Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De Dagen Van Mijn Leven Home | Profile | Archives | Friends
Het is een online dagboek waarin ik, Anne-Marie, vertel wat ik meemaak in deze Tweede Wereldoorlog. !!! Notitie van de schrijfsters van deze weblog: dit is een weblog wat een deel is van een Praktische Opdracht Geschiedenis voor school. Alles wat er in deze weblog staat is dus verzonnen en niet alles is op de waarheid gebaseerd. !!!!

Vrijdag 17 november, 19446/4/2006

Toen ik vanmorgen naar beneden liep hoorde ik in de woonkamer stemmen. Vader, moeder en Geert zaten al aan tafel en hadden het over een onderwerp. Ze praatten niet erg hard dus probeerde ik me te concentreren om te horen wat ze zeiden. Ik hoorde moeder zeggen dat de Slag van Arnhem twee maanden geleden goed had moeten verlopen. Dan zouden we bevrijd zijn geweest en hadden we ons nu geen zorgen te hoeven maken over de Duitsers en het voedseltekort. Ik probeer me te herinneren over welke slag ze het heeft. Het is Arnhem dus het moet hier dichtbij zijn. Toen herinnerde ik het me, het was een prachtige dag in september - geen wolkje aan de hemel te zien - en er was veel gaande in de lucht. Bommenwerpers vlogen laag over en wierpen hun bommen in de stad, Duitsers in de werkplaats en de Engels die eraan kwamen. Het zag er hoopvol uit, maar waarschijnlijk waren er parachutisten niet op de goede plek geland en toen was alles in de soep gelopen. De dag begon mooi, maar het eindigde op een sombere wijze.
Ik liep een eindje terug de gang in en kuchte op een luide manier, zodat iedereen zou weten dat ik er aan kwam. Anders had vader waarschijnlijk weer gevraagd hoe lang ik al in de gang stond en wat ik van hun gesprek had gehoord. Daar had ik geen zin in, bovendien is het beter zo.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Donderdag 16 november, 19446/4/2006

Nog even een kort stukje voordat ik verder ga lezen in mijn boek. Ik heb vandaag niet veel gedaan, het is te koud om naar buiten te gaan. Het wordt steeds kouder en we zien onze voedselvoorraad alweer krimpen. Ik hoorde vader en moeder discussiëren over of ze nog een keer zouden vragen aan moeder's neef de boer om eten. Moeder vond het zeker een poging waard en vader stemde daar al stem mee in. Ik denk dus dat Geert en ik binnenkort weer op pad gestuurd worden. Ik hoop dat het weer dus snel wat beter wordt, anders wordt het geen leuke reis.  

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Woensdag 15 november, 19446/4/2006

Het is nog steeds rustig buiten, daardoor ben ik de laatste tijd niet veel online geweest. Ik ben veel buiten geweest en 's avonds hebben we met vader en moeder spelletjes gespeeld. Het was erg gezellig en je zou haast niet zeggen dat er ergens anders in Nederland oorlog gevoerd wordt.
Toen ik vandaag thuis kwam hoorde ik moeder tegen vader zeggen dat ze dachten dat het stilte voor de storm was. Moeder wou ook nog iets zeggen over het eten, maar ik denk dat ze door hadden dat ik in de gang stond want het gesprek werd meteen afgekapt. Vader vroeg hoe lang ik al thuis was en of ik was lastiggevallen buiten. Ik vertelde hem dat ik net binnen was gestapt en dat het heel rustig was buiten, ik had vandaag geen Duitser gezien.
Moeder ging weer verder met haar werk in de keuken en vader ging de krant lezen, ze zeiden verder geen woord meer. Toen ben ik naar Geert gegaan, hij zat in de woonkamer op zijn piano te spelen. Ik ben bij hem gaan zitten om naar zijn mooie spel te luisteren. Tijdens het luisteren heb ik nagedacht over waarom vader en moeder niet wilden dat ik het gesprek over het eten zou horen. Ik stop maar eens met typen, Geert wil me een muziekstuk leren spelen.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Maandag 13 november, 19446/4/2006

Het wordt op steeds meer plekken moeilijker om eten te krijgen. Geert en ik moesten vandaag het eten gaan halen en daarvoor hebben we wel de halve dag gelopen! En dan heb ik het alleen maar over de heenweg. Op een redelijke afstand van onze woonplaats, Oosterbeek, woont een boer die verre familie is van moeder. We hadden bericht gekregen dat hij misschien nog wat eten voor ons heeft.
Daar gingen we dan vanmorgen om acht uur al weg, moeder had nog een stuk suikerbiet liggen dus dat kregen we mee voor onderweg. Het was vandaag rustig in de stad, ik had de afgelopen nachten wel herrie gehoord maar overdag lijkt er niet veel aan de hand. Het is oorlog, maar heel veel merk ik er niet van. Toch ben ik wel een beetje bang, het gesprek dat ik zaterdag met moeder had heeft me een beetje verontrust - ondanks dat ze zei dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. Er was geen oponthoud en dus kwamen we rond het middaguur bij de boer aan. Hij gaf ons een 3 zakken met eten waar we weer een tijdje mee vooruit zouden kunnen mits we zuinig zouden zijn. Het was een kort bezoek en we aten onze stukken suikerbiet bij de boer op. Van hem kregen we ook nog wat verse melk mee. De terugweg was erg vermoeiend, ik was nog moe van de heenweg en het tillen van de zakken maakten het er niet makkelijker op. Gelukkig was Geert zo aardig om het meeste te dragen.
We hebben een paar keer uitgerust, ik dacht echt dat ik het niet zou redden; dat ik zou bezwijken onder het weinige eten wat ik de laatste tijd op heb en de vele lichaamsbeweging die ik vandaag heb gehad.
Moeder heeft wat te eten klaargemaakt! Ik ga snel wat eten en dan ga ik naar bed, ik ben uitgeput!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Zondag 12 november, 19446/4/2006

Het is 1 uur ‘s nachts, ik werd wakker van een hoop herrie buiten. Ik wist niet wat het was en ik was heel bang! Ik hoorde dat het Duitsers waren. Ik ben mijn bed uitgegaan en ging naar moeder en vader toe. Ze waren niet in hun slaapkamer dus ging ik naar beneden, ze zaten aan de keukentafel en Geert zat er ook bij. Ik vroeg ze wat er buiten aan de hand was, maar ze zeiden dat er niets was en dat ik maar weer snel mijn bed in moest gaan en slapen. Mijn moeder liep met me mee naar boven en gaf me een nachtzoen en ging op het randje van mijn bed zitten. Toen vroeg ze aan me of ik bang was, bang dat we zouden sterven. Ik zei dat ik het niet wist. Ze zei dat ik nergens bang voor hoefde te zijn omdat zij, papa en Geert wel op me zouden passen, en toen ging ze weg. Ik had nog nooit zo raar gesprek met mijn moeder gehad. Ik snapte niet goed wat ze ermee had bedoeld. Hier lig ik nu nog steeds over te piekeren, maar het wordt nu weer rustiger buiten… ik denk dat de Duitsers weg zijn. Het wordt tijd dat ik maar weer ga proberen te slapen.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Zaterdag 11 november 1944, deel 36/4/2006

Het is nu 6 uur ’s avonds, we hebben weer niet aan eten kunnen komen maar toch is de sfeer uiterst gezellig. We zitten met z’n allen aan tafel wat te kletsen over oorlog en vrede, maar niemand is chagrijnig, we kunnen er zelfs grapjes over maken! We gaan nu een spelletje doen, mens erger je niet!, en ik ga winnen (!) haha, als Geert dit leest wordt hij woest… hij kan echt niet tegen zijn verlies.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Zaterdag 11 november 1944, deel 26/4/2006

Het is nu 12 uur. Dat dagje in bed blijven is niet gelukt. Om 10 uur kwam Geert en sleurde me uit mijn bed, hij had eten zei hij. Ik kon mijn geluk niet meer op! We hadden zeker 2 dagen (bijna) niet meer gegeten dus ik had het zeker nodig. Geert had wat brood van de buren gekregen, het was niet veel maar toch genoeg om me wat beter te voelen. Zodra ik het ophad ben ik persoonlijk even naar de buren gegaan om ze te bedanken samen met moeder.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Zaterdag 11 november 194411/11/2000

Het is zaterdagochtend 9 uur. Ik lig nog in mijn bed en omdat zolang ik nog in bed lig, ik niet zo goed voel hoeveel honger ik wel niet heb. Ik ben bang om vandaag mijn bed uit te gaan. Ik heb het idee dat ik, zodra ik mijn bed uitstap, zo door mijn benen zak en nooit meer overeind kan komen. Alles doet zeer en ik voel me echt niet goed, ik denk dat ik vandaag maar in bed blijf liggen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer