Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Teksten van Ed Sanders

Home - Profile - Archives - Friends

Het mysterie rond het Domplein in Utrecht. - Posted at 14:50 on 2 August 2009 by Ed Sanders

Vandaag deed ik mee aan een rondleiding over het Domplein in Utrecht. De rondleiding werd georganiseerd door een vriend van mij, in dit dagboek noem ik hem Edward.

 

Edward had een aangename manier van spreken. Hij sprak niet eentonig en vertelde zijn verhaal heel opgewekt. Wat hij zei, vond ik over het algemeen interessant, maar soms was hij wel wat langdradig in mijn ogen. Hieronder een paar dingen die hij zoal vertelde. Het kan zijn dat sommige informatie niet correct is, omdat ik dingen verkeerd heb onthouden.

 

Utrecht is al heel oud. Als ik het goed heb onthouden, is Utrecht ongeveer in het jaar 1000 ontstaan. De Romijnen begonnen er toen een legerplaats, een castellum geheten. Op de plek waar nu het Domplein is, werd er door de Romijnen een burgt gebouwd. Later kwam die burgt in handen van bisschoppen. Hij werd afgebroken en er kwam een hele grote kerk, de Sint Salvatorkerk. Weer later is de Domkerk erbij gebouwd. De Sint Salvatorkerk was toen nog steeds de grootste kerk van Utrecht. Maar toen deze kerk als gevolg van de reformatie werd afgebroken, bleef de Domkerk als grootste kerk in Utrecht over. De grootste ruimte in de Domkerk heette het schip. Omstreeks 1645 is dit schip door een tornado verwoest. De kerk is nooit meer tot dezelfde grootte als weleer herbouwd.  Eveneens door een storm, misschien wel door dezelfde die het schip van de Domkerk verwoestte, is de Domtoren los komen te staan van de Domkerk. 

 

De reden waarom het Domplein is ontstaan is, dat er langzamerhand veel gebouwen, die van katholieke kerken of kloosters waren, vanwege de reformatie zijn afgebroken. De leegte die daardoor ontstond, werd niet echt opgevuld. Vandaar het plein.

Nog een leuk detail over het plein: er heeft een keizerlijk paleis gestaan op de plek waar nu de feestkelder is die ligt onder cafee Het Weeshuis.   

 

Het Domplein is altijd een plein gebleven. Veel mensen, onder wie ik, vinden het plein tegenwoordig een beetje ongezellig. Er is altijd veel wind en behalve een paar cafeetjes langs de rand van het plein is er weinig te beleven. In de loop der tijd is er veel gedroomd over wat er met het plein moest gebeuren. Zo langzamerhand ontstaan er nu duidelijke plannen: het Domplein moet een soort museumfunctie krijgen. De projectgroep Domplein 2013, waar Edward zelf ook in zit, is dit plan nader aan het uitwerken. Deze club heeft alvast markeringen en tekeningen op het plein aangebracht die laten zien wat er op welke plek heeft gestaan. Verder is het de bedoeling dat op vijf meter diepte een onderaards gangenstelsel komt waar touristen doorheen kunnen lopen om allerlei archeologische fondsten met betrekking tot het Domplein te kunnen bezichtigen. Maar dat is allemaal niet zomaar geregeld. Er zijn veel mensen voor, maar helaas ook heel veel mensen tegen de plannen.

 

Dankzij de rondleiding weet ik weer wat meer over mijn eigen stad Utrecht. Ik vind het bijzonder om in een stad met zo'n rijk verleden te wonen.

Een dagje aan zee. - Posted at 14:47 on 2 August 2009 by Ed Sanders

Vandaag was ik een dagje aan het strand van Wijk aan Zee, nabij Beverwijk. Er stond een stevig briesje en in de loop van de dag werd het steeds warmer. De zee rook heerlijk zilt. Het was bijzonder rustig op het strand. Het begon langzamerhand vloed te worden en het was gevaarlijk om in zee te zwemmen. Op een bepaald moment scheerde er vlak bij mij een vlieger door de lucht. Ik liep over het strand van Wijk aan

zee naar Heemskerk en bij de strandopgang van Heemskerk aangekomen zette ik mijn voettocht voort door de duinen en de bossen. Er was toen een ogenblik waarop ik links achter mij de zee hoorde ruisen en rechts voor mij het geruis van de wind waarnam. Heerlijk voelde dat.

Op een gegeven moment liep ik over een smal pad met aan beide kanten open veld met een soort heide-achtige planten en hoog gras. Achter die velden was waarschijnlijk bebossing. Volgens mij was het in dat gebiedje een beetje heuvelachtig. In het open veld liepen schapen en Schotse runderen rond. Niet zo lang geleden zijn er in dat stukje duingebied mensen door die runderen aangevallen. Enkele runderen hadden toen jongen, en de wandelaars kwamen te dicht bij deze jongen in de buurt. Maar de mensen liepen wel gewoon op de paden. Dus enigszins gevaarlijk is het wel om die runderen daar te laten lopen. Men is er dan ook nog niet uit of de runderen daar zullen blijven, of niet.

 

Een prachtige dag in de mooie, altijd in beweging zijnde natuur. Voor mij valt er vandaag niets meer te wensen.  

Blind en toch fotograferen deel 2. - Posted at 14:19 on 1 August 2009 by Ed Sanders

Zoals ik heb beloofd, zal ik vandaag een stukje schrijven over hoe mijn ervaringen zijn geweest met zelf fotograferen (zie ook 28-07 en 17-07).

 

Vandaag ben ik met een fotografe die bij mij in het flatgebouw woont, in mijn dagboek noem ik haar Martine, op pad gegaan om met hulp van haar zelf foto's te maken. En dat viel niet mee!

 

Eerst gingen we naar het park bij het Lepelenburg. Dit park ligt in de binnenstad van Utrecht langs de Maliesingel. Het bestaat uit een heel groot ofaalvormig grasveld met paden daar omheen. In het midden van het grasveld staat een koepeltje waar in de zomer elke zondag muziekoptredens gehouden worden. En het park zou geen park zijn, als er geen bomen stonden.

Op het veld liggen in de zomer veel mensen te zonnen. Aan de rand van het veld staat een rijtje vast staande stoelen, waar met mooi weer regelmatig mensen op zitten. Er is geen horecakraam in het park. Iedereen neemt zijn eigen dranken en spijzen mee.

 

Vandaag was het prachtig weer. De zon scheen, er stond een verfrissend briesje en er viel geen regen. In het park was het dan ook lekker druk. Er was een mix van allerlei soorten mensen: ouderen, studenten, zwervers, allochtonen en autochtonen. Over het water kwam een rondvaartboot voorbij. Ik probeerde er een foto van te nemen, maar dat mislukte, omdat de boot voorbij was eer ik de camera goed en wel had gericht.  

 

Het viel voor mij niet mee om de camera te gebruiken. De lens op een geluid richten ging mij redelijk af, ookal moest Martine mij wel regelmatig bijsturen.  Maar het is vooral de kunst om iets goed in beeld te krijgen. Daarvoor moet je de lens scherp stellen. Ik probeerde een foto te maken van een boom waarop de boomstam zelf te zien moest zijn, maar ook een tak van die boom die een eind verderop over het pad heen hing. Martine zei geloof ik tegen mij dat ik in het midden tussen de boomstam en de overhangende tak in moest gaan staan. Vervolgens richtte ik de lens op een punt schuin boven mij, maar kon ik de camera niet scherp stellen. Dat kwam, omdat de lens niet op een bepaald beeld (de boom of de stam) gericht was. Ik moest op "scherp stellen"drukken en de lens draaien. Op een gegeven moment kon ik aan de manier waarop de camera piepjes genereerde, horen dat de lens nu wel scherp gesteld was en toen kon ik de foto maken. Met de hulp van Martine was de foto goed gelukt. Maar ik heb wel gemerkt dat ik, wil ik dat zelf kunnen, veel inzicht nodig heb dat ik nu nog niet heb.

 

De laatste foto die ik maakte, was er een van twee meisjes waarvan er 1 door haar vriend op de foto werd gezet. Toevallig maakte ik de foto precies op het moment waarop de vriend van 1 van de meisjes zijn foto maakte. Dat vond ik heel grappig! 

 

Bij Martine thuis wilde ik nog proberen een foto te maken van mijzelf, zittend met mijn knieen op een paar kussens. Martine zei dat dat haast niet mogelijk was. Ik stelde toen voor om de camera om te draaien. Martine zei toen dat dat niet zou helpen, maar dat zij dat wel creatief bedacht vond van mij.

 

Martine vond dat ik het voor een eerste keer best knap gedaan had. Ikzelf ben het daar niet mee eens. Voor mijn gevoel heb ik gewoon maar wat bedacht en gedaan, maar heeft Martine het meeste uitgevoerd. Maar ja, het was de eerste keer, dus dat maakt eigenlijk niet uit.

 

Ik loop op dit moment niet over van enthousiasme om een fotografiecursus voor blinden te gaan volgen. Misschien komt dat, omdat ik niet kan zien hoe een foto geworden is. Ik zal er nog eens over nadenken. Misschien is het maken van voelbare tekeningen meer iets voor mij. Er bestaat speciaal papier waarop je, met een speciaal soort pen, voelbare lijnen kunt trekken. Zou ik een voorwerp tekenen, bijvoorbeeld een boom, dan zou ik hem op papier schetsen zoals ik een boom voel. Plat dus, en zonder dimensies. Een ziende zou waarschijnlijk veel moeite moeten doen om erachter te komen dat ik een boom heb getekend, als hij daar al achter kan komen. Het is de vraag of dat zo erg is. Als ik aan tekenen wil beginnen, dan moet ik zeker goed nadenken of ik zoals een ziende zou willen leren tekenen of dat ik wil leren tekenen zoals een blinde dat zou doen.  

 

Hiermee eindig ik vandaag mijn verhaal.  

Koele koeien en kranige kreeften. - Posted at 15:39 on 30 July 2009 by Ed Sanders

Vandaag ging ik samen met een vriend even langs de viswinkel om voor ons ontbijt vier broodjes haring te kopen. Het was een zeer chieke viswinkel. Toen wij ons hongerig voor de toonbank stonden te verheugen op de heerlijke haringen die wij straks zouden verorberen, vertelde mijn vriend mij dat er vlakbij ons een bak stond met levende kreeften erin van wie de scharen dichtgeplakt waren. Meteen kreeg ik een gevoel van "Ahhh, wat zielig!!" (Die kreeften, die in de viswinkel onder erbarmelijke omstandigheden gehouden worden, gaan levend de pan in en worden vervolgens doodgekookt). Maar toen ik heel snel daarna aan de beurt was, bestelde ik toch mijn broodjes haring, die ik later thuis met smaak op at.

 

Is het leven van een kreeft dan meer waard dan dat van een haring of een koe? Als ik eerlijk tegen mijzelf ben, vind ik van niet. Haringen en koeien sterven voordat ze opgegeten worden weliswaar een zachtere dood dan een kreeft, maar geen van deze dieren vind ik minder belangrijk. Dat ik in een viswinkel geen kreeft zal kopen, maar wel een haring, komt gewoon omdat die kreeft daar in levende lijve rondzwemt en die haring toch al dood is. Bij slagers koop ik rustig een ons rundvlees, maar als zij levende koeien in hun winkels hadden rondlopen die zij daar zelf zouden slachten, dan zou ik het wel uit mijn hoofd laten om rundvlees te kopen. En met mij heel veel anderen, denk ik.

 

Als het om medeleiden met dieren gaat, zijn de meeste mensen niet consequent. Dat blijkt maar weer eens uit het volgende voorbeeld: een koe of een varken mag best opgegeten worden, want met deze dieren zijn we niet zo vertrouwd. Maar vlees van een hond, een kat of een kavia zullen we nooit eten, omdat we deze dieren als huisdieren houden.

 

Misschien zouden we ons meer open moeten stellen voor dieren die we niet dagelijks in ons leven meemaken. Door dat te doen, gaan we misschien vanzelf minder vlees eten.

Wanneer u op uw vrije zondag door de weilanden fietst, dan komt u vast wel een koele koe tegen die er mooi en groot uitziet en u lief aankijkt. Wanneer u een tijdje naar haar en naar de andere koeien in de buurt kijkt, gaat u haar misschien herkennen tussen alle andere koeien. Misschien krijgt u dan zin om deze koe elke week een tijdje te bestuderen en komt u erachter wat voor gedrag koeien in het algemeen vertonen en wat enkele typische karaktertrekken van uw favoriete koe zijn.

 

En wat te denken van zo'n kranige kreeft die, net als kranige mensen, zijn leefomgeving net zo lang verbouwt totdat hij helemaal tevreden is? Kreeften komen we in ons dagelijkse leven niet zo vaak tegen, maar we kunnen natuurlijk wel vanalles over hen lezen.

 

Voor mijzelf is het best lastig om mij meer open te stellen voor dieren, of het nu om koeien, honden of kavia's gaat. Voor veel dieren ben ik namelijk bang en dat vermindert mijn interesse voor hen aanzienlijk.

Ik zal, denk ik, maar eens beginnen met het aaien van dieren op de kinderboerderij om mijn angst voor hen te overwinnen. Misschien krijg ik daardoor meer interesse voor dieren in het algemeen.

 

 

Vrijheid en voordeel. - Posted at 14:39 on 30 July 2009 by Ed Sanders

Vandaag heb ik kennis gemaakt met mijn nieuwe tweedehands wasmachine. Het is een leasebak. Ik heb nog nooit iets geleased, maar het lijkt mij een leuke ervaring.

 

Leasen betekent eigenlijk enigszins verzorgd worden. Gaat er iets stuk, dan hoef je de reparatie niet te betalen. Heb je een vraag over de werking van het apparaat, dan kun je, als de gebruiksaanwijzing geen duidelijkheid biedt, gerust de leasemaatschappij bellen voor een antwoord. Een leasemaatschappij wil graag dat je het product dat je gebruikt, voor langere tijd blijft gebruiken (dat is trouwens goed voor het milieu). Daarom is het in haar belang om veel service te geven. Een bedrijf waar je een apparaat koopt echter, wil het liefste dat je er zo snel mogelijk weer een nieuw apparaat aanschaft (onnodig snel een product vervangen is niet goed voor het milieu). Veel service geven, en vooral extra service geven zoals vragen beantwoorden over de werking van het product, wordt misschien nogal eens gezien als een onnodige tijdsbesteding, omdat het geen geld oplevert. 

 

Aan de andere kant is kopen financieel vaak voordeliger dan leasen. Een ander voordeel dat veel mensen in kopen zien is dat iets wat zij kopen, hun eigen bezit is. Eigen bezit is voor velen een vorm van status. Iets bezitten genereert ook vrijheid, want je mag ermee doen wat je wilt.

 

Het leasen van andere apparaten dan auto's is niet populair, hoewel het tijdschrift "M" (maandblad van NRC Handelsblad) in juli 2000 al schreef dat het wel steeds vaker gebeurt, vooral bij apparaten zoals computers, die razendsnel verouderen. Bij apparatuur waarvoor dit criterium niet geldt, verklaren veel mensen je echt voor gek als je zegt dat je het gaat leasen. "Ben je wel goed bij je hoofd? Je bent duurder uit en het is niet van jezelf". Al eeuwenlang hebben wij in Nederland een handelsgeest en zijn geld en vrijheid belangrijk om het systeem waarin wij leven, in stand te houden. Maar ten opzichte van vroeger leven we nu in een tijd waarin we meer keuzes kunnen maken. Financieel voordeel en vrijheid hoeven echt niet meer de enige overwegingen te zijn die tot een besluit leiden.

Blind en toch fotograferen. - Posted at 15:32 on 28 July 2009 by Ed Sanders

Vandaag zat ik met een vrouw die bij mij in het flatgebouw woont en fotografe is, te praten in een park. Het park had iets moois en tegelijkertijd iets verwaarloosds. Mooi waren het groen, de enorme fontijn, de lange houten bank en de muur waar bovenop een grasveld lag dat naar achteren doorliep. Op de paden lag glas en dat maakte dat het park er enigszins verwaarloosd uitzag.  

 

De vrouw met wie ik zat te praten, ik noem haar Martine, gaat binnenkort voor mij een mooie foto maken die ik aan de muur kan hangen. We hadden het erover of een foto van het strand niet mooi zou zijn. Ik vond dat zij maar geen foto op het strand moest maken, omdat ik al het idee had dat ik een foto wilde hebben van een stadspark waarin mensen in een zomerse sfeer ieder met hun eigen ding bezig zijn.

Plotseling vroeg ze waarom ik zelf niet ging proberen om foto's te maken. Nu weet ik dat het theoretisch mogelijk is dat iemand die volledig blind is, fotografeert. U gelooft het misschien niet, maar er worden daadwerkelijk fotografiecursussen voor blinden en slechtzienden gegeven. Maar ik heb steeds gedacht dat fotograferen niets voor mij zou zijn. Toen Martine mij echter uitlegde hoe fotograferen ongeveer werkte, leek het mij toch leuk om eens te ervaren hoe het is om zelf foto's te maken. Het is eigenlijk gewoon een kwestie van goed voelen, goed luisteren en goed richten. Stel ik wil een muur fotograferen met daar bovenop een grasveld. Eerst moet ik dan de omgeving gaan verkennen: voelen hoe hoog de muur is en tot hoever het grasveld doorloopt. Vervolgens moet ik gaan bedenken of ik wil dat de muur extra hoog of extra laag lijkt, of dat hij normaal op de foto moet komen. De volgende stap is dat ik moet bedenken of ik het hele grasveld of een gedeelte daarvan wil vereeuwigen. Stel ik wil een lage muur en een groot grasveld op de foto zetten. In dat geval moet ik de camera hoog houden, maar wel beneden de rand van de muur. Om het hele grasveld te kunnen fotograferen, moet ik de camera daarbij een beetje schuin omhoog houden. Wil ik de muur echter zonder grasveld en ennorm groot op de foto zetten, dan moet ik de camera laag houden.

 

Het zal niet gemakkelijk voor mij zijn, fotograferen. Maar door truukjes uit mijn hoofd te leren en veel te oefenen zal ik er, als ik het wil, wel komen, ookal zullen de foto's waarschijnlijk nooit de kwaliteit hebben die een ziende kan evenaren. 

Aanstaande vrijdag ga ik het samen met Martine uitproberen. Ik bedenk dan wat ik wil fotograferen en Zij legt mij dan uit wat ik moet doen. We gebruiken haar fotocamera. Ik ben heel benieuwd hoe ik het fotograferen zal ervaren en hoe mijn foto's eruit komen te zien. Aanstaande vrijdag hoop ik hierover meer te kunnen schrijven.   

Dilemma. - Posted at 15:24 on 28 July 2009 by Ed Sanders

Vandaag was ik weer eens in het verpleeghuis op bezoek. Daar ving ik een gesprek op dat mij stof tot schrijven gaf.

 

Een bewoonster klaagde erover dat zij door een verpleegkundigen soms slordig aangekleed werd. Als zij dat tegen de betreffende verpleegkundige zei, dan vond deze verpleegkundige dat het zo maar goed moest zijn. 

 

Het verpleeghuis waar ik nu over schrijf, is zich aan het ontwikkelen van een doorsnee verpleeghuis naar een zogenaamd verpleeghotel. De bedoeling is dat in de toekomst de wensen van de bewoners, in plaats van de wensen van de organisatie, centraal staan.

Zo zou een bewoner ideaal gezien bijvoorbeeld zelf moeten mogen aangeven wanneer hij gewassen wil worden, wat hij 's avonds wil etenen wat dies meer zij. Het personeel zou in de toekomst zeer vriendelijk en servicegericht ingesteld moeten zijn.

 

En nu terug naar de bewoonster die erover klaagde af en toe slordig gekleed te worden. Ik neem aan dat zij wel gewoon aangekleed werd, maar dat haar kleren in een plooi zaten of zoiets dergelijks. Ik vind dat je, gelet op de toekomstvisie van het verpleeghuis, van verpleegkundigen mag verwachten dat zij iemand die aangeeft dat zij zojuist niet goed gekleed is, net zolang helpen totdat zij tevreden is. 

 

In deze situatie is het misschien gemakkelijk om een mening te vormen. Maar er zullen ook genoeg situaties zijn waarin het allemaal moeilijker ligt. Bewoners kunnen heel veel wensen hebben, maar als er voor deze wensen weinig tijd is of als ze om andere redenen niet makkelijk uitvoerbaar zijn, dan moet er toch een keuze gemaakt worden.

 

Hoewel ik zelf erg enthousiast ben over het voornemen van het verpleeghuis, ben ik benieuwd hoe ver de instelling zal gaan om haar toekomstvisie invulling te geven.

Gelukkig zijn de cliëntenraad en andere organen er om het één en ander bij te sturen.

Zondag 26 juli 2009: Geluid en nog eens geluid. - Posted at 20:43 on 26 July 2009 by Ed Sanders

260709. Vandaag stond ik rond 12.00 uur op. Na de lunch ging ik Toon opzoeken in het verpleeghuis (Hij was eergisteren jarig). Toon is degene met wie ik vorige week klassieke muziekstukken besproken heb (zie woensdag 22 juli 2009). Deze keer besloot ik om, in plaats van de hele weg met de bus te reizen, een gedeelte van de route de trein te nemen. Zodoende liep ik naar het centraal station en kwam ik langs het marktplein. Daar had iemand, zo hoorde ik een man zeggen, net wat frites aan een meeuw gevoerd. Ineens voegde zich een hele groep meeuwen bij de meeuw die gevoerd werd. De vogels bevochten elkaar naar harte lust om de patatjes. De meeste meeuwen krijsten op dezelfde toon, maar sommigen krijsten op een lagere toon dan de anderen. Ik heb geen idee of dat iets specifieks te betekenen had. De meeuwen maakten enorm veel lawaai, maar in combinatie met de rust op het open plein en het zonnige weer gaf het gekwetter mij een echte vakantiesfeer.

 

Bij Toon was het gezellig. Zijn vrouw en zus waren ook langs gekomen. Gelukkig konden we buiten op het balkon zitten. Er zat ook een familielid van een andere bewoner op het balkon. Hij mengde zich in ons gesprek. Ik denk dat Toon zelf het ook best naar zijn zin had, want hij zat gezellig mee te kletsen.

 

Na mijn bezoek aan Toon ben ik naar het Wilhelminapark in Utrecht gereisd. Ik wilde daar graag eens zijn op een zonnige middag, omdat ik erover denk om een foto van dat park te laten maken waarop te zien is dat mensen in een groen landschap in een stadse omgeving zich op allerlei manieren bezig houden. Die foto wil ik dan uit laten vergroten en aan de muur achter de bank in mijn apartement hangen. Ik was vergeten hoe het park er voor mij "uitzag" en hoe de sfeer er was. Enerzijds voldeed het park aan mijn verwachtingen en anderzijds niet. Inderdaad was het er gezellig en redelijk druk. Er was een groepje mensen een verjaardag aan het vieren, anderen zaten te zonnen en weer anderen wandelden wat langs de vijver. Maar ik had gehoopt dat er wat meer open groen zou zijn. In plaats daarvan liep ik tussen heggen door. Achter die heggen was wel een beetje gras. Waarschijnlijk kwam het door die heggen dat ik mij een beetje opgesloten voelde. Ik kreeg een gevoel ergens te lopen waar mensen massaal heen kwamen voor hun rust, maar die rust niet konden vinden, omdat er bijna nergens wijdsheid was. Ik zal er nog even over nadenken, maar misschien moet ik ook wel naar een paar andere parken gaan en de beste eruit zoeken.

 

In de avond zocht ik een kennis op. In mijn dagboek noem ik hem Gurco. Gurco komt uit een Zuid-Europees land en is naar Nederland gekomen om voor componist te studeren. Dit vak mag hij nu officieel uitoefenen, want kort geleden heeft hij zijn diploma gehaald. Veel muziek beleeft hij als een enorme sensatie. Ik ben jaloers op die gave, want als ik op een normale manier naar muziek luister, vind ik het alleen maar mooi of niet mooi. Luister ik intensiever, dan komen er verhalen bij mij boven. Maar zo'n sensatie als Gurco kan beleven bij muziek, heb ik nog nooit gevoeld.

 

Net als ik, is Gurco ook visueel gehandicapt. Ikzelf ben helemaal blind, en Gurco ziet, geloof ik, alleen nog een beetje licht en donker. Als je blind bent, richt je je heel erg op geluid. Met betrekking tot dat thema, blinden en geluid, is Gurco een project begonnen. Hij probeert een geluidentaal te ontwikkelen waarmee aangegeven kan worden wat er in iemands omgeving staat en op welke positie dat object zich ten opzichte van iemand bevindt. Er bestaat al zoiets, maar dan met trillingen. Er is een apparaatje in ontwikkeling dat je op een blindenstok kunt plaatsen en dat met trillingen aangeeft of je links of rechts om een object heen moet gaan. Maar omdat er meer soorten geluiden dan soorten trillingen zijn, denk ik dat je met geluiden nauwkeuriger kunt werken dan met trillingen. Ik ben benieuwd wat de uitkomst van Gurco's project zal zijn.

 

Welnu, dat was het weer voor vandaag. Maak er een mooie dag of nacht van.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.   

Zaterdag 25 juli 2009: stad, bos, herrie en stilte. - Posted at 00:30 on 26 July 2009 by Ed Sanders

250709. Vandaag was een dag vol tegenstellingen. Overdag gebeurde er weinig bijzonders, dus daar zal ik niet over schrijven. Maar de avond was vol van entertainment!

 

Het begon allemaal met een kleine boswandeling net buiten Zeist. De zon ging al bijna onder, dus de wandeling kon niet langer dan een half uur duren (In de bossen rond Utrecht mag je tussen zonsondergang en zonsopgang niet komen). Omdat ik bang was om te laat het bos weer uit te zijn, heb ik de wandeling ingekort tot nog geen tien minuten. Het bos rook heerlijk en er hing een vreemd soort stilte. Het was net alsof er een paar uur later iets spannends zou plaatsvinden, een enorme storm of onweersbui bijvoorbeeld.

 

Na de korte boswandeling volgde een busritje terug naar Utrecht. Daar ben ik wat in de binnenstad gaan wandelen. Op de Vismarkt ontdekte ik een stenen tafel. Zo'n tafel zie je niet zo vaak in een straat. Wie iets bijzonders weet te melden over deze tafel, mag het schrijven!

 

Uiteindelijk kwam ik op het Domplein aan, waar een vreselijk goede band speelde. Deze maakte muziek met Oostenrijkse en Zwitserse invloeden (een hip soort jodelmuziek). Het meest opvallend waren de drummer, die hele knappe rithme's produceerde, en de acordeonist, die gewoon hele mooie melodieen speelde. Het geluid van de band klonk bijzonder zuiver.

 

Toen deze live-act afgelopen was, verscheen er een andere band op het podium. Tijdens het optreden van dit gezelschap waande ik mij in een discotheek. Het klonk net alsof er gewoon een DJ aan het draaien was. Maar het was toch echt live-muziek. De muziek die ten gehore werd gebracht, was een kruising van techno en disco. Door een zangeres met een mooie stem werd er ook bij gezongen. De vrouwelijke bandleden gingen zeer schaars gekleed en hadden badman maskers op, zo vertelde een mede-luisteraar mij. De muziek was niet helemaal mijn smaak, maar er werd wel heel knap gespeeld, vooral door degenen die de synthesizers bedienden.

 

Na deze band draaide er wel een DJ. Er was een hele grote groep Italianen op het plein van wie vooral de meisjes alle liedjes in het Engels meezongen. Ik dacht altijd dat Italianen geen Engels konden spreken! De groep zong niet alleen, maar klapte en danste ook nog heel uitbundig. De Nederlanders op het plein hielden zich zeer rustig en dronken liever een biertje.

 

Het was een bijzondere avond uit. Normaal gesproken ga ik niet speciaal de binnenstad in om van dit gebied te genieten; Ik loop eigenlijk alleen door de binnenstad om op weg te gaan van A naar B. Vanavond heb ik veel intensiever van de binnenstad genoten dan ik normaal doe.

 

Tot zo ver deze avond.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.  

Vrijdag 24 juli 2009: Bedrijven hebben te veel macht! - Posted at 00:11 on 25 July 2009 by Ed Sanders

240709. Vandaag stond ik laat op. Veel noemenswaardigs is er niet gebeurd. Ik nam mijn post door, leverde een acceptgiro in bij de bank, zocht een vriend op met wie ik ergens ging eten en ging 's avonds opnieuw op bezoek bij een vriend. 1 Ding echter was wel de moeite waard om over te schrijven.

 

Toen ik mijn post liet voorlezen (vanwege mijn blindheid is dat noodzakelijk), kreeg ik te horen dat ik aan de NS nog E 19,70 moest betalen, omdat ik in de trein geen geldig kaartje had. De rekening was terecht; Ik wist ervan. Vanwege mijn handicap mag ik, als de conducteur dat goed vindt, in de trein een kaartje uit laten schrijven in plaats van aan het loket een kaartje te kopen. De boete van 35 euro, die normaal gesproken geheven wordt als iemand in de trein geen geldig kaartje kan laten zien, hoef ik dan niet te betalen.

 

Echter, uit de tekst op de rekening blijkt niet bepaald dat het hoofdkantoor van de NS mij dit uitstel van betaling van harte gunt. Er staat zoiets als: "Het is regel dat iedereen die geen geldig kaartje heeft, een rekening krijgt van het vervoersbedrag verhoogd met 35 euro boete. Op indicatie van de conducteur is de boete voor u eenmalig vervallen".

Bijna altijd koop ik netjes een kaartje op het station. Bij hoge uitzondering vraag ik dan eens een keer een gunst van de NS, en de conductrice verleent mij die gunst van harte. Maar wat doet het hoofdkantoor? Die schrijft aan mij min of meer: "Wij hebben het vermoeden dat u een profiteur bent die te lui is om een kaartje op het station te kopen en daarom misbruik maakt van uw handicap. Maar omdat we dat niet 100% zeker weten, hebben we u tegen onze zin toch maar de boete niet laten betalen. Daar dient u heel blij om te zijn. U moet echt niet denken dat u de volgende keer opnieuw de dans kunt ontspringen".

 

Nu gebiedt de eerlijkheid mij te vermelden dat ik, als ik het per se had gewild, best een kaartje aan het loket had kunnen kopen. Maar dan was ik zeker een uur later op de plaats van mijn bestemming geweest, want er waren spoorwegwerkzaamheden. Ik was al op weg naar het loket, en toen ik daar bijna was, hoorde ik dat de trein die ik eigenlijk moest hebben, vertraagd was, maar over enkele ogennblikken binnen zou komen. Had ik kunnen zien, dan had ik met een beetje geluk nog snel bij de kaartautomaat een treinkaartje kunnen kopen. Maar waarschijnlijk had ik dan toch de trein gemist. Omdat zien voor mij net zoiets is als vliegen voor een olifant, ging die vlieger niet op en Dus besloot ik om dan maar in de trein te stappen, een kaartje door de conducteur te laten uitschrijven en op tijd op mijn eindbestemming te zijn. Een beetje misbruik van mijn handicap heb ik dus wel gemaakt. Maar dat weet de NS niet en dus vond ik de rekening te moraliserend en te onvriendelijk opgesteld.

 

De factuur was door de NS getekend op 16 juli. Op 23 juli moest het geld al bij hen binnen zijn. Zo niet, dan zouden er tien euro administratiekosten berekend worden. Die termijn van zeven dagen vind ik veel te kort. Bij veel andere bedrijven is de periode waarin een betaling moet zijn voldaan, gesteld op 14 dagen. Waarom moet de NS daar nou zo nodig van afwijken?

