Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Essence of Live

Moment van Tijdloosheid!

15:15, 19/5/2009 .. 0 comments .. Link
Vandaag een schitterende wandeling gemaakt, met onze rugzakjes op en gewapend met camera's en goed weer, richting de rivier L' Argens. Door de wijnvelden, thijm velden, door bos en weiden, klimmend en dalend, hand in hand. Een schitterend stukje natuur waar we ons even alleen op de wereld waande. Geen mens in weide omtrek te bekennen, geen geluid van voortrasend verkeer, geen lucht van uitlaatgassen of fabrieken, enkel de geur van moeder natuur. Een thijmveld die je van verre al welkom verasd met haar aromatische geur die de wind met zich mee neemt en het verspreid over de omgeving. De veld omringd door wilde klaprozen, zo rood als rood maar kan zijn. Wapperend in de wind, de insecten voedend, een lust voor het oog.
Onze voeten knarsend over het pad vol met keitjes, stap stap stap. Onze ademhaling op de ritme van ons tred. We genieten. We observeren en worden geregeld opgehouden door al het moois we zien op ons weg. Camera weer klik. En weer klik. De ene plaatje na de ander wordt geschoten. Modderpoelen ontwijkend, soms glibberen we even weg, maar houden elkaar op de benen door onze handen die verstrengeld in één blijven. Een plons, een schrik, en dan tot besef komen dat het kikkers zijn die voor ons weg vluchten. Twee grote reuzen die hun wereldje binnen dringen, niet wetend dat we hun geen kwaad zullen doen. We staan rustig in stilte te kijken naar de poelen die zo bruin zijn als de aarde er om heen. En ja, daar komt een kopje omhoog, een groen kopje met grote ogen ons verbaasd aan kijkend. Hij blijft stil zitten, en wij stil staan, totaal in elkaar opgaand, bewonderend, waarschijnlijk de één van schrik en de ander van verwondering een schoonheid van moeder natuur te mogen aan tonen
 
Uiteindelijk na veel oponthoud door alle schoonheid die we onderweg zagen, kwamen we bij de rivier uit. We namen een klein bospaadje naar beneden, al bukkend en bijna kruipend tot we bij het water uit kwamen. We vonden een kleine grot, doorgang, waar je op handen en voeten doorheen kon kruipen om een ander zicht te krijgen op het water. Mij teveel spinnen die naar mijn gevoel allemaal in een aanvals houding stonden om op mijn rug te springen als ik er doorheen zou gaan. Ik geloofde het dus wel en bleef braaf aan de andere kant wachten tot man lief weer terug zou komen. Hij was moediger dan ik.
Een tijdje aan het water gezeten op een groot rots blok, alles in ons op nemend, geluid, geur, beeld en elkaar. Af en toe een trekje van ons sigaret nemend waarvan we vonden dat we die wel verdiend hadden na de lange wandeling. En natuurlijk om ons nicotine gehalte op pijl te houden. Even kreeg ik daar het gevoel van, hier wil ik wel voor eeuwig blijven zitten, zo samen, één met de natuur. Gewoon leven waarvoor we bestemd zijn te leven. Even een moment van totale tijdloosheid.
 
We zijn terug gekropen naar het pad waar we aan de andere kant van de rivier weer naar beneden zijn afgedaald. Gewoon even kijken wat er daar te zien is. Maar gewoon even kijken is schijnbaar niet voor nieuwsgierige mensen zoals wij weg gelegd. Wij moeten altijd iets verder gaan, even om de hoek kijken of er nog iets bijzonders te zien of te vinden valt. Dus zo kwamen we aan het klimmen en klauteren langs het water die er best wel hard stroomde. Even een moment stond ik stil om naar het woeste water te kijken, en denkend dat we daar dus beslist niet in terecht moesten komen te vallen. Die gedachten was weer snel weg, de schoonheid van alles was te aanlokkelijk om mij daar zorgen over te maken. Op een mooie grote rots onder een overhelling van gesteente boven ons, even rust genomen. Even zitten om niet alles in een snelvaart ons voorbij te laten gaan, om daarna weer in alle rust voort te klauteren. Er kwam een eind aan ons rivier avontuur, daar we niet meer verder konden als alleen nog maar omhoog. Nog een hele klim, ons vast houdend en optrekkend via rotsen, stenen en hier en daar een boompje die naar mijn mening niet altijd even vast stonden. Nou ja, voor mij was het een hele klim, voor mijn geliefde een peulen schilletje na echte serieuse bergen beklommen te hebben.
 
We zijn verder gegaan over een bos pad, niet echt wetend waar we naar toe liepen, zonder kaart. Het was een prachtig bos die tropisch aan deed, met grote vieze modderpoelen waar we weer slibberend omheen moesten zien te komen. Tientallen libelle's vlogen met ons op en zorgde weer voor de nodige oponthouden. Vanaf nu heet het de Libelle pad.
We namen de verkeerde weg en besloten weer terug te keren om vervolgens in het bos een klein beekje over te steken en weer in een bos te verdwijnen waar de modderpoelen groter en groter werden, en de muggen met tientallen en tientallen zich vermenigvuldigden. Met het gevolg dat ik harder ging lopen en manlief op zijn mooie poep terecht kwam in één van de modder poelen. Mijn arme schat.
Ook deze weg scheen niet goed te zijn, maar terug wouden we beslist niet meer. Niet weer door die muggen bende en modder zooi. We kwamen over een brug en besloten aan de andere kant van de rivier terug te wandelen in de hoop dat we daar uit zouden komen wat we hoopten we uit zouden komen. Een weiland door kruist met gras zo hoog tot aan onze middel en het eind nog lang niet in zicht. Onze benen werden gemarteld en hebben ons halve wege in het gras laten zakken om bij te komen.
Maar gelukkig was ons gevoel goed en kwamen we precies daar uit wat we hoopten. We hebben geen kompas nodig of een kaart, ons eigen navigatie systeem werkt perfect.
 
We kwamen totaal op en moe weer bij ons huisje, maar hebben enorm genoten van ons dagje uit. Voor herhaling vatbaar, alhoewel dat niet zo direct zal gaan gebeuren denken we.
 
Dank lieve schat voor deze geweldige mooie dag dat ik samen met jou mocht delen. Ik houd van je, liefs je vrouw.
 
 
 
 


Een Ontdekkingsreis!

16:09, 16/5/2009 .. 0 comments .. Link
Zo zie ik mijn leven nu.
Eén groot mooi nieuw ontdekkingsreis. Of ik opnieuw mag leren fietsen. Kan het niet beter uit leggen.
Alles achter me hebben gelatend wat het verleden betreft om opnieuw geboren te mogen worden met de man van mijn leven aan mijn zijde. Een nieuw soort gevoel van liefde openbaard zich, voor hem, voor mezelf en voor het leven.
Soms beangstigend niet wetend hoe en wat te doen, en wat te mogen doen, er uit eindelijk achter komend dat je werkelijk alles mag doen wat je wilt doen. Zijn zoals je was als kind. Onbezorgd leven en vooral genieten van het leven en van elkaar. Totaal in elkaar opgaand in alle facetten. Een boom beklimmen zoals we deden als kinderen, of lekker zitten tekenen of elkaar even kietelen, en vooral lachen. Het mag allemaal, en dat heeft een behoorlijk bevrijdend effect.
Tis mijn lieve man die mij dat laat zien dat ik mag zijn die ik ben en die mijn angsten weg haald door geduld en vooral door de pure liefde die ik van hem mag ontvangen. Hij laat mij zien wie ik werkelijk ben, en ben God dankbaar voor dit groots geschenk die ik mocht ontvangen.
Elke keer als ik hem in zijn ogen kijk, krijg ik kriebels in mijn buik, wil ik hem aanraken en mijn liefde voor hem laten voelen. In volle puurheid zonder enige remmingen.
Samen zijn we nu op ontdekkingsreis, letterlijk en figuurlijk, alles opnieuw ontdekkend om constant weer in een WAUW stemming te geraken. Vrij kunnen leven zonder enige conditioneringen die je in de maatschappij opgelegd zijn, zijn die we in onze ware essentie zijn. De natuur!
Stapje voor stapje zullen wij beide opnieuw weer leren fietsen, een ware ontdekkingsreis die God ons gegeven heeft. Het leven in het NU!
 
Zoekt niet en gij zult vinden


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Moment van Tijdloosheid!
Een Ontdekkingsreis!

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer