Ellen Says

Deze week is ons hele bedrijf overgegaan op Windows 7 en Office 2010. Dat ging niet zonder slag of stoot. Dinsdag werd mijn pc, die ik toch af en toe bereid was het raam uit te gooien als hij niet deed wat ik wilde, middenin een spoedklus bevroor of noodgedwongen voor de zoveelstekeer opnieuw opgestart moest worden, vervangen door een splinternieuwe laptop. Met Windows 7. En Office 2010.

Nu valt er op zich met deze 'verbeteringen' wel te leven, helemaal gezien bovengenoemde eerdere frustraties van computers die weigeren mee te werken voorlopig weer tot het verleden behoren. We zijn bovendien zelfs op cursus geweest om de veranderingen en verbeteringen zelf te leren gebruiken. En hoewel in de praktijk blijkt dat dat handige creeëren van bibliotheekjes niet werkt als de bestanden die je erin wilt zetten op de projectserver staan en niet op de C-schijf, en je ondanks alle pogingen van Microsoft om het geheel 'intuitiever' en gebruikersvriendelijker te maken, je de indeling op je taakbalk en bureaublad nooit meer zo kan krijgen als het voorheen was, zijn er best een aantal mooie en handige aanpassingen gemaakt.

Toch blijkt in de praktijk dat je je meeste routineklussen in het verleden zo op de automatische piloot uitvoerde dat je nu volkomen de kluts kwijtraakt, vooral omdat je hand zijn eigen leven leidt en de muis de cursor blijft sturen naar links die niet langer meer bestaan. Er is veel onzekerheid in het begin: waar zijn mijn favorieren gebleven? De printknop is weg? En de google toolbar? Waarom kan ik mijn veelgebruikte documenten niet meer apart in de taakbalk plaatsen? En, frustratie der frustraties: hoe kom ik zonder dat handige desktop-icoontje in de linkerhoek van mijn taakbalk zonder oneindig vaak te minimaliseren toch op het bureaublad terecht?

Andere problemen zijn veroorzaakt door het simpele feit dat je op een nieuwe computer aan het werk bent. Je favorieten zitten al niet meer op de plek waar je ze voorheen kon vinden, maar ze zijn ook gewoon compleet verdwenen. Hetzelfde geldt voor de wachtwoorden die je zo handig overal had opgeslagen. Het bedrijfsnetwerk is immers veilig, dus dat kon geen kwaad. Tot je erachter komt dat je je met de beste wil van de wereld niet meer kon herinneren wat dat wachtwoord ook als weer was.

Kortom, ik kan nog wel even zo doorgaan, maar de overgang ging dus niet zonder slag of stoot. Vele telefoontjes naar die arme jongens bij de helpdesk waren het gevolg, want ja, de defaultprinter sprong de hele tijd terug naar die printer die wel erg ver lopen is als je een printer onder je bureau hebt staan. Je labelwriter en scanner zijn dan wel aangesloten na de wisseling, maar de software voor de labelwriter is niet langer beschikbaar en de computer wil de aanwezigheid van de scanner maar niet erkennen. De insertknop bleek niet te werken, en ondanks dat de aardige tech-jongen helemaal vanaf de zevende verdieping aan de andere kant van het gebouw een nieuw toetsenbord kwam brengen, het probleem bleek niet verholpen. Dan zal het wel aan de instellingen liggen. Een kwestie van even googelen.  

Wel zijn er een paar hele tastbare voordelen waar ik niet omheen kan: Ik heb een scherm die ik bijna niet meer in één oogopslag in zijn geheel kan waarnemen. Het nieuwe toetsenbord is vooralsnog kruimel- en stofvrij, en de letter F plakt niet langer vast als je hem intoest. En die laptop, die kwam met een mooie, handige leren tas, en kan dus nu ook gewoon mee naar huis. Al zijn we natuurlijk niet van plan om ons in de vrije avonduurtjes nog langer met deze nieuwe set frustraties bezig te houden. Toch?