Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Untitled

Het vervolg 2

Bij de hercontrole zei de orthopeed letterlijk “We kunnen dit en dat nog wel proberen, verder weet ik het ook niet meer” waar ik vriendelijk voor gepast heb en een second opinion heb gevraagd, als je al niet serieus genomen wordt door een assistent die zogenaamd denkt alles te weten, kunnen ze van mij allemaal 1 voor 1 stuk voor stuk neervallen.

Bij de huisarts een second opinion aangevraagd voor het Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Ik had de orthopeed beloofd om te laten weten hoe het afgelopen is, maar ik moet het tot op heden nog altijd doen, wat denkt die … wel niet! Op 29 april 2010 was het zo ver, om 11.15 uur werd ik daar verwacht. M’n schoonzus en moeder gingen mee, wat was ik zenuwachtig!

Maar……… toen ik opgeroepen werd om binnen te komen en hij liet 1 blik op me vallen, zei die al dat het er niet goed uit zag! Na lichamelijk onderzoek wist ie het zeker, er was iets goed mis!

Na een CT-Scan, een echo en een röntgenfoto kwam de uitslag, veel vocht in de knie en pees, lichte artrose en een verkeerde stand van de knieschijf.

Gezien mijn leeftijd en er al artrose aan het optreden was, is er niet gewacht tot al het vocht uit de knie verdwenen is, maar werd op 4 augustus 2010 meteen het mes er in gezet. Ze zijn 3 tot 3½ uur bezig geweest met opereren, in het OK verslag stond dat het er allemaal niet te best uit zag en de peesaanhechting (tuberositas) werd vast gemaakt met een plaat, omdat die erg matig was..

Gezien mijn verleden moest ik 12 weken in het gips in plaats van 6, belachelijk! Gelukkig was het een gipskoker en kon die af wanneer ik dat wilde. Wat een vrijheid en wat een goed ziekenhuis! Alles op en top en je werd een keertje NIET behandeld als een nummer, maar echt als iemand die iets mankeert. Bij controlemomenten bleek dat ik toch nog veel pijn had, fysiotherapie weer opgestart, werd het ook niet beter van, arts heeft besloten om een echo te laten maken op 28 april 2011, hier bleek dat ik een peesonsteking had naast de knieschijf, waar een cortisoninjectie in werd gegeven (man, volgens mij is dat net zo pijnlijk als een beenmergpunctie!). Oké, dit zou moeten helpen…

18:22 - 8/10/2011 - comments {0} - post comment

Het vervolg

 Na heel wat gehannes bij de fysiotherapeut, werd ik weer “ontslagen” want mijn spier zou sterk genoeg moeten zijn om mijn knieschijf op te vangen, helaas…… 3 dagen later lag de boel alweer in de knoop. Op 6 juni 2005 is er besloten door de orthopeed om te gaan opereren, omdat zoveel luxaties niet goed zouden zijn voor de pezen. Op 6 juli 2005 om 11 uur was het zo ver, ik moest me melden op afdeling B1, ik kreeg een 2 persoonskamer toegewezen waar ik met een oudere man lag… daar lag je dan als 16 jarige. Ik kreeg een algehele narcose, waarna ze de knie open hebben gemaakt, de pezen hebben bloot gelegd en hebben omgedraaid. Mijn knieschijf werd verplaatst en de ruimte was opgelost. Na 2 uur was de OK voorbij, ik werd wakker en had me een zwaar been, er zat al gips omheen! Pff, 3 helse dagen in dat ziekenhuis, gelukkig mocht ik naar huis! Na 6 weken mocht het loopgips er af en moest ik me maar redden, geen arts die een nacontrole deed, want meneer was op vakantie.. fijnnnnnn!

Na een lang gedoe, uiteindelijk de andere orthopeed er naar gekeken en een brief geschreven voor de fysio in het ziekenhuis. Daar kreeg ik een hele lieve behulpzame fysiotherapeute, Kirsten. Dat is ook de enige naam die ik heb onthouden, wat een schat was dat! Ze begreep alles, maar helaas, haar contract werd niet verlengd en werd ik overgeplaatst naar een ander, naar Joke V. In oktober hals over de kop naar de SEH gebracht vanaf de middelbare school, omdat ik er toen een zware boekentas op gekregen had. Daar kwam Kirsten ook nog even kijken hoe het ging, zo lief! Met kerst nog een dagje op de SEH doorgebracht, toen ik van de trap was gedonderd (weer door me knie gezakt, dit keer de ander..). Ik bleef pijn houden, de orthopeed snapte er niets van en besloot om in februari 2006 de schroeven er maar weer uit te halen. Therapie werd in juli 2006 gestaakt. Bij controle in september bleek dat mijn andere knie ook naar de klote was, die was ook veel te ruim!

Ik heb even bedenktijd gekregen, maar op 28 februari 2007 was het dan zo ver, de andere knie werd ook net zo verbouwd als de rechter. De witte muren kwamen op me af, ik lag alleen op een 3 persoonskamer en ik wilde alleen maar naar huis. Ik kreeg 2 buurvrouwen, waarbij de galblaas werd verwijderd, maar daar kon ik niet mee praten. Ik was toen nog minderjarig, dus mijn vader moest tekenen dat ie mij mee nam naar huis. Heerlijk, een vertrouwde omgeving en geen witte muren! :-)

Maar……. Eenmaal aan het sleutelen, blijf je aan het sleutelen! Ook na deze operatie ging het herstel niet van harte. Ik bleef veel klachten houden aan de knie, waarna er besloten werd om het geïrriteerde kraakbeen te verwijderen in februari 2009. Ook dit zorgde niet voor verbetering.. De therapeut die ik toen had, heeft voor mij een afspraak gemaakt bij de orthopeed en is samen met mij naar het ziekenhuis geweest. Daar is in overleg besloten om de schroeven er uit te halen in september 2009. Na die operatie, wat allemaal snel snel moest blijkbaar, ik was om 19.20 uur ’s avonds pas thuis, terwijl de afdeling op vrijdag om 17.00 uur al sluit!  Ook dit bleek niet te helpen.

Toen begon alle ellende pas echt… ik kreeg een aap die dacht dokter te zijn (de assistent van mijn orthopeed). Die deed de controle en zei dat ik maar snel normaal moest gaan lopen en dat ik geen pijn kon hebben want ik was immers net geopereerd en anders zou ik mijn been nooit meer normaal kunnen gebruiken! Man,  kon die vent wel doodschieten op dat moment (en nu nog steeds..!). In februari 2010 op hercontrole bij de behandeld orthopeed…

18:09 - 8/10/2011 - comments {0} - post comment

Hoe het allemaal begonnen is..

 1989, het jaar waarin ik geboren ben. Het was een prachtige zomerdag toen ik ter wereld kwam, een graadje of 30! Om 06.20 uur zag ik het eerste wereldlicht, waarna er geconstateerd werd dat mijn linkervoetje  wel erg ver naar binnen stond. Mijn voetje werd dagelijks gemasseerd, op het consultatiebureau werd het in de gaten gehouden. Mijn ouders moest ook dagelijks mijn voetje masseren, zodat het in een rechte stand zou komen te staan. Echter bleef de afwijking, hoe ze ook masseerden. Op het consultatiebureau werd er gezegd dat ik er wel over heen zou groeien en dat verdere maatregelen niet nodig waren. Op dat ogenblik hadden mijn ouders niet de link gelegd met het hypermobiliteitssyndroom, dus gingen gewoon naar huis en geloofden de verpleegkundigen/kinderarts van het consultatiebureau.

Naar mate ik ouder werd, kwam steeds vaker tot de orde dat ik vaak onder de blauwe plekken zat en vaak iets gekneusd had. Op een middag, toen zat ik in groep 4, was ik bij een vriendinnetje aan het spelen. We gingen naar de speeltuin, waar ik wel even van de kabelbaan af wilde gaan (zo 1 waar je je aan vast moet houden en met je benen in de lucht hangt..), dus ik daar vanaf.. Mijn pols zei toen krak en ik viel op de grond, waarbij mijn pols in een hele vreemde stand stond, hij hing helemaal!

Dus, na heel hard gehuild te hebben, vol goede moed verder gaan spelen, ik wilde niet naar huis! De volgende ochtend moest ik naar de huisarts, omdat het toch wel veel pijn deed. Deze heeft ons door gestuurd naar het ziekenhuis, waar een foto werd gemaakt en geconstateerd werd dat mijn pols gebroken was, 6 weken gips rijker! Goed, die 6 weken vlogen voorbij en voor ik het wist stond ik op skeelers in de kamer, want dat was in die tijd een rage! Dus, skeelers gekocht en in de kamer maar even uitproberen. Mijn ouders, broer en zus zaten toen nog aan het eten, maar zo ongeduldig als ik ben, wilde ik met alle geweld mijn nieuwe skeelers uitproberen. Maar dat ging mis.. Ik viel achterover bij de kast en je raadt het al, alweer mijn pols in een vreemde stand. Doktersdienst gebeld, ik kon meteen door naar de SEH van het Delfzicht ziekenhuis. Daar aan gekomen bleek dat mijn pols helemaal verschoven was en recht getrokken moest worden. Nou, ik als een heldin op de behandelbank met een beste verdovingsspuit in mn pols, en krijsen toen ze het recht gingen zetten! Arme papa en mama die toe moesten kijken…. Zo, weer 2 uur in het ziekenhuis rond gehangen om 19.00 uur ’s avonds! (Ja, dat noemen ze nu spoed). Ik moest gegipst worden, daarna weer een controle foto laten maken en uiteindelijk mocht ik naar huis toe, een week later werd ik bij de röntgen verwacht en zou dr. Pot (de beste man die nu met pensioen is) de foto beoordelen of alles goed stond. Nou, alles zou goed zijn. Tot dat na 7 weken het gips er af mocht.  Toen bleek dat mn pols scheef was aangegroeid. Maar ze lieten het zo, het viel toch niet zo op (nee, ik zie het tot op heden nog altijd!). 

 

Ik besloot om op mijn 7e ook te beginnen met zwemles en binnen 2 jaar had ik mijn A, B en C diploma en binnen 4 jaar ook zwemvaardigheid 1 2 en 3. Het bleek dat ik zwemmen zo leuk vond, dat ik ben gaan trainen bij de recreantengroep in het zwembad in Appingedam. Na 9 maanden bleek dat ik goed kon zwemmen, ze konden me wel gebruiken bij het selectieteam van de zwemclub. Ik was dolblij, ik mocht 5x in de week trainen op maandagmorgen, dinsdagavond, donderdagmorgen, vrijdagmorgen en zaterdagmorgen en ’s middags een wedstrijd :). Het ging zo lekker, eindelijk de sport gevonden die ik hemels vond! Ik kon al mn energie er in kwijt en ging er vol voor. Het ging steeds beter en beter, totdat het noodlot weer toe moest slaan. Het was in december, clubkampioenschappen. Bij het schoolslag keerpunt kreeg ik een raar gevoel in m’n rechterbeen. Ik kon geen kant meer op, ben nog wel op eigen kracht uit het zwembad geklommen, maar lopen ging voor geen meter. En weer gingen we naar de doktersdienst, hier bleek dat ik een soort van zweepslag had en mijn spieren erg lang/ruim (hoe zeg je dat..) zijn. Goed, na rust te hebben gehad gingen we weer met volle moed aan het zwemmen. Een jaar later was het weer raak, dit keer in de kleedkamer uitgegleden, waarbij m’n pols zwaar gekneusd was, maar later bleek dat er een scheurtje in zat. Dus weer 2 weken in het gips. Weer na het herstel met volle moed gaan zwemmen. Tijdens de training verloor ik bij een keerpunt mijn knieschijf, wat een hel! Volgende dag naar de dokter, daar bleek dat mijn kniegewricht erg ruim was, mijn knieschijf kon je zo letterlijk uit de kom drukken met een duim. Ik kreeg fysiotherapie voorgeschreven, na zoveel behandelingen zei de therapeut dat ik het wel weer op eigen houtje moest kunnen. Ik heb de ene na de andere therapeut versleten, totdat ik in 2004 er bij knock-out raakte. Ik weet nog dat ik verstoppertje aan het spelen was in de buurt, waarna ik ineens op de grond lag, even buiten bewustzijn ben geweest en daarna een helse pijn in m’n knie had.

Ik zou kort daarna op vakantie gaan, en dat ging uiteindelijk ook gewoon door, maar ook daar zakte ik steeds vaker door m’n knie heen. Ik kreeg bij thuiskomst een tweede verwijzing voor de orthopeed in het Delfzicht ziekenhuis, daar bleek na een röntgenfoto mijn hele knieschijf op een verkeerde plek stond. Ik pas 15, dus ik mocht nog niet onder het mes, want ik was veel te jong omdat ik midden in de groei zat. Dus, weer naar de fysio…..

17:27 - 8/10/2011 - comments {0} - post comment

Description


«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Het vervolg 2
- Het vervolg
- Hoe het allemaal begonnen is..

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer