Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Krabbelhoek

Description

Stijloefeningen, gedachten, shit, etc.


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends
» My Photo Album

Schrijfmarathon (vrijdag - zondag)

Ingrediënten

- 20 halve liters bier

- 2 flessen rode wijn

- nodig moeten douchen

- 200 sigaretten

- 16 bakken koffie

- Het hele repertoire van The Cure, Placebo, veel Bowie, veel Jazz, Telemann, Rachmaninov

- Twisted mind (weet ik geen NL vertaling voor)

 

Resultaat:

50 'goedgekeurde' pagina's romanmateriaal

 

 

En nu ben ik op.....


Posted: 21:00, 19/3/2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Wank, don't fight!

Een waar woord...

Masturbateforpeace.com


Posted: 20:51, 16/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

All I've left behind

Binge-drinking on a regular basis, five one-night stands a week,  three-somes (well, not too much of them these days), drugs, casual sodomy, Amsterdam, Dublin, Paris, Utrecht, Rock'n'Roll, 50,000 hang-overs, living at night and being scared of daylight, fucking for the sake of it, drag-queens, loads of spunk and broken bones.

 

Jesus, I'm a boring cunt nowadays....


Posted: 23:58, 14/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Roken

Na drie maanden het hoofd geboden te hebben aan de meest plakkerige verslaving die er is, ben ik twee weken geleden weer begonnen met roken.

En, het is zo lekker! Waarom heb ik me ooit in m'n hoofd gehaald om te stoppen.

Geld is niet het probleem.

Conditie ook niet, want ik kan nog steeds 5 km in een behoorlijk tempo hard lopen.

Wat dan? Het idee dat roken eigenlijk moreel verwerpelijk is?

Gelul. Roken is alleen moreel verwerpelijk voor een paar zure mensen die anderen hun genot niet gunnen.

 

Men vindt het stinken? OK, dan mogen ze ook fastfood ketens afschaffen. Zoals een ander tabaksrook walgelijk vindt, vind ik het walgelijk om naar iemand met overgewicht te kijken.

 

Liever slank, mooi en dan maar iets eerder dood, dan vet, vadsig en saai.

 

Lang leve roken!

Ik ben een trotse en blije nicotine-junk!


Posted: 22:45, 11/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Biologie

Zij is een meisje, ik ben een jongetje.

Zij heeft een gaatje, ik een stampertje.

Zij mag mij, ik mag haar.

Het stampertje is vaker in dat betreffende gaatje geweest,

 

Wat is er zo fuckin vreemd aan dat?

 

Biologie is zo simpel dames en heren.

Enkel is het een beetje jammer dat dat hele 'liefdes'- en 'de ware' gezeik er bij komt kijken.


Posted: 20:11, 9/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Dublin Galore!

Net terug gekeerd van een paar dagen bij vrienden in Dublin

 

Beknopt verslag

 

Eerste avond:

- Guinness!

- Pijpbeurt door iemand uit Vlaanderen

 

Dag 2

- Kater

- Een "Waarom lig ik in dit bed?!!?" moment

- Kater

- Irish breakfast

- Kotsen

- Guinness!

- Vodka

- Seks

 

Dag 3

- Kater

- Een "Waarom lig ik nu weer in DIT bed??!!" moment

- Mijmeringen

- Weblog bijwerken met bevindingen over betreffende mjjmeringen.

- Sight-seeing

- Feebers (Goth club in Dublin)

- Heel veel mooie meisjes met zwarte make-up en Iers accent

- Guinness!

 

Dag 4

- Kater

- Galway

- Kilmeters langs de kust wandelen

- Guinness!

 

Dag 5

- Kater

- Niks doen

- Dublin airport

- Vertraging

- Dus Guinness!

- Schiphol

- Hilversum (vodka!)

- (Yet todo) Rukken

 

Voor zover ik me kan herinneren heb ik wel een goede tijd gehad.

(Drank is niet altijd een slechte raadgever.)


Posted: 23:46, 6/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Irritant

Vriendin S. is super-irritant.
Ik ken niemand waar ik op 1 of andere manier zo mee 'bond' als dat ik met haar doe.
Tenminste, niet 'bond' op die manier. Is een zekere fysieke spanning enkel mijn wishfull thinking, of zou het er echt zijn?
Aan de andere kant, het lijkt me me meer dan prima om eens in de zoveel tijd uit eten te gaan met elkaar en meer dan dat niet.
Ik maakte een paar dagen terug op de bewuste 'date' de opmerking dat ik bewust had gekozen om 'in de stad' af te spreken en niet thuis, omdat ik bang was dat we met elkaar in bed zouden belanden. Arrogantie ten top...
Ja, ik lig te zeiken.

Maar, mijn god, wat ben ik blij dat ik deze dame weer spreek tegenwoordig. Want, ze is gewoon cool. Het is prettig om je 'zieke' geest met iemand te kunnen delen.

Oh en, ik heb een mega-kater....


Posted: 10:54, 4/3/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Vrouwen....

....zijn een vloek, maar zeker ook leuk speelgoed. Als ze mee werken tenminste... *confuus*

 

Eeh, whatever, ik ga slapen en ga over een paar uur naar Ierland


Posted: 01:59, 2/3/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Eerste liefde

Gisteravond zag ik je zitten bij de tramhalte. Je had een legergroene driekwart jas aan, een strakke zwarte broek, laarzen en het leek wel of je nog mooier geworden bent. Die labretpiercing staat je ook goed trouwens.
Een aantal keren keek ik je richting uit, maar ik twijfel nu nog of je me echt niet herkende. Of dat je me niet wilde zien.
Zeker, ik ben uiterlijk gezien behoorlijk veranderd. Weg is het lange haar, weg is de junklook qua kleding en zowaar verf ik ook m’n haar al een half jaar niet meer. Waardoor ik voor het eerst in jaren weer donkerblond ben.
Het is natuurlijk ook een jaar of vijf geleden sinds we elkaar voor het laatst hebben gezien. Of nou, dat we elkaar hebben gesproken. Volgens mij heb ik je namelijk nog wel een paar keer zien rondhuppelen ergens in de stad op een verdwaalde zaterdagavond.
Iedere keer was ik, net als gisteravond, bang om je aan te spreken. Of zag ik geen reden omdat er helemaal niets meer is dat we mogelijkerwees nog delen of gemeen hebben.
Jij besloot dat we uit elkaar waren gegroeid en ik kan dat, denk ik, tegenwoordig alleen maar beamen.
En toch, toen ik je zo zag zitten leek het wel of je een andere uitstraling had dan de vorige keer dat ik je stiekem observeerde. Je leek nu opener te zijn. En, maar misschien is dat wishful thinking, je leek een heel klein beetje op het meisje waar ik heel lang geleden heel erg verliefd op was.
Drie keer heb ik je recht aangekeken en zag ik die enorme bruine ogen, maar compleet geen blik van herkenning.
Ben ik dan zo anders geworden?
Ik denk het eigenlijk niet. Juist de afgelopen paar maanden heb ik best veel aan je gedacht.
Voor het eerst in tijden ben ik langer dan 3 maanden aan één stuk in Nederland geweest. En, op de één of andere manier, heb ik het gevoel dat ik langzaam weer het jongetje aan het worden ben waar jij ooit heel lang geleden heel erg verliefd op was.
Dit zal mede veroorzaakt worden doordat ik heftig op zoek ben naar de wortels die ik al veel te lang los laat.
Ook dat is waarom ik zo ontzettend bang ben om juist jou aan te spreken.
Ik ben veel te bang dat ik je gelijk hebt gekregen. Bevreesd dat je zult zeggen: “Zie je wel.”
En ja, als ik diep in m’n hart kijk dan moet ik helaas erkennen dat je gelijk hebt gehad.

Maar, wat dan? Had ik dan voor de makkelijke weg moeten kiezen. Geen rock’n’roll, maar een gezapig leven op een lelijke flat achterop Overvecht en jij inmiddels zwanger van onze eerste koter?
Het had een optie geweest. Ik denk niet dat ik dan gelukkiger of ongelukkiger had geweest dan ik nu ben.
Wat heb jij gedaan de afgelopen paar jaar?
Via-via is me ter ore gekomen dat Wouter inmiddels heeft afgedaan en dat je weer in Utrecht woont. Terecht, Wouter was een domme boer uit een gehucht. Jij bent veel te veel kosmopolietin om het uit te houden in Wijk bij Duurstede.
Toch heb je het met hem net zo lang uitgehouden als dat je met mij hebt gedaan.
Wat vond je prettiger? Zijn rust en stabiliteit, of mijn onrust, creativiteit en uitspattingen?
Nu ik je zo een aantal jaren aan het analyseren ben, lijkt het wel alsof jij de ultieme balans tussen de twee eerdergenoemde extremen bent. Je bent zowel behoorlijk stabiel als bij vlagen hartstikke gek in je acties.
Ik zoek die balans.
In de kern ben ik nog steeds dezelfde als pak ‘m beet 10 jaar terug. Nog steeds ben ik eigenlijk doodsbang voor het leven of wat me allemaal overkomt. Maar, de laatste jaren heb ik constant de rand opgezocht. En heb ik vooral hard m’n best gedaan om zo snel mogelijk naar de klote te gaan.
Zelfs dat is niet gelukt....

Ergens diep van binnen blijf ik toch teveel hangen aan het leven. En geniet ik van mensen zoals jij. Mensen die me ongecompliceerd gelukkig kunnen maken of hebben gemaakt.

Wat als ik je aangesproken had? Zouden we in gesprek geraakt zijn? Zouden we de kroeg in zijn gedoken? Zouden we bier zijn gaan drinken? Jezus, ik weet niet eens of je tegenwoordig inmiddels wel bier drinkt?

Eigenlijk weet ik helemaal niets van je.
Ik weet niet wat je e-mail adres is.
Ik weet niet wat je GSM nummer is.
Ik weet niet welke kleur je favoriete slipje heeft.
Ik weet niet hoe je tegenwoordig kreunt als je klaarkomt
Ik weet godverdomme niet eens hoe je je koffie drinkt!

 

Mag ik pretenderen je te kennen omdat we toevallig samen ‘groot’ geworden zijn. Of, projecteer ik enkel m’n eigen onvermogen om volwassen te worden op jou?

Misschien ben je me wel gewoon vergeten. En heb ik op jou veel minder impact gehad dan jij op mij.
Het zou me trouwens helemaal niks verbazen. Tenslotte heb jij samengewoond met een ander, heb je niet alles verneukt. En ben je simpelweg veel verder dan ik.
Of, zou je stiekem gisteravond ook naar mij hebben zitten kijken zonder dat ik het doorhad. En schrijf of denk je nu net zoiets als ik.

 

Toch denk ik dat je me niet vergeten bent. En dat ook jij een vlag van herkenning zag, waardoor ik toch minimaal 2 minuten in je hoofd heb rondgespookt gisteren.
Want, je eerste liefde blijft schijnbaar toch bij.


Posted: 13:20, 28/2/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

Musica é

Muziek, de andere liefde van mijn leven.
Maar, ook de echte ultieme vloek.
Aan de ene kant is het een genot om in staat te zijn je gevoelens te uiten via klanken en melodieën en aan de andere kant is ook niets frustrerender.

Mijn eerste kennismaking met muziek was waarschijnlijk al in de warme, veilige buik van mijn moeder, terwijl mijn vader piano, dan wel orgel speelde.
In het kleine huisje in de Utrechtse binnenstad waar mijn ouder bivakkeerden terwijl ik nog prematuur was stond in de 'enorme' huiskamer van nog geen 20 m2 een piano, een orgel en twee Moog synthesizers (let wel, het was begin jaren 80) gestouwd.
De embryonale Dennis werd dus verwend met klanken van paps, maar ook gedrild met de meest obscure prog-rock, new-wave en heel veel klassiek.
Op m'n 4e werd ik zelf achter de piano neergekeild en was ik helemaal verkocht. Het is dus niet vreemd dat ik nog steeds de hele dag met flarden muziek in m'n hoofd rond loop.
Na 6 jaar piano spelen besloot ik dat ik toe was aan meer, drums! herrie! hard-rock!
Vanaf het moment dat ik ook de ritmiek e.d. van muziek ging begrijpen ben ik eigenlijk begonnen met muziek schrijven.
En, nog steeds doe ik dat vrijwel dagelijks. Er gaat geen dag voorbij of ik heb wel een gitaar in m'n handen, zit achter de piano, speel met trommels, etc.
Het lukt me niet om er af te blijven.

De vloek daar aan is dat het ook zo ontzettend veel kan verpesten. Meerdere relaties of potentiele bedpartners zijn weg gerend nadat mijn ziekelijke dwang tot muziek maken boven kwam, meestal ergens midden in de nacht terwijl ik naast zo'n persoon lag. Ik sta dan ook gewoon op en pak het instrument van mijn keuze.
Muziek is m'n trouwe minnares die ik niet zomaar verlaat.

Nog een deel van de vloek is dat ik (in mijn ogen en in de ogen van een aantal 'liefhebbers') zo nu en dan tamelijk briljante dingen schep, maar het geen stuiver op levert.
Ik wil een rockster zijn for fuck's sake!
Of nee, die droom heb ik een tijd geleden al laten varen eigenlijk.
Ik wil oud worden en dan ergens op een verlaten boerdrijtje in zuid-frankrijk dood gaan terwijl ik een spectaculaire cognac drink en een onsterfelijke chanson schrijf.

Het lot is wreed jegens de kunstenaar, want creativiteit brengt je door de noodzakelijke open geest ook in de diepere poelen van jezelf.
Mijn ambitie is om ooit nog ongecompliceerde, vrolijke dingen te schrijven. Maar, het lijkt erop dat ik enkel 'auto-biografisch' kan werken en eigenlijk ook alleen maar creatief ben wanneer ik me waardeloos voel.

Waarom waren m'n ouders niet gewoon vuilnisboer ofzo....?

Posted: 21:34, 25/2/2006 in C est la vie
Comments (0) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Hosting door HQ ICT Systeembeheer