Ellen Says

Week 3 van de aanhoudende verkoudheid is ingegaan en ik ben er zo langzamerhand behoorlijk klaar mee. Als ik al slaap, wordt ik elke ochtend wakker met een wollig gevoel in mijn hoofd, neus en keel. En het zijn echt niet de allergiën waar iedereen het over heeft de laatste tijd, want ik slik toch trouw de in Schotland aangeschafte hooikoortstabletjes die het niezen en kriebelen zo goed onder controle weten te brengen. Nee, het is een echte, zware keel- en neus verkoudheid, waardoor ik bij tijd en wijlen dubbelklap van het hoesten en de tranen me over mijn wangen lopen. Als de bovenburen één dezer dagen midden in de nacht aanbellen zou het me niets verbazen, ze zullen zich wel afvragen of ik niet aan het stikken ben hier beneden. Ik wordt er zó moe van. Thuisblijven van werk is zinloos, ik voel me hier beroerder dan daar, waar ik mezelf tenminste nog nuttig kan maken tussen het gesnotter en de hoestbuien in. Ironisch genoeg was ik de hele miserabele koude en sneeuwende winter tip top in orde, terwijl ik normaalgesproken elke winter wel verkouden ben. En nu is het al een maand lang fantastisch lente-weer, misschien wel het enige mooie weer dat we dit jaar toebedeeld krijgen, en ik zit vol met snot. Komend weekend heb ik besloten om de hele dag in bed te gaan liggen en niets dan vitamines te eten. Wat kan je verder nog doen? Mag het dan nu alsjeblieft afgelopen zijn?