 

De opstelling van bedrijven en organisaties naar consumenten toe is een thema dat mij al een tijdje bezig houdt. Alles en iedereen moet buigen en ja knikken voor bedrijven en organisaties. En iedereen vindt dat nog normaal ook! Buschauffeurs weten niet eens meer of er aansluiting is op een volgende bus. In een restaurant weten obers soms niet eens meer waaruit de gerechten bestaan die zij serveren. Moeten wij als consumenten deze des-interesse normaal vinden? Ja, natuurlijk! We hebben bedrijven en organisaties toch nodig? En dus vinden we zogenaamd niets erg en kunnen ze doen wat ze willen.

 

Eigenlijk zou ik tegen deze dingen actie moeten voeren, maar ook ik ben zo'n slapjanes die zich overal bij neerlegt, omdat het wel makkelijk is. Misschien ligt hier voor mij een goed voornemen voor de komende tijd om van dit pattroon af te wijken. Hoe ligt dat voor u?  

 

Welnu, dit was mijn jeremiade voor vandaag. Hopelijk kan ik morgen iets leukers schrijven.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.

 

Donderdag 23 juli 2009: super commercieel. - Posted at 01:29 on 24 July 2009 by Ed Sanders

230709. Vandaag was voor mij een rustige dag. Ik stond pas in het begin van de middag op, deed wat huishoudelijk werk, ging een paar keer naar de supermarkt en kletste wat met mijn flatgenoten op ons dakterras. Ook ging ik vandaag nog even met een paar flatgenoten naar een fietsenwinkel. Ik wilde daar informeren welke soorten tandems er tegenwoordig in de handel zijn. Omdat ik blind ben, kan ik niet zelfstandig in het verkeer fietsen. Een tandem maakt het mij mogelijk om wel te fietsen, maar niet op het verkeer te hoeven letten. De voorrijder houdt zijn aandacht bij de weg, en ik als achterrijder hoef alleen maar mee te trappen.

 

In de fietsenwinkel stikte het van de tandems. Ik heb nooit geweten dat tandems toch nog zo goed liepen. Momenteel heb ik een tandem van 30 jaar oud met maarliefst drie versnellingen. Maar de simpelste tandem die nu verkocht wordt, heeft wel acht versnellingen. Om in heuvellandschappen zoals in Zuid-Limburg te kunnen rijden, heb je maarliefst 14 versnellingen nodig.

 

De winkel was een deskundige, maar super commerciele verkoper rijk. Of arm, het is net hoe je het super commerciele bekijkt. Ik zie zo'n instelling als een verarming. Al in het begin van het gesprek tussen mij en de verkoper voelde ik mij een beetje vernederd. De flatgenoten die met mij mee waren, houden van dure spullen. Zij probeerden mij dan ook over te halen om een zo duur mogelijke fiets aan te vragen (zo'n tandem wordt waarschijnlijk voor mij vergoed door de gemeente). Ze opperden dat ik met zo'n simpele tandem nooit in de Ardennen zou kunnen fietsen. Daarop zei ik dat ik niet echt verwachtte dat ik ooit in de Ardennen zou gaan fietsen. Maar toen kwam die verkoper toch weer terug op dat fietsen in de Ardennen. Nam hij mij wel serieus?

 

Later vroeg ik of ik een proefrit kon maken op enkele tandems. De verkoper zei dat dat alleen kon als hij zeker wist dat ik bij hem een tandem zou gaan kopen. Nu snap ik wel dat hij zijn energie liever niet wil verspillen aan iemand die toch niets bij hem koopt, maar wie weet zou ik juist bij hem willen kopen, omdat hij goede service gaf door mij alvast enkele proefritjes aan te bieden. Bij sommige mensen is het glas half leeg, terwijl hij bij anderen halfvol is.

 

Zo. Dit was het dan weer voor vandaag: kort maar krachtig.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.    

Woensdag 22 juni: Iedereen luistert anders. - Posted at 00:02 on 24 July 2009 by Ed Sanders

220709. Het werk waarmee ik gisteravond laat bezig was, had ik nog niet af, dus moest ik bijtijds opstaan om het netjes tot een einde te brengen. Voor een bewoner van het verpleeghuis waar ik vrijwilliger ben, had ik twee klassieke muziekstukken uitgezocht: de afscheidssymphonie van Joseph Hayden (45-ste symphonie) en een instrumentaal stuk uit de operette "Die Fledermaus"van Johan Strauss. Deze stukken zouden we samen beluisteren en bespreken. Vandaag moesten de stukken via Youtube afgespeeld worden en op tape opgenomen worden. Ik heb geen hele goede opname-apparatuur, dus ik moest de cessie een paar keer overdoen voordat het een beetje behoorlijk klonk.

 

's middags heb ik een paar bewoners van het verpleeghuis opgezocht. 1 van hen, ik noem haar voor het gemak maar mevrouw Van Vliet, had vandaag geen zin in bezoek, want ze was erg moe. Daarom had zij een slecht humeur. Toch ben ik met haar en de broeder meegelopen naar haar kamer. Ik dacht dat ik haar ondertussen misschien een beetje op kon vrolijken. Toen we bij haar kamer aankwamen, werd de broeder plotseling weggeroepen naar een andere bewoner: het was een spoedklusje. Ik heb mevrouw Van Vliet toen in haar kamer gereden (ze verplaatst zich met een rolstoel). Vervolgens heb ik op haar verzoek de TV aangezet. Ze liet duidelijk blijken dat zij mij dankbaar was. Door aandacht aan haar te geven terwijl de broeder plotseling weg moest, heb ik haar kennelijk een klein moment van vreugde gebracht. Dat voelde voor mij heel warm.

 

De volgende in de rij noem ik gemakshalve mevrouw Van Swieten. Zij is de tachtig ruim gepasseerd en komt weinig buiten het gebouw. Wel heeft ze laatst haar diploma gehaald om in een elektrische rolstoel te mogen rijden. Maar haar gezondheid laat helaas niet toe dat ze dat voertuig vaak gebruikt. We hebben gezellig gepraat over koetjes en kalfjes en ik heb een tekst voorgelezen waarin mensen werden aangemoedigd om op vakantie naar Aruba te gaan. Ikzelf ken Aruba goed, want mijn moeder komt er vandaan en dus ben ik er vaak geweest. Dan is zo'n verhaal extra leuk, omdat je dan hier en daar wat aanvullingen kunt geven.

Ik denk dat mevrouw Van Swieten het best gezellig heeft gevonden met mij.

 

De laatste die ik bezocht mag ik bij zijn voornaam noemen. Ik noem hem in mijn dagboek Toon. Ook Toon komt nooit buiten het gebouw. Hij is bijna helemaal verlamd. Sinds kort kan hij langdurig in een rolstoel zitten. Sindsdien gaat hij, als het mooi weer is, naar het gemeenschappelijke balkon om van het mooie weer te genieten en een sigaret te roken (Hij wordt dan met een lift in zijn rolstoel gehezen en naar het balkon gereden). Sinds hij die mogelijkheid heeft, is zijn humeur met sprongen verbeterd.

 

Toon luistert graag naar klassieke muziek. Daarom heb ik hem beloofd voor enkele klassieke stukken te zorgen die we dan konden bespreken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik liet de stukken horen en vroeg Toon wat hij ervan vond. De 45-ste symphonie van Hayden vond hij afschuwelijk vanwege zijn ruwheid. Het instrumentale stuk uit de operette "Die Fledermaus"van Johan Strauss vond hij geweldig, hoewel dat stuk mij ook ruw in de oren klonk. Toen ik Toon vroeg waarom hij het stuk van Strauss wel mooi vond en het stuk van Hayden niet, zei hij: "Het stuk van Strauss is een stuk zoals Strauss altijd klinkt en daarom vind ik het mooi". Waarschijnlijk sprak vooral het walsgedeelte hem aan.

Zelf vond ik beide stukken op hun eigen manier mooi. Het stuk van Strauss vanwege zijn afwisseling. Ik had er een verhaal bij gefantaseerd over een kasteel dat bewoond werd door een joviale, archeloze Fransman. Verder waren er rondom het kasteel bloemen, dieren en als apart te noemen dieren vleermuizen. Alle dieren en bloemen konden praten. Hun vijanden waren mensen die het kasteel wilden verwoesten om er dure apartementen voor in de plaats te bouwen. Dat zou funest zijn voor de bewoner van het kasteel, de bloemen, de vleermuizen en de andere dieren. Momenten van trots en paniek bij de tegenstanders van de mensen wisselden elkaar af. Op een gegeven moment kwam er een scene waarin de bloemen en de dieren een plan beraamden om de mensen die hun omgeving wilden verwoesten, voor altijd het tij te doen laten keren. Uiteindelijk mislukte het plan en wonnen de mensen het van de rest.

In werkelijkheid ging het verhaal over hele andere zaken. Maar het voert mij iets te ver om dat verhaal nu samen te vatten.

Ook bij het stuk van Hayden had ik een verhaal gefantaseerd. Maar als ik dat nu ook ga beschrijven, duurt het dagboektekstje zo lang.

 

Ik denk dat het voor veel mensen best moeilijk is om te beargumenteren waarom zij muziek wel of niet mooi vinden. De ene persoon luistert heel intensief naar muziek en denkt goed na over wat hij hoort en voelt. De andere persoon doet dit alles heel oppervlakkig. Nu werd ik min of meer gedwongen om goed over de muziek na te denken, omdat ik bij Toon goed voor de dag wilde komen. Maar als ik normaal gesproken naar een lied luister, krijg ik tijdens dat proces zeker bepaalde gevoelens bij dat lied, maar ik denk er dan nooit over na hoe ik die gevoelens moet formuleren.

 

Volgens mij waren mijn voorbereidingen niet voor niets geweest. Toon zei aan het einde van de middag: "Goedzo". Dit zei hij langs zijn neus weg, zonder dat het ergens op leek te slaan. maar volgens mij wilde hij daarmee zeggen dat hij waardeerde wat we samen gedaan hadden.

 

Een paar uur nadat ik Toon had bezocht, was ik bij een vriend in Zeist. Samen met een aantal andere vrienden gaan we elke woensdagavond naar muziek luisteren. We sommen veel feiten op die we over popmuziek kennen, maar over waarom we muziek wel of niet mooi vinden, praten we weinig. Het is eigenlijk meer een gezellig klets-avondje waarbij het niet alleen over muziek, maar ook over allerlei andere dingen gaat. Ook deze keer was het erg gezellig.

 

Nou, voor vandaag brei ik er een eind aan. Tot de volgende keer.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht. 

 

Dinsdag 21 juli 2009: Wat kinderen allemaal niet in een mens teweeg brengen. - Posted at 02:18 on 23 July 2009 by Ed Sanders

210709. De dag begon vandaag met uitslapen. Daarna zocht ik nog wat dingen op met behulp van mijn computer. De ochtend verliep dus vrij alledaags. Maar 's middags had ik een afspraak met een kennis in Maarn, een dorpje 20 kilometer ten Oosten van Utrecht. Ik ken haar, doordat wij samen vrijwilliger waren bij een alternatief eetcafee in Utrecht. Jaren nadien kwam ik haar weer eens tegen. Het was die avond heel gezellig en daarom hebben we besloten om eens af te spreken. En dat was dus vandaag.

 

Mijn kennis woont heel mooi. Ze heeft een ruim huis met enkele verdiepingen. Achter het huis heeft ze een enorm grote tuin met allerlei bloemen, een pruimenboom en een kersenboom. Je hoort er wel duidelijk de snelweg en de trein, maar daar wen je aan schijnt het. De pruimenboom hing vol met pruimen. Mijn kennis, ik noem haar voor het gemak maar Evelien, plukte naar hartelust pruimen, die zij in een schaal legde en op de tafel in de tuin zette. Als je, net als ik, in een stad woont, dan is dat toch een hele belevenis: uit een schaal in een tuin pruimen eten die enkele minuten geleden in diezelfde tuin geplukt zijn. Ik at dan ook gretig van de pruimen. Ze waren heerlijk! Zoet, maar toch ook een klein beetje zuur. De structuur van de pruimen was stevig. Het was net alsof ze nog niet helemaal rijp waren. In die tuin hebben Evelien en ik heel wat bijgekletst.

 

Evelien leeft samen met haar man en kinderen, 1 van vier,5 jaar, 1 van 3 jaar en een baby. Ze zijn alle drie meiden. De baby is flink uit de kluiten gewassen en ook behoorlijk mollig en zwaar. Ze kan heel hard krijsen. Af en toe speelt ze een beetje met je vingers. Het meisje van 3 jaar kan zichzelf heel goed vermaken en is een stuk stiller dan haar zus van vier en een half, die aan een stuk door praat en de aandacht van iedereen opeist. Dit laatste meisje houdt enorm van dansen en stoeien. Onverwachts gaf ze mij rake klappen en natuurlijk vocht ik terug. Verder hebben we samen gedanst, terwijl het middelste meisje toekeek en zelf aan het spelen was. Omdat zij wat stiller was, heb ik tijdens het avondeten naast haar gezeten, zodat zij ook een beetje aandacht van mij zou krijgen. Ik had echter niet zo veel inspiratie meer en vroeg dus af en toe maar aan haar of ze het eten lekker vond.

's avonds ben ik mee geweest om de kinderen naar bed te brengen. Terwijl het middelste meisje haar tandjes poetste, heb ik het oudste meisje een verhaaltje verteld over twee poezen die verstoppertje speelden. Uiteindelijk moest een mol 1 van de poezen uit een container halen, omdat de andere poes haar daar niet uit kon redden.

 

Evelien is naar mijn mening ten opzichte van vroeger behoorlijk veranderd. Vroeger was ze veel minder bezorgd, hield van een wild leven en gaf ze sneller haar grenzen aan bij het helpen van mensen. Ook leek ze vroeger minder interesse in de mensen in haar omgeving te hebben dan nu. Mijn zus is op de punten die ik zojuist noemde, ook veranderd sinds ze kinderen had. Wat kinderen niet allemaal in een mens teweeg kunnen brengen!

 

Evelien heeft het voor mij heel gezellig gemaakt en ook haar man, ik noem hem voor het gemak maar Ronald, was een goede gastheer. Ronald is iets rustiger dan zijn vrouw, maar evengoed een gezellige prater. Evelien en hij hebben dezelfde hobby's: klimmen en zeilen. Helaas kunnen zij die hobby's nu niet uitoefenen, want ze hebben het veel te druk met hun kinderen. Maar het verzorgen van hun kroost beschouwen zij ook als hun hobby, dus zijn ze toch gelukkig.

 

Later in de avond heb ik met Ronald nog een uur in het bos gewandeld. Het heeft toen regelmatig geregend, en dat had wel wat, vond ik. In mijn eentje zou ik niet zo snel door de regen gaan wandelen, als het niet per se noodzakelijk was. Het was een mooie wandeling langs een zandverstuiving, loof- en dennenbomen, een maisveld en een heideveld. De heide stond bijna in bloei, maar was nog niet bijzonder geurig. We hebben op onze route nauwelijks iemand zien/horen lopen. Aan het einde van de route liepen we door het dorp Maarn naar het treinstation. Maarn wordt ook wel een tuindorp genoemd. De reden hiervan is dat er langs de straten geen stoepen lopen, maar grasstroken. Op deze stroken mag gewoon gelopen worden. Aan die grasstroken grenzen de tuinen van de huizen.

 

Evelien, Ronald en ik hebben afgesproken dat we over een tijdje weer bij elkaar zouden komen. Nadat Ronald en ik dit ten afscheid nog een keer bevestigd hadden, stapte ik in de trein naar huis.

 

Thuis in Utrecht lag er nog werk op mij te wachten. Voor een bewoner van het verpleeghuis waar ik vrijwilliger ben, zou ik de volgende dag een paar stukken klassieke muziek meenemen, die ik dan zou laten horen en die we daarna zouden bespreken. Het uitzoeken van die muziekstukken bleek nog een hele klus te zijn. De betreffende bewoner houdt van muziek waarin afwisseling tussen zacht en hard voorkomt. Uiteindelijk zijn er twee stukken uitgerold: de afscheidssymfonie van Joseph Hayden (45-ste symphonie) en een ïnstrumentale passage uit "Die Fledermaus"van Johan Strauss. Tijdens het beluisteren van beide stukken, die ik voordien niet kende, ging mijn fantasie op de loop en ontstond er bij elk van de twee stukken een verhaal in mijn hoofd. Toen ik had opgezocht waar "Die Fledermaus"over ging, kwam ik erachter dat het verhaal dat ik in gedachten had, meilenver af stond van het werkelijke verhaal.

 

Zo. Ik heb nu wel weer genoeg geschreven, dacht ik zo. Ik hoop dat u een fijn leesmoment hebt beleefd.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.    

Maandag 20 juli 2009: Hoe verwend kunnen mensen zijn? - Posted at 00:28 on 20 July 2009 by Ed Sanders

200709. Vandaag ben ik vroeger dan anders opgestaan. Om 07.15 stond ik al naast mijn bed. De reden was dat ik vrijwilligerswerk moest gaan doen in een woongemeenschap/opvangcentrum/inloopcentrum in het centrum van Amsterdam. Ik moest daar om 08.30 uur zijn.

 

In de genoemde instelling komen veel daklozen op bezoek voor een praatje en een kop koffie. Vandaag kwam er onder andere een man die Engels spreekt met een enorm accent, waardoor ik hem slecht kon verstaan. Hij is een groot liefhebber van muziek en, als het even kan, produceert hij deze zelf met de computer en laat hij maar al te graag een CD met zijn muziek erop horen. Laat ik hem voor het gemak Martin noemen (dit is dus niet zijn echte naam). Martin woont in een park. Ik heb hem nooit over zijn situatie horen klagen. Hij stinkt ook niet. Hij heeft altijd een tas bij zich waar zo ongeveer zijn hele leven in zit, dus ook dingen die hij op straat vindt. Vandaag vertelde Martin mij dat hij ooit een tent op straat had gevonden, die hij meteen in gebruik had kunnen nemen. Hoe verwend kunnen mensen zijn! Ze zetten dingen die ze zelf niet meer willen hebben, bij het vuilnis zonder de moeite te nemen om zich af te vragen wie in hun directe of indirecte omgeving zoiets zou kunnen gebruiken. Hun spullen naar een kringloopwinkel brengen, daar denken zij al helemaal niet aan.

Martin had op straat ook een perfect werkende waterpistool gevonden. Daarmee hebben we elkaar zitten natspatten.

 

Na mijn vrijwilligerswerk in Amsterdam ben ik naar mijn tweede vrijwilligersbaan gegaan: een verpleeghuis in de regio Utrecht. Ik ben daar bezoekvrijwilliger. Wekelijks ga ik bij een aantal ouderen op visite. We kletsen wat, soms doen we een spelletje en vaak lees ik een verhaaltje voor. De vrouw die ik vandaag bezocht, zat, zoals altijd, op haar praatstoel. Ze was gefixeerd op 1 bepaald onderwerp: hoe genoot je als blinde onderwijs? Ik heb haar onder andere uitgelegd hoe ik landkaarten kon lezen (voor ons blinden zijn er voelbare landkaarten beschikbaar). Natuurlijk heb ik ook verteld dat ik het brailleschrift heb moeten leren en dat ik dat best moeilijk vond om onder de knie te krijgen. Verder weet zij nu dat ik op de middelbare school niet alle vakken tot het einde toe heb kunnen volgen, omdat vakken zoals scheikunde en biologie vanwege mijn handicap op een gegeven moment eenvoudigweg niet meer te doen waren.

 

In de avond heb ik met een vriend een wandeling gemaakt van de binnenstad van Utrecht naar Utrecht-Lunetten, langs het spoor. Dit is een hele rustige en groene route. Het meest bijzondere van deze route vind ik een geluidswal die moet voorkomen dat omwonenden te veel last van het treinverkeer hebben. Bovenop deze muur was het niet kaal, maar er groeide gras en een oerwoud van distels en andere planten.

 

En nu nog even een leuke mop die ik vandaag hoorde:

Er zat een oudere man in de trein en tegenover hem zat een jongen met een hanenkam. De oudere man keek de jongen met de hanenkam langdurig aan. De jongen werd daarvan erg zenuwachtig, stond op en zei: "Wat wil je van me? Heb ik iets van je aan ofzo?". De oudere man zei toen: "Twintig jaar geleden heb ik een kip geneukt. Ben jij soms mijn zoon?".

 

Nou, ik brei er maar weer eens een einde aan. Geniet nog van deze dag!

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.     

Zondag 19 juli 2009: Hoe ver kun je gaan in het geven? - Posted at 21:46 on 19 July 2009 by Ed Sanders

190709. Vandaag was ik eens een keer vroeg opgestaan. Zonder eerst gegeten te hebben, ben ik achter mijn computer gekropen. Ik moest een ledenwervingsbrief maken, omdat het bestuur van het wooncomplex waarin ik woon, nieuwe leden nodig heeft. Als algemeen bestuurslid heb ik de taak op mij genomen om deze brief samen te stellen, dus dat moest nu eindelijk maar eens gebeuren. Het lijkt simpel, maar zo'n brief opstellen valt mij niet mee. Ik moet vooral oppassen dat er geen overbodige informatie in mijn brieven komt te staan. Ook nu weer was mijn brief te lang. Hij paste net niet op de pagina. Er konden maar ongeveer 34 regels op de bladzijde. Dat vond ik raar. Ik gebruik nu Word 2007. Maar toen ik nog Word 2003 gebruikte, kon ik wel 54 regels op 1 pagina kwijt. Ik heb nog gekeken of de regelafstand niet te groot was en of de marges normaal waren. Maar dat alles klopte gewoon. En voordat je er achter bent hoe je de marges en de regelafstand in Word 2007 moet instellen, ben je alweer tijden verder. Want de sneltoetscombinaties uit Word 2003 werken in Word 2007 helaas niet meer.

In de loop van de middag was de brief dan eindelijk af.

 

Tegen de avond ben ik naar de wasserette gegaan om mijn kleren te wassen. Anderhalf jaar lang wilde ik geen wasmachine aanschaffen, omdat ik het fijn vond om mijn was te doen in een bedrijvige wasserette. Bovendien vroeg ik mij af waarom iedere Nederlander nu per se een eigen wasmachine moest hebben. Verspilling van energie en dus slecht voor het milieu vond ik het produceren van al die wasmachines en droogtrommels. Dit standpunt hang ik nog steeds aan, maar toch ben ik gezwicht. Ik ben het zat om steeds met een loodzware vuilniszak 20 minuten door het drukke stadsverkeer naar de wasserette te sjokken. Binnenkort ga ik dus toch slecht voor het milieu zijn en een eigen wasmachine regelen. Ik sluit echter wel een compromis: een droger komt er niet!

 

Toen ik van de wasserette terug naar huis liep, kwam ik een man tegen die bij mij in de buurt woont. Hij liep te bedelen om geld. Ik schrok daarvan. Ik wist wel dat hij regelmatig geld en eten vroeg aan mensen die hij kende. Maar dat hij al zover gezakt was dat hij nu ook aan onbekende mensen geld vroeg, deed mij verdriet. De man is een hele goeie peer, daar niet van! Hij helpt iedereen en geeft al zijn geld weg. Aan de andere kant leunt hij enorm op mensen uit zijn omgeving. Hij komt uit een arm land dat ooit in oorlog was. Vanwege die oorlog is hij naar Nederland gevlucht en nu is hij hier, gelukkig, legaal. Om allerlei redenen heeft hij het moeilijk en dat zegt hij tegen iedereen die het maar horen wil. Maar iets aan zijn eigen situatie veranderen wil hij niet. Verder spreekt hij zeer slecht Nederlands, dus het is voor ons Nederlanders moeilijk om precies tegen hem te kunnen zeggen wat we bedoelen. En voor hem is het moeilijk om ons te begrijpen. Ik heb, toen hij stond te bedelen, kwaad tegen hem gezegd dat ik vond dat hij stom bezig was en dat hij anderen niet moest helpen ten koste van hemzelf en van anderen. Ik geloof niet dat mijn boodschap aan kwam bij hem. De man heeft gelukkig enkele vrienden uit zijn eigen land. Het zou leuk zijn als hij ook wat Nederlandse contacten zou hebben. Misschien kunnen die hem motiveren om er in Nederland toch iets van te maken. Daarom heb ik hem voorgesteld om binnenkort bij mij thee te komen drinken. Een concrete afspraak hebben we nog niet kunnen maken, omdat hij de komende week veel afspraken heeft. Maar ik denk dat hij het best leuk vind om bij mij op bezoek te komen. Ik vind zijn manier van leven weliswaar dom, maar ik hoop er toch aan bij te dragen dat hij zich mens blijft voelen. Ik heb mij wel voorgenomen om niet te veel met hem over zijn problemen te praten en hem ook geen geld te geven.  

 

Aan het einde van de avond heb ik met wat mensen uit het flatgebouw waarin ik woon, buikspieroefeningen gedaan. Het was de eerste keer sinds tijden dat ik dit weer eens deed. Het was leuk en het ontspande mij, maar ik had aan het einde van de cessie wel hoofdpijn.

 

Nou, dit was het wel weer voor vandaag. Ik hoop dat u genoten hebt van mijn optekeningen.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.  

Zaterdag 18-07-2009: Hoe klein kan Utrecht zijn. - Posted at 00:07 on 19 July 2009 by Ed Sanders

180709. Vandaag heb ik weer eens uitgeslapen. Toen ik op stond, kwam ik erachter dat het slecht weer was. Dat wil zeggen: het motregende af en toe en er stond best veel wind. Ook was het een stuk frisser dan gisteren. Ik zou met twee kennissen gaan wandelen en had goede hoop dat dit door zou gaan. Maar toen ik om 13.30 uur weg wilde gaan en voor de zekerheid toch nog even mijn voicemail afluisterde, bleek dat het wandelplan gewijzigd werd. In plaats van te gaan wandelen zouden we nu een gratis concert in de Domkerk in Utrecht bijwonen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik om 15.00 uur bij de kerk arriveerde, was het druk op het Domplein. Ik denk dat er veel toeristen waren, vooral veel Duitsers. Gelukkig dat niet alleen de wijdsheid en de rust van de zee, maar ook de nauwheid en de levendigheid  van ons oude Utrecht de Duitsers aanspreekt.

Om 15.30 uur zaten wij dan eindelijk in de mooie, grote en hoge Domkerk te luisteren naar een orgelconcert (Franse klassieke muziek). De componist weet ik al niet eens meer te noemen. Wij vonden het alle drie geen mooi concert. Er zaten hele luide en hele zachte stukken muziek in. De zachte stukken vond ik het mooiste. Ik had geen fantasieen bij de muziek. Ik zat gewoon aan andere dingen te denken. Ondanks alles had het orgel best een mooie klank.

 

Na het concert trad er buiten op het Domplein een soort close-harmony groepje op. Dat gebeurde in het kader van een cantaten-festival in de stad. Het groepje zong erg zuiver en de melodieen waren mooi, vond ik.

 

Omdat we dorst hadden, zijn we naar cafee Springhaver gegaan. Omdat 1 van degenen met wie ik daar was, een sigaar wilde roken, zijn we, ondanks het frisse weer, toch buiten gaan zitten. Het was bijzonder gezellig. Niet alleen omdat wij het zelf gezellig hadden. Er zaten niet zo veel mensen als normaal op het terras, want het is nu zomervakantie. In combinatie met het feit dat niemand schreeuwde en het feit dat er geen auto's door de straat reden, zorgde dit voor een serene rust. Buiten rook het naar weiland en er stond een stevige wind, dus ik waande mij op het platteland. Alles bij elkaar een gezellig schouwspel, vind ik zo.

 

Na het terrasbezoek ging 1 van mijn kennissen naar zijn eigen huis en mijn andere kennis en ik zijn naar mijn huis gegaan, alwaar ik macaroni klaar ging maken. Tijdens de uren bij mij thuis waren er ook nog twee andere vrienden langs gekomen. En toen bleek iedereen van de club elkaar te kennen. Verder bleek ik allerlei kennissen van mijn vrienden te kennen van wie ik niet wist dat mijn vrienden die kenden. Hoe klein kan een stad als Utrecht, met meer dan 250.000 inwoners, toch zijn.

 

Tot slot nog een kleine, humoristische gebeurtenis van vandaag. Aan het einde van het orgelconcert kwam 1 van mijn kennissen een ex-collega van hem tegen. Deze kennis zei tegen hem: "Jongen, je moet in het leven duidelijke keuzes maken en niet alles tegelijk willen doen. Houd je je daar niet aan, dan komt er van alles niets terecht". Hoe verzint iemand zo'n tegenstelling? 

 

Zo. Dat was het weer voor vandaag. Veel leesplezier.

 

Met vriendelijke groet,

 

Ed Sanders uit Utrecht.

Vrijdag 17 juli 2009: bijzonder gesprek gevoerd. - Posted at 11:18 on 18 July 2009 by Ed Sanders
170709 Vandaag was het heerlijk weer. De zon scheen fel, er stond een stevig briesje en er was totaal geen regen. Helaas sliep ik veel te lang uit, waardoor ik mij brak voelde. Daardoor zat ik veel te lang achter de computer en was het uiteindelijk pas 15.30 uur toen ik mij voor het eerst buiten begaf. Ik at iets en ging toen naar de supermarkt om iets te drinken te kopen. Daarna maakte ik een wandelingetje langs de Maliesingel in Utrecht. Het is daar een soort park-achtige omgeving langs de singel, die gelukkig niet gedempt is. Bij Het Lepelenburg, een groot veld waar in de zomer vaak wel zo'n honderd mensen zitten te relaxen, kwam ik een vriend tegen. Hij heeft weinig geld, maar weet desondanks allerlei activiteiten te ondernemen die zijn leven verrijken. Zo gaat hij binnenkort op retraite in een klooster in Zuid-Limburg. Hij maakt zelf gedichten en wil een cultureel centrum gaan opzetten. Wat hij ook regelmatig doet, is rondleidingen organiseren. We hebben in Het Lepelenburg gezellig wat gegeten en gekletst. Daarna ging ik op weg naar een andere vriend om bij hem te eten. Er gebeurde toen niet zo veel. We waren in een bijzonder slome stemming. Later op de avond had ik een gesprek met een fotografe die bij mij in het flatgebouw woont. Ik heb in mijn woning nog een kale muur en die wil ik opvullen door een schilderij of een foto op te hangen. Ik heb deze fotografe gevraagd of zij geen leuke foto's had. En ja hoor, die had ze. Ze heeft ze heel nauwkeurig beschreven. Dat was nodig, want ik ben namelijk blind. Normaal gesproken zou zij die foto's aan iemand kunnen laten zien, maar dat ging nu natuurlijk niet. Uiteindelijk kwamen we samen tot iets wat ik zou willen: een zomers tafereel van mensen in een stadse omgeving die er toch groen uitziet. In die omgeving zijn mensen aan het relaxen, of aan het studeren, of wat dan ook maar aan het doen. Normaal gesproken zou ik naar een winkel gaan en een poster kopen. Maar nu heb ik ineens veel meer keuze. Als ik het zou willen, kan de fotografe zelfs ergens in de stad speciaal een foto voor mij maken. Ik betaal natuurlijk wel veel meer voor een afdruk van een foto dan voor een poster, maar dan heb ik ook wat. Ik heb eigenlijk nooit zo diepzinnig over foto's gesproken.'Na dit gesprek ben ik met een paar vrienden naar een kroeg in de buurt gegaan, maar daar vond ik weinig aan. Ik was gewoon niet zo in de stemming. Welnu. Dit was het wel voor vandaag. Ik hoop dat u genoten hebt en zou graag willen lezen wat u van mijn verhaaltje vindt. In ieder geval veel leesplezier! Met vriendelijke groet: Ed Sanders uit Utrecht.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer