Weer in mijn rol - 17:26, 9/1/2006

Zo begon weer een gewone dag na veertien vakantiedagen. Alsof je niet weg was, zo vertrouwd. Onze directie tracteerde op een nogal zware lezing over sociale competenties door een universitair persoon. Na alle literatuur over dit onderwerp massal te hebben doorploegd, hierbij geassisteerd door een team van aspirant-deskundigen, had ze een schema geproduceerd dat op mij de indruk maakte, na een flinke vrijdagse borrel op goed geluk in elkaar te zijn geschetst op de achterkant van een sigarendoos. (Of beter - is er iemand die dit herkent? op de binnenkant van een uitgevouwen sigarettenslof - daar heb ik op leren tekenen als knaap, dit in nagedachtenis van mijn vader zaliger, eertijds sigarenboer in het kaasdorp B.).

Ons onvolprezen Journaal - 21:12, 8/1/2006

Ja, ook ik ben er blij mee, 50 jaar Journaal biedt in elk geval de mogelijkheid een ontwikkeling te volgen. De stotterende Freriks heeft iets vertederends; hij mag zijn plekje innemen in een lange rij. Mijn vriend Dirk attendeerde me erop, dat Frits Thors (sneeuwwit haar, zwarte bril) al in de negentig is... en waarschijnlijk geen puf meer had, mee te doen aan de jubileumsessies van weemoed en lofzang. Een serieuze mediahistoricus mocht komen vertellen dat het Journaal zich zo mooi had ontwikkeld van devoot feitenbezorger en zelfbenoemd hielenlikker der autoriteiten tot kritisch en alert journalistiek instituut. Moge dat zo zijn, er valt nog wel eens een steekje. Zoals vandaag met dat item over een voormalig opleidingsinstituut voor nazi-jonkers, 50 km over de grens. Tot voor kort zat de NAVO erin. Nu staat het leeg, en de gemeente kan niet wachten om er bezoekers mee te gaan trekken. Standbeelden, adelaars in baksteen, zelfs een cultus-centrum met een hakenkruis in de vloer en een standbeeld voor de nieuwe nazi-mens die hier in de maak was, het is er allemaal nog te zien. Een plaatselijke bobo hoopte dat het maar weer gauw een mooie educatieve bestemming mocht krijgen. Nu zou je hierbij toch wel enige kritische kanttekeningen verwachten - mag een NOS-journalist zich bijvoorbeeld niet hardop afvragen of het verlenen van een publieke status aan zo'n gebouw geen uitnodiging zou zijn voor neonazi's om met dit symbool aan de haal te gaan? In plaats daarvan zagen we een duitse historicus beweren dat er natuurlijk wel grenzen zijn aan hergebruik van dit soort gebouwen, maar dat het in principe toch wel moet kunnen onderhand. Is ons volwassen journalistieke instituut na vijftig jaar toch ietwat op zijn retour? Ach, het Journaal lijkt misschien wel een beetje op voormalig nieuwslezer Fred Emmer. Die leek heel wat op het scherm, een autoriteit achter zijn bureau, maar in werkelijkheid was hij tot veler verrassing een ietwat pretentieuze dreumes. Twee hoeraatjes dus voor het Journaal. Maar we blijven kijken, dat wel.