Ellen Says

Daar zat ik dan in de trein. Met twee gozers tegenover me die ik normaalgesproken niet aantrekkelijk had gevonden. Oké, ze waren allebei gebruind en goed gekleed, maar verder niet mijn types... En toch kreeg ik tijdens de rit van Utrecht naar Arnhem een enorme drang om... Nouja. Ahem.  Misschien is het wel te lang geleden. Misschien was het de warmte... Wie weet?

Soms gebeuren er van die onverwachte dingen in de trein...

Meestal trekt Vijfje veel bekijks en iedereen wil dan altijd weten hoe hij heet, maar niemand die ooit begrijpt dat hij Vijfje heet omdat dat een van de konijnen uit het boek Waterschapsheuvel is.

Afgelopen vrijdag zat ik rustig mijn krantje te lezen met Vijfje in zijn reismand op de stoel naast me toen ik op mijn schouder werd getikt. ,Hai!' Zei een groezelige jongeman die er niet zo best uit zag en best wel eens een junk geweest kan zijn. Ik glimlachte hem het grimas dat ik meestal voorbehoudt voor de creeps die mij soms in de kroeg aanspreken en auto's die het nodig vinden om naar mij te toeteren op straat. Maar deze gast was niet in mij geďnteresseerd. Voordat ik het wist zat hij Vijfje te aaien met zijn grote handen. (Het vereiste enige zelfbeheersing van mijn kant, dat geef ik toe.) ,Hoe heet 'ie?' Wilde hij weten. ,Vijfje,' zei ik, bovenstaand scenario verwachtend. ,Aaaahhh,' zegt hij, ,van Waterschapsheuvel?'