Nou is het volgende het geval...

Zoals jullie weten , werk ik weer...

En dat is op zich niet het probleem...

Maar de weg naar het werk!!

Dat is dus het probleem...

De eerste paar x had ik er geen erg in, ik keek maar om mij heen wie mij elke x zo vroeg GOEDENMORGEN MONIQUE riep...

En het was ook altijd op de Nieuwstad ( lees bij de juwelier voor)

S'middags als ik weer voldaan naar huis fietste van een ochtend lekker werken...

Werd het een geschreeuw...KOOP MIJ, KOOP MIJ, KOOP MIJ...ze sprongen en huppelden op en neer in de etalage..

Ik heb het al meer als 2 weken moeten doorstaan...

en gisteren ben ik gezwicht

Ik kon het niet langer verdragen dat geroep...

En besloot met de eigenaresse te praten, dit kan zo niet langer doorgaan...

Nu staan ze normaal gesproken al achter slot en grendel ( hoe moeilijk ik het ook vind voor de trollekes)

Maar ik wilde nog even een afscheid van ze nemen en beloven dat ik elke x als ik langs kom zou zwaaien die in de etalage liggen...

Nou , ik hield het niet droog...ze wilden niet meer terug de bak in

Mijn hart begon helemaal te brokkelen van verdriet...

Deze

bleef als een magneet aan mijn vingers kleven, de tranen vloeiden volop....

Ik kon het echt niet over mijn hart verkrijgen om haar daar achter te laten

En uit het niets kwam deze aanrollen

Ach, waar er 1 kan eten, kunnen er ook 2 eten toch??

Snel heb ik maar betaald en met tranen in mijn ogen verliet ik de zaak