Iedereen heeft karaktereigenschappen, positief of negatief, die je al heel lang hebt.. Je weet niet waar ze vandaan komen, waarom je dat zo doet en je kan ze niet, of vind het heel moeilijk, om ze te veranderen..
Heb je er wel eens aan gedacht dat je deze karaktereigenschappen misschien al van kleins af aan hebt?

Ik wel, als ik naar mezelf kijk en eens diep ga nadenken kan ik er wel een paar verzinnen.. Al zo lang als ik me kan herinneren heb ik bijvoorbeeld de vreselijke eigenschap om mijn zin door te drijven, het is nu wel al veel minder, maar ik heb mijn ouders echt vaak het bloed onder de nagels vandaan gehaald omdat ik hoopte dat ik uiteindelijk toch nog mijn zin ging krijgen.. Bijvoorbeeld als we op visite waren en ik wilde naar huis, of als ik wilde stappen maar ik mocht niet, of als ik iets wilde kopen en het kon of mocht niet en zelfs als ik wilde dat mijn moeder mijn haar verfde maar zij er op dat moment geen zin in had.. Op die momenten ging ik zitten mokken en chagrijnen voor hun neus en zo min mogelijk zeggen, als er wat gevraagd werd zo kort en bot mogelijk antwoorden..

Zie je, haha, ik was echt een secreet. En nu heb ik de liefste vriend die je je kan voorstellen en woon ik samen met hem, ik denk niet eens meer dat ik echt mijn zin kan doordrijven.. Ik zal het best onbewust nog wel eens proberen, i really have no idea, maar ik krijg er denk ik niet echt de kans meer voor en als ik nu terug denk dat ik het mijn ouders elke dag wel aandeed voel ik me er ook best rot over.. Mijn ouders hebben altijd alles voor mij en mijn zusje over gehad en als iets dan eens niet kan of mag keer je je tegen ze.. Nu weet ik tenminste wel wat geven en nemen betekend ;-) !

Nog zoiets, alleen weet ik niet echt of het iets met mijn karaktereigenschappen te maken heeft..
Ieder meisje heeft toen ze klein was wel een ‘’baby born’’ gehad.. Ik dus ook.. Die pop die echt kon eten, plassen, huilen en drinken..
En ik wist natuurlijk heel goed dat hij nep was (Op een gegeven moment :P) maar ik bleef continue doen alsof hij wel echt was.. En ik heb best lang met poppen gespeeld, ik had een hele grote fantasie en deed altijd alsof ze echt waren maar niet konden praten ofzoiets..
Ik heb er zeker tot mijn 12/13 jaar mee gespeeld, eerst de baby born en later over op de barbies natuurlijk, lawl..
Op een gegeven moment was het zelfs zo dat als ik een horrorfilm gekeken had en bang was na de film alle poppen en barbies mijn kamer uit moesten voordat ik normaal kon slapen..

Nu ben ik natuurlijk een stuk ouder, maar vanaf het moment dat ik stopte met de poppen trok ik steeds meer naar (kleine) kinderen.. In het begin was het wel eng maar ik ging het steeds leuker vinden, ik zat al te verzinnen dat ik later ‘als ik groot was’ wilde trouwen en hoeveel kinderen ik wilde en waar ik wilde wonen noem maar op.. Het gaat nergens over maar dat deden mijn zusje en ik altijd, dan reden we naar de camping en daar stonden hele mooie grote huizen.. Iemand had wel eens gezegd dat huizen in brabant goedkoper zijn dus we wilde daar wonen en we hebben zelfs wel eens gezegd dat we samen in 1 huis gingen wonen :P !

Anyway, als ik op het dorp een kinderwagen zie moet ik altijd even kijken en dan verschijnt er gelijk een glimlach op mijn gezicht, als ik langs een kinderdagverblijf loop sta ik altijd even stil om te kijken, als het zoontje van mijn vriend hier is kan mijn dag niet meer stuk.. Ga zo maar verder.. Mijn vader vertelde mij laatst ook dat ik al sinds ik kan praten ‘later als ik groot was’ wilde gaan werken met kinderen.. Eerst in het ziekenhuis maar ik kwam er achter dat ik niet zo goed tegen andermans bloed kan dus dat was weer niet zo’n goed idee.. Nu heb ik die opleiding ook gedaan maar ik was gedwongen te stoppen dus ik ben nog op zoek naar manieren om het opnieuw te doen.. lang en ander verhaal :) !

Toen ik net een relatie was begonnen met mijn vriend leek het erop dat ik zwanger was.. Er was tenminste genoeg reden om aan te nemen dat het wel zo was: ik was elke keer beroerd en vooral ’s ochtends, ik had mijn menstruatie al 2x overgeslagen, ik kreeg echt een harde en dikke buik voor mijn doen.. Het leek er echt op.. Alleen was ik schijnzwanger..
In het begin was ik best wel bang voor de reacties van anderen mensen dus hebben we afgewacht en de 2 testen waren negatief dus we dachten dat er iets anders aan de hand was..
Het bleef een hele tijd aan de gang en toen ik dus ook echt een buikje begon te krijgen hebben we er heel erg veel over gepraat.. Op een gegeven moment ging ik me er zelfs op verheugen! Ik was opgewonden en vond het leuk!
Conclusie: Tijd om met de ouders te gaan praten..

Mijn moeder en de ouders van mijn vriend zeiden dat ze hoopten dat het niet zo was maar dat ze ons wel zouden steunen als het wel zo was.. Mijn vader was een heel ander verhaal..
Voordat ik de kans kreeg het hem zelf te vertellen had hij het al gehoord dus daar was hij al boos over maar het feit dat ik misschien zwanger was maakte hem helemaal gek.. Ik was te jong voor een kind en ik kon een kind niet opvoeden.. hij noemde het ‘kind krijgt kind’.. En hij wilde niet voor de volgende 20 jaar betalen voor mijn kind..
Abortus had ik nooit gedaan daar gaat het niet om, daar ben ik fel op tegen dus dat had ik nooit gedaan maar niemand heeft me ooit zo gekwetst.. Me tegelijkertijd zoveel verdriet en zoveel pijn gedaan..

Het bleek dus toen niet zo te zijn.. En ik was echt heel erg teleurgesteld.. Ik voelde me stom en leeg en alleen.. Ik was zelfs jaloers op de moeder van Vijay omdat zij hetgene met mijn vriend heeft wat ik niet heb.. Dat klinkt heel cru en zo is het ook nu absoluut niet meer maar die gedachten waren er toen wel.. Gewoon omdat ik er al zo op rekende dat ik wél zwanger was en het niet zo bleek te zijn.. Ookal probeerde mijn vriend mij te helpen en is dat hem later wel gelukt ik voelde me gewoon zo alleen en ik wilde ook niet geholpen worden.. Ik wilde het alleen maar uit mijn hoofd zetten en er zo min mogelijk aan denken..
Toen ik het geaccepteerd heb kreeg ik een steeds sterker huisje, boompje, beestje gedachte..
Ik wil mijn vriend voor geen geld en geluk in de wereld kwijt, ik heb echt alles voor hem over en ik wil gewoon oud en gelukkig met hem worden.. Alleen is die gedachte een beetje versneld gegaan.. Haha eigenlijk gaat zo’n beetje alles wel versneld bij ons xD

In ieder geval heb ik er nu meer rust mee gevonden.. Alles lijkt goed te gaan..
Natuurlijk, ik heb nog steeds wel mijn dagen dat ik zoiets heb van ‘’ik wil ook’’ maar verder probeer ik er ook niet teveel mee bezig te zijn, ik ga nu goed om met de moeder van Vijay.. En als die kleine van mijn vriend hier is geniet ik er gewoon zoveel mogelijk van :) Alles lijkt op zijn pootjes terecht te komen..!

En daarbij.. Misschien zijn die dingen wel voorbestemd ofzoiets..
Ik bedoel.. Je hebt er nou niet echt heel erg veel over te zeggen of je zwanger word of niet.. ja onveilig vrijen enzovoort maar wat er in je lichaam gebeurd heb je vrij weinig over te zeggen.. Dus het gebeurd of het gebeurd niet.. En als het gebeurd is het dan toch een wondertje :D
En zo komt de rest ook nog, ik moet alleen mijn zin niet proberen door te drijven ;-) !
Ik ben ervan overtuigd dat mijn tijd nog gaat komen xD !

Iedereen kent het spreekwoord wel.. Liefde op het eerste gezicht..

Maar wie geloofd daar nou in, ik bedoel, iedereen heeft ervaring met die slechte relaties en ik denk dat iedereen hard lacht om dit spreekwoord.
Ik deed dat ook altijd. Je weet nooit wat er gebeurd, of je inderdaad altijd bij elkaar blijft, je besluit altijd het risico te nemen dat je hart gebroken word, je bent immers verliefd dus dat is normaal..
Je hart klopt sneller voor deze persoon en je wilt bij hem/haar zijn, maar voor hoelang? Dat weet je eigenlijk nooit.. Dus het blijven altijd risico's toch?

Nou, ik heb mijn real love gevonden, nu zeg je natuurlijk: 'Ja maar je bent verliefd en dan klopt je hart sneller en je neemt nog steeds risico's.

Tuurlijk doe ik dat!! Liefde is niet zonder risico's, en als je geen risico's durft te nemen zal je nooit echte liefde kennen. Maar wat nou als je die persoon tegen komt. Die ene persoon die speciaal voor jou gemaakt lijkt te zijn.
Je bent precies op elkaar afgestemd, je hoeft elkaar maar aan te kijken en je weet wat de ander bedoeld, je kan en durft overal over te praten en ga zo maar verder. Dan is dat het risico nemen waard toch?

Ik heb gemerkt dat het wel degelijk het risico waard is.. Ik had mijn hart weer gebroken tegen kunnen komen ergens diep van binnen, maar dat is niet gebeurd.. Ik ben zielsgelukkig.
Ik heb nu 4 maanden iets met mijn vriend, Ivo, en ik durf nu al te zeggen dat hij de wereld voor me betekend. We wonen zelfs samen, dat zegt toch wel wat of niet?
En menig mens is jaloers.. Natuurlijk zijn veel meiden jaloers omdat het gewoon een lekkerding is (haha, he's mine ). Maar eigenlijk bedoelde ik dat menig mens jaloers is op het soort relatie dat we hebben.. We gaan heel volwassen met elkaar om en praten echt overal over, daardoor is er dus eigenlijk nooit echt iets wat ons dwars zit terwijl de ander er niks van weet.. En waar onze relatie op gebasseerd is

Pure love..
Ik heb echt het gevoel dat mijn hart alleen voor Ivo klopt..
En ik denk dat dat ons ook allebei heel erg sterk maakt, ik wil hem niet kwijt, niet voor al het geld op de wereld..
We hebben een gigantische vertrouwensband, ik zou bijvoorbeeld nooit iets doen om zijn vertrouwen te beschamen en ik weet ook zeker dat hij dat ook nooit zou doen..!

Ik geloof ook niet dat er iets is wat tussen ons kan komen. Natuurlijk blijf je altijd risico's nemen in de liefde, dat is ook logisch.. Je hebt te maken met een levend wezen met eigen keuzes en meningen dus het blijft ten alle tijden onvoorspelbaar.. Maar is dat niet juist leuk..? Als je alles van te voren al weet is het toch niet leuk meer.. niet spannend meer.. dan is er toch gewoon geen zak meer aan..
En eigenlijk neem je toch je hele leven lang risico's? Met werk, financien, dingen die je zegt, dingen die je doet en ga zo maar verder. Dus waarom zou je dat in de liefde dan niet doen..
Als je het niet doet weet je eigenlijk nooit wat er had kunnen gebeuren als je datzelfde wel of niet had gedaan..

Dus wat leren we hier nou van mensen?
Durf risico's te nemen ookal kunnen ze je pijn doen. Uiteindelijk word je er alleen maar beter en sterker van, zelfs als het fout gaat..

Iedereen zegt altijd dat keuzes maken makkelijk is, dat je gewoon je hart moet volgen. Maar waarom wordt het dan zo moeilijk als je moet kiezen tussen je vader of je moeder?

Natuurlijk houd je van allebei evenveel, en natuurlijk blijf je ze allebei zien maar bij wie van de twee ga je de meeste tijd doorbrengen? Ik ben nog minderjarig dus ik kan niet na twee weken zeggen van ''joh dit werkt niet ik ga toch maar naar de ander'' Dat word dan weer problemen veroorzaken ivm de kinderbijslag.

Ondertussen heb ik voor mijzelf een hele moeilijke keuze gemaakt na de mogelijkheden te overwegen. Ik weet dat ik bij mijn moeder meer vrijheid heb qua uitgaan, 's avonds naar buiten gaan, beter kan praten over vriendjes enzovoort. En daarbij zie ik mijn zusje ook meer omdat deze met mijn moeder mee gaat.

Maar daarentegen blijf ik bij mijn vader mijn eigen leefomgeving houden en heb ik dan niet hele dagen iemand om me heen maar leer en mag ik eigen keuzes maken en langzamerhand ook proberen iets meer mijn eigen leven te gaan lijden.

Het is heel moeilijk om een keuze te maken omdat het voelt alsof je een keuze moet maken van wie jij het meeste houd, maar tegelijkertijd een keuze die het beste voor jou is. Betekend dat dan dat de ouder waar jij niet gaat wonen het niet goed doet? of het niet goed met je voorheeft?
Ik denk het niet. Eigenlijk denk ik dat het gewoon puur een gevoel is die niet uit te leggen is. Een gevoel wat tegen je zegt wat je moet doen, en wat beter is voor jouzelf.

Een hele tijd geleden alweer zei mijn vader dat ik maar met mijn moeder mee moest gaan, omdat dat beter was omdat hij vaak in het buitenland zou zijn. Maar ik weet ook dat ik dan doordeweeks ook bij anderen terecht kan, en dat ik dan zelfs doordeweeks wel naar mijn moeder zou kunnen ookal wordt er gezegd dat het onlogisch is, ik weet dat ze me niet buiten zou laten staan en dat ik altijd welkom ben.
Nu werd er een tijdje geleden gezegd dat ik in januari/februari naar de rechter moest om mijn keuze vast te laten leggen, dat me gevraagd zou worden of het goed doordacht was. Maar dat is eigenlijk niet zo omdat er een keuze voor mij werd gemaakt en omdat de keuze is gemaakt staat het ook zo in de papieren.

Ik zit er heel erg mee omdat ik wat jullie ook zeggen nog steeds het gevoel heb dat ik een van jullie het hart breek en ik weet ook ondertussen van wie dit is en dat doet me heel erg veel pijn. Maar ik zal wel moeten aan het einde van de rit omdat ik mezelf niet in tweeen kan splitsen.

Ik heb besloten dat ik liever in de weekenden bij mijn moeder ben, in die tijd brengen wij zoiezo meer tijd door samen, en doordeweeks kom ik zoiezo ook wel langs en verder met dansen etc ben ik er ook gewoon. ik denk gewoon dat dit een betere keuze is voor mezelf. Dat ik doordeweeks gewoon hier ben. Natuurlijk moet het geen verplichting zijn dat ik er in de weekenden ben, er kan altijd iets tussenkomen maar dat moet dan gewoon van te voren doorgegeven worden en dan is het goed toch? we blijven elkaar zoiezo zien en raken elkaar niet kwijt. Zelfde geld voor patries.

Ik weet dat jullie liever hadden gehad dat ik dit gewoon rond de tafel zou bespreken maar jullie weten hoe ik in elkaar zit, dat ik dit soort dingen beter kan verwoorden in een briefvorm als dat ik het jullie in het gezicht moet vertellen. Ik snap het als jullie me naar benede roepen om het er alsnog over te hebben maar dan is de eerste stap in ieder geval gezet en word het voor mij iets gemakkelijker om over te praten. Jullie blijven allebei mijn ouders en daar ben ik heel trots op en deze keuze heeft dus ook echt niks te maken met het woord houden van want ik hou van jullie allebei zielsveel!! geloof dat asjeblieft..

xxx Angelique

opa

Lieve opa,

Er is nog zoveel wat ik je wil vertellen maar wat ik niet durf omdat ik bang ben je te kwetsen, of misschien ben ik wel bang dat je dan langer aan de wereld vast blijft houden terwijl je zoveel pijn hebt geleden en misschien nog steeds hebt, dat weet ik niet.

Ik weet in ieder geval niet of ik je dit wel moet laten lezen, ik weet dat je oma niet achter wilt laten en waarschijnlijk ook je (klein)kinderen niet. Ik weet ook dat je tot het bittere einde zal vechten. Maar ik wilde je vragen waarom je je zo groot houd, doe je dat voor anderen? of voelt u, u zichzelf er beter bij. Als dat laatste het geval is moet u het blijven doen. Maar ik denk dat u een masker op heeft die u nooit zal laten vallen.

Ik wilde alleen dat u weet dat ik onwijs veel van u houd, en niemand wilt u kwijt want u bent gewoon een topman maar u moet ook weten dat we niet willen dat u pijn heeft. En oma is een sterke vrouw, ik denk dat u moet gaan als u zover bent. Niet naar anderen luisteren of aan anderen denken wat dat betreft. We zullen allemaal om u rouwen en om u huilen als het zover is. Maar dat is een teken dat we van u houden en u zullen missen. Niet dat we u het kwalijk nemen dat u na meer dan 3 jaar vechten de teugels laat vieren.

We weten dat u altijd bij ons zal blijven wat er ook gebeurd, en eigenlijk willen we allemaal alleen maar dat u weer gelukkig bent, en dat u verder kunt. Ik weet dan ook zeker dat er iets is na het leven. Of er nou een hemel is of niet. Ik denk zelf dat de hemel hetgene is waar de mensen het gelukkigste waren, in u geval denk ik dat dat de tijd was waarin u nog kon koken, of lekker in de tuin zitten. En dat allemaal met oma, uw kinderen en kleinkinderen.

Hoe dan ook, ik weet nog steeds niet zeker of ik het laat lezen, misschien ben ik bang om u te kwetsen, of dat u langer en harder door blijft vechten omdat ik hierin ook vertel hoe erg ik u zal missen en dat ik verschrikkelijk bang ben voor hoe anderen en vooral ik gaan reageren.

Als u maar weet dat ik heel erg veel van u houd en dat ik u nooit zal vergeten wat er ook gebeurd en welk besluit u ook neemt. (Als ik deze brief laat lezen).

een hele dikke kus,

Angelique.

Ik heb angstig lopen dwalen
altijd doelloos in het rond
geen richting of geen reden
totdat jij me eindelijk vond
als jij me aankijk
weet ik waar ik heen moet gaan
want jouw liefde is de richting
en mijn hart wijst het aan

alle krachten diep van binnen
ik wist niet dat het in me zat
want als iemand je helpt zoeken
blijft het een verborgen schat
ook zonder om te kijken
weet ik dat je bij me staat
ik neem je in mn armen
nee het is nog niet te laat
want nu is het tijd
om weer mezelf te zijn
mijn angsten laat ik achter me
ze krijgen me niet klein

mijn angst overwonnen
trotseer ik gevaar
dapper en sterk
nee niet te verslaan
ja samen met jou
ga ik dwars door het vuur
en komen al mijn dromen uit

ik zweef van geluk
met jou in mijn dromen
ik kan niet geloven
dat het bestaat
hou me goed vast
we zullen er komen
ik weet nu waar ik moet gaan
ik kom eraan.

ik kan niet geloven dat het bestaat
hou me goed vast
we zullen er komen
ik weet nu waar ik moet gaan

jij hoort bij mij.

In de verte spreekt een stem
Die ik herken van al die ruzies
Over kleine misverstanden
Over grote desillusies
En ik hoor de kille klanken
Van jouw ingehouden woede
Maar wat kan ik meer dan janken
Als ik dit niet kon vermoeden
In een waas hoor ik je zeggen
Dat je alles op wilt geven
Dat je alles met je meeneemt
Wat me lief is in dit leven
En ik luister hoe jouw woorden
Langzaam opgaan in de zinnen
Die me treffen als een bliksem
Met vernietigende kracht
Deze kilte maakt me gek
En dit gevoel is angstaanjagend
Maar je woorden malen verder
En m'n ogen kijken vragend
Ik verlies het van de wanhoop
En ik voel m'n tranen branden
Maar wat tot een uur geleden
Nog zo veilig heeft geleken
Is 'n hele grote leugen
En 'n kaartenhuis gebleken
Het is net of iemand anders
In jouw lichaam is gekropen
En ik heb niet eens gemerkt
Dat ie naar binnen is geslopen
Om jouw liefde uit te wissen
En m'n wereld te vernielen
Wil er niemand me vertellen
Dat ik alles heb gedroomd

Als je denkt dat je alles gehad hebt gebeurd het ondenkbare.... het gaat hartstikke goed met de financien, je bent bijna uit de shit en denkt dat alles weer goed komt.

Dat je binnenkort weer gewoon een leuk, gezond en gelukkig gezinnetje kan zijn, en dat het niet alleen zoo oogt vooor je mensen om je heen.

Toen ik gisteren aan het werk was had ik het reuze naar mijn zin, ik leerde snel en ze waren erg positief over me, eenmaal onderweg naar huis vertelde ik honderduit wat er allemaal gebeurd was en was ik nog heel vrolijk. Een half uurtje later storte mijn wereld in elkaar.

Mijn zusje werd naar benede geroepen, ik wist al dat er iets was omdat mijn moeder weer die blik had die ze had als ze ruzie gehad hadden, maar dit hakte er wel heel erg in: '' ik heb besloten de knoop door te hakken, je moeder en ik gaan scheiden''

vanaf dat moment weet ik eigelijk weinig meer, het gevoel vergeet ik echter nooit meer. mijn eerste gedachte was: ''dit is mijn schuld'', Ik heb geen idee hoe ik daarbij kwam maar dat was de eerste gedachte van mij, vanaf dat moment heb ik alleen maar gehuild.

Ik wil niet meer eten, dat doe ik alleen als ik op het punt sta neer te vallen, slapen wil ik niet meer en vertik ik zelfs bijna. De gedachte dat we nooit meer 1 gezond en gelukkig gezinnetje zullen zijn blijft maar door mijn hoofd zweven. Ze blijven wel in de buurt wonen bij elkaar en willen als vrienden uit elkaar gaan maar ondanks dat heb ik toch 2 huizen, misschien 2 woonplaatsen, 2 bedden en ga zo maar door.

ik ben bang dat ik een verkeerde keuze maak, ik moet gaan kiezen bij wie ik wil wonen. Ik wilde eigenlijk om de week bij mijn moeder wonen en om de week bij mijn vader maar dat schiet niet op omdat ik dan 2x per week alles heen en weer moet slepen. Ik ga hoe dan ook een van de twee kwetsen en ik wil niet kiezen. Het voelt alsof ik een keuze moet maken van wie ik het meeste houd ofzo. en dat kan ik gewoon niet. ik kan wel zeggen ik ga door de week naar mijn vader en in het weekend naar mijn moeder maar ik wil ook mijn zusje blijven zien en die zie ik dan ook steeds minder omdat zij bij mijn moeder blijft. Ik moet met allerlei dingen rekening gaan houden.

- ik wil mijn vader en moeder allebei niet alleen laten wonen
- mijn zusje gaat naar mijn moeder
- mijn vader zit vaak in het buitenland en nu misschien nog wel meer
- mijn zusje nog willen zien
- danslessen

en ga zo maar door, ik sta voor een dillema. maar naast de angst ben ik ook boos omdat mijn wereld zo kapot is geslagen en teleurgesteld omdat ik dit niet aan had zien komen.. maar het allermeste: verdrietig.

ik heb net een beetje mijn eigen leven op orde en dan gebeurd er zoiets, het ondenkbare zoals ik al eerder zei.
mijn hoofd is over aan het lopen, zowel van emoties als van gedachtes. ik zal er heel erg veel over moeten praten voor ik het zelf kan verwerken.
zonder steun ga ik eraan kapot dat weet ik nu al. ik heb al een jaar bij een psycholoog gelopen door dit soort rotdingen, ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. en ik wil niet weer terug naar af ik heb er hard voor moeten werken om zo ver te komen als ik nu was.

Sorry als dit lullig over komt maar ik kan er ook zo kwaad om worden dat iedereen ''dat meen je niet'' zegt. het is misschien stom dat ik er boos om word maar ik zou er niet om liegen. en ik snap best dat iedereen zo reageerd omdat ze vaak niet weten hoe ze er anders op moeten reageren en dat het lief bedoeld is. maar op dit moment kan ik dat soort dingen niet hebben. ik ben zoo prikkelbaar op het moment dat je maar boe hoeft te zeggen om me boos te krijgen, en daar erger ik me aan, aan mezelf dan he!

I need a time out...