Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Mijn leven is een vraagstuk

12/8/2008 - Zweden



Zomaar onder het kijken van de Lama's viel jij mijn gedachte binnen. Je naam is even nog niet te binnen geschoten. Jij mijn zweedes turngod, mijn grote liefde. Ah Ja Peter Larsson .Je was hier met een heel team. Ongelooflijk...jij maakte je zorgen om mij achter te laten in jouw ogen bedorven land. Maar je moest gaan want deze zomer zou je je moeder opzoeken in nieuw- zeeland voor 3 maanden. We hadden lange intense gesprekken hier over. Misschien zou ik nog even naar jou in Zweden kunnen komen. Misschien ook niet. Ik bracht je naar de trein. Het afscheid was theatraal dramatisch en mooi. Leuke herinnering...  Ik realiseer mij ineens dat ik toen der tijd volwassener was en absoluut met gratie kon incasseren. Wat is er met mij gebeurd? Groter gegroeid, meer levenswijsheid maar niet langer instaat pijnlijke gesprekken te voeren en met gratie afscheid te kunnen nemen. Nu vlucht ik weg, maak ruzie en sluit deuren. Simpel om weg te kunnen lopen van de situatie. Wat is er met mij gebeurt. Toen liet ik gewoon los, met liefde.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/6/2008 - Dromen toch geen bedrog...

Goedemorgen begon mijn schoonzusje het telefoon gesprek. Goedemorgen zei ik iets wat aangebrand. Ik probeerde op mijn kussentje te mediteren...ging al niet zo soepel. Ow sorry zei ze maar ik heb geestelijke biijstand nodig. Dinky (DE POES) heeft zo'n afschuwelijk abses en ik denk dat ik hem moet in laten slapen. Daar is dus die zwarte poes....zou dan die andere uit mijn dromen die van mij zijn geweest? Die van mij is overigens al in de poezenhemel. Arme Dinky en arme D. Ze is in de war en waarschijnlijk verrast om het verdriet wat ze voelt. Gek dat mensen daardoor worden overvallen. Hun leven kabbelt en er zijn niet zoveel diepe dalen of verdriet en dan plots is het er. Verbaasd over wat haar lichaam doet als deze emotie zich in zet. ik ben er jaloers op. Deze emotie steekt bij bij met grote regelmaat zijn kop bij mij op. Het mag wel wat minder al geeft het me wel het idee dat ik leef.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/6/2008 - Ik en de rest van mijzelf

Lieve,lieve eigenste ik. Ik schrijf je dit en hoop dat je hier naar toe terug gaat in moeilijke tijden. Ik heb je lang nodig gehad om mij in bescherming te nemen en te bufferen. Daarna ben je er gewoon altijd geweest. Zonder dat ik jou eigenlijk opmerkte als de beschermer van het kleine kwetsbare kind. Gelukkig ben ik dat niet meer. En nu ik met dat heb gerealiseerd door mijn flashback in de keuken weet ik hoe ik het zelf moet doen. Het stemmetje van bescherming in mijn hoofd begint op een stookdoos te lijken. De hele dag kwetterd zij in mijn hoofd. Of ik nu onderste boven sta een yoga oefening goed probeer te doen of dat ik nu in gesprek ben met andere mensen. Altijd weer komt zij er tussen door. Met tachtig senario's, vragen en aantekeningen. Ze tovert situaties en mensen tevoorschijn die niet eens bij mij horen. Waardoor uiteindelijk waar eens het ongetwijfeld zijn doel heeft gehad het nu mijn leven onnodig gecompliceerd en pijnlijk maakt." Hou het simpel "zei mijn lieve vriendinnetje. Zo'n kort zinnetje, op het eerste oog ook zo weinig inhoudend. Maar voor mij van zoooo'n onschatbare waarde. What you see is what you get. Maak er niet meer of minder van voor jezelf. Dus ben ik momenteel bezig de hele dag die apekop haar mond te snoeren. Het inzicht steunt me daarbij en ik ben dankbaar voor dit kado. Ondertussen leest mijn hele familie en aanverwanten het boek "eten,bidden, beminnen" Vraag mij af wat dit kleine steentje in het water voor gevolgen heeft...
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/6/2008 - Poezen

Nu ik alleen ben komen mijn dromen weer terug. Ik werd vanochtend wakker en zat nog in de roes van mijn behagelijke droom. Ik had gedroomd van een huis. Ja het zal weer eens niet zo zijn. Ik droom van huizen. Allen zijn ze oud en hebben bijna allemaal prachtige trappen ,bijzondere ruimtes en gekke prullaria. Vroeger was mijn hele familie daar ook aanwezig veilig binnen en buiten was er meestal een stoute man. Altijd zijn we het huis aan het verkennen en inruimen. Tegenwoordig ben ik er met nog 1 persoon waarvan de identieteid mij niet bekend is. Dit keer was het een soort hans en grietje huis staandend in een bosachtige omgeving. Kennelijk had ik er al eens eerder gewoond. Ik was er achter gekomen dat het weer leeg stond en was er zonder pardon of toestemming weer in getrokken. Het was er vredig. Er was iets met de kamers maar dat kan ik niet meer terug halen. En er waren poezen! Ik dacht nog toen ik wakker werd wat doe ik nou met 2 poezen. Zwart en heel zacht waren ze. En ik zat er heel erg mee te kroelen, dicht tegen mij aan. Ik had ze weg gehaald bij een enge mevrouw met kort blond haar en hele hoge wenkbrauwen. Nu neemt het verhaal 101 dalmatiers achtige verhalen aan. De vrouw stond boos te zijn aan de andere kant van de bar in de keuken. Ik zat er tegen over en zei tegen de gene die bij mij was ( god mag weten wie) O dat lossen we zo op en ik prikte haar oog uit. Zefs in mijn droom ben ik daar niet toe in staat want het was nep. Op het moment dat ik dat deed draaide de dromencamera weg en was er geen beeld. Dus voor de nep. Wel stoere praat..haha Feit blijft wat moet ik met die poezen. Zal ik er toch eentje nemen...nee toch maar niet.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/6/2008 - Het gebeurde alweer in de keuken.

Ik heb een lekkere dag gehad. Mijn ochtend ritueel ( waar ik een uur eerder voor op moet) geeft mij kracht en rust. Nooit verwacht dat ik met maar een heel klein beetje tegen stribbelen mijn bed uit kom om aan de slag te gaan met stijve ledematen. Ja , dat was even een tegenvaller. De mevrouw die eens moeiteloos haar neus op haar benen legde is er niet meer. Gekke gewaarwording te merken dat je niet eens bewust bent van de langzame veranderingen van je lichaam. Maar ik ben vast besloten weer fit en lenig te worden. Dat houd natuurlijk ook in dat het roken tot een einde moet komen. Nog een maatje waar afscheid van genomen gaat worden. Ach de overheid helpt daar wel een handje aan mee. Nog 8 dagen te gaan en dan is het uit met het roken in mijn winkel. Haha dat word wat...maar ja ik heb ook plechtig beloofd aan mijn inplantoloog dat ik zou stoppen. 11 augustus mag ik bij hem op bezoek en krijg ik mijn nooit verwachte implantaten. Dus even uitrekenen ... ik mag nog 39 dagen roken. Daarna mag jij hier genieten van alle frustraties en sjagerijn als ik die belofte ga inlossen. Anyway nu ik weer vrijgezel ben sleept iedereen eten mijn huis in. Nou denk jij dus dat ik 100 kilo weeg en een probleem vreter ben. Nou echt niet. Maatje 38 en eten is voor mij geen obsessie ofzo. Wat dan de beweegreden is van al dat gesleep met voer?? Troost misschien? Ik weet het niet maar het is wel lief. Daar zit ik dan met al die tupperware en helpie mijn kasten puilen er van uit. Neem die dingen mee terug!! Gelukkig ben ik aan het einde van mij lithargie en dan komt mijn zin tot koken ook weer terug. Normaliter kook ik dus bijna elke dag. Gezellig vind ik dat. Je zou me best weleens kunnen betittelen als een huismus. Terwijl de pannetjes stonden te pruttelen hoorde ik uit de verte een sirene. Ik heb niets met sirene's. Je hoort ze hier dagelijks. Het doet me zo niets dat ik niet eens weet welk geluid bij wie hoort. Een brandweer wagen kwam aanzoeven en op het moment dat ik hem zag werd ik plotseling eng. Mijn hele lichaam stond raar te doen. Ojee,ojee,ojee ...ik betrapte mijzelf op het gemompel en zag een politie auto erachter aan komen. Mijn maag draaide zich om. Ik moet bellen....Gelukkig alle dierbare zaten veilig binnen. Maar wat was dit dan...? Het was zo'n situaties van schouders ophalen en gelukkig niemand heeft wat. Nog even dacht ik dat mijn ex geliefde misschien wel van de rijksweg af was geschoten maar dat idee legde ik maar naast mij neer. De volgende dag was ik het voorval eigenlijk een beetje vergeten. We hadden er s'morgens op de zaak nog wel even over gelachen maar dat was het. Tot P. binnen kwam. Zij is medium en is al heel lang een klant van mij. Zij is ook degen waardoor ik zelf heb ondekt dat mijn inzichten in het leven tevens te maken hebben met een gave. Terwijl ik altijd dacht dat ik goede mensen kennis heb en daardoor een sterke mening. Gek genoeg komt het altijd uit als ik iets voorspel. Maar ja aangezien er geen trompetgeschal luid bij een voorspelling vind ik het maar een moeilijk iets om te herkennen dat dat ingegeven word en niet een hersenspinsel is van mij. Ik hou haar meestal een beetje uit de buurt. Ben niet zo gek op voorspellingen die gaan over mijn persoontje. Wil er niet naar leven. Maar ja... er bestaat geen nieuwsgieriger mens dan ik dus kan het ook niet laten haar af en toe wat te vragen. Zo ook nu. Het gebeurde wederom in de keuken! Wat was dat P? Triomfantelijk antwoorde zij.... transformatie, transformatie. Je hebt iets opgepikt wat niet bij jou hoorde. Maak je geen zorgen. Ok,dat was het dan. Daar moest ik het mee doen. Hmm kan het niet uitstaan als een ander meer over mij weet dan ik. Nou vraag jij je natuurlijk af waar zij op doelde. Nou het zit zo... Op 1 van mijn andere nieuwsgierige momenten kwam ik met haar in gesprek over tarot kaarten. Jaren lang heb ik die voor mijzelf gelegd en het een beetje als een spelletje gezien. Dat spelletje werd minder leuk toen ik keer op keer, jaar na jaar dezelfde kaarten trok en besloot die dingen voortaan in de kast te leggen en er niet meer uit te halen. De Zegewagen en de Toren waren de kaarten die steeds weer op mijn tafel kwamen. Ja de zegewagen zou je zeggen spreekt al voor zich. Best een positieve kaart, NOT, vind ik. Je overwint dan wel maar het bestekent ook steeds strubbelingen die je moet overwinnen. En ik wil graag rust..... De Toren ach...bbrrr en wee...staat voor verlies om zeg maar ruimte voor het nieuwe te maken. Ik heb een hekel aan verlies en afscheid. De afgelopen jaren moet je weten doe ik aan niets anders als de twee laatst genoemde. Goed het zal de weg wel zijn naar waar ik naar toe moet. Maar lieve hemeltje het valt niet altijd mee. Goed...P. zei mij dat ik nog twee jaar te gaan had voordat mijn transformatie er zou zijn. Nog twee jaar zo leven?! Getsie dacht ik. Lief glimlachend zei zij....je zult jezelf daarna niet meer herkennen. Maar joh pak je kaarten er eens bij. Ik stribbelde tegen ze lagen toch al zolang veilig weggelegd. Ok...uiteindelijk heb ik ze gepakt. En natuurlijk je raad het al. Drie kaarten getrokken en daar waren ze weer. De zegewagen en de toren. Dit keer vergezeld door de Dood. Gelukkig staat de Dood niet voor wat je zou kunnen denken. Het staat voor de Dood van je oude ik en voor volledige transformatie. P. was verheugd. Ik zei het je toch! Hmm dacht ik mooi verhaal.... maar het gaf me ook wel wat kracht...ik wist waar ik naar toe zou gaan. En het is onontkombaar. De toren en de Dood zijn twee karma kaarten.... Vraag me toch weleens af wat ik heb gedaan in mijn vorige leven dat mijn karma is zo als hij is. In ieder geval heeft het gebeuren van de sirene weer een tipje van de sluier op genomen. Het zal ondermeer te maken hebben met het ontwikkelen van mijn gave.... Ik zal denk ik nog wel vaak in de keuken vertoeven...is dat mijn poort naar.....:-)
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

18/6/2008 - The morning afther

Het voornemen is... bij ochtendglore yoga oefeningen. Het moet maar eens uit zijn met dit gesukkel jaar in jaar uit. Ik heb ooit al eens een leermeester gehad en die heb ik nu wederom nodig om verder te groeien. Deze zal op mijn pad komen. Maar voor nu eerst zelf aan de slag. De yoga dvd uit de kast. Aangeschaft een jaar eerder wederom nadat ik mijn blauweplekken van "de duik" had aanschouwd. Mijn innerlijke klok wekte mij en de eerste gedachte was neee...ik wil in mijn bed blijven liggen. Daar was het eerste zinnetje van het ego alweer. Ik wil! Ik wil niet! Verbazingwekkende dwingeland in mijn hoofd. Eruit met dat luie doorgerookte lichaam. Bah! Sprak ik mezelf in liefde toe. Oja dat moet anders. Kom er uit lieverd het is goed voor je. Pff het valt niet mee. Proberend mijn lichaam te strekken en in bepaalder houdingen te vouwen kwetterd de negatieve dame in mij in mijn hoofd dat hij niets meer heeft laten horen na zijn sms dat hij wederom bedreigd word. Jaja zegt bitchy eerst jou die info geven en daarna er niet meer aandenken dat jij je mogelijk zorgen maakt. HOU OP! Onee ik vergeef mezelf die gedachte. Het is zijn probleem niet de mijne. Hij zal er wel een reden voor hebben gehad. Ik loop door het huis en besef dat ik nog een minuut of 10 wilde mediteren. Dus terug op het kussen. Dat.. was toch een beetje teveel gevraagd. Ik gaf mezelf vrij na geworstel in mijn hoofd om het leeg te krijgen. Morgen weer een dag.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/6/2008 - 1 seconde gesprek met god

Nu ik voor de zoveelste keer in mijn leven in het dwaalveld van de pas verworven status van single vertoef loop ik natuurlijk ook weer tegen mijzelf aan. Ik heb last van een zogenoemd apengeest. Dit keer was ik het zelf die een einde aan onze relatie maakte. De eerste dagen voelde als een opluchting en gaven rust. Maar na rust komt.... de apengeest in actie. hij heeft me dit dat en zus en zo ook nog aangedaan. En bij de gedachte dat hij ook nog vond dat ik mijzelf dat aan had laten doen slaan nog de vlammen uit mijn oren. Ik zakte weg in de eeuwige vraag waarom ben ik hier? Waarom loopt bij mij alles in chaos? Wat is mijn doel. Doorgaans hebben mensen kinderen en een familie leven. Ik heb onbewust of bewust de weg genomen waar het bord kids not allowd op stond. Dus waar hou ik mij aanvast? Het groter doel. Het gekke, nee natuurlijk is dat niet gek. In tijden van nood bid men. Ikke natuurlijk ook. Ik probeer dan terug te grijpen naar mijn spiritualiteit die ik in de tijde van voorspoed lieflijk in de kast laat liggen en vandaar uit met grote stappen in mijn eigenste diepe valkuil duik. Nee niet val, ik ik duik er in. Met een hele zandbak in mijn ogen. De troost is dat deze fases steeds korter duren maar het verdriet is er niet minder om. Het kind in mij is zoooo kwetsbaar. Op het moment dat ik dacht niet dieper weg te kunnen in mijn hopeloosheid pakte ik een boek om mijzelf af te leiden. Weken geleden had ik het gekocht en iedere keer als ik deze zag liggen vroeg ik mezelf af waarom ik deze had gekocht. De kaft sprak me niet aan de titel "eten, bidden en beminnen al helemaal niet. Je moet wat dus ik begon te lezen. Aangezien mijn lichaam ook meedeed met de algehele malesse was ik niet warm te krijgen en sleepte me van uit het bed eht bad in. Lezend maakte het zware gevoel plaats voor iets anders...jezus _ niet echt op zijn plaats om zijn naam ijdel te gebruiken met zo'n boek- die vrouw de hoofdpersoon- die kende ik. Dat ben ik. Dit ging over haar apengeest,het ego en god. Ik heb de helft van het boek verslonden en was in ieder geval blij dat er nog iemand rond liep die -in mijn ogen- ook zo idoot in elkaar stak. Nu ik eenmaal warm was bedacht ik me dat ik dan toch oook maar iets moest gaan eten wilde ik niet van m ijn stokje gaan. Weer sleepte ik het boek met mij mee. Dit keer naar de keuken. Zo eten op het vuur en daar gebeurde het...wham als een grote golf lucht,energie sloeg het in mijn gezicht. een heleboel situaties tegelijk schoten op een rij voorbij. Onee...ik heb het allemaal zelf gedaan. Wat je zegt ben jezelf. Ik keek mijzelf recht in het gezicht en besefte in 1 seconde dat het allemaal bij mij lag. Ik had weer mijn leven uit handen gegeven. En alle bittere verwijten gingen niet over hem maar over mijzelf. Mijn ego was zo groot. Dit keer geen tranen van verdriet maar van schaamte en dat ging regel recht over naar energie en kracht. Daar was het kadootje van het leven. Niets gebeurt voor niets en ik zat weer voorzichtig op mijn spoor. Ok er is werk aan de winkel. Bied eerst maar eens je excuses aan dame. Kome wat komen gaat. Zijn reactie is die van hem. Het is verder voor mij nog niet duidelijk hoe het de afgelopen 5 maanden allemaal in elkaar heeft gestoken maar 1 ding is zeker het heeft alles te maken gehad met controlle. Alles naar mijn hand willen zetten en mijn mening is zo als het is. Jij ziet het verkeerd. Dat allemaal vanuit ANGST. Angst om te verliezen. Angst om niet heel en compleet te zijn. Niet goed genoeg te zijn en niet alles te kunnen bieden aan de gene waar ik van hou. Of mijn houden van puur is, weet ik nu niet zo zeker meer. Eerst maar eens proberen uit te vogelen of dat niet is vanuit het perspectief van niet alleen willen zijn. Of ergens bij te willen horen. Op naar het mediteerkussen....
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/6/2008 - Het beginnen van een blog

15 juni

Ik zit momenteel in de verstop fase. Of ik me nu verstop voor mijn ex of voor mijzelf is nog niet geheel duidelijk. In ieder geval geeft deze fase in mijn leven heel veel ruimte voor mijzelf. Om films te kijken te slapen en bij te lezen. En nee, niet om na te denken want dat is wat ik doorgaans tot vervelens toe doe. Dus momenteel drogeer ik me met die dingen. Zo kwam het dat ik vanmiddag een artikel over bloggen las. Ja, dacht ik. Dat is iets voor mij. Aangezien de goudenkooi verdwenen is samen met mijn ex en ik wel een dagelijks terug komend iets in mijn kan gebruiken.... Nou werd er in het artikel gewaarschuwd voor het feit dat je hele hebben en houwen op de straat komt te liggen bij fenomeen en dat dit niet echt bijster slim is. Toevalig vloog het van de week al door mijn hoofd bij het lezen van de krant waar een stukje stond over een bekende dame die in haar verleden een soft erotische film zou hebben gemaakt. Oei ,oei daar wer zij toch ineens ingehaald door haar verleden.  En ik bedacht mij dat dat nou ook weer typisch iets voor mij zou zijn geweest. Ware het niet dat ik niets heb gedaan waar ik spijt van heb of vind dat ik mij er voor moet schamen. Deze blog wil ik schrijven zoals ik ben. Zeer open en een beetje naief in het feit dat ik altijd denk dat mensen het door mij gesproken woord ook positief ontvangen word zoals ik bedoel. Helaas is dat natuurlijk niet altijd het geval. Ik zal proberen de mensen die mij lief zijn en die ik zeer waardeer (op zijn tijd ook niet) wat te ontzien in mijn openheid. En dus zal ik waarschijnlijk voor het eerst spijt als haren op mijn hoofd krijgen als ooit uit komt dat ik degene ben die dit heeft geschreven en dat zij degene zijn waar het mede over gaat. Waarschijnlijk zal dat niet gebeuren. Al hoop ik natuurlijk toch dat mijn blog zo leuk is om te lezen dat het zijn eigen bekendheid krijgt. Er is al zo vaak gezegd...jij moet een boek gaan schrijven. Dit natuurlijk niet omdat de wereld mijn schrijverskunsten zo roemen maar door het gekke turbulente leven dat mij is deel gevallen.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Gedachtegoed

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer