Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Claudii

Home - Profile - Archives - Friends

de hoeveelheid zelfmedelijden stijgt.. omg

Posted on 28/5/2009 at 18:50 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik snap best dat als ik iets verpest, het mijn eigen schuld is.

Waarschijnlijk ben ik depressief. Of moet ik ieder geval in therapie. Joepie, ik heb niet alleen een scheve rug maar ik ben ook nog eens niet goed bij mijn hoofd.

Het valt niet mee om mij te zijn. Ik denk steeds dat mensen me stom vinden. Ik zit er erg mee want ik weet gewoon niet wanneer mensen mij echt stom vinden en wanneer ik het allemaal loop te verzinnen. Maar als ik dit tegen iemand zeg, krijg ik te horen: 'Doe dat dan niet, ze vinden je wel aardig.'

En POEF PAF BOEM! ik ben opeens helemaal niet meer onzeker.

not. Mensen begrijpen me echt niet. Wanneer ik voel dat ik niet op mijn plek ben ergens, of bij iemand kan dat gevoel alleen maar weggaan als ik weg ren. Hard wegrennen en me verstoppen in mijn kamer om vervolgens onder mijn dekens te kruipen en een lied te schrijven over hoe zielig ik wel niet ben.  Ook betrap ik mezelf er veel vaker op dat ik mensen negeer. Slecht he? Ik ben gewoon bang voor wat ze gaan zeggen. Ik heb dan liever dat ze niets zeggen dat iets dat waarschijnlijk negatief is of iets dat me kwetst.

ik voel me echt een probleem kind nadat ik dit heb terug gelezen. Het is maar goed dat niemand mijn blog leest, anders zouden ze nog mijn blog laten verwijderen omdat ze de hoeveelheid zelfmedelijden niet aankunnen.

 

nou okee, ik heb voor vandaag niet echt verder meer iets te zeggen..

ohja wel.. uh live in peace =)             omg


Go To The Mall!

Posted on 23/5/2009 at 16:08 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hee iedereen,

Geen nieuws over mijn big friend. Heb d'r nog niet gesproken. Ik hoop maar dat alles volgende week gewoon vergeten is en het weer word zoals het was. (niet geweldig maar ach)

Even iets anders, ik heb acht vreselijke weken lang bij een supermarkt gewerkt. Ik heb zelf eigenlijk ook geen idee waarom. Mijn ouders zaten te zeuren dat ik iets moest doen. En ik dacht: Leuk, verdien ik ook wat. Maar het was vreselijk! Het werk was zwaar, stom, saai en het betaalde voor geen drol. Dan zou je wel denken: Ja, maar dat is overal zo en je moet het maar leuk zien te maken met je collega's. Ja, heel fijn. Maar leuke collega's had ik niet. Er was een wijf (debbie-emotieloos) dat gewoon over me zat te roddelen waar ik naast stond en ze vertelde iedereen die het maar wou weten hoe slecht ik het wel niet deed. Komop zeg. Terwijl ik nog redelijk normaal tegen haar deed. Ik herinner me nog goed mijn solicitatie gesprek. Ik had me voor genomen om zo beeldig mogelijk over te komen. Ik vertelde die man hoe erg ik mijn best deed voor school en dat ik dit baantje nam omdat ik wat bij wou verdienen voor later voor mijn studie's (boelshit!) Hij was erg tevreden over me en nam me meteen aan. Ik vond het een aardige man met een frisse jonge uitstraling. Ik weet nog dat ik een kopie van mij ID moest maken, en dat hij zei: 'Doe dat maar beneden, daar staat een kopieer apparaat.' Dus ik naar beneden, kopieer apparaat gevonden, leg mijn ID eronder... en toen? 'En nu?' dacht ik. Ik drukke op het knopje 'kopieren' deed het niet. Ik snapte niets van dat apparaat en vroeg me af of hij niet stuk was. Dus ik rende lichtelijk geirriteerd de supermarkt uit en kopieerde mijn ID uiteindelijk thuis. Na 6 weken het gezeik en geroddel van mijn mede collega hebben moeten aanhoren, heb ik uiteindelijk ontslag genomen. (Ook omdat ik al een solliciatie gesprek had gehad in een te gekke kledingzaak en wonder boven wonder was aangenomen) De aardige man met de frisse jonge uitstraling was helemaal niet zo aardig. Hij schreeuwde dat ik me aanstelde en dat waar je ook werkt, je wel iets moet uitvreten. (PÁRDON?! deed ik dat niet dan?)

Goed, ik was daar weg. Ik concentreede me helemaal op de kledingzaak. Het sollicitatie gesprek was geweldig, ze waren allemaal super aardig voor mij en ik kon niet wachten om te beginnen. Ik schepte bij mijn vriendinnen op dat ik was aangenomen bij die kledingzaak en ze waren ontzettend jaloers. Alles leek even geweldig tot ik op een dag thuis kwam en mijn moeder me vertelde dat het kledingzaakje had gebelt. Ik zou op vakantie zijn wanneer ze me juist nodig hebben, daarom konden ze me niet aannemen. Arghh.. Bam weg. Ik was best teleurgesteld. Vandaag ging ik in een speed tempo boodschappen doen bij de super markt. Toen ik weg liep zag ik een jongen onhandig bij het kopieer apparaat knoeien. Ik wist dat hij de gene was die mijn plek had in genomen.

En nee, ik was absoluut niet jaloers. In mijn gedachte wenste ik hem veel succes met het samenwerken met debbie-emotieloos.


Dit ben ik. 'Hooi..'

Posted on 18/5/2009 at 16:56 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hallo iedereen (vooral mezelf),

Om even door te gaan op mijn vorige post: Ik heb niets meer van Coco gehoord en/of gezien. Als dat wel gebeurd laat ik het jullie (vooral mezelf) weten.

Nu zit ik vooral te malen over vanalles en nog wat. Over een mailtje dat ik moet schrijven aan een Amerikaanse zangeres, maar ik nog niet weet wat ik moet schrijven omdat ik het niet wil overhaasten en dat iets heel doms verstuur, over een achterlijk domme leraar en over een toets die ik moet leren.

Laat ik maar over die leraar beginnen. Hij irriteert me echt mateloos. Hij begrijpt gewoon niet dat ik wiskunde ongelovelijk moeilijk vind. En het lijkt hem ook niet te boeien. Als ik dan weer eens een onvoldoende heb, roept hij me niet bij me en vraagt waarom en hoe we het kunnen oplossen. En hij geeft me ook geen gevoel dat ik het me echt wel gaat lukken, ofzo. Want dat is toch wat een docent hoort te doen? Kinderen motiveren? Maar hij geeft mij alleen maar het gevoel alsof ik lieg, bedrieg, en dom ben. Nou poe poe. Dát voelt goed. Maar zo ben ik helemaal niet. Ik wil echt mijn best doen en goede cijfers halen (ook voor wiskunde) maar het lukt gewoon niet. Iedereen heeft een wiskunde knobbel, maar ik heb hem eraf gekrabt.Hij vind ook dat kinderen die wiskunde laten vallen in de 4e klas (kinderen zoals ik dus) geen toekomst krijgen. Of na, een toekomst zonder inkomen. 

Eigenlijk, eigenlijk ben ik een heel eenzaam 15 jarig meisje. Ik doe HAVO en ga met kinderen om waar ik helemaal niet mee omgaan. Kinderen die later billen van oude mensjes afgaan vegen. Kinderen die je oordelen op wat je presteert, niet op wie je bent. Ik wil later de wereld rond, in mijn eentje. Kijken naar wat kunst is, en wat minder kunst is. Het enige wat zij willen is hun diploma en 2 kinderen.  Juist. Ik ben een rustig, stil, zachtaardig meisje. Maar wel zo'n meisje dat barst van de ideeen, ze alleen voor zichzelf houd. De kleur van de kaft van mijn boeken is licht roze en ik ben nog nooit in mijn hele leven uit de klas gestuurd.  Vanmiddag vroeg een jongen uit de klas mij: 'Claudia, ben jij thuis eigenlijk ook altijd zo stil?' Ik moet je zeggen dat ik even over die vraag na moest denken. Meestal zeggen ze 'ohw, claudia wat ben je stil!' maar dit keer was het echt een vraag. En ik antwoorde er Ja op. Want dat ben ik ook eigenlijk wel. Onder het avond eten schreeuwen mijn broertjes en zusjes door elkaar en heb ik de kracht er niet voor om er boven uit te komen. Ik zit ook altijd náást mijn moeder aan tafel, nooit tegenover haar. Zo hoeft ze niet te zien dat ik niets zeg en me mateloos irriteer aan mijn tafelgenoten. Dan gaat ze tenmiste ook niet van die vervelende vragen stellen. 'Claudia, is er wat? Je bent zo stil.' Meestal grom ik dan 'Nee.' terwijl ik wou zeggen 'Dat ben ik mijn hele leven al, nooit opgevallen?' Maar dan krijg ik nog meer problemen en vragen dan wanneer ik Nee grom. (Dan krijg ik ook commentaar hoor.) Ik snap dat deze laatste paar zinnen iets te snel voor je gaan. Maar no worries. Ik snap het wel.

Ik ben ook zo'n type kind dat bang is. Bang voor mensen en bang voor de toekomst. Ik word rood als ik nieuwe mensen of enge mensen tegen kom. Vooral als die dan tegen me beginnen te praten. Ik ben bang dat mensen boos op me worden en tegen me gaan schreeuwen. Daar kan ik echt niet tegen. Ik ga ook sinds een half jaar niet meer uit. Ik heb eigenlijk geen behoefte om daar over te praten, laten we het hier op houden: ze hebben gebruik van me gemaakt. Het liefst. Het aller liefst zou ik eigenlijk mijn hele leven in m'n bed willen liggen. Oh gat! wat klinkt dat depri. Ik ga nu van de computer want mijn zus zoekt ruzie. Zij geeft mij de schuld, dat haar computer het niet goed doet. Ben ik nou gek? Ik vind het hier echt niet leuk, echt niet. En ohwja hier is het mailtje:

I just wanted to say thank you so much for sharing your adorable music video with me of my song Dream.  It really brightened up my day.  I love your cute interpretation of the song, and I'm touched that you would be so inspired to make a video for my song.  It was great meeting you and your mom and friend at the show in Amsterdam.  I had a really good time.  I hope you did too!  Thanks once again... hope to see you soon!

much love,
priscilla ahn

priscilla ahn, ze is geweldig. Zij is het enige dat mijn leven zin geeft. Ik heb voor haar een animatie filmpje gemaakt op een van haar liedjes. En dat heb ik haar verteld. dit is haar reactie er op. Ik vind haar zo lief. Alsjeblieft, koop haar cd's en liedjes op itunes enzo. Ze verdient het.

Ik ben ook maar een mens en er bestaat een groot deel van mij uit verstand maar het grootste deel bestaat uit gevoelens.


Grrrr...

Posted on 15/5/2009 at 18:40 - 0 Comments - Post Comment - Link

Argh! Ik ben zooo boos! Hoe kan ze?!

Jullie zullen nu wel denken: Waar heeft dat raare wijf het over?

Kijk, ik had dus met een vriendin afgesproken dat we een film avondje zouden doen. Ze is afgelopen woensdag jarig geweest maar  we hadden gedacht het nog eens over te doen. Met dvd's, veel bakken ijs, chocolade en cadootjes. Zegt ze dus vanochtend op school dat ze te 'moe' is en of we het misschien kunnen verplaatsen naar over twee weken. En ik met m'n stomme kop zeggen 'Jahoor, is goed. Geen probleem.' Tuurlijk, voelde ik me genaaid. We hadden het afgesproken en dan komt ze met zo'n lulsmoes aanzetten. Maar ik kon er toch niets aan veranderen. Nou, ik zette me erover heen. Niets aan de hand. Iedereen heeft wel eens geen zin.

Ging ik dus toennet op de computer zitten. Start ik msn op, (op mijn offline modus) zie ik dus dat Coco (de vriendin) online is. Met in de naam COCO & FREDERIKE.

Dus toen brak echt mijn klomp. Ze is wel te moe voor een filmavondje maar spreekt zonder pardon wel lekker met een of andere TROELA af. En dan nog wel om half 8 in de avond. Komop zeg.. Het zou me niets verbazen als ze vanavond lekker uit gingen. Ze doen maar! Ze doen maar!

Dus ik zeg zo tegen Coco op msn: Hee Coco!  voel je je alweer wat beter?

Tuurlijk had ik geen antwoord verwacht, die kreeg ik ook niet. Maar ik weet zeker dat ze het gelezen heeft en zich betrapt voelde. En dat noem ik een vriendin. Zelfs nog wel me enige vriendin..


Hosting door HQ ICT Systeembeheer