Ellen Says

Ik wilde even een stukje classic Ally McBeal met jullie delen...

Meestal waak ik ervoor niet overvallen te worden door mensen die op straat hun waar proberen te slijten. Ik koop geen daklozenkranten (ik heb al moeite om de vijf NRC nexts per week uit te lezen voordat het nieuws naar het stenen tijdperk verwezen is), ik laat me vrijwel nooit een lidmaatschap van een goed doel aanpraten en ik geef niet aan bedelaars en zwervers die hun hand ophouden. De enigen die nog wel eens een centje krijgen, zijn de straatartiesten (draaiorgels daargelaten, natuurlijk), en dan alleen als ik toevallig klein geld op zak heb en ik hun muziek oprecht mooi vind.

Maar vandaag heb ik een uitzondering gemaakt. Ten eerste, omdat ik de goede man niet aan zag komen en hem dus niet tactisch kon ontwijken, ten tweede, omdat hij kaarten verkocht voor een plekje in de daklozenopvang (of zo hij zei...) en de bovenste kaart een allerschattigste was met kittens erop, en ten derde, omdat de zon net weer even was gaan schijnen.

Dus, als je binnenkort je verjaardag viert en je ontvangt van mij een kaart met kittens en konijntjes op de voorkant, denk dan aan die dakloze, die al dan niet een nachtje in de daklozenopvang heeft kunnen doorbrengen van de opbrengst. Of een lekker litertje euroshopper bier heeft weggetikt in de zonneschijn, natuurlijk. 

Dit zou wel eens de meest depressieve maand juli kunnen zijn die ik me kan herinneren:

Op een zaterdag in het midden van juli verwacht je ergens op een terras te zitten in de avondzon, of in een park met je nasmeulende barbecue, of op de zomerfeesten in Nijmegen, luisterend naar een obscuur bandje. Je verwacht niet thuis te zitten onder een dekentje met een kop thee en een boek op schoot, terwijl het buiten al tien uur onafgebroken regent... Zo te zien krijg ik dat boek deze week nog wel uit.

Dit is wat er gisteren gebeurde:

Eindelijk.

Vandaag 77 kilometer gefietst langs het Braassemermeer en de Langeraarse Plassen.

Hier kun je wat foto's van die fietstocht bekijken.

Terwijl ik zat uit te kijken naar de GP van Canada van morgen, gebeurde er het volgende tijdens de 24 Uur van Le Mans:

Het is een wonder dat Allan McNish in staat is om zelf de auto uit te stappen!

Laten we hopen dat de GP van Canada morgen wat veiliger verloopt...

Sunny days...

Het was weer een topverjaardag!

Wat je met Lego allemaal wel niet kan doen!

De nerd in mij vind dit stiekem ultiem fascinerend...

Omdat ik me nu zo knus en gezellig voel in mijn pyjama en dekentje in mijn nieuwe Poäng van Ikea, hier een lief en knus filmpje om het weekend mee te beginnen:

Als je denkt dat dit dienblad vol is, dan had je de auto moeten zien na ons bezoekje aan IKEA...

Dit is hem geworden :

Een rib uit mijn lijf, maar hij fietst als een droom en ik kon hem vandaag nog mee naar huis nemen. Dat wordt lekker fietsen deze zomer!

Het kadootje voor Moeder- en Vaderdag hoeft niet langer geheim te blijven. Pa en ma konden het wel waarderen...

Emily : I am going to Europe, Richard. I am going to Europe, and I'm going to have a marvelous time. I'm going to get up at 10:00, and I'm going to have two glasses of wine at lunch every single day.

Richard : Only prostitutes have two glasses of wine at lunch.

Emily : Well, then buy me a boa and drive me to Reno because I am open for business.

Tijdens het kijken naar de laatste aflevering van het seizoen van CSI: New York vanavond bekroop me het gevoel dat dit wel eens wat meer kon zijn dan een onschuldige seizoensafsluiter.

Als je aflevering 7.22, 'Exit Strategy' van CSI: NY nog niet gezien hebt, alleen verder lezen op eigen risico! 

Mac heeft zijn laatste onafgeronde zaak opgelost en vertelt na afloop Jo Danville het volgende:

'I've eluded death on many occaisions, but this time it was different. (...) [W]hen it was over I just kept asking myself : what am I doing? How much longer can I do this? (...) I've done a lot of good. (...) Maybe I've done my part.' 

Kijk, en oordeel zelf:

Zien we Mac nog terug, volgend seizoen? Of is de serie in zijn geheel aan zijn einde gekomen?  

Het liedje dat afgespeeld wordt, 'Holding On and Letting Go' van Ross Copperman, geeft ook geen uitsluitsel.

We zullen moeten wachten op het antwoord.

[After Logan has just called her his "girlfriend" for the first time]

Rory : You OK over there? Do you need a glass of water or... a time machine?

Week 3 van de aanhoudende verkoudheid is ingegaan en ik ben er zo langzamerhand behoorlijk klaar mee. Als ik al slaap, wordt ik elke ochtend wakker met een wollig gevoel in mijn hoofd, neus en keel. En het zijn echt niet de allergiën waar iedereen het over heeft de laatste tijd, want ik slik toch trouw de in Schotland aangeschafte hooikoortstabletjes die het niezen en kriebelen zo goed onder controle weten te brengen. Nee, het is een echte, zware keel- en neus verkoudheid, waardoor ik bij tijd en wijlen dubbelklap van het hoesten en de tranen me over mijn wangen lopen. Als de bovenburen één dezer dagen midden in de nacht aanbellen zou het me niets verbazen, ze zullen zich wel afvragen of ik niet aan het stikken ben hier beneden. Ik wordt er zó moe van. Thuisblijven van werk is zinloos, ik voel me hier beroerder dan daar, waar ik mezelf tenminste nog nuttig kan maken tussen het gesnotter en de hoestbuien in. Ironisch genoeg was ik de hele miserabele koude en sneeuwende winter tip top in orde, terwijl ik normaalgesproken elke winter wel verkouden ben. En nu is het al een maand lang fantastisch lente-weer, misschien wel het enige mooie weer dat we dit jaar toebedeeld krijgen, en ik zit vol met snot. Komend weekend heb ik besloten om de hele dag in bed te gaan liggen en niets dan vitamines te eten. Wat kan je verder nog doen? Mag het dan nu alsjeblieft afgelopen zijn?

Deze week is ons hele bedrijf overgegaan op Windows 7 en Office 2010. Dat ging niet zonder slag of stoot. Dinsdag werd mijn pc, die ik toch af en toe bereid was het raam uit te gooien als hij niet deed wat ik wilde, middenin een spoedklus bevroor of noodgedwongen voor de zoveelstekeer opnieuw opgestart moest worden, vervangen door een splinternieuwe laptop. Met Windows 7. En Office 2010.

Nu valt er op zich met deze 'verbeteringen' wel te leven, helemaal gezien bovengenoemde eerdere frustraties van computers die weigeren mee te werken voorlopig weer tot het verleden behoren. We zijn bovendien zelfs op cursus geweest om de veranderingen en verbeteringen zelf te leren gebruiken. En hoewel in de praktijk blijkt dat dat handige creeëren van bibliotheekjes niet werkt als de bestanden die je erin wilt zetten op de projectserver staan en niet op de C-schijf, en je ondanks alle pogingen van Microsoft om het geheel 'intuitiever' en gebruikersvriendelijker te maken, je de indeling op je taakbalk en bureaublad nooit meer zo kan krijgen als het voorheen was, zijn er best een aantal mooie en handige aanpassingen gemaakt.

Toch blijkt in de praktijk dat je je meeste routineklussen in het verleden zo op de automatische piloot uitvoerde dat je nu volkomen de kluts kwijtraakt, vooral omdat je hand zijn eigen leven leidt en de muis de cursor blijft sturen naar links die niet langer meer bestaan. Er is veel onzekerheid in het begin: waar zijn mijn favorieren gebleven? De printknop is weg? En de google toolbar? Waarom kan ik mijn veelgebruikte documenten niet meer apart in de taakbalk plaatsen? En, frustratie der frustraties: hoe kom ik zonder dat handige desktop-icoontje in de linkerhoek van mijn taakbalk zonder oneindig vaak te minimaliseren toch op het bureaublad terecht?

Andere problemen zijn veroorzaakt door het simpele feit dat je op een nieuwe computer aan het werk bent. Je favorieten zitten al niet meer op de plek waar je ze voorheen kon vinden, maar ze zijn ook gewoon compleet verdwenen. Hetzelfde geldt voor de wachtwoorden die je zo handig overal had opgeslagen. Het bedrijfsnetwerk is immers veilig, dus dat kon geen kwaad. Tot je erachter komt dat je je met de beste wil van de wereld niet meer kon herinneren wat dat wachtwoord ook als weer was.

Kortom, ik kan nog wel even zo doorgaan, maar de overgang ging dus niet zonder slag of stoot. Vele telefoontjes naar die arme jongens bij de helpdesk waren het gevolg, want ja, de defaultprinter sprong de hele tijd terug naar die printer die wel erg ver lopen is als je een printer onder je bureau hebt staan. Je labelwriter en scanner zijn dan wel aangesloten na de wisseling, maar de software voor de labelwriter is niet langer beschikbaar en de computer wil de aanwezigheid van de scanner maar niet erkennen. De insertknop bleek niet te werken, en ondanks dat de aardige tech-jongen helemaal vanaf de zevende verdieping aan de andere kant van het gebouw een nieuw toetsenbord kwam brengen, het probleem bleek niet verholpen. Dan zal het wel aan de instellingen liggen. Een kwestie van even googelen.  

Wel zijn er een paar hele tastbare voordelen waar ik niet omheen kan: Ik heb een scherm die ik bijna niet meer in één oogopslag in zijn geheel kan waarnemen. Het nieuwe toetsenbord is vooralsnog kruimel- en stofvrij, en de letter F plakt niet langer vast als je hem intoest. En die laptop, die kwam met een mooie, handige leren tas, en kan dus nu ook gewoon mee naar huis. Al zijn we natuurlijk niet van plan om ons in de vrije avonduurtjes nog langer met deze nieuwe set frustraties bezig te houden. Toch?

De foto's van Edinburgh zijn er: klik hier om ze te bekijken!

Nadat ik vanochtend gelukkig eindelijk een paar uurtjes slaap had gehad ben ik toch maar naar werk gegaan vandaag. Niet echt veel kunnen doen, helaas, want we kregen vandaag nieuwe computers, maar het is nog altijd beter dan ziek in je eentje thuis te zitten. Wat overigens nog altijd beter is dan ziek thuis te zitten met een nare huisgenoot. Dat dan weer wel.