Wij kwamen langs een schoepenrad dat uit de achterhoek door een grote brand is verhuisd naar Grathem. Wij kwamen door Thorn het witte stadje en zo gingen wij door naar Maasbracht. Hier zagen wij vluchthavens waar binnenvaartschippers bij hoog of laag water of bij ijsgang hun schepen kunnen aanleggen. Hennie vertelde ook van de drielingsluis die duidelijk te zien was en over het baggeren van grind. In Cuijk wordt zand gebaggerd maar daar werd grind gebaggerd.
De drielingsluizen zijn 142mtr. lang en 26 mtr. breed en hebben het grootste verval in Nederland nl; 11.85 meter wat ook erg goed zichtbaar was toen wij over de brug reden. De schepen liggen ook hoger dan de weg waarop wij reden en het was best vreemd om tegen een aantal schepen op te lijken terwijl je in een bus zit. De grensMaas is niet meer bevaarbaar; deze is te ondiep geworden en is nu eigenlijk niet meer dan een grote sloot. En zo reden wij verder richting Stevensweert naar de grindgaten. Stevensweert ligt samen met Ohé en Laak op een schiereiland. Je kon nog zien dat de Spaanser overheerser zijn sporen heeft nagelaten door de stadswallen met ravelijnen en bastiljons. Stevensweert is in stervorm gebouwd en alle staten kwamen op 1 punt bij elkaar uit. Ook dit was nog duidelijk zichtbaar. Hennie vertelde ook dat Stevensweert en Boxmeer behalve een jachthaven nog iets gemeen hebben;
t.v. serie ‘de Brug’ is hier voor een groot gedeelte opgenomen.
Het museumhuis is gebouwd in 1730, er was een mooi dorpsplein, een kerk en een grenspaal dat aangaf dat de andre kant van de maas België is. Er zijn heel veel kapellen in Limburg en wij zagen ook een heel mooie kasteelboerderij in Ohé. Wij kwamen door Susteren waar schijnbaar nog een handgeschreven evangelie is uit de 11de eeuw. Het moeten wel hele dikke boeken zijn. Zo kwamen wij in Valkenburg aan en hier zijn een aantal mensen al uitgestapt ondanks dat er nog niet kon worden ingecheckt. Valkenburg is goed voorzien van allerlei horeca zaken en zo kon deze groep alvast uitvogelen waar het ’s avonds goed toeven was. De rest werd door Hennie naar het 3- landen punt gebracht wat eigenlijk het 4- landen punt had kunnen heten. (Neutraal Moresnet heette het landje van 11 km breed dat zo’n 100 jaar heeft bestaan.)
Onderweg zagen wij het reclame autootje van Brand bier geparkeerd staan.
Bij aankomst bij het 3-landenpunt zag ik tot mijn stomme verbazing een ex-collega van 3 jaar geleden. Ik dacht meteen aan Emmy die zo vaak roept: "Mam, jij kent ook iedereen hè!?" Bij het 3 landenpunt konden wij even lunchen maar om een broodje kaas te bestellen moest je 8 tot 10 minuten wachten om het stokbroodje te kunnen laten afbakken....een broodje kroket ging wel: dat kon op zachte broodjes. Dus iedereen bestelde een broodje kroket. Ik snap eigenlijk nog steeds niet waarom de kaas niet op een zacht broodje kan. Maar goed, wij bevonden ons op het hoogste punt van Nederland maar verder merkten wij daar niets van. Zo reden wij weer terug naar Valkenburg en konden wij inchecken en waar twee laatkomers zich inmiddels hadden aangesloten bij de groep die al een hele tijd op het terras van het hotel hadden gezeten.
Na het inchecken en de kamers bewonderd te hebben zijn we even Valkenburg ingegaan om te kijken wat er zoals te beleven was. Er is veel te eten en te drinken maar veel meer is er ook niet. Hier en daar is een souvenir winkeltje of een klein mode winkeltje maar voor C&A of H&M moet je daar niet zijn. Begrijp mij niet verkeerd het was er wel héél erg gezellig!
Om 19:00 uur werd het diner geserveerd in het hotel.Het was een zeer uitgebreid buffet erg goed er heel erg lekker. Zo goed dat ik gerust durf te stellen dat wij met onze 3-daagse reis nog nooit eerder zo goed hebben gegeten.
Toen gingen wij s’ avonds naar het casino tenminste het selecte gezelschap dat hierin geïnteresseerd was. Hennie bracht ons helemaal tot aan de voordeur en nog voordat iedereen was uitgestapt was kreeg hij op z’n kop van de bewaking. Hij mocht daar helemaal niet komen met zo’n grote bus maar wij vonden het wel makkelijk!
Wij hadden het snel gezien, en binnen een half uur stonden wij weer met de jas aan bijna buiten. De portier vroeg waarom wij zo snel alweer weg waren en waarom wij de bekende nederlander niet wilden zien optreden? Eeeeeh ......bekende Nederlander? Grapje zeker? Nee hoor, vandaag werd Jeroen v.d. Boom verwacht. Nou ja, als je toch eenmaal in de buurt bent.....Wij leverden dus onze jassen weer in bij de garderobe en lieten onze legitimatie nogmaals zien bij de ingang. Het duurde inderdaad niet lang en wij stonden oog in oog met Jeroen v.d. Boom. Hij begon te zingen en wij begonnen foto’s te maken. Het was best leuk om een BN-er te zien. Maar wanneer je hem eenmaal op de foto hebt is het eigenlijk ook genoeg. Dus keerden wij weer richting uitgang en ik zie de jongen van de garderobe nog kijken.....Alweer...?
Wij namen de taxi richting centrum en in de eerste de beste kroeg kwamen wij de rest tegen. Hoe kan het ook anders het was een karaoke bar ‘malle babbe’. Het was er super gezellig en het had een aardig carnavals gehalte. Daarna zijn wij naar de kroeg er tegenover gegaan; het Jachthoes en daar gebeurde het:
Het was er al erg gezellig toen wij binnen kwamen en omdat er binnen niet meer gerookt mag worden gaat ook menige gast naar buiten. Daar zitten dan ook mensen op het terras te genieten van frisse lucht en de warme terraslampen. Er was een groep mannen die eenmaal per jaar met een aantal collega’s een weekend weg gaan en deze keer naar Valkenburg. Eén van hen had zijn oogje laten vallen op een paar knappe jonge meiden van onze groep. Murat is zijn naam. Omdat het bijna een grote familie is dat in zo’n kroeg hangt is toestemming van de familieoudste misschien wel handig... Om er alleen al achter te komen hoe de familie in elkaar steekt en wie dochter of vader of tante of nichtje is van wie....Al met al was deze man wel onder de indruk van zo’n grote groep met een buurtvereniging. Toen de rasechte amsterdammer van turkse afkomst er eenmaal achter was dat Renate een dochter was van Maria en Gerrie vroeg hij hen wat zij moest opbrengen...? “Nou ,”vroeg hij , “hoeveel schapen en kamelen wil je voor haar hebben?”.....Hilariteit natuurlijk want wij wisten ook dat hij dit niet serieus meende maar de toon was wel gezet! Als metworstfanaten gaan wij uiteraard alleen voor paarden maar Renate is niet in geld en dus ook niet in paarden uit te drukken. Het werd laat die nacht maar niet heel erg bijzonder laat want wij wisten dat we nog een hele drukke dag voor de boeg hadden.
Op zaterdagochtend genoten wij van een zeer uitgebreid en fantastisch ontbijtbuffet. Na dit ontbijt werd Willy verzocht om even mee naar buiten te gaan waar hij van zijn broers en zus en neven en nichten een plattegrond kreeg aangeboden waarop alle belangrijke zaken waren aageduid zoals het hotel en vooral héél duidelijk alle sloten in de omgeving. Hij kreeg een paar zwembandjes en een pul gevuld met paracetamol, er laat zich weinig te raden over wat Willy eerder was overkomen.
Na het ontbijt reden wij naar het franstalige Remouchamps in de Belgische Ardennen. Hier gingen wij onder leiding van een franstaligegids die redelijk goed nederlands sprak, de druipsteengrotten in. Hij deed mij heel erg denken aan Jean Claude uit de rondvaart boot in Oostende.
Wij liepen een hoge trap op de druipsteengrotten in. In het eerste grote stuk woonden heel lang geleden de germanen. Verderop was duidelijk dat hier jarenlang een rivier had gestroomd en zo een weg had uitgesleten. Wij liepen helemaal naar een grote ondergrondse ruimte die ook wel de kathedraal werd genoemd. Het werd bij aankomst wel duidelijk waarom. Sommige druipstenen hebben zich in de loop der duizenden jaren laten vormen tot een soort kerststalletje en aan de andere kant van deze grote ruimte was een hele wand met druipsteen wat op een groot kerkorgel leek. Aan een andere kant stond een steen wat met een beetje fantasie de Heilige Maagd Maria leek. Aan de bovenkant zag je hier en daar wat varens groeien wat eigenlijjk niet kan. Maar doordat de sporen van varens wellicht bij iemand aan de kleren zijn blijven hangen en op die manier in de grot terecht zijn gekomen. Door de spots die her en der zijn geplaatst krijgen de planten kans om te groeien maar 'natuurlijk' is het niet. En daarom werd er ook verteld dat de plantjes nog worden weggehaald.
We gingen met een bootje terug. In de grotten stond namelijk nog een behoorlijke laag helder water. Een andere gids duwde door middel van een stok tegen de wand af te steken het bootje steeds verder vooruit. De man had wel humor net als onze gasten in de boot. En daardoor kwam het dat ik met tranen over de wangen het bootje uitstapte.
Wij namen afscheid van de gidsen en gingen aan de overkant van de weg een broodje eten.
Ook deze man sprak frans maar verder ook niets. Wanneer het een beetje druk werd, raakte hij het overzicht kwijt en dan is het lastig communiceren. Gelukkig kregen wij na lang wachten ons broodje en heeft Sanne die niet voor ons hoeven afrekenen en andersom natuurlijk. Ik ben wel blij dat er bij mij nog genoeg franse woordjes en werkwoorden zijn blijven hangen.
Toen reden wij naar Maastricht.
Hennie parkeerde de bus bij de Kennedybrug waar drie gidsen op ons stonden te wachten.
Chantal Vluggen was onze knappe gids die alles van Maastricht wist maar wat flora en fauna betreft kon zij alleen een tulp van een roos onderscheiden. Dat was niet erg want zij bracht ons naar het huis waar André Rieu was opgegeroeid en naar de stadsmuren en oude winkelstraatjes en zij legde uit hoe de straten aan hun namen kwamen. In Maastricht is ook de grootste boekenwinkel van Nederland. Die bevind zich in de st. Servaaskerk en is werkelijk nog veel groter dan onze bibliotheek. Bij het vrijthof namen wij afscheid van Chantal en wij hebben haar van harte uitgenodigd om ook eens naar Boxmeer te komen. De heren uit ons gezelschap zouden haar wel eens ons kasteel laten zien en als zij op de derde zondag in juni komt gaan zij na de vaart bij de Bock op het terras zitten. Ik ben eens benieuwd...
Wij zijn meteen naar de grote boekenwinkel gegaan en ik keek mijn ogen uit.
Inmiddels had ik een mandje aardig gevuld met 1686 bladzijdes nog te lezen materiaal. Omdat inmiddels een bezoekje aan het toilet wel nodig was en stom toevallig enkele jongemannen uit onze buurt ook zich daar bevonden vroeg ik hen of zij mijn mandje wilden vasthouden. Het is zo raar om met een mandje boeken in een winkel naar het toilet te gaan...
Toen ik terug kwam was het even zoeken naar de heren in kwestie maar gelukkig had ik hen snel gevonden.
Bij de kassa vroeg ik me af wat mijn moeder met dit ene boek wilde dat ik bovenop zag liggen. Ik had het haar ook niet in het mandje zien leggen. Zij houdt wel van lezen maar dit was totaal niet haar genre....dus bij de kassa liet ik het boek aan de kant leggen. “De andere boeken wilt u wel afrekenen” vroeg het meisje achter de kassa “ja zeker, die zijn wel voor mij”. Als eerste scande het meisje een kinderboekje voor beginnende lezertjes. In een flits dacht ik dat mijn moeder dit misschien als kadootje voor mijn neefje of nichtjes wilde kopen maar ik dacht ook meteen aan een streek van de jongens die mijn mandje hadden vastgehouden...
Dat boekje heb ik dus ook maar aan de kant laten leggen.....
Bij de convenant hebben we even koffie gedronken en bij de AH supersnel met 6 snelkassa’s een pakje paracetamol afgerekend. Met zo’n weekend gaan die er wel heel snel doorheen! Zo liepen wij terug via de Promiss en miss Etam vervolgens via het park naar de bus.
In het hotel hebben we wederom heerlijk gegeten en was er ruim voldoende en voor ieder wat wils. In het hotel was live muziek en de entertainer wist het publiek goed te vermaken. Je hoefde niet persé weg om het gezellig te hebben maar toch zijn wij met een behoorlijke grote groep weer Valkenburg in gegaan.
Wij hebben als motto dat je nooit in de zelfde kroeg het zelfde feestje van de vorige avond moet proberen te evenaren want dat gaat nooit lukken. Dus probeerden wij het in een ander kroeg...Er was geen gezellige kroeg waar wij met zo’n grote groep bij konden, behalve die van de vorige avond. Dus gingen wij weer bij het ‘Jachthoes’ naar binnen. Wat een super sfeer hing daar en er waren al meer brabanders binnen dus dat kwam wel goed! De uitbater van die tent ging op een gegeven moment op een liedje van Dolly Parton ook alszodanig verkleed, een hilarisch moment, vooral als je merkt dat je al een paar glaasjes malibu- ijs op hebt en niet meer zo goed weet hoeveel eigenlijk...toen kwamen ook nog liedjes met teksten als: “ik wil sex met die kale” en liedjes van Tina Turner en Bob Marley. Het werd super gezellig maar als het laat wordt moet je niet naar het hotel terug ; dan moet je naar de volgende kroeg! Zo kwamen wij bij het “trefpunt” terecht. Er was inderdaad niet genoeg plek voor iedereen maar buiten op het verwarmd terras kon je blijkbaar ook veel plezier beleven! Het was één groot feest in het kleine kroegje en we hadden een uur langer de tijd dus de grootste schik! Er zijn veel foto’s gemaakt die avond maar de volgende ochtend waren er toch plotseling een aantal gewist. Er is zelfs niet vast gelegd dat Anke liet zien wat “planking”is. En dat midden in de nacht op de spoorrails van Valkenburg...totaal ontspoord lag Anke daar, het spoor totaal bijster want ze was het spoor helemaal kwijt maar ze was gelukkig niet spoorloos maar wij wisten nu wel: Anke spoort niet!
Bij het ontbijt een paar uurtjes later was het erg druk. Er waren veel meer gasten dan de dag ervoor maar het was wederom zeer uitgebreid, vers en erg goed. Omdat het zo druk was waren er vreemde gasten tussen de groep komen zitten. Dit was overigens geen probleem, Wij raakten aan de praat en zo bleek wel weer hoe bijzonder het is om zo’n buurtvereinging als de onze te hebben. Ik ben er dan ook erg trots op! Er zitten mensen tussen van 18 tot 80 jaar zeiden we al maar toen hadden we nog niet in de gaten dat Ans deze leeftijd al gepasseerd was....Zou je ook niet zeggen hè?!
Wij reden naar airport Weeze. Aanvankelijk dacht ik dat het wel een beetje saai zou zijn en vooral veel technische snufjes waar ik toch geen verstand van heb. Niets bleek minder waar!
Wij reden door Duitsland over een nederlandse weg dat is op zich al bijzonder. Je kon er vroeger dan ook nergens van af tot je weer op nederlands grondgebied was. Voor ons hoefde dat ook niet want er was koffie, thee en cappuccino in de bus.
Omdat er nog tijd over was zijn wij in Roermond gestopt om even te genieten van het prachtige weer en velen gingen dan ook heerlijk in de zon op het terras zitten onder het genot van een bakkie koffie of verse lunch. De winkels gingen open wat het nog aangenamer maakte.
Toen wij in de bus konden stappen was er net achter onze bus, nog een bus gestopt. Dit gaf enige verwarring toen een van onze jongeren zomaar deze bus in probeerde te stappen. Gelukkig was dit voor de grap, maar de uitdrukkingen op de gezichten van de mensen in die bus spraken boekdelen.
Wij reden door naar Airport Weeze waar wij werden ontvangen door een heer die al een beetje geïrriteerd was omdat wij een uur te laat zouden zijn....wij wisten van niets en Hennie ook niet. Hieruit blijkt maar weer dat communiceren héél erg belangrijk is. Er was geen tijd voor een rondleiding want de duitse politie is heel erg stipt inzijn afspraken en te laat is te laat.....De heer in kwestie zou een goed woordje voor ons doen en hopen dat het misschien alsnog kon. Wij moesten heel erg snel naar boven waar al heel lang tafels gereserveerd stonden voor onze buurt en daar waar niemand kon zitten werd ook niets verkocht. Vreemd genoeg zagen wij bijna geen andere gasten dan alleen Boxmeer-West...
Wij kregen er allemaal wel een beetje de pee in maar toch gingen wij heel gedwee de eerste gids achterna naar een informatielokaal. In deze ruimte maakten wij kennis met een man die er al ruim 40 jaar werkte en als burger in dienst was van de militairen. Hij was eigenlijk een engelsman sprak met een duits accent best goed nederlands. Hier kregen wij in vogelvlucht te zien hoe groot het militair vliegterrein Laarbrück was. Daar werd onze interesse wel gewekt. Later werd het Niederrhein maar omdat niemand dit op de kaart kon vinden werd het vliegveld Düsseldorf-Weeze genoemd. Toen in Düsseldorf reizigers kwamen die ontdekten dat hun vliegtuig 70 km ten noorden gestationeerd was van waar zij wilden inchecken werd eindelijk definitief voor de naam vliegveld Weeze gekozen. De technische informatie werd veelal achterwege gelaten want er was gewoonweg geen tijd voor maar ik weet eigenlijk ook niet of er zoveel mensen op zaten te wachten. Het bericht dat de duitse politie toch genegen was ons toe te laten op het terrein werd door iedereen goed ontvangen. Toch had ik al vanaf het begin het vermoeden dat wij die rondleiding toch wel zouden krijgen. Zó flauw zijn ze toch zeker ook weer niet? Wij gingen weer met z’n allen de bus in en reden zo over het voormalig militair terrein langs hangars en woonplekken van grondpersoneel. In de tijd dat hier nog militairen gelegerd waren moesten piloten in 7 minuten in de lucht kunnen zijn. De aanplanting was bedoeld voor camouflage en in deze tijd van het jaar met de zon er op was het een prachtig geheel. Er was een gedeelte oefenschietterrein en vlak daarna stopte de bus bij een bunker. Hier konden wij uitstappen en liet de gids ons de bunker van binnen zien. Met de lier aan de muur werden vliegtuigen naar binnen getrokken. Er zit geen achteruit knop in een vliegtuig....Op de extra beveiligde terreinen, binnen het terrein zouden vliegtuigen gestaan hebben met aan iedere kant 1 atoombom. Het was toen topgeheim.
Op het terrein is ook BOTC gevestigd, hier oefent de brandweer allerlei calamitieten en daarom ligt er een ingestort gebouw, staat er een bus en zelfs een trein. Zo kunnen ze de treinkaping uit Beilen uit de jaren 70 nog tot in lengte van jaren blijven oefenen. Er is een museum geopend en er is zelfs een politie gebouw met heuse gevangeniscellen. Er waren 3 kerken vertegenwoordigd; de katholieke kerk, de anglicaanse kerk en de schotse kerk. In de huizen was militairen woonden, wonen nu weer mensen. Ze noemen het nu klein Polen omdat de huizen bewoond worden door oostblok personeel. Er is een squash hal op het terrein en vroeger was er ook een binnen en buitenzwembad. Dit hebben wij niet gezien. Wel de atoombunker! Hier mochten wij ook van binnen gaan kijken en de bunker was afgsloten met een héle dikke deur en al snel bleek dat het geheel ook magnetisch is afgeschermd. Niemand had nog bereik met zijn mobiele telefoon. In de bunker is altijd wel wat mis. Het ging zelfs zover dat het personeel de bunker weigerde in te gaan en daardoor ging het praatje over ‘Herman de German’ Een geest die er woonde voordat de bunker gebouwd werd en door lampen te laten knipperen en kabeltjes los te maken liet weten dat anderen niets te zoeken hebben op zijn grondgebied. De binnenbunker is in vakken verdeeld en alle kabels en lampen hangen aan klemmetjes en veren. Zo kan er bij een eventuele bominslag de schok worden opgevangen zonder dat er veel beschadigd raakt. Voordat men vroeger in het binnenste van de bunker kwam moest men eerst door allerlei sluizen in speciale pakken. Onder de bunker is een water opslagreservoir van 40.000 liter water en er is een luchtzuiveringsinstallatie. De hele bunker is nog eens met kiezels en zand bedekt en daar overheen nog eens een dikke betonlaag. In tijd van nood konden hier 100 mensen wel 2 weken leven. Maar als je bedenkt dat vandalen er in 2003 toch in zijn geslaagd om muren onder te kalken met graffiti....
De voetbalvelden die er vroeger waren worden nu gebruikt als parkeerplaats. Er is nu ook een stuntschool gehuisvest op het terrein.
Er was zo veel te zien en het was zo interessant dat er nog heel veel te vertellen is maar voor wie het nog eens wil gaan zien, dit zeker moet doen.
Ik vond het zeer de moeite waard.
Toen reden wij naar Arcen voor ons afscheidsdiner. Bij hotel Rooland werden wij hartelijk ontvangen en hebben wij goed gegeten. Het enige wat ik miste was het vuurwerk op het toetje...elk jaar maken wij Wilma jarig met het afscheidsdiner maar dit jaar gebeurde er helemaal niets....Zij had er al een beetje rekening mee gehouden dat het vuurwerk weer zou komen maar ja, dan is het geen verrassing meer hè?
Moe maar voldaan reden wij naar Boxmeer terug en wij kijken terug op een fantastisch weekend dat erg vermoeiend was maar ook onvergetelijke mooie indrukken heeft gemaakt.
Op maandag was ik blij dat ik weer gewoon naar school ging, alles was weer normaal en ondanks dat er nog veel te ruimen was van het feestje van de eerste steenlegging was het lekker om er weer te zijn. Toen is het ergens gebeurd; door dat ik zoveel energie heb verspild in de vakantie had ik nog maar weinig weerstand en waarschijnlijk heb ik ergens iets opgepikt waardoor op maandag avond mijn keel dicht ging zitten. Ik hoestte en vroeg me af wat me nu toch overkwam. Ik heb me voor het eerst ziek gemeld op school. Ik heb alleen maar geslapen en zelfs geen tijd genomen om te eten. Het kwam niet eens in me op.
Na twee dagen voelde ik me weer fit genoeg en ik kon het werk ook niet goed missen, op donderdag avond was het weer mis....mijn keel groeide bijna dicht en ik verwachtte ook koorts te hebben. Dit was volstrekt niet mijn planning en toen ik dus 's ochtends geen koorts bleek te hebben ben ik toch naar school gegaan. Een gezellige ochtend gehad en heerlijke gevulde speculaas gemaakt maar 's middags ben ik toch naar huis gegaan, bankzaken gedaan...en me afgemeld voor de vergadering van de pronkzitting....
Liefs
Claudia
| 
! Heerlijk om op zondag ochtend om 07:00 uur op te staan Emmy naar haar werk te sturen en vervolgens Cecile naar haar werk te laten gaan. Meteen maar even met de hond door de maasheggen wandelen en genieten van de zonsopgang
. Ik dacht dat wel wel rustig zou zijn en dat Donna heel veel los zou kunnen lopen. Ik lijn haar namelijk altijd aan wanneer er mensen aankomen. Donna is een hele brave hond maar ik kan me ook voorstellen dat iemand bang is voor honden
. Misschien daarom wel extra vroeg de deur uitgaat en dan zo'n enthousiaste loslopende bijna 40 kilo wegende lompe hond tegenkomt. Vanmorgen hebben meer mensen gedacht; We gaan vroeg want zowel fietsers als wandelaars als hardlopers ben ik tegengekomen nog vóór 09:00 uur.
Toen ik thuis kwam heb ik even naar het rooster van Emmy gekeken en zag ik dat zij 4 uur te vroeg is gaan werken.........
. Sinds 1- september zijn de richtlijnen aangescherpt en zijn er veranderingen van kracht. Vandaag was het D-Day! Na een bijzonder slechte nacht ben ik vanmorgen begonnen 'op de weijer' met een kopje koffie
en dan weet ik gelukkig nog steeds precies wat te doen. Ook de lotussen kregen mij niet van slag en ik heb mijn diploma dan ook echt verdiend!!!
Over niet al te lange tijd krijgen de leerlingen die voor twee-talig VMBO onderwijs hebben gekozen ook míjn vak in het engels. Omdat het een héél breed vak is is een brede engelse opleiding wel gepast, dacht ik. Alleen bleek vlak voor ik wist wanneer de eerste les was, dat ik de tweede helft van die les moest missen 
omdat ik een belangrijke afspraak had. We krijgen les van een native speaker. Een echte engelse dus. En mijn mede studenten zijn mijn collega's
. Dus als ik een beetje gaar word van het leren dan blog ik weer even wat of trek ik wat onkruid uit de tuin. Daar kon ik mij verleden week sowieso al goed op uitleven 
en diep bedroefd weer thuis
, werd belachelijk gemaakt omdat zij vegetarisch is
...in twee avonden....Ik was wel blij dat ze niet alléén in een gezin was geplaatst
. Onze leerlingen slaakten dan ook regelmatig angstkreten